Ω Πόλη του Χαμένου Παραδείσου

Θέλω πολύ να αρπάξω ένα αγαλματίδιο, ό,τι να 'ναι, ας είναι και εκείνο το λιμόζ με την κυρία που της λείπει το ένα χέρι στο παλιό σπίτι της γιαγιάς και να ανέβω σε ένα ψηλό σημείο. Θέλω πολύ να εκφωνήσω έναν λόγο. Αρχίζοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι με αυτοθυσία στήριξαν την πολυδαίδαλη διαδρομή μου στον μάταιο τούτο κόσμο έως τώρα. Θα ήθελα επίσης να πω ότι έμαθα πολλά ζώντας σ΄αυτήν την χοάνη για πόλη. Έμαθα για παράδειγμα πως όταν εξαντλείται η πανουργία, η ψυχραιμία χάνεται. Είδα ανθρώπους να μεταμορφώνονται στις δύσκολες ώρες. Δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα. Είδα ανθρώπους να αρματώνονται, να τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις και ταυτόχρονα να αλλάζουν δέρμα σαν τα φίδια. Από ραδιούργοι να γίνονται ανυποψίαστοι ταλαιπωρημένοι, από ρομαντικοί, βομβιστές . Είδα πύρινες γλώσσες και μαύρα κοράκια να πετούν. Άκουσα τον ποιητή Φανφάρα να χτυπιέται απαγγέλλοντας στίχους και ανακάλυψα πως την Bιρτζίνια Γουλφ, που κλαίει με αναφιλητά υπό τον ήχο της βροχής , δεν τη φοβάται κανείς. Είδα την Δευτέρα Παρουσία και χιλιάδες Αντίχριστους να μη με προσπερνούν. Πήγα στην κόλαση, είδα μια μέρα και τον θάνατο, μίλησα και με τα Χερουβίμ του Μίλτον. Μπήκα, βγήκα και ξαναμπήκα στον κήπο της Εδέμ. Ίσως να σας μιλώ από εκει τώρα. Γνώρισα αγγέλους που έγιναν δαίμονες και διαόλους που κατασπάραζαν ο ένας τον άλλον. Και που δεν πήγα. Είδα δεκάδες ρόλους να εναλλάσσονται σε δευτερόλεπτα. Είναι διάτρητο το σώμα που φοράμε. Άμα καλοκοιτάξεις την κατάλληλη στιγμή όλα είναι ορατά. Τελειώνοντας θα ήθελα να δακρύσω, όπως συνηθίζεται άλλωστε, ίσως να κάνω και την φωνή μου να τρέμει λίγο για να φωνάξω σ’ αυτήν την κουρασμένη πόλη που κανείς δεν την αφουγκράζεται και αυτή με τη σειρά της έναν έναν μας τιμωρεί, πως τώρα ξέρω. "Όταν φυσούν οι άνεμοι των μεγάλων δασών, είναι πολύ δύσκολο να σταθεί όρθια η αχυροκαλύβα", και πως ναι, είναι άσκοπο να ξαναγραφτούν από την αρχή οι θρύλοι και τα παραμύθια με τα οποία μας γαλούχησαν οι γιαγιάδες και οι προγιαγιάδες. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συμπολίτες μου για την άριστη συνεργασία στις μούντζες κατά την οδήγηση, στις βρισιές, στις ατέλειωτες ουρές , για τις αμέτρητες παραβιάσεις και για πολλά άλλα βεβαίως. Επίσης να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον σκηνοθέτη και δημιουργό της όχι και τόσο μεγάλης φαντασίας μου, που μου έδωσε την ευκαιρία να διαπρέψω σε μια όχι και τόσο νοερή σκηνή, επιδεικνύοντας το όχι και πολύ μεγάλο ταλέντο μου, σε μια όχι ακριβώς ηθοποιία και να λάμψω ως μια άλλη όχι και τόσο ωραία αλλά σίγουρα μοιραία Ελληνίδα που σιωπά γιατί βλέπει πολλά.



Σημείωση στο πρόχειρο: Μια που όλα στο μυαλό μας είναι, ή που θα κάνουμε λοβοτομή, ή που θα αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο.

 Η φωτογραφία που απορρίφθηκε