Χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca)

 

 

Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά πουλιά της αρκτικής τούνδρας. Ζει στην Αρκτική, αλλά το χειμώνα μετακινείται νοτιότερα. Γλαύκες συναντούμε σε όλα τα ενδιαιτήματα, τα περισσότερα είδη βρίσκονται όμως στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές της Ν. Αμερικής και της Ασίας. Τη βορειότερη εξάπλωση έχει η χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca), η οποία επιβιώνει ακόμα και στις ακτές της Γροιλανδίας.

Η Χιονόγλαυκα έχει σχεδόν το μέγεθος του μπούφου (Bubo bubo). Το μήκος του σώματος της φτάνει τα 70 εκατοστά. Τα αρσενικά όπως και πολλά άλλα είδη κουκουβάγιας είναι ελαφρώς μικρότερα από τα θηλυκά, φθάνουν μέσο μήκος 58 εκατοστά. Το φτέρωμα των ενήλικων αρσενικών είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκό. Τα θηλυκά και οι νεοσσοί έχουν σκούρες γραμμώσεις στο λευκό φτέρωμά τους. Οι νεοσσοί έχουν σκούρο γκρί χρώμα. Η ίριδα του ματιού είναι χρυσοκίτρινη. Όπως και ο Μπούφος η χιονόγλαυκα έχει τούφες φτερών στα αυτιά αλλά λιγότερο έντονες. Τα πόδια έως και τα δάχτυλα καλύπτονται από φτέρωμα για προστασία από το κρύο αλλά και για να μη βυθίζεται στο χιόνι.

Οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερη μορφή, η οποία χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτες προσαρμογές στις ανάγκες ενός νυκτόβιου θηρευτή. Έχουν μακριές και στρογγυλεμένες φτερούγες, κοντή ουρά και ένα δυσαναλόγως μεγάλο κεφάλι με ένα δισκοειδές μεγάλο πρόσωπο. Τα ράμφη τους είναι κυρτά και γαμψά. Όλες οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερα οξυμένες τις αισθήσεις της ακοής και της οράσεως. Τα μάτια είναι τοποθετημένα μπροστά, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται στερεοσκοπική όραση, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο σε κάθε θηρευτή, ώστε να μπορεί να κάνει σωστή εκτίμηση αποστάσεων και ταχυτήτων. Τα όργανα της ακοής είναι τοποθετημένα ασύμμετρα στο κεφάλι του πτηνού και η διαμόρφωση του προσώπου είναι τέτοια, ώστε να κατευθύνει τα ακουστικά κύματα στους ακουστικούς πόρους. Πάρα πολλές γλαύκες έχουν στην κορυφή της κεφαλής χαρακτηριστικές τούφες, οι οποίες ονομάζονται αντία. Τα αντία αποτελούνται από φτερά και δεν έχουν καμία σχέση με την ακοή. Η λειτουργία τους δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί. Οι γλαύκες έχουν σε σχέση με το σωματικό τους βάρος δυσαναλόγως μεγάλη επιφάνεια πτερύγων. Σε συνδυασμό με το μαλακό και πυκνό πτέρωμα επιτυχγάνουν έτσι μια σχεδόν απολύτως αθόρυβη πτήση.

H χιονόγλαυκα καταπίνει τη λεία της ολόκληρη ή σε μεγάλα κομμάτια. Το ισχυρό οξύ που έχει στο στομάχι της την βοηθά στην πέψη της σάρκας της λείας της. Τα φτερά, τα δόντια, τη γούνα και τα οστά συμπυκνώνονται σε μικρά σφαιρίδια και τα φτύνει μετά από 18-24 ώρες.  Τα φτερά της λευκής κουκουβάγιας δεν έχουν καμιά χρωστική ουσία. Αυτό αφήνει περισσότερο χώρο για αέρα, που βοηθά την λευκή κουκουβάγια να παραμένει ζεστή, γιατί ο αέρας είναι καλό μονωτικό υλικό.

Για τους Ινδιάνους Oglala Lakota οι λευκές κουκουβάγιες αντιπροσωπεύουν τον Βορρά και τον βόρειο άνεμο. Τις θαύμαζαν και τις σέβονταν.  Οι γενναίοι πολεμιστές φορούσαν στο κεφάλι τους φτερά λευκής κουκουβάγιας, ως ένδειξη της γενναιότητάς τους. Επίσης η λευκή κουκουβάγια αποτελεί το πουλί-έμβλημα του Κεμπέκ. 

Πηγές: BIKIΠΑΙΔΕΙΑ,  εδώ και εδώ

Φωτογραφία 1