Ο διάλογος που ακολουθεί μεταξύ των μαθητών μου Αριάδνη και Σταύρο (6 χρονών και οι δύο) ενώ στολίζαμε την τάξη έγινε η αφορμή, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, για τον ίδιο και απαράλλακτο προβληματισμό μου σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να λέμε πάντα την αλήθεια στα παιδιά.
Σ: Έγραψα γράμμα στον Άι Βασίλη και θα μου φέρει και αυτοκίνητο. Την άλλη μέρα, κοιμόμασταν όλοι στο σπίτι και ξαφνικά εμφανίστηκε ένα μεγάλο αμάξι πάνω στο τραπέζι! Και κυρία, ήταν μπλε όπως το ήθελα.
Α: Κυρία δεν υπάρχει Αι Βασίλης! Η μαμά μου λέει ότι δεν υπάρχει.
Σ: Υπάρχει!!!
Α: Κυρία, είχα πάει με τη μαμά μου σε ένα μαγαζί και ήταν ο Αι Βασίλης αλλά όταν πήγα κοντά μέσα από τα ρούχα ήταν ένας άνθρωπος. Ήταν ψεύτικος!
Σ: …..
A: Κυρία υπάρχει Αι Βασίλης;
Σ: Yπάρχει!!
Κυρία: ….. (μετά από μια μεγάλη παύση πολλών δευτερολέπτων) Νομίζω ότι στα μαγαζιά πράγματι είναι άνθρωποι αυτοί που φορούν τη στολή του Αι Βασίλη και μοιράζουν δώρα στα παιδάκια…
Α: Ναι , και μας έδωσε κάτι αηδίες!
Κυρία: .. άλλωστε πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι Άι Βασίληδες και να είναι όλοι αληθινοί ε;
Α: Είδες; Το λέει και η κυρία.
Σ: Όχι, υπάρχει! Μου έφερε το αυτοκίνητο και ήτανε μπλε!
Κυρία: … απ’ ότι λένε πάντως άμα πιστεύoυμε υπάρχει! (Σε αυτό το σημείο κοιτιούνται μπερδεμένοι) …Θα μπορούσατε να το συζητήσετε με τους γονείς σας. Ρωτήστε τους μετά το μάθημα.
Σ: Όχι, να μας πείτε εσείς!
Κυρία: ... Όταν ήμουν μικρή υπήρχε, μετά δεν ξέρω, δεν θυμάμαι. Νομίζω πως είναι καλύτερα να ρωτήσετε τη μαμά ή τον μπαμπά, ίσως ξέρουν κάτι παραπάνω… Λέω όμως να βάλουμε αυτό το αστεράκι πιο χαμηλά, τι λέτε; Ή μήπως τη μπαλίτσα; Θέλετε να ξαναπούμε το τραγουδάκι;
Η εικόνα που απορρίφθηκε
5 σχόλια:
Για μένα ποτέ δεν υπήρξε Άι Βασίλης, όμως τα παιδιά μου δεν θέλω να μεγαλώσουν με την απουσία της μαγείας. Μαγεία δεν εννοώ να πάρουν το δώρο που ζήτησαν, αλλά να μπουν στην διαδικασία του παραμυθιού, να δουν με την φαντασία τους τον έναν και μοναδικό και ακριβοθώρητο Άι Βασίλη που συμβολίζει το όνειρο, που όταν το πιστέψεις βαθιά θα γίνει πραγματικότητα.. γίνεται αυτό δεν είναι ψέμα:-)
Όσο για τους ψεύτικους Άι Βασίληδες και αυτούς θα πρέπει να τους δουν και να ξέρουν πως απλά είναι μέρος του εμπορίου και πως η αληθινή πίστη δεν έχει καμία σχέση με το μάρκετινγκ:-)
Φιλάκια πολλά!
@Μargo, για μένα υπήρχε μέχρι που τους έπιασα στα πράσα ..:) Μπορεί να μην υπήρχε για σενα αλλά σίγουρα κάτι άλλο υπήρχε που άνοιξε στην ψυχή σου αυτό το όμορφο "παράθυρο" που περιγράφεις..
Συμφωνώ μαζί σου για τη μαγεία και τη διαδικασία του παραμυθιού αλλά προσπαθώ να τα καλλιεργώ, όπως κι εσύ, μέσω θεατρικών παραστάσεων , βιβλίων, φανταστικών ιστοριών. Ίσως ακόμα και μέσα από χαζά κινούμενα σχεδία στην τηλεόραση. Θεωρώ πολύ προκλητική την ιστορία με τον Αι Βασίλη, γιατί πρέπει να πω πολλά ψέματα παραπάνω, ότι μπήκε στο σπίτι, ότι άφησε δώρα, χειροπιαστά, ότι έφαγε μισό κουραμπιέ, ότι θα ξανάρθει του χρόνου! Οκ μπορεί να τα πω για χάρη του μικρού άντε και φέτος αλλά πραγματικά ζορίζομαι.. Του χρόνου αν με ρωτήσει θα τον πάω στο μολ να του πω για το μάρκετιγκ, νομίζω ότι θα του φανεί πιο χρήσιμο!
Φιλιά :))
για 6χρονο παιδάκι πάντως,μου κάνει (καλή!)εντύπωση ότι είπε τη λέξη "πράγματι".
Καλησπέρα-καλημέρα!
Σε μένα δεν ερχόταν ο Αη-Βασίλης με δώρα,φαίνεται πως δεν έγραφα τη σωστή διεύθυνση και το γράμμα χανόταν.
Α,τώρα που το ξαναδιάβασα,παρατήρησα ότι το "πράγματι" ήταν δικό σου!
Είπα κι εγώ...
Ήμουν αφηρημένη ή μάλλον βιαστική -mea culpa.
:)
@oλα θα πανε καλα, ο μικρός μου (5χρ)πάντως μέσα στις παιδκές λεξούλες πετάει και ένα "πλέον" και λιγώνομαι :))
Νομίζω ότι δεν έχασες και τίποτα, αντιθέτως γλίτωσες από μια απογοήτευση, να μάθαινες μια μέρα ότι δεν τα έφερνε ποτέ αυτός. Ποτέ δεν είναι αργά βέβαια.. :) Εγώ πάλι δεν έγραψα ποτέ γράμμα στον Άι Βασίλη, αλλά έπαιρνα πάντα το σωστό δώρο και κέρδιζα σχεδόν κάθε χρονιά το φλουρί. Κακό αυτό.
Τι κουκλάκι είναι αυτό στη φωτογραφία;;;
(Aπαντώ με τυχαία σειρά..)
Δημοσίευση σχολίου