Όλα κάπως τελειώνουν. Αποχωριζόμαστε πιο πολλά από όσα νομίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Μοιάζουν με κύκλους που ήρθε η ώρα να κλείσουν ή που διακόπτονται βίαια. Κάποιος πεθαίνει, τελειώνει το καλοκαίρι, χάνουμε ένα πολύτιμο αντικείμενο, μια λέξη μας πληγώνει, σαπίζει το φυτό, το μαγαζάκι στη γωνία κλείνει. Μικρές και μεγάλες απώλειες. Όταν ήμουν παιδί στα φανταστικά μου παιχνίδια όλα ξαναζωντάνευαν μόλις μας φώναζαν για φαγητό. Μας άρεσε να σκοτώνουμε, να πεθαίνουμε, αλλά τίποτα δεν τέλειωνε στ’ αλήθεια. Κυλούσε και πιο αργά ο χρόνος. Μετά κάτι άλλαξε. Εγώ μάλλον, αλλά μερικά πράγματα παρέμειναν τόσο ίδια που έγιναν ξένα και ανυπόφορα. Είναι αστείο. Εμένα μου προκαλεί γέλιο. Αλλά και θυμό. Μετά το γέλιο. Γιατί αυτό το κάθαρμα ο χρόνος, που τώρα βιάζεται, έρχεται και μου ψιθυρίζει στ’ αυτί πως είμαι συνεχώς απούσα.
Δεν ήμουν όμως.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου