Pause

Japanese wind chimes

Ω Πόλη του Χαμένου Παραδείσου

Θέλω πολύ να αρπάξω ένα αγαλματίδιο, ό,τι να 'ναι, ας είναι και εκείνο το λιμόζ με την κυρία που της λείπει το ένα χέρι στο παλιό σπίτι της γιαγιάς και να ανέβω σε ένα ψηλό σημείο. Θέλω πολύ να εκφωνήσω έναν λόγο. Αρχίζοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι με αυτοθυσία στήριξαν την πολυδαίδαλη διαδρομή μου στον μάταιο τούτο κόσμο έως τώρα. Θα ήθελα επίσης να πω ότι έμαθα πολλά ζώντας σ΄αυτήν την χοάνη για πόλη. Έμαθα για παράδειγμα πως όταν εξαντλείται η πανουργία, η ψυχραιμία χάνεται. Είδα ανθρώπους να μεταμορφώνονται στις δύσκολες ώρες. Δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα. Είδα ανθρώπους να αρματώνονται, να τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις και ταυτόχρονα να αλλάζουν δέρμα σαν τα φίδια. Από ραδιούργοι να γίνονται ανυποψίαστοι ταλαιπωρημένοι, από ρομαντικοί, βομβιστές . Είδα πύρινες γλώσσες και μαύρα κοράκια να πετούν. Άκουσα τον ποιητή Φανφάρα να χτυπιέται απαγγέλλοντας στίχους και ανακάλυψα πως την Bιρτζίνια Γουλφ, που κλαίει με αναφιλητά υπό τον ήχο της βροχής , δεν τη φοβάται κανείς. Είδα την Δευτέρα Παρουσία και χιλιάδες Αντίχριστους να μη με προσπερνούν. Πήγα στην κόλαση, είδα μια μέρα και τον θάνατο, μίλησα και με τα Χερουβίμ του Μίλτον. Μπήκα, βγήκα και ξαναμπήκα στον κήπο της Εδέμ. Ίσως να σας μιλώ από εκει τώρα. Γνώρισα αγγέλους που έγιναν δαίμονες και διαόλους που κατασπάραζαν ο ένας τον άλλον. Και που δεν πήγα. Είδα δεκάδες ρόλους να εναλλάσσονται σε δευτερόλεπτα. Είναι διάτρητο το σώμα που φοράμε. Άμα καλοκοιτάξεις την κατάλληλη στιγμή όλα είναι ορατά. Τελειώνοντας θα ήθελα να δακρύσω, όπως συνηθίζεται άλλωστε, ίσως να κάνω και την φωνή μου να τρέμει λίγο για να φωνάξω σ’ αυτήν την κουρασμένη πόλη που κανείς δεν την αφουγκράζεται και αυτή με τη σειρά της έναν έναν μας τιμωρεί, πως τώρα ξέρω. "Όταν φυσούν οι άνεμοι των μεγάλων δασών, είναι πολύ δύσκολο να σταθεί όρθια η αχυροκαλύβα", και πως ναι, είναι άσκοπο να ξαναγραφτούν από την αρχή οι θρύλοι και τα παραμύθια με τα οποία μας γαλούχησαν οι γιαγιάδες και οι προγιαγιάδες. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συμπολίτες μου για την άριστη συνεργασία στις μούντζες κατά την οδήγηση, στις βρισιές, στις ατέλειωτες ουρές , για τις αμέτρητες παραβιάσεις και για πολλά άλλα βεβαίως. Επίσης να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον σκηνοθέτη και δημιουργό της όχι και τόσο μεγάλης φαντασίας μου, που μου έδωσε την ευκαιρία να διαπρέψω σε μια όχι και τόσο νοερή σκηνή, επιδεικνύοντας το όχι και πολύ μεγάλο ταλέντο μου, σε μια όχι ακριβώς ηθοποιία και να λάμψω ως μια άλλη όχι και τόσο ωραία αλλά σίγουρα μοιραία Ελληνίδα που σιωπά γιατί βλέπει πολλά.



Σημείωση στο πρόχειρο: Μια που όλα στο μυαλό μας είναι, ή που θα κάνουμε λοβοτομή, ή που θα αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο.

 Η φωτογραφία που απορρίφθηκε

Mικρές Αποδράσεις

Aνεβήκαμε όσο ψηλά μας επέτρεπε ο δυνατός αέρας

για να δούμε τα τελευταία χιόνια.

Σε λίγα λεπτά,
ο χιονάνθρωπός μας φαινόταν έτοιμος.

Μα σαν κάτι να του έλειπε.

Του βάλαμε και μπερέ 

αλλά ξεχάσαμε να του βάλουμε χέρια.

Δεν μας θύμωσε όμως. 

Μας κοιτούσε χαμογελαστός και ευτυχισμένος καθώς φεύγαμε.

Ε, έχει και τα καλά του αυτός ο χειμώνας.

Αν υπάρχει δε και παρέα με καλή διάθεση 

γίνεται ο ομορφότερος του κόσμου.

Με το καλό και του χρόνου!

Να σκοτώσουμε τους "ήρωες" μέσα μας

 

Έχω την αίσθηση, ίσως και την παραίσθηση, ότι οι επόμενοι ήρωες, μαζί με τις ιστορικές σιιγμές που απαιτούνται για να τους αναδείξουν, ήδη παρασκευάζονται, είτε γίνουν εκλογές είτε όχι. Δεν θα είναι και τόσο απροσδόκητοι. Θα είναι αυτοί που για πολύ σοβαρούς λόγους πριν μερικά χρόνια απορρίψαμε. Ως άνθρωποι αναζητάμε ολοένα κάπου να πιαστούμε στις δύσκολες ώρες. Έχουμε ανάγκη όμως τους "ήρωες" για να ζούμε χωρίς αυταπάτες;  Για να κάνουμε το χρέος μας; Ο φανατισμός και το προσωπικό οικονομικό συμφέρον έχουν μεγάλη δύναμη αλλά αν μη τι άλλο, δεν πρέπει να λησμονούμε.  Οι "αυθεντίες" δεν θα καταφέρουν να ασκήσουν την επιρροή τους αν δεν τους δώσουμε εμείς χώρο με την ψήφο μας ή με την καθημερινή υποταγή μας. Τυφλή υποταγή βέβαια κατά την ταπεινή μου άποψη δεν σημαίνει να μην πράττουμε ό,τι δεν μας βολεύει. Έτσι ποτέ δεν θα αλλάξει τίποτα. Τυφλή υποταγή σημαίνει να μην υπάρχει στην συνείδησή μας η προσωπική ευθύνη και να ψάχνουμε αδιάκοπα "κατακτητές" για να τους ακολουθήσουμε μόνο και μόνο ως απόρροια μιας συχνά κατασκευασμένης απόγνωσης. Υποταγή σημαίνει να υποκύπτουμε στον φασισμό της μιζέριας. Οι οικονομικές δυσκολίες και οι συνέπειές τους είναι πλέον αισθητές σε όλους, σε άλλους λιγότερο και σε κάποιους περισσότερο. Μέχρι εκεί όμως. Αν μας πείσουν ότι δεν έχουμε μέλλον, είμαστε δυστυχισμένοι, άθλιοι, συλλογικά υπαίτιοι για όλα τα δεινά, ανίκανοι και ανήμποροι να χειριστούμε τα προβλήματά μας και τις ζωές μας ακόμα, τότε είναι που, χωρίς δεύτερη σκέψη, θα ανατρέξουμε στους ήρωες. Απλά τα πράγματα.

 

Ένα όμορφο ξύπνημα στην καρδιά του Χειμώνα

Ο Φλεβάρης

 κι αν χιονίσει

πάλι

άνοιξη

θ' ανθίσει

Καλό μήνα