maximus

Χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca)

2012-01-27T00:13:00.002+02:00

Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά πουλιά της αρκτικής τούνδρας. Ζει στην Αρκτική, αλλά το χειμώνα μετακινείται νοτιότερα. Γλαύκες συναντούμε σε όλα τα ενδιαιτήματα, τα περισσότερα είδη βρίσκονται όμως στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές της Ν. Αμερικής και της Ασίας. Τη βορειότερη εξάπλωση έχει η χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca), η οποία επιβιώνει ακόμα και στις ακτές της Γροιλανδίας.

Η Χιονόγλαυκα έχει σχεδόν το μέγεθος του μπούφου (Bubo bubo). Το μήκος του σώματος της φτάνει τα 70 εκατοστά. Τα αρσενικά όπως και πολλά άλλα είδη κουκουβάγιας είναι ελαφρώς μικρότερα από τα θηλυκά, φθάνουν μέσο μήκος 58 εκατοστά. Το φτέρωμα των ενήλικων αρσενικών είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκό. Τα θηλυκά και οι νεοσσοί έχουν σκούρες γραμμώσεις στο λευκό φτέρωμά τους. Οι νεοσσοί έχουν σκούρο γκρί χρώμα. Η ίριδα του ματιού είναι χρυσοκίτρινη. Όπως και ο Μπούφος η χιονόγλαυκα έχει τούφες φτερών στα αυτιά αλλά λιγότερο έντονες. Τα πόδια έως και τα δάχτυλα καλύπτονται από φτέρωμα για προστασία από το κρύο αλλά και για να μη βυθίζεται στο χιόνι.

Οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερη μορφή, η οποία χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτες προσαρμογές στις ανάγκες ενός νυκτόβιου θηρευτή. Έχουν μακριές και στρογγυλεμένες φτερούγες, κοντή ουρά και ένα δυσαναλόγως μεγάλο κεφάλι με ένα δισκοειδές μεγάλο πρόσωπο. Τα ράμφη τους είναι κυρτά και γαμψά. Όλες οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερα οξυμένες τις αισθήσεις της ακοής και της οράσεως. Τα μάτια είναι τοποθετημένα μπροστά, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται στερεοσκοπική όραση, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο σε κάθε θηρευτή, ώστε να μπορεί να κάνει σωστή εκτίμηση αποστάσεων και ταχυτήτων. Τα όργανα της ακοής είναι τοποθετημένα ασύμμετρα στο κεφάλι του πτηνού και η διαμόρφωση του προσώπου είναι τέτοια, ώστε να κατευθύνει τα ακουστικά κύματα στους ακουστικούς πόρους. Πάρα πολλές γλαύκες έχουν στην κορυφή της κεφαλής χαρακτηριστικές τούφες, οι οποίες ονομάζονται αντία. Τα αντία αποτελούνται από φτερά και δεν έχουν καμία σχέση με την ακοή. Η λειτουργία τους δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί. Οι γλαύκες έχουν σε σχέση με το σωματικό τους βάρος δυσαναλόγως μεγάλη επιφάνεια πτερύγων. Σε συνδυασμό με το μαλακό και πυκνό πτέρωμα επιτυχγάνουν έτσι μια σχεδόν απολύτως αθόρυβη πτήση.

H χιονόγλαυκα καταπίνει τη λεία της ολόκληρη ή σε μεγάλα κομμάτια. Το ισχυρό οξύ που έχει στο στομάχι της την βοηθά στην πέψη της σάρκας της λείας της. Τα φτερά, τα δόντια, τη γούνα και τα οστά συμπυκνώνονται σε μικρά σφαιρίδια και τα φτύνει μετά από 18-24 ώρες. Τα φτερά της λευκής κουκουβάγιας δεν έχουν καμιά χρωστική ουσία. Αυτό αφήνει περισσότερο χώρο για αέρα, που βοηθά την λευκή κουκουβάγια να παραμένει ζεστή, γιατί ο αέρας είναι καλό μονωτικό υλικό.

Για τους Ινδιάνους Oglala Lakota οι λευκές κουκουβάγιες αντιπροσωπεύουν τον Βορρά και τον βόρειο άνεμο. Τις θαύμαζαν και τις σέβονταν. Οι γενναίοι πολεμιστές φορούσαν στο κεφάλι τους φτερά λευκής κουκουβάγιας, ως ένδειξη της γενναιότητάς τους. Επίσης η λευκή κουκουβάγια αποτελεί το πουλί-έμβλημα του Κεμπέκ.

Πηγές: BIKIΠΑΙΔΕΙΑ, εδώ και εδώ

Φωτογραφία 1

'Cause The Lie Becomes The Truth

2012-01-21T00:20:00.005+02:00

Όλα κάπως τελειώνουν. Αποχωριζόμαστε πιο πολλά από όσα νομίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Μοιάζουν με κύκλους που ήρθε η ώρα να κλείσουν ή που διακόπτονται βίαια. Κάποιος πεθαίνει, τελειώνει το καλοκαίρι, χάνουμε ένα πολύτιμο αντικείμενο, μια λέξη μας πληγώνει, σαπίζει το φυτό, το μαγαζάκι στη γωνία κλείνει. Μικρές και μεγάλες απώλειες. Όταν ήμουν παιδί στα φανταστικά μου παιχνίδια όλα ξαναζωντάνευαν μόλις μας φώναζαν για φαγητό. Μας άρεσε να σκοτώνουμε, να πεθαίνουμε, αλλά τίποτα δεν τέλειωνε στ’ αλήθεια. Κυλούσε και πιο αργά ο χρόνος. Μετά κάτι άλλαξε. Εγώ μάλλον, αλλά μερικά πράγματα παρέμειναν τόσο ίδια που έγιναν ξένα και ανυπόφορα. Είναι αστείο. Εμένα μου προκαλεί γέλιο. Αλλά και θυμό. Μετά το γέλιο. Γιατί αυτό το κάθαρμα ο χρόνος, που τώρα βιάζεται, έρχεται και μου ψιθυρίζει στ’ αυτί πως είμαι συνεχώς απούσα.
Δεν ήμουν όμως.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

2012-01-14T01:05:00.004+02:00

George Santayana (1863 - 1952) ,

‘‘Those who cannot remember the past are condemned to repeat it”

Karl Marx (1818 - 1883),
“Hegel remarks somewhere that history tends to repeat itself. He forgot to add: the first time as tragedy, the second time as farce”

Μatch point

2012-01-04T12:07:00.006+02:00

Μεγάλο λάθος η αδιαφορία. Μεγαλύτερο η άγνοια. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται , ούτε αυτή έχει μνήμη ούτε εμείς. Και πώς να έχουμε ιστορική μνήμη άμα δεν ξέρουμε την Ιστορία μας, ούτε καν αυτή που καταγράφτηκε πρόσφατα. Αυτό ο πολιτικός το ξέρει καλά, όπως γνωρίζει πολύ καλά και τι εστί το target group στο οποίο απευθύνει την πολιτική του. Διότι όταν έχουν συμβεί τα χίλια μύρια τι να πρωτοθυμηθούμε για μια περίοδο που έχει παρέλθει και για θέματα που μπορεί και να ήταν αποκυήματα της φαντασίας μας τελικά. Άλλωστε πενία τέχνας κατεργάζεται. Και ναι, μας θεωρούν "φτωχούς". Είμαστε μέρος ενός "λαουτζίκου" όπου η πλειοψηφία του είναι φτωχή και σε μετρητά και σε πνεύμα, οπότε οφείλουμε ως καλοί υπηρέτες του σαθρού συστήματος, που όταν μας βολεύει είμαστε μέρος και άλλοτε δεν είμαστε, να παίξουμε με επιτυχία τον ρόλο μας και η ύπαρξή μας να αναλώνεται στην μικροκαθημερινότητα της επινόησης σκανδάλων.

Πόσοι θα ζήσουμε μέσα από τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, θα βρούμε λόγο να παλεύουμε για το δίκαιο, θα βρούμε λόγο ύπαρξης εν τέλη; Πολλοί. Έτσι πρέπει. Ο πολιτικός ως παθογόνος παράγοντας ξέρει, και σε πόσο διάστημα θα έχουμε ξεχάσει και πότε θα εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για την ολική επαναφορά του. Έχει προμελετήσει πρώτα από όλα να μην υπάρξει ποτέ απόδειξη για οποιασδήποτε μορφής παρανομία. Ακόμα και αν ξεθαφτεί κάτι, είναι σίγουρο ότι τα στόματα θα παραμείνουν κλειστά, μη τους πάρει και αυτούς μαζί του στον Καιάδα. Σε περιόδους κρίσης δε, θα φροντίσει να καλύψει τα νώτα του και θα διασύρει, αλλά ποτέ δεν θα διασυρθεί. Θα επιβιώσει και μετά από καιρό θα βγει αμέριμνος να ασκήσει και κριτική για τη νέα τάξη πραγμάτων για την οποία εννοείται ότι ουδεμία ευθύνη φέρει και ουδέποτε έβαλε για κανένα προσωπικό του συμφέρον ούτε ένα μικρό λιθαράκι σ’ αυτόν τον τραγέλαφο που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Πρακτικές που ισχύουν στη φύση ως γνωστόν ισχύουν και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι πολιτικοί--σαπρόφυτα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες , στους παθογόνους παράγοντες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τις σήψεις στην κοινωνία και στα παράσιτα, τα οποία στην διάρκεια του κύκλου ζωής τους μπορούν να ζήσουν μόνο για κάποιο διάστημα σαπροφυτικά. Οι πρώτοι είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Ένα φαύλος κύκλος. Και τώρα; Τώρα είναι κομματάκι αργά. Γίναμε όλοι συνένοχοι στη φαυλότητα άλλων, φταίμε δε φταίμε. Γίναμε έρμαια στις δηλώσεις και στις πρακτικές που δεν δίνουν καμιά ουσιαστική εξήγηση ακόμα και για υποθέσεις που "βγάζουν μάτι", που με τόσο ταλέντο μια ζωή θολώνουν τα νερά. Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο είναι έμφυτη δεν διδάσκεται όσα βιβλία και να διαβάσει κανείς αλλά κατά τη γνώμη μου έχει κι αυτή το δικό της match point. Και αν σου κάτσει; Πολύ όμορφα, αλλά αν δε σου κάτσει; Ακόμα και αν είναι όλα τέλεια προσχεδιασμένα;

Η χώρα "των απατεώνων", ε όχι δα, θιχτήκαμε πάλι; Ειπώθηκε, δεν ειπώθηκε, τι σημασία έχει, λες και θα το μάθουμε ποτέ. Η απατεωνιά όμως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός. Υπάρχει. Γιατί μας προσβάλλει; Μπορεί να μην είμαστε εμείς, ο από πάνω και ο μανάβης της γείτονάς μας αλλά είναι κάτι χιλιάδες άλλοι, μάγκες, που δρουν ανενόχλητοι, τόσοι πολλοί που δεν χωράνε πια κάτω από το χαλί. Αντί λοιπόν να το παίζουν όλοι τάχα μου θιγμένοι και κυρίως οι άνθρωποι, πολιτικοί και μη, αυτού του διαμετρήματος, ας κοιτάξουν να διορθώσουν τα λάθη που προσπαθούσαν εδώ και δεκαετίες να κρύψουν. Και τα δικά τους και εκείνα του είδους των ψηφοφόρων--παράσιτα που αναθρέψανε.

Πολλές ευχές

2011-12-29T03:07:00.007+02:00

για μια όμορφη χρονιά !

(Το τραγούδι "Nα σαν τα νιάτα δυο φορές" είναι αφιερωμένο με απέραντη αγάπη στον παππού μου, στη γιαγιά μου και σε όσους τους ακολούθησαν)

Θα σε δω στο Αscenseur

2011-12-28T01:44:00.000+02:00

Παλιότερα δεν αρθρώναμε λέξη. Δεν ανοίγαμε εύκολα κουβέντα. Ένα έντονο βλέμμα ή κάτι παραπάνω από μια καλημέρα ίσως και να ήταν παρεξηγήσιμα. Τώρα πια αποτελεί και χώρος απαλλαγής διαφόρων ψυχικών επιβαρύνσεων. Πότε είμαστε οι θεράποντες και πότε οι ασθενείς. Οι ρόλοι εναλλάσσονται αρκετές φορές ακόμα και μέσα στην ίδια ημέρα. Δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος ή της συναισθηματικής ασφάλειας. Λίγα δευτερόλεπτα και οι αναστολές πάνε περίπατο. Η αυτό-αποκάλυψη είναι γεγονός. Δεν πρόκειται πλέον για ένα σύστημα γρήγορης μετακίνησης αλλά ένα δωμάτιο επικοινωνίας μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα διαπροσωπικές ψυχοθεραπείες υψίστης σημασίας. Αυτή η κάθετη μετακίνηση των ατόμων έχει αποκτήσει και μια άλλη, κάθετη διάσταση, ευθείας έκφρασης παραπόνων, καταπιεσμένων συναισθημάτων, κρυφών επιθυμιών και αναπάντεχης έκρηξης καμιά φορά καλού χιούμορ. Κάτι που δεν θα σκεφτόμασταν να ξεστομίσουμε ή δεν θα περιμέναμε ποτέ να ακούσουμε μπορεί να ειπωθεί μεταξύ πρώτου και δευτέρου. Όπως και να 'χει είναι μια καταπληκτική εναλλακτική πρόταση για τις μέρες των εορτών και όχι μόνο. Αν νιώθουμε ασφυξία λόγω οικονομικών δυσχερειών, ένα βάρος στη συνείδησή μας ή πολλές ενοχές. Αν θέλουμε να τονώσουμε το ηθικό μας, να κάνουμε μια νέα γνωριμία και να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματά μας. Αν επιθυμούμε να ευθυμήσουμε ή απλώς να μοιραστούμε τον πόνο μας, ας πάρουμε το ασανσέρ! Πέρα από το κόστος συντήρησης του ανελκυστήρα που έτσι κι αλλιώς επωμιζόμαστε από το συχνά άσκοπο πήγαινε έλα πάνω κάτω, σήμερα τα οφέλη μπορεί να είναι ανώτερα και από το placebo. Ας το σκεφτούμε.

Καλά Χριστούγεννα :))

2011-12-23T00:10:00.000+02:00

Mπισκοτόσπιτο

2011-12-21T00:53:00.000+02:00

Για μικρούς και μεγάλους γλυκατζήδες!

Τολμήστε το, υπάρχουν πολλές συνταγές στο διαδίκτυο ή αλλιώς περάστε μια βόλτα από τα ζαχαροπλαστεία αυτές τις μέρες. Θα ξετρελαθείτε.

Μια γλυκιά πρόταση δώρου για όσους αγαπάτε.

Σε δύσκολη θέση

2011-12-15T13:57:00.002+02:00

Ο διάλογος που ακολουθεί μεταξύ των μαθητών μου Αριάδνη και Σταύρο (6 χρονών και οι δύο) ενώ στολίζαμε την τάξη έγινε η αφορμή, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, για τον ίδιο και απαράλλακτο προβληματισμό μου σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να λέμε πάντα την αλήθεια στα παιδιά.

Σ: Έγραψα γράμμα στον Άι Βασίλη και θα μου φέρει και αυτοκίνητο. Την άλλη μέρα, κοιμόμασταν όλοι στο σπίτι και ξαφνικά εμφανίστηκε ένα μεγάλο αμάξι πάνω στο τραπέζι! Και κυρία, ήταν μπλε όπως το ήθελα.

Α: Κυρία δεν υπάρχει Αι Βασίλης! Η μαμά μου λέει ότι δεν υπάρχει.

Σ: Υπάρχει!!!

Α: Κυρία, είχα πάει με τη μαμά μου σε ένα μαγαζί και ήταν ο Αι Βασίλης αλλά όταν πήγα κοντά μέσα από τα ρούχα ήταν ένας άνθρωπος. Ήταν ψεύτικος!

Σ: …..

A: Κυρία υπάρχει Αι Βασίλης;

Σ: Yπάρχει!!

Κυρία: ….. (μετά από μια μεγάλη παύση πολλών δευτερολέπτων) Νομίζω ότι στα μαγαζιά πράγματι είναι άνθρωποι αυτοί που φορούν τη στολή του Αι Βασίλη και μοιράζουν δώρα στα παιδάκια…

Α: Ναι , και μας έδωσε κάτι αηδίες!

Κυρία: .. άλλωστε πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι Άι Βασίληδες και να είναι όλοι αληθινοί ε;

Α: Είδες; Το λέει και η κυρία.

Σ: Όχι, υπάρχει! Μου έφερε το αυτοκίνητο και ήτανε μπλε!

Κυρία: … απ’ ότι λένε πάντως άμα πιστεύoυμε υπάρχει! (Σε αυτό το σημείο κοιτιούνται μπερδεμένοι) …Θα μπορούσατε να το συζητήσετε με τους γονείς σας. Ρωτήστε τους μετά το μάθημα.

Σ: Όχι, να μας πείτε εσείς!

Κυρία: ... Όταν ήμουν μικρή υπήρχε, μετά δεν ξέρω, δεν θυμάμαι. Νομίζω πως είναι καλύτερα να ρωτήσετε τη μαμά ή τον μπαμπά, ίσως ξέρουν κάτι παραπάνω… Λέω όμως να βάλουμε αυτό το αστεράκι πιο χαμηλά, τι λέτε; Ή μήπως τη μπαλίτσα; Θέλετε να ξαναπούμε το τραγουδάκι;

Η εικόνα που απορρίφθηκε

Στον Α.

2011-12-13T11:43:00.000+02:00

Αγαπημένο νανούρισμα του γιου μου

"Κοιμήσου Αγγελούδι Μου" - Γιώτα Λύδια (Μίκης Θεοδωράκης, μουσική & Κώστας Βίρβος, στίχοι)

Κοιμήσου αγγελούδι μου

Κοιμήσου αγγελούδι μου, παιδί μου νάνι, νάνι
Να μεγαλώσεις γρήγορα σαν το ψηλό πλατάνι.
Να γίνεις άντρας στο κορμί και στο μυαλό.
Για να 'σαι πάντα μες στον δρόμο τον καλό
Κοιμήσου αγγελούδι μου. Γλυκά με το τραγούδι μου.
Κοιμήσου περιστέρι μου να γίνεις σαν ατσάλι .
Να γίνει κι η καρδούλα σου σαν του Χριστού μεγάλη.
Για να μην πεις μες στη ζωή σου ‘δε μπορώ'.
Κι αν πρέπει ακόμη να σηκώσεις και σταυρό.
Κοιμήσου αγγελούδι μου.
Γλυκά με το τραγούδι μου.

"Ξαναζεσταμένη σούπα"

2011-12-12T00:35:00.000+02:00

Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται. Μέσα στο χορό, ακόμα περισσότερα. Η χώρα βρίσκεται σε καθολική παρακμή. Αφού αμφισβητούνται λοιπόν οι θεσμοί και τα πρόσωπα ο καθένας χωριστά και για διαφορετικούς λόγους, οι μάσκες αναγκαστικά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όσο και αν πάρει, θα πέσουν. Μέσα από μια ανεξήγητη αλλά ακατανίκητη δύναμη, οποιοσδήποτε πολιτικός που δεν είχε στην πραγματικότητα ποτέ το κατάλληλο πολιτικό υπόβαθρο, το ήθος και το ψυχικό σθένος, μπορεί να γίνει έτσι αβίαστα θυσία στο βωμό της ίδιας του της ματαιοδοξίας. Το ποτάμι της ιστορίας δεν γυρίζει πίσω και όλα καταγράφονται. Δηλώσεις, βλέμματα, εντάσεις, υπονοούμενα, φιλοδοξίες. Ακόμα και πρόσωπα που έχουν απομακρυνθεί κακήν κακώς με πολλές και βαριές κατηγορίες εις βάρος τους, ανά πάσα στιγμή μπορεί να νεκραναστηθούν και να υπάρξει ως δια μαγείας ένα μεγάλο ποσοστό του λαού που θα τα ψηφίσει ξεχνώντας τα πάντα. Τα λάθη στη χώρα μας δεν είναι ποτέ του αποστολέα, παρά μόνο του παραλήπτη. Τα λάθη είναι του Κράτους που τα παραλμβάνει. Το Κράτος φταίει, αλλά το κράτος όταν δεν αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα ονόματα από τα οποία υποτίθεται ότι απαρτίζεται, δεν υφίσταται καν. Τι είναι το Κράτος; Ο Πρωθυπουργός; Ποιός απ' όλους; Οι βουλευτές; Ποιάς περιόδου; Πριν παραγραφούν τα αδικήματα ή μετά; Ο φοροφυγάς; Ο γείτονας που δεν ανακυκλώνει; Ποιοί και πόσοι αποτελούν στην πράξη αυτό το φάντασμα που λέγεται Κράτος και βολεύει όλους να το ονοματίζουν ανύπαρκτο;

Η επιτυχία έχει πάντα ονοματεπώνυμο, η αποτυχία συνήθως μέσω της επινόησης διπλωματικού επεισοδίου, πασάρεται. Η πολυφωνία είναι βασικό στοιχείο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος αλλά είτε μετατρέπεται σε κάτι ακόμα χειρότερο από βαβέλ όσο οι καταστάσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, είτε σε ένα νοητό πέπλο μυστήριας αποσιώπησης όταν η επικαιρότητα προσπερνά τη μικρορουτίνα της πολιτικής ζωής. Μετά από καιρό φυσικά, ξεπερνιούνται τα ταμπού και συζητιούνται με άνεση σκάνδαλα, οικονομικά και μη, που τόσο έχουν ταλαιπωρήσει χιλιάδες ανθρώπους σαν να μην συνέβησαν σ’ αυτόν τον τόπο αλλά κάπου αλλού, μακριά. Λες και δεν ήταν οι ίδιοι άνθρωποι ήταν κάποιοι άλλοι. Και στην επόμενη κρίση ξαναρχίζουν τα ίδια επικοινωνιακά τρικ, οι ίδιες ατάκες, πως η κρίση είναι ηθική, να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας, να επαναπροσδιορίσουμε το σύμπαν, να αγοράσουμε ένα οικόπεδο στο φεγγάρι, να κλωνοποιήσουμε τους εαυτούς μας, να γίνουμε κάποιοι άλλοι.

Photo: George Nowosad

Thin Ice

2011-12-10T00:29:00.000+02:00

Photo: Tim J

Στο βάθος κήπος

2011-12-08T00:51:00.007+02:00

"… Επί του παρόντος συμβαίνουν στη ζωή μου περίεργες συμπτώσεις, που δεν έχουν όμοιό τους. Πρώτα προχθές, σήμερα πάλι. – Άχ αν ξέρατε τι έγραφα τη στιγμή που έφτασε το γράμμα σας…"

Δανείζομαι, σεμνά και ταπεινά, την εισαγωγή μιας τυχαίας επιστολής του Friedrich Nietzsche για να αναφερθώ τυχαία στο θέμα "συμπτώσεις". Ψάχνοντας στο λεξικό για τον ορισμό της λέξης "σύμπτωση" πέφτει το μάτι μου όλως τυχαίως στη λέξη "σύμπτωμα", "το χαρακτηριστικό σημάδι που φανερώνει νοσηρή κατάσταση". Και μοιραία συνεχίζω. Πόσες φορές δεν έχει τύχει σε όλους μας να βλέπουμε, να ακούμε ή να διαβάζουμε κάτι που μόλις πριν λίγο περιγράφαμε; Μήπως η πνευματική ζωή όλων μας βασίζεται σε συνειρμούς συνειδησιακών στοιχείων; Ή μήπως υπάρχει ένα αόρατο χέρι, μια υπέρτατη οντότητα που τοποθετεί τις σκέψεις μας ως πιόνια στη σκακιέρα; Κλίνω προς τη δεύτερη εκδοχή. Άλλωστε, "Το Θείον είναι πολύμορφο και πολύτροπο, τόσο από πλευράς εμφανίσεως όσο και από πλευράς πραγματικότητος", έχει την ικανότητα να μεταλλάσσεται από συνειρμό σε αληθινό γεγονός, από ιδέα σε εικόνα ή από συναίσθημα σε λόγο.

Λίγο πιο κάτω στην ίδια σελίδα του λεξικού, για άλλη μια φορά εντελώς τυχαία, συναντώ τη λέξη "σύμφαση", "η ταυτόχρονη εμφάνιση αστέρων, κομητών". Την ίδια στιγμή και πάλι κατά τύχη νιώθω μια συνειρμική έλξη για τα λόγια του Paolo Coelho στον Αλχημιστή που μας λέει πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Ε, εμένα μου προκαλεί τρόμο και μεγαλύτερη απέχθεια μια τέτοια σκέψη, διότι αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι ένας "φερόμενος ως δράστης" που δεν είμαστε σίγουροι ακόμα μεν, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ναι, εμπλέκεται σε μια μυστική συνένωση, μια ένορκη συμφωνία πολλών παραγόντων για την εκτέλεση μιας εγκληματικής πράξης. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Φωτογραφία John Nell

2008 - 2011

2011-12-03T18:09:00.005+02:00

Το διαδίκτυο αποκτά τη σημασία που του δίνεις. Τι είδαν τα μάτια του γάτου τρία χρόνια τώρα; Πολλά. Σαγηνευτικές μάγισσες, καλές και κακές νεράιδες, περίεργα ξωτικά, δαίμονες, ξόρκια και βοτάνια, νάνους με υπερφυσικές δυνάμεις και δράκους που βγάζουν φωτιές, ό,τι μπορεί να σκαρφιστεί το μυαλό του ανθρώπου. Mπορεί κανείς να γίνει μέρος πολλών παραμυθιών, να μεταμορφωθεί, να αλλάζει ρόλους και να υπάρχει μετέωρος έξω από τα όρια του χρόνου αν το θελήσει. Ο χώρος προσφέρεται.

Στην πραγματικότητα φυσικά πρόκειται για ένα ανεκτίμητο παράθυρο στη γνώση, στην ευγενή ανταλλαγή απόψεων και στη συνεχή διαμόρφωση των αντιλήψεων πέρα από τα στενά όρια που βάζουν οι πολιτισμοί, οι θρησκείες, οι κοινωνίες, τα δήθεν ήθη, τα έθιμα και οι τύποι.

Υπάρχουν βέβαια και πολλά αρνητικά στοιχεία διότι όπου πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος και όταν κάτι γίνεται κτήμα του τα πράγματα περιπλέκονται πόσο μάλλον αν χειρίζεται ο ίδιος την τεχνολογία. Έχω παρατηρήσει λοιπόν ότι παρά την μάλλον επιφανειακή πρόθεση για δημιουργία μια νέας τάξης πραγμάτων και ηθικής στο διαδίκτυο, κατά βάθος δεν έχουν εγκαταλειφθεί οι διακρίσεις λόγω κοινωνικής τάξης, επαγγέλματος, ελληνικότητας (;) , πολιτικών πεποιθήσεων ακόμα και λόγω φύλου. Πολλοί λίγοι σχολιάζουν γιατί τους άγγιξε το θέμα ή γιατί επιθυμούν πραγματικά να διαφωνήσουν ή να συμφωνήσουν. Οι περισσότεροι αποσκοπούν σε κάτι άλλο.

Ο φασισμός ενός κατά τη γνώμη μου ακατανόητου συνδυασμού κουλτούρας και υποκουλτούρας του διαδικτύου επίσης με ενοχλεί πολύ και δεν αναφέρομαι στον τρόπο συμπεριφοράς και επικοινωνίας των χρηστών αλλά στην εμμέσως πλην σαφώς επιβολή συγκεκριμένης θεματολογίας, ήθους και ύφους που μιμείται κατά πολύ την καθοδήγηση του υποσυνειδήτου των καταναλωτών στα σουπερμάρκετ.

Για άλλη μια χρονιά θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους περάσατε από το ιστολόγιό μου, για τα τρυφερά και ενδιαφέροντα σχόλιά σας και για ό,τι μοιραστήκαμε έστω για μια φορά. Λυπάμαι πολύ για όσες και όσους έχετε σβήσει τα ιστολόγιά σας ή δεν γράφετε πια γιατί μαζί ξεκινήσαμε και είχαμε δημιουργήσει μια τόσο όμορφη διαδικτυακή παρέα, αλλά αν αυτό επιθυμείτε οφείλουμε να το σεβαστούμε.

Κυρίως όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά εκείνους τους λίγους που δεν επισκέφτηκαν ποτέ το ιστολογιό μου, που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τι στο καλό γράφει αυτή τόσα χρόνια γιατί με βαθιά συγκίνηση ομολογώ ότι παραδόξως με προέτρεψαν ασχοληθώ με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο, ενθουσιασμό και κέφι. Το maximus έγινε η αγαπημένη μου προσωπική γωνιά.

Θα επιθυμούσα να γράφω πιο συχνά και για πολλά άλλα θέματα, θα ήθελα να συμμετέχω πιο ενεργά στις συζητήσεις που παρακολουθώ κατά καιρούς. Ελπίζω αργότερα να βρεθεί χρόνος και να έχουμε μια πιο ουσιαστική επικοινωνία.

Καλές γιορτές :)

Αν ήσασταν ο ήρωας ενός παιδικού βιβλίου ποιος θα ήταν αυτός;

2011-12-01T00:39:00.000+02:00

Όταν διαβάζεις ένα βιβλίο στα παιδιά είναι σαν να τους φτιάχνεις ένα παράθυρο. Μπορούν να το κρατούν κλειστό ή να το ανοιγοκλείνουν που και που. Σημασία έχει να υπάρχει.‘Ένα τέτοιο παράθυρο μου έφτιαξαν οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ πριν πολλά χρόνια. ‘Ίσως να μην ακολουθούσα ποτέ σκιές στο νεκροταφείο της πόλης αργά τη νύχτα ή να μην έψαχνα χαμένους θησαυρούς σε επικίνδυνες σπηλιές αλλά το παράθυρο ήταν και είναι ακόμα εδώ. Η παιδική ψυχή δεν αλλάζει. Δεν είναι θησαυρός αυτό;

Τiming

2011-11-24T18:25:00.000+02:00

Φωτογραφίες : maximus

Κι αν ο Θεός είναι ένας από μας;

2011-11-21T00:23:00.000+02:00

Τον δεκαπενταύγουστο βρέθηκα στην Τήνο και λέω βρέθηκα γιατί δεν συνηθίζω να επισκέπτομαι μέρη με σκοπό να παρευρεθώ στα πανηγύρια και τις τοπικές γιορτές τους. Σέβομαι και εκτιμώ βαθύτατα τις παραδόσεις αλλά τις περισσότερες φορές το κίνητρο είναι η καλή παρέα. Παρά το γεγονός λοιπόν ότι κάθε χρόνο στην γιορτή της Παναγίας σχεδόν "βουλιάζει" το νησί, φέτος οι επισκέπτες ήταν πολύ λιγότεροι. "Είναι γιατί δεν βγήκαν πέρσι τα τάματα, γι’ αυτό", άκουσα να λέει κάποιος από τους ντόπιους που φαινόταν να ειρωνεύεται όλους όσοι ανεβαίνουν γονατιστοί την ανηφόρα. Η αλήθεια βέβαια είναι πως αν ήταν οικονομικής φύσεως οι επιθυμίες των πιστών πέρσι, μετά τα αυστηρά μέτρα και τις περικοπές στους μισθούς, η πίστη τους σίγουρα κλονίστηκε. Από την άλλη πλευρά, απ' ότι λένε, η αγάπη όλα τα μπορεί. Την αγάπη δεν διδάσκει η θρησκεία μας; Το σεβασμό προς τα Θεία και την αγάπη προς τον πλησίον; Αυτά θυμάμαι κι εγώ από το μάθημα των Θρησκευτικών. Τι απογίνεται όμως η αγάπη και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους μας όταν σταματήσουν τα θαύματα; Όταν το δάκρυ του Αγίου ή η εικόνα που ματώνει δεν σου γεμίζουν πια την τσέπη; Δεν σου διορίζουν το παιδί; Όταν η φανουρόπιτα δεν σου βρίσκει μια θέση εργασίας; Κατά τη γνώμη μου ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε, θεούς, οραματιστές, σωτήρες, καθοδηγητές, συνοδοιπόρους ή όπως αλλιώς θέλει να τους ονομάζει ο καθένας μας, μέσα σε γνωστούς και φίλους, ανάμεσα σε ανθρώπους υπαρκτούς που έχουν δικές τους και αξιόλογες ιδέες να υλοποιήσουν.

Στη χώρα μας όμως κάτι τέτοιο μοιάζει ανέφικτο. Δεν θα τολμήσω καν να αναφερθώ στην διαφορετικότητα, στην διαφορετική άποψη αναφέρομαι. Προτιμάμε να εμπιστευτούμε ότι μας είναι άγνωστο κι απόμακρο για να του προσδώσουμε ότι χαρακτηριστικά θέλουμε. Πρόκειται να συναντήσουμε ποτέ κάποια μορφή από όσες αναφέρει η θρησκεία μας; Απ’ όσο γνωρίζω είναι μάλλον απίθανο. Οπότε υπάρχει έτοιμο ένα εξιλαστήριο θύμα, κάτι να αγιοποιήσουμε όταν η ζωή μας είναι όμορφη ή να καταραστούμε και να εναποθέσουμε τις ευθύνες όταν όλα πάνε στραβά. Όποιος δε, έχει αντίθετη άποψη από εμάς, του κόβουμε και την καλημέρα. Δεν μας ενδιαφέρει να τον πείσουμε με επιχειρήματα ή να μοιραστούμε μαζί του τις διαφορετικές εμπειρίες μας. Τον διαγράφουμε. Είναι πλέον ο εχθρός. Είναι με τους άλλους. Άλλωτε πρέπει να υπάρχουν εχθροί, όπως και στις ταινίες. H πάλη μεταξύ του καλού και του κακού δεν είναι μυθοπλασία. Mας αρέσει νομίζω να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε ψάχνοντας τρόπους πως να νικήσουμε τον εχθρό, τον γείτονα, τον συγγενή, το αφεντικό, αυτόν που μας προσπέρασε, όλους, άλλο αν έχουν φύγει οι κατακτητές εδώ και αιώνες.

Αυτά διδάσκουμε και στα παιδιά μας. "Μη μιλάς σ’αυτόν, είναι Αλβανός", "Δεν θα καλέσουμε εκείνον είναι δεξιός ή αριστερός", "Μην πάμε στο σπίτι του τάδε είναι φιλοκυβερνητικός", "Είναι άθεος", "Δεν έχει λεφτά ή παρά έχει λεφτά για μας", 'Είναι στραβός κουτσός κι ανάποδος". Δεν θέλουμε να ακούσουμε. Υψώνουμε ένα τοίχος, χωνόμαστε μέσα και αφήνουμε να μπουν μόνο όσοι μας μοιάζουν. Μια φράση, ένα χόμπυ, μια διαφωνία, οτιδήποτε, φτάνουν για να βάλουμε ταμπέλα. Χωριζόμαστε σε κλίκες. Και πως θα γίνουμε ένα για να παλέψουμε πρώτα με τους κακούς μας εαυτούς και μετά με το σαθρό σύστημα; Αν δεν είμαστε "Εμείς", παρά γινόμαστε με μεγάλη ευκολία "Εμείς", "Εσείς" και οι "Άλλοι"; Πριν μερικές εβδομάδες πήγα για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο με το παιδί μου. Όταν είδαν τον μικρό μας οδήγησαν σε κάποιο απομακρυσμένο τραπέζι, λες είμαστε οι τιμωρημένοι, oι απόκληροι της κοινωνίας. Λίγο αργότερα ήρθε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο κύριος άρχισε να καπνίζει παρά το απαγορευτικό σήμα. Όλος ο καπνός ερχόταν πάνω στο παιδί και ούτε που νοιάστηκε, τουλάχιστον να μετακινηθεί σε άλλη καρέκλα ή να κουνήσει λίγο το χέρι του σε άλλη κατεύθυνση. Παραπονέθηκα στο σερβιτόρο ότι ενώ βρισκόμαστε σε χώρο μη καπνιζόντων ο κύριος καπνίζει το τρίτο του τσιγάρο. Όταν ο κάποιος από το μαγαζί μίλησε στον συγκεκριμένο πελάτη, αυτός εξοργίστηκε. Συνειδητοποιώντας ότι εγώ είχα παραπονεθεί άρχισε να λέει με δυνατή φωνή για να τον ακούσω. "Εγώ θα κάνω ότι γουστάρω. Κατάλαβες κύριε, γεμίσαμε χαφιέδες της κυβέρνησης ..." Έτοιμη η ρετσινιά. Γιατί δεν μας ενδιαφέρει το ίδιο το πρόβλημα, αλλά σε ποιον να το φορτώσουμε.

Έχουν δίκιο όσοι έχουν γράψει στους τοίχους "Μίσος ταξικό". Δεν προσπαθούν να το δημιουργήσουν, υπήρχε από πάντα και από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα, εντός εκτός και επί τα αυτά και σε όλα τα επίπεδα. Ένα τέρας που συνεχώς τροφοδοτείται από εμάς τους ίδιους και όχι από τους πολιτικούς και τους υψηλά ιστάμενους όπως νομίζαμε. Γιατί να και που η εναλλαγή των προσώπων δεν μας κάνει μια καλύτερη κοινωνία. To καινούργιο δεν είναι πάντα και καλύτερο. Διαβάζω συνεχώς στις εφημερίδες διαμαρτυρίες για κάποια νέα πρόσωπα στην κυβέρνηση. Αυτοί φταίνε; Πως έγιναν βουλευτές; Κάποιοι τους ψήφισαν και πολλοί μάλιστα. Το θέμα για μένα είναι ότι δε μπα να’ρθει και ο Θεός ο ίδιος να μας κυβερνήσει, εμείς ίδιοι και απαράλλακτοι θα μείνουμε, και ακόμα χειρότερα, τώρα που κάποιοι αποφασίσαμε να θέλουμε να παλέψουμε για το κοινό καλό, δεν μπορούμε. Γιατί δεν έχουμε πλέον τίποτα κοινό. Τα διώξαμε όλα. Δεν γίνονται πια και θαύματα, σε τι να πιστέψεις ή ακόμα καλύτερα, ποιος θα κάνει τώρα τη βρομοδουλειά;

Πρέπει να ξαναεμπιστευτούμε τον άνθρωπο. Είναι η μόνη μας ελπίδα. Τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο. Η λύση των προβλημάτων μας βρίσκεται και μέσα μας και δίπλα μας και πιο κοντά από ότι νομίζαμε. Για δεκαετίες ολόκληρες είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας στα κομποσκοίνια και στα πολιτικά γραφεία, σε κάθε αγύρτη τραγόπαπα που έδινε συμβουλές για να αποκτήσει το κτηματάκι και σε κάθε αδίστακτο πολιτικό που υποσχόταν μια θέση στο φεγγάρι μέχρι να ορκιστεί. Δεν θα μάθουμε ποτέ από τα λάθη μας;

Φωτογραφία: Tomasz Pluciennik

Condemned

2011-11-19T01:38:00.002+02:00

.... "Take it," he said. "There are dates, bread, and sugar. You can hold out for two days. Here are a thousand francs too." The Arab took the package and the money but kept his full hands at chest level as if he didn't know what to do with what was being given him. "Now look," the schoolmaster said as he pointed in the direction of the east, "there's the way to Tinguit. You have a two-hour walk. At Tinguit you'll find the administration and the police. They are expecting you." The Arab looked toward the east, still holding the package and the money against his chest. Daru took his elbow and turned him rather roughly toward the south. At the foot of the height on which they stood could be seen a faint path. "That's the trail across the plateau. In a day's walk from here you'll find pasturelands and the first nomads. They'll take you in and shelter you according to their law." The Arab had now turned toward Daru and a sort of panic was visible in his expression.

"Listen," he said. Daru shook his head: "No, be quiet. Now I'm leaving you." He turned his back on him, took two long steps in the direction of the school, looking hesitantly at the motionless Arab and started off again. For a few minutes he heard nothing but his own step resounding on the cold ground and did not turn his head. A moment later however he turned around. The Arab was still there on the edge of the hill his arms hanging now, and he was looking at the schoolmaster. Daru felt something rise in his throat. But he swore with impatience, waved vaguely, and started off again. He had already gone some distance when he again stopped and looked. There was no longer anyone on the hill.

Daru hesitated. The sun was now rather high in the sky and was beginning to beat down on his head. The schoolmaster retraced his steps at first somewhat uncertainly then with decision. When he reached the little hill he was bathed in sweat. He climbed it as fast as he could and stopped. Out of breath, at the top. The rock-fields to the south stood out sharply against the blue sky but on the plain to the east a steamy heat was already rising. And in that slight haze Daru with heavy heart made out the Arab walking slowly on the road to prison.

A little later standing before the window of the classroom the schoolmaster was watching the clear light bathing the whole surface of the plateau but he hardly saw it. Behind him on the blackboard, among the winding French rivers, sprawled the clumsily chalked-up words he had just read: "You handed over our brother. You will pay for this." Daru looked at the sky, the plateau, and beyond, the invisible lands stretching all the way to the sea. In this vast landscape he had loved so much, he was alone...

The Guest

Albert Camus

Grandeur

2011-11-17T01:32:00.004+02:00

Στα έργα οι χαρακτήρες δεν χρειάζεται να πουν πολλά.
Με μία λέξη θίγονται, σιωπούν.
Ένα βλέμμα φτάνει για να ζητήσουν συγνώμη.
Μια φράση είναι αρκετή για να αγκαλιαστούν ή να χωρίσουν για πάντα.
Ο λόγος είναι μεστός. Οι λέξεις σφηνώνουν.
Το σώμα προδίδει ακριβώς τα συναισθήματα που υπάρχουν, όχι άλλα.
Το φόντο, το φως και ο ήχος, όλα συνηγορούν στο να φανεί η αλήθεια.
Η εικόνα μιλάει από μόνη της, παραδίνεται στο προφανές.
Κι όμως, τίποτα δεν τελειώνει εκεί.
Το έργο τελειώνει στον θεατή.

Υπάρχουν όρια;

2011-11-14T12:21:00.001+02:00

Ένα από τα καταστήματα που αρέσει στον γιο μου να επισκέπτεται είναι και τα Jumbo. Aν και η ποιότητα κάποιων παιχνιδιών που πωλούνται εκεί είναι αμφίβολη, έχουμε ψωνίσει αρκετές φορές. Τα τελευταία χρόνια έβρισκα χαριτωμένες και αστείες τις ατάκες στις διαφημίσεις τους στο ράδιο. Αυτή τη φορά όμως ομολογώ ότι με σόκαρε το καινούργιο διαφημιστικό σποτ και αδυνατώ να αντιληφθώ το είδος της σάτιρας και τον αστείο συσχετισμό μεταξύ γονέα, παιδιού και προϊόντος. Επίσης δεν θυμάμαι να είχαν υπάρξει μέχρι τώρα αναφορές στις διαφημίσεις τους με στόχο τους θεσμούς και μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη το πως, ένα κατάστημα που απευθύνεται κυρίως σε παιδιά, αποφάσισε να συμβάλλει τόσο απροκάλυπτα στην γενικότερη ηθική παρακμή της κοινωνίας μας σήμερα αντί να πράξει ακριβώς το αντίθετο.

Δεν γνωρίζω τον κύριο που έγραψε την παρακάτω επιστολή αλλά την αναδημοσιεύω (μπορειτε να τη βρείτε δημοσιευμένη σε πολλά ιστολόγια στο διαδίκτυο) διότι αυτή η άποψη με εκφράζει απόλυτα.

"Αγαπητοί,

Tα τελευταία δέκα χρόνια είμαι τακτικός πελάτης σας. Ειδικά τις ημέρες των Χριστουγέννων. Δηλώνω εξοργισμένος με την χυδαία και ρατσιστική διαφήμισή σας, η οποία εμπλέκει το πρόσωπο της μητέρας του (πρώην) πρωθυπουργού της χώρας.

Ο πρωθυπουργός της χώρας είναι θεσμικό πρόσωπο. Εσείς δεν ασκείτε πολιτική κριτική (που δεν είναι και η δουλειά σας φυσικά), αλλά παίζετε με τα ρατσιστικά...

...στερεότυπα της Ελληνικότητας (περιορισμένης υποτίθεται), της μητέρας του πρωθυπουργού.

Πραγματικά, σε όλα, στην κριτική και στη διαφήμιση, υπάρχουν όρια. Στις πολιτισμένες χώρες κανείς:

1) δεν εμπλέκει συγγενικά πρόσωπα του πρωθυπουργού μιας χώρας (πολιτικών / πρώην πρωθυπουργών κλπ)
2) δεν συμπεριφέρεται ρατσιστικά απέναντι στους ανθρώπους, επειδή δεν είναι αρκετά Έλληνες.
Όπως εσείς.
Λυπάμαι πάρα πολύ.
Ζητώ λοιπόν: μία εξήγηση, την απόσυρση της διαφήμισης, και τη δημόσια συγγνώμη σας.
Σε αντίθετη περίπτωση, δεν πρόκειται ποτέ ξανά να πατήσω στα καταστήματά σας, και όσο μου περνάνει από το χέρι, δεν πρόκειται να πατήσει και κανείς από τους φίλους και γνωστούς μου.
Αντίγραφο του μηνύματος αυτού στέλνω και στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης από το οποίο ζητώ να επιληφθεί.

Μετά τιμής,
Στράτος Σαφιολέας,

ΥΓ. Το πρόβλημά μου δεν είναι η κριτική στο ΠΑΣΟΚ ή στον Γιώργος Παπανδρέου. Το πρόβλημά μου είναι ότι αν δεν κρατήσουμε ένα ελάχιστο τρόπο συμπεριφοράς θα μετατραπούμε σε μια χυδαία, ρατσιστική, αρένα.
Για την περίπτωση όμως που αποφασίσετε να με αγνοήσετε δεχθείτε μερικές ιδές για επόμενα διαφημιστικά, με το πρόσχημα της σάτιρας φυσικά.
- ΜΑΤ που δέρνουν μετανάστες ή το ανάποδο (αλλά αγοράζουν δώρα από το Jumbo)
- «Αναρχικούς» που σπάζουν τράπεζες (για να αγοράσουν δώρα από το Jumbo)
- Μετανάστες που κλέβουν (για να αγοράσουν δώρα από το Jumbo)
- Η Μέρκελ με φωνή Ναζί και υπόκρουση το «Έρικα» να βασανίζει τους Έλληνες (αλλά να μοιράζει δώρα από το Jumbo)
Μπορείτε να δοκιμάσετε να συνεχίστε. Έτσι και αλλοιώς η χυδαιότητα δεν έχει όριο.
Εμείς όμως, ως κοινωνία, έχουμε.

ΥΓ. Έχει πλάκα να ειρωνεύστε την Ελληνικότητα της μητέρας του πρωθυπουργού. Πόσα όμως από τα παιχνίδια σας είναι Ελληνικά, και όχι εισαγόμενα, Κινέζικα. Σωστά, τα φράγκα που μαζεύετε δεν έχουν εθνικότητα.

Διείσδυση

2011-11-10T01:01:00.001+02:00

Πόση αλητεία μπορεί να κρύβει ένα γυαλιστερό κοστούμι και πόση φαιδρότητα το φτιασίδωμα; Όλα αυτά τα κατά "τας γραφάς" καταξιωμένα πρόσωπα έχουν απαραίτητα και ήθος; Ποιανού τα εθνικά συμφέροντα αντιπροσωπεύουν; Αυτός είναι ο θαυμαστός αιώνας της ενημέρωσης; Αυτός που προάγει τον δημοκρατικό διάλογο και την πολυφωνία στη βιτρίνα, αλλά από πίσω απλώς συμβάλλει στην χουντοποίηση της σκέψης των πολιτών, πόσο μάλλον εκείνων που δεν έχουν ούτε την απαραίτητη μόρφωση ούτε την πνευματική διαύγεια να αντιληφθούν τη χειραγώγηση πίσω από την επίπλαστη ευγένεια; Τι είδους πρότυπο προβάλλει ο καλοντυμένος αλλά φαιδρός ομιλητής για τους νέους σήμερα; Αναρωτιέμαι.

Πόσο ταλέντο στα χείλη χρειάζεται κανείς για να πολεμά δημοσίως τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα ακολουθώντας φαινομενικά τους κανόνες της επαγγελματικής δεοντολογίας, ενώ στην πραγματικότητα τους αγνοεί και τους σνομπάρει; Θα δανειστώ τη γνωστή φράση "Κατάστασις Ανώμαλος" γιατί μόνο αυτή μπορεί να περιγράψει την τόσο συχνή και δραστική αλλαγή στη συμπεριφορά όσων πλασάρονται ως οι στυλοβάτες της έγκυρης ενημέρωσης, αυτών που προσαρμόζονται με ικανότητες χαμαιλέοντα στις εξελίξεις καταφέρνοντας να παρακολουθούν με επιτυχία ακόμα και τον σφυγμό και την ανάσα του μέσου Έλληνα -- αν υπάρχει ακόμα ο μέσος γιατί τώρα έχουμε έρθει οι περισσότεροι στα ίσα μας. Αλήθεια πως τα καταφέρνουν, είναι απορίας άξιο, θα έλεγε κανείς ότι έχουν βάλει κάμερες στα σπίτια μας, παρακολουθούν τα τηλεφωνά μας, τα μέιλ μας, ακόμα και τις πιο τρελές μας φαντασιώσεις. Μέσα σε όλα τα δεινά λοιπόν ζούμε και αυτόν τον εφιάλτη στο δρόμο της ηδονής που έχουν χαράξει όλοι αυτοί οι βολεμένοι που ζουν το όνειρό τους, να ασκούν εξουσία μέσα από το φακό που ζουμάρει, όλοι αυτοί που ξέρουν πολύ καλά πως να ξετρυπώνουν εξιλαστήρια θύματα και που προσβάλλουν καθημερινά τη νοημοσύνη μας με το να μας πασάρουν την ξεφτίλα για ενημέρωση.

Αβίαστα, αβάδιστα, αβασάνιστα. Με αβαντάζ.

2011-11-03T03:06:00.000+02:00

Είναι πλέον αποδεδειγμένο. Αν κάνουμε επιπόλαιες επιλογές, θα αντιμετωπίσουμε επιπόλαιες συμπεριφορές και θα λάβουμε ανεύθυνες απαντήσεις. Γι’ αυτά μπορεί να μην πολεμήσαμε, αλλά δικά μας είναι και αυτά πληρώνουμε. Η μοίρα, ο Θεός ή οι αόρατες δυνάμεις (ό,τι βολεύει) δεν αστειεύονται, θα προσαρμοστούν στο δικό μας επίπεδο επιπολαιότητας γιατί πρέπει πάση θυσία να πάρουμε το μάθημά μας.

Καιρό τώρα με προβληματίζει η ανευθυνότητα και ο παρωπιδισμός όσων επί μήνες ζητούσαν εκλογές. Ποιους υπεύθυνους και άξιους αντικαταστάτες είχαν άραγε στο νου, μα και ποιος αληθινά γνωρίζει αν υπήρχαν και ποια περιθώρια υπήρχαν για κάποια άλλη, διαφορετική πολιτική που θα έπρεπε να ασκηθεί για να μας ανακουφίσει; Διότι όλοι αντιλαμβανόμαστε τη σύγχυση που επιφέρουν και την ανασφάλεια που δημιουργούν τα λάθη και η ασυνεννοησία μέσα στην κυβέρνηση, στους δημόσιους φορείς, ακόμα και σε όσους βρίσκονται απέναντί τους, σε όσους διαμαρτύρονται, αλλά αν δεν ακουστούν ποτέ σαφείς και εφικτές λύσεις, απλώς θα περνάμε από το ένα αδιέξοδο, στο άλλο. Μα ακόμα και στους λαβύρινθους υπάρχει μία τουλάχιστον έξοδος. Εδώ, όχι; Ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα λοιπόν που μας ταλανίζει και ποιος φιλόπατρις και όχι πατριδοκάπηλος θα έρθει εν τω μέσω της νυκτός ως σωτήρας να δώσει την σωστή απάντηση; Θα τον αναγνωρίσουμε; Διότι έχω την αίσθηση πως άλλοι διαπραγματεύονται πακέτα διάσωσης και άλλοι το πακετάρισμα των συνειδήσεων.

Με εξουθενώνει και μόνο που ακούω στις πολιτικές συζητήσεις όλες αυτές τις ανόητες επιτηδευμένες και κλισέ δηλώσεις που πρέπει να ειπωθούν για να ειπωθούν, γιατί έτσι είθισται να εκφράζεται ο κάθε εκπρόσωπος κόμματος, χωρίς να έχει αλλάξει ούτε μια τόσο δα λεξούλα μετά από τόσες και τόσες δεκαετίες, χωρίς να παράγεται κάποια αυθεντική και εποικοδομητική σκέψη, παρά μόνο οι ίδιοι αφορισμοί, οι απαράλλακτες μηδενιστικές αντιλήψεις και απαράμιλλες αμπελοφιλοσοφίες. Παρά την κρισιμότητα της κατάστασης όμως , τι όμορφα, αβίαστα και πόσο απροκάλυπτα διατυπώνονται όλα αυτά που διανθίζονται με βαρύγδουπα και δημοσιοσχετίστικα λόγια, όταν όλοι γνωρίζουμε ότι δεν θα έχουν, ούτε τώρα, ούτε ποτέ, κανένα μα κανένα αντίκρισμα. Είναι αξιοθαύμαστη και συνάμα αξιολύπητη πραγματικά όλη αυτή η προσπάθεια, όχι των μαγικών συνταγών και της ηρωικής εξόδου από την κρίση, όπως θέλουν να μας πείσουν, αλλά θα μου επιτρέψετε να την αποκαλέσω προσπάθεια ενταφιασμού της κρίσης μας και της συνείδησής μας.

Περαστικά μας.

Η αβάσταχτη γοητεία του Τίποτα

2011-09-30T12:14:00.001+03:00

Μην μου αναστατώνεσαι ούτε να ανησυχείς. Δεν πρόκειται να σου πάρουν κάτι που έχεις, όταν δεν έχεις!

Όπου φτωχός και η μοίρα του, λένε, αλλά να που ώρες ώρες γυρίζει ο τροχός και το πρόβλημα γίνεται πλεονέκτημα. Είναι απλά τα πράγματα. Αν δεν έχεις μισθό, δεν τρομάζεις με τις περικοπές. Αν δεν έχεις σπίτι να μείνεις, δεν αγωνιάς για τα χαράτσια. Μειώνονται οι συντάξεις; Εσένα δεν σου κολλούν ένσημα. Όσο για το πρόστιμο στα αυθαίρετα, άλλοι θα το πληρώσουν. Εσύ δεν έχτισες ποτέ. Τι σε νοιάζει για τα τέλη κυκλοφορίας αν δεν είναι τ' αμάξι δικό σου; Ούτε στις πορείες χρειάζεται να τρέχεις. Για ποιο πράγμα να διαμαρτυρηθείς; Δεν θέλεις τίποτα να διεκδικήσεις.

Έτσι κι αλλιώς ό,τι και αν είχες, δεν θα ήταν ποτέ πραγματικά δικό σου.

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;

2011-09-20T17:53:00.001+03:00

Σαν τα καράβια φαίνονται τη νύχτα τα νησιά

σταματημένα μεσ' στην μέση του πελάγου
Έχει η ανάσα τους μια γεύση, μια γεύση απ' τα παλιά
που αναστήθηκαν με κόλπα κάποιου μάγου
Εσύ δεν ήσουνα που μίλαγες για ιπτάμενες στιγμές;
Εσύ δεν ήσουνα που έκλαιγες γι' αγάπη;
Εσύ δεν έλεγες «οι άνθρωποι δε θέλουν διαταγές
από ανθρώπους μηχανές στο ρόλο του προστάτη»;

Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία

Εσύ δε μ' έμαθες ν' αφήνω να μακραίνουν τα μαλλιά;
Στα παλιατζίδικα τα ρούχα σου ζητούσες
Γιατί η αξία που μέσα μας φωλιάζει πιο βαθιά
είναι η ελεύθερη ζωή που ήθελες να ζούσες

Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;..

Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία;

No Way Back - No Way Out

2011-09-19T00:38:00.001+03:00

H γνώση έχει ένα τίμημα. Δεν θα είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος.

Για όλα..

2011-09-16T01:11:00.000+03:00

.. φταίει

"Το Σύστημα"

Φωτογραφία : Louisa Gouliamaki - Getty Images

Kάτι καινούργιο, Κάτι παλιό

2011-09-11T01:37:00.001+03:00

Θα δεις.
Κάτι καινούργιο. Από Σεπτέμβρη. Μια νέα αρχή.
Μπορείς.
Την πρωτη μέρα του χρόνου. Όλα αλλάζουν. Να το πιστέψεις.
Να ζεις.
Έφτασε καλοκαίρι.
Ταξίδι μακρινό.
Να 'ρθείς.
Από Δευτέρα. Νέο ξεκινημα.
Αργείς!
Αύριο, το πρωί, μόλις ξυπνήσεις. Κάτι καινούργιο.
Μια άλλη μέρα.
Θα δεις.

Φωτογραφία: http://www.holiday-rentals.co.uk

Μοιάζει η γη με ζωγραφιά

2011-09-04T00:44:00.002+03:00

όταν κοιτάς από ψηλά, Δημήτρη

Φωτογραφία: Aύγουστος 2011, για το maximus

Με τούτα και με εκείνα

2011-07-01T22:07:00.001+03:00

έφτασε Ιούλιος. Φέτος θα πάρουμε μαζί με τα απαραίτητα, τις περικοπές, τα συνθήματα και τις εικόνες από τους βανδαλισμούς. Αναρωτιέμαι, άραγε οι λύσεις θα βρεθούν στα ματωμένα κεφάλια, στα σπασμένα μάρμαρα, στις ανοιχτές παλάμες, στα έδρανα ή σε κάποιο υπουργικό συμβούλιο;

Ή μήπως ψάχνουμε σε λάθος μέρη;

Καλή δύναμη σε όλους και καλό καλοκαίρι

The Truth

2011-06-28T00:34:00.000+03:00

the whole truth

and

nothing

but

the truth.

Φωτογραφία: Μagdalena Wanli

Χάσαμε άλλη μια δασκάλα, στοπ

2011-06-25T13:53:00.004+03:00

Το περιβάλλον του παιδικού σταθμού αποτελεί σημαντικό περίβλημα μέσα στο οποίο ένα παιδί καλείται να αναπτύξει όχι μόνο κοινωνική πειθαρχία αλλά και ανθρώπινες σχέσεις με πρόσωπα που τώρα δεν ανήκουν στην οικογένειά του. Την σχολική χρονιά που πέρασε η τάξη του γιου μου άλλαξε τρεις φορές νηπιαγωγό και κάθε φορά έπρεπε να επινοήσουμε μαζί με την ψυχολόγο του σχολείου διαφορετικούς λόγους για να δικαιολογηθεί η απουσία τους. Η εκπαιδευτική δουλειά που γίνεται στο συγκεκριμένο σχολείο είναι υπεύθυνη και σοβαρή γι’ αυτό και έγινε σεβαστό από όλους τους γονείς το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες κοπέλες δεν πληρούσαν τελικά όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Η ουσία για μένα είναι όμως ότι ο μικρούλης μου στερήθηκε αυτό το ανεκτίμητο δέσιμο που αποκτά ένα παιδάκι προσχολικής ηλικίας με την πρώτη του δασκάλα. Μπορεί να υπερβάλλω και προσεγγίζω το θέμα λίγο μελοδραματικά αλλά κάθε χρόνος που περνά είναι πολύτιμος για την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού και δεν μπορεί να επαναληφθεί ώστε να διορθωθούν τα κακώς κείμενα μιας σχολικής χρονιάς, πόσο μάλλον της πρώτης. Αυτή η συνεχής εναλλαγή καταστάσεων και προσώπων που έχουν έναν τόσο σπουδαίο ρόλο όπως αυτός της πρώτης δασκάλας περνά ίσως και βίαια στο υποσυνείδητο του παιδιού μια συναισθηματική ανασφάλεια που δεν είναι δυνατόν να καλυφθεί με την παραπλανητική και προσωρινή υλική ικανοποίηση που λαμβάνει μέσα από μικρά "δωράκια" όπως εντυπωσιακά αυτοκολητάκια ως ανταμοιβή που έκανε το αυτονόητο, έφαγε το μεσημεριανό του φαγητό!

H γοητεία των αντίθεσεων

2011-06-19T00:52:00.001+03:00

μιας πόλης που χίλιες φορές πεθαίνει και χίλιες ανασταίνεται για να ξαναζήσει χίλιες ζωές ακόμα.

«Προγονική υπερτροφία»

2011-06-13T01:02:00.001+03:00

... χαρακτηρίζει ο Ε. Γιανίδης την παθιασμένη προσκόλληση και αρχαιολατρεία, που μας δέρνει. Κι’ αλήθεια, τι ωφελεί να παίζουμε κρυφτούλι; Είμαστε γεμάτοι συμπλέγματα κατωτερότητας μπροστά σ’ αυτό το μέγα και ένδοξο παρελθόν, που δεν ξέρω αν δεν κατάντησε και η κατάρα μας. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε, πως ο νόμος της ζωής είναι η αιώνια αλλαγή και πως δεν ωφελεί να αρνιόμαστε την παρακμή, γιατί μόνο αν την παραδεχτούμε θα την ξεπεράσουμε. Μήπως οι Ιταλοί δεν ζήσανε μια εξ ίσου τεράστια πνευματική ακμή, σε συνέχεια της αρχαίας ελληνικής; Δεν δημιούργησαν τον ρωμαϊκό πολιτισμό; Μα δεν κόλλησαν στην λατινική γλώσσα και στον αμετάκλητο θάνατό της. Γιατί κατάλαβαν έγκαιρα, πως «το μονοπώλιο της κατασκευής των γλωσσών το έχουνε οι λαοί». Εμείς, αντίθετα, αχ εμείς, κατασκευάσαμε μια μούμια, έναν τύραννο – φάντασμα, τον κλασσικό μας πολιτισμό και τον στήσαμε μπαμπούλα, σκιάχτρο και διώχτη των νεώτερων Ελλήνων, απ’ ότι λέγεται και είναι μόρφωση και παιδεία.

Δεν ζηλέψαμε άλλο πρότυπο από την Αφρική. Ναι, γιατί μόνον εκεί, ο μικρός μαύρος μιλούσε κι άκουγε τη γλώσσα της φυλής του, στους δρόμους, στο σπίτι, στα παιχνίδια του και σαν πήγαινε στο σχολειό, διδασκότανε μια άλλη, τελείως διαφορετική γλώσσα, ανάλογα με τον αποικιοκράτη που τον είχε υποδουλώσει. Στο Αλγέρι, γαλλικά, στη Ροδεσία αγγλικά, στην Αγκόλα πορτογαλέζικα κ.λ.π. Αλλά εκεί, τουλάχιστον ο Γάλλος, ο Άγγλος, ο Πορτογάλος δάσκαλος μιλούσε την ίδια γλώσσα μ’ αυτήν που δίδασκε. Μόνο σε μας συμβαίνει αυτό το μοναδικό, το ανεπανάληπτο γεγονός: Nα μη μιλάει ο δάσκαλος τη γλώσσα που διδάσκει αλλά ούτε και ο μαθητής τη γλώσσα που (υποτίθεται πως) μαθαίνει.

Πλαστογραφούμε, λοιπόν, επιταγές δόξας και σοφίας, χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλά πλαστογραφούμε το παρελθόν εις βάρος του παρόντος.

Αρνιόμαστε κάθε εξέλιξη κι αποδεικνύεται πως είμαστε απληροφόρητοι για όλα τα σύγχρονα, αλλά και στοιχειώδη παιδαγωγικά συστήματα. Μα ούτε ένας, λοιπόν, δεν είχε την περιέργεια να επισκεφθεί ένα κοινό ινστιτούτο ξένων γλωσσών από τα αναρίθμητα, καλά και κακά, που πλημμυρίζουν της Ελλάδα; Όταν ένα μαθητής – όποιας ηλικίας – μπει στην πρώτη τάξη μιας ξένης γλώσσας, δεν τον στήνουν μπροστά σε κείμενα, αλλά σε εικόνες και απλοϊκό διάλογο: Το τραπέζι, το βιβλίο, το παιδί, το μολύβι. Τον αντιμετωπίζουν δηλαδή, - το μαθητή - σαν νεογέννητο, που εξοικειώνεται πρώτα με τις παραστάσεις και τα καθημερινά αντικείμενα που τον περιβάλλουν, μαθαίνοντας την ονομασία τους. Κι όταν πια, θα μπει μπροστά του το βιβλίο, θα αναγνωρίσει και θα διαβάσει με χαρά, το τόπι που παίζει, το τραπέζι που γράφει, την καρέκλα που κάθεται. Σε μας, όμως, τους μεγαλοφυείς και πρωτότυπους συμβαίνει τούτο το πρωτοφανές: Είσαι Έλληνας, μιλάς ελληνικά, μένεις απ’ όταν γεννήθηκες σε ένα «σπίτι» με τον μπαμπά και τη μαμά σου, και μόλις πας στο σχολείο, σε πληροφορούν πως όλα αυτά τα ωραία χρόνια δεν ζούσες σπίτι σου, αλλά «εις μίαν οικίαν μετά του πατρός και της μητρός σου»…

Απόσπασμα : Οι Έλληνες, εμείς οι άποικοι της Ελλάδας – Της Λιλής Ζωγράφου

Σε 10'

2011-06-05T18:18:00.000+03:00

αν θες μπορείς

να δεις

τον κόσμο

από την καλή

και από την ανάποδη

ρισκάροντας να

μη ξαναπιστέψεις ποτέ.

Φωτογραφίες : maximus

Ξυπνήσαμε;

2011-06-02T01:34:00.003+03:00

Μια πρωτοφανής οικονομική κρίση, ένα σύστημα αξιών που έχει προ πολλού καταρρεύσει και οι φωνές που πληθαίνουν είναι πλέον η καθημερινότητά μας. Μας αρέσει δε μας αρέσει την αλήθεια δύσκολα την αποφεύγει κανείς. Είναι δυσβάσταχτη η "ποινή" που μας έχει επιβληθεί, να χάνουμε και τα κεκτημένα μας ακόμα και αν υπήρξαμε απαθείς, ακόμα και αν ήμασταν μέρος αυτού του φαύλου συστήματος. Το βρίσκω θλιβερό να διακυβεύεται και μονίμως να εξαρτάται το μέλλον της χώρας από την ικανότητα διαπραγμάτευσης της κάθε κυβέρνησης, εκτός και αν έτσι θέλουν να νομίζουμε.

Ευτυχώς μας αναπτερώνουν ηθικά όλες αυτές οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις. Υπάρχει διάχυτη η αισιοδοξία όταν γινόμαστε μια γροθιά στα δύσκολα, όταν υψώνουμε τη φωνή μας, όταν όλοι μπορούν να πάρουν το λόγο για να εκφράσουν τις απόψεις τους δημόσια, όταν η κάθε ιδέα τίθεται σε δημοκρατική ψηφοφορία, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν παύω να φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως όλα γίνουν μια αλαφροΐσκιωτη αναγωγή στη γνωστή ηρωική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού όπως συνηθίζεται στη χώρα μας. Φοβάμαι τα συνθήματα που συγκινούν αλλά δεν έχουν αντίκρισμα. Κοιτώ με επιφύλαξη τους κατά καιρούς "κηδεμόνες" του πλήθους, τα προπαγανδιστικά αλλά και τα ουτοπικά μηνύματα συμπαράστασης διανοούμενων και άλλων δημοσίων προσώπων. Ωστόσο ελπίζω ότι κάποια θετική εξέλιξη θα προκύψει απ’ όλη αυτή τη δράση και τη ζύμωση ιδεών για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία με ευσυνείδητους πολίτες επιτέλους στην κορυφή της πυραμίδας.

Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι, επί της ουσίας πέρα και πάνω από τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες, στην πράξη τι ακριβώς ζητάμε; Διότι αν υποθέσουμε ότι με ένα μαγικό ραβδί έφευγαν Κυβέρνηση, Τρόικα και Χρέος, τι θα ερχόταν στη θέση τους; Δίνουμε και θα δίνουμε δυναμικό παρών στις συγκεντρώσεις αλλά με ποιο τρόπο θα ανατραπούν αυτές οι αντίξοες συνθήκες και πως θα μετατραπούν σε ευκαιρίες; Ποιές είναι οι εναλλακτικές προτάσεις; Όταν τελειώσουν οι προπηλακισμοί, ας τις γράψει κάποιος σε ένα πανό.

.

Ένα Πάρκο γεμάτο παραβάτες

2011-05-25T16:08:00.003+03:00

Καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες, τίγρεις, πούμα, καφέ αρκούδες με τα μικρά τους, ροζ φλαμίνγκο, πιγκουίνους, ρινόκερους, παπαγάλους με πολύχρωμα φτερά, πύθωνες, κροκόδειλους, παιχνιδιάρικους πιθήκους, καμήλες και τι δεν είδαμε, ξετρελάθηκε ο μικρός! Το Αττικό Πάρκο, μπορεί να μην ξεπερνά σε ποικιλία και πυκνή βλάστηση τα αντίστοιχα πάρκα άλλων χωρών αλλά ήταν πραγματική όαση, ειδικά μετά από μια βόλτα στον Εθνικό μας Κήπο με τα λιγοστά κλουβιά γεμάτα πάπιες και κόκορες και εκεί που περιμένει κανείς την έκπληξη βλέπει λίγο πιο κάτω πάλι πάπιες και κόκορες και με θλίψη αντικρίζει το πλέον άδειο κλουβί δύο επί τρία το οποίο κάποτε, αν είναι δυνατόν, φιλοξενούσε ένα άγριο λιοντάρι.

Αυτό που με απογοήτευσε όμως, κυρίως στο μεγάλο πάρκο όπου υπήρχαν αρκετές ταμπέλες, ήταν η ίσως και φασιστική θα τολμήσω να πω επιμονή των περισσότερων επισκεπτών να τις αγνοούν. Οι κανόνες ήταν σαφείς: "Μη ταΐζετε, μη πετάτε αντικείμενα και μην ενοχλείτε τα ζώα με οποιοδήποτε τρόπο, μη τρέχετε, μη φωνάζετε, μη σκαρφαλώνετε στους φράχτες και μη παραβιάζετε απαγορευμένες περιοχές". Παρά τις προειδοποιήσεις, όχι μόνο οι πιο πολλοί γονείς δεν έκαναν συστάσεις στα βλαστάρια τους να μην ουρλιάζουν στα ζώα και στα πουλιά, όχι μόνο δεν τα εμπόδιζαν να στέκονται στα κάγκελα από τη εσωτερική πλευρά αλλά τα προέτρεπαν κιόλας να ταΐζουν τα μικρά ζώα μπισκοτάκια, πατατάκια και φαγητό από τάπερ! Οι ίδιοι διασκέδαζαν με το να επιβάλλουν την άθλια συμπεριφορά τους, άφηνοντας πίσω τους ένα σωρό κουτάκια και περιτυλίγματα συσκευασιών σε σημεία που είχαν πρόσβαση οι μαϊμούδες να τ' αρπάξουν, να τα μασήσουν και να πνιγούν, κάτι το οποίο έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και μετά τι άλλο, έφυγαν με τη συνείδησή τους ήσυχη.

Είναι και αυτός ένας τρόπος ωραίοι ως ελληναράδες να δείξουμε την υπεροχή μας κι εμείς κάπου, δε λέω, αλλά η διεύθυνση του Πάρκου οφείλει να τοποθετήσει ανθρώπους ώστε να περιφρουρούν τον χώρο και όταν γράφει ότι έχει "το δικαίωμα να αποβάλλει τους παραβάτες", να το πράττει.

Με αφορμή αυτή την επίσκεψη και στα πλαίσια μιας αέναης αναζήτησης αιτιών και αιτιατών της κρίσης γενικότερα, σκεφτόμουν μήπως επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να ορίζουμε τις καταστάσεις όπως μας βολεύει. Δεν είμαστε μια χώρα με ανεφάρμοστους νόμους, κανόνες και αμέτρητες δεοντολογίες και αυτό ήταν όλο, αλλά μια χώρα με χιλιάδες παραβάτες που δρουν ανενόχλητοι και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί! Απλό δεν είναι;

Φωτογραφίες: maximus

Death in the Blogosphere.

2011-05-18T19:19:00.004+03:00

Eδώ και τρία χρόνια σχεδόν που επισκέπτομαι το διαδίκτυο έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που κάποιος θέλει ή αναγκάζετε να σταματήσει να γράφει όλοι οι e-φίλοι προσπαθούν πάση θυσία να τον αποτρέψουν. Μήπως όμως έρχεται η ώρα που κάποιος πλέον οφείλει να διακόψει μια ασχολία είτε γιατί δεν ικανοποιεί πια τις ανάγκες του είτε γιατί δεν επιτυγχάνει πια τον σκοπό της; Σίγουρα θα έχετε διαβάσει πολλές ιδέες για το πως να φτιάξετε ένα επιτυχημένο blog αλλά μεταξύ αστείου και σοβαρού, όσο και αν ακούγεται σκληρό για όλους όσοι έχετε μοιραστεί πολύτιμες διαδικτυακές στιγμές, μπορεί κάποια στιγμή και να θέσετε στον εαυτό σας τα ερώτηματα, γιατί, πότε και πως μπορώ να ξεφορτωθώ το ιστολόγιό μου. Εγκαίρως!

1. Αν κάνατε κακή αρχή

Συχνά λίγες εβδομάδες μετά την δημιουργία ενός ιστολογίου μετά δηλαδή τον πρώτο ενθουσιασμό του συγγραφέα αλλά και των αναγνωστών σύντομα έρχεται η σκληρή πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία είναι της μοίρας γραφτό να χαθεί αυτή η μαγεία, η αφοσίωση και τελικά να μην διαβάζει κανείς αυτό το ιστολόγιο όσες προσπάθειες και αν γίνονται, οπότε είναι προτιμότερο να αποκτήσετε μια άλλη ασχολία και να μη βασανίζεστε άλλο.

2. Aν η ζωή "ποδοπατά " όχι μόνο εσάς αλλά και το ιστολόγιό σας

Μπορεί η ασχολία σας να κρατήσει πολύ παραπάνω από μερικές εβδομάδες αλλά ίσως είστε τόσο απορροφημένοι με τα δυσβάσταχτα προβλήματά της ζωής ή της προσωπικότητάς σας και έτσι οι περισσότερες αναρτήσεις σας να καταλήγουν να είναι δικαιολογίες που μάταια εξηγούν για ποιο λόγο δεν γράφετε ή ότι θα επιστρέψετε σύντομα και άλλα τέτοια. Καλό είναι να μην ξεχνάτε ότι ο χώρος του διαδικτύου δεν ενδείκνυται για ψυχοθεραπεία. Είναι φυσικό να διστάζετε να το παραδεχτείτε αλλά μήπως ένας καλός ψυχίατρος είναι πιο κατάλληλος για εσας από κάποιους μπλογκο-φίλους με αμφίβολα ή και ύποπτα κίνητρα;

3. Αν δεν ταιριάζει στον ευαίσθητο χαρακτήρα σας.

Αν είστε υπερβολικά συνασθηματικός ή θίγεστε εύκολα καλύτερα να ασχοληθείτε με κάτι άλλο, όπως με τη ζωγραφική ή με τη φωτογραφία που είναι πιο μοναχικά σπορ. Κακώς περιμένετε ότι όλοι θα συμφωνήσουν ή όλοι θα διαφωνήσουν μαζί σας με τον πιο ευγενικό τρόπο. Κανένας κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, εκτός από αυτόν του μυαλού σας. Αν ο σκοπός σας δε, δεν είναι να γράφετε κείμενα και να μοιράζεστε τις απόψεις σας, αλλά να βρείτε φίλους καρδιακούς ή διάφορους συντρόφους, μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός ενός ιστολογίου δεν είναι αυτός των chat roomς, διαφόρων zone d’ erotica, ιστότοπων τύπου you porn ή συναντήσεων σε γραφεία συνoικεσίων. Μην προσπαθείτε χρησιμοποιώντας τα παραπλανητικά μέσα της μπλογκόσφαιρας, να γίνετε απεγνωσμένα αυτό που κάποιος άλλος το ίδιο απεγνωσμένα ψάχνει στο διαδίκτυο έχοντας παρόμοιες εφηβικές ψευδαισθήσεις με τις δικές σας. Καλή η φαντασία αλλά έχει και τα όριά της.

Αν υπάρχουν κάποιοι από τους παραπάνω λόγους ή ακόμα σοβαρότεροι ώστε να θέλετε οπωσδήποτε να "σκοτώσετε" το ιστολόγιό σας πριν αυτό "σκοτώσει" εσάς, οι πιο γνωστές λύσεις είναι οι εξής:

· Να το αφήσετε να "αιωρείται" στο διαδίκτυο εις ανάμνηση και να το επισκέπτεστε που και που με μάτια βουρκωμένα.

· Να το δανείσετε σε κάποιον άλλον ο οποίος θα γράφει στη θέση σας. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια ρισκάρετε να το μετανιώσετε οικτρά κυρίως αν το ιστολόγιό σας είναι ήδη επιτυχημένο διότι υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει την υψηλή επισκεψιμότητά του ακόμα και αν συνεχίσει να έχει ποιοτικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες τις περισσότερες φορές είναι το προσωπικό και ιδιαίτερο ύφος του συγγραφέα που κάνει ένα μπλογκ δημοφιλές.

· Αφού πρώτα αποχαιρετίσετε τους διαδικτυακούς σας φίλους έναν έναν, στ’ αλήθεια και όχι γιατί κατά βάθος θέλετε μόνο να τους εκβιάσετε να σας επισκέπτονται συχνότερα, ένα πρωί σταματήστε απλώς να γράφετε.

· Να το σβήσετε χωρίς να δώσετε καμία εξήγηση σε κανέναν και να εξαφανιστείτε. Μην το πράξετε όμως εν βρασμώ ψυχής ή εν μέσω νευρικής κατάρρευσης, κλαυθμών ή άλλων μικροαστικών εξάρσεων, κυρίως αν οι λόγοι δεν έχουν καμιά σχέση με το άμοιρο αυτό ιστολόγιο.

Αν όμως παρά τις δυσκολίες, δε λέτε να συνειδητοποιήσετε την πιθανότατα δραματική κατάσταση στη οποία βρίσκεστε εσείς ή το ιστολόγιό σας και επιμένετε να συνεχίσετε το μπλογκινγκ, κανείς δεν μπορεί να σας εμποδίσει. Πιστεύω, σύμφωνα με όσα έχω δει έως τώρα, πέρα από το ποιοτικό περιεχόμενο, το ιδιαίτερο στυλ, το ύφος, την ενδιαφέρουσα θεματολογία και την συχνή ανανέωση των άρθρων, που είναι οι βασικοί κανόνες ενός καλού ιστολογίου, αν ακολουθήσετε και τα παρακάτω βήματα μπορεί να μην είστε μεν αρεστοί σε όλους, αλλά θα γίνετε μπλογκο-ανάρπαστοι!

Να έχετε πάντα άποψη για όλα συνήθως αντίθετη από τους άλλους, Αυτό θα τους ιντριγκάρει και θα θέλουν να σας γνωρίσουν περισσότερο.
Να απαντάτε το αντίθετο από αυτό που εννοείτε για να τους μπερδεύετε και να μην εκτίθεστε.
Να έχετε έτοιμη απάντηση για κάθε ερώτηση ακόμα και αν δεν σας αφορά.
Να σπέρνετε την ασυνεννοησία στους υπόλοιπους, να είστε ο ηθικός αυτουργός των διαδικτυακών καυγάδων ώστε μετά να επανέρχεστε ως καλός "πυροσβέστης" για να εξομαλύνετε την κατάσταση. Με αυτό ειδικά θα σας λατρέψουν!
Να "δουλεύετε" τους άλλους με το να γράφετε άλλα και στη πραγματικότητα να πράττετε ακριβώς τα αντίθετα. Ακόμα και αν δεν το γνωρίζουν αυτό θα δώσει μεγάλο boost στην αυτοπεποίθησή σας και επομένως θα συμβάλλει στην γρηγορότερη κατάκτηση όχι απλώς μιας οποιασδήποτε θέσης στο πάνθεον των δημοφιλέστερων ιστολογίων της μικρής και πολύπαθης πόλης μας αλλά την πιο τιμητική από όλες.

Καλό Καλοκαίρι !

2011-05-16T00:33:00.004+03:00

Για μια βόλτα στη θάλασσα μου είπαν.

Μπορεί να κάνει ψύχρα, σκέφτηκα

και με τόση υγρασία δίπλα στο κύμα.

Έβαλα παπούτσια κλειστά,

πήρα και μια ζακετούλα.

Μα τι να δω,

όταν επιτέλους κάθισα να απολαύσω τον καφέ μου,

το θέαμα που αντίκρισα ήταν

ίδιο με αυτό!

Ήρθε το καλοκαιράκι

και ούτε που το κατάλαβα;

Photo: Copacabana beach - Rio de Janeiro

Για παν ενδεχόμενο

2011-04-29T00:19:00.003+03:00

Μια που δεν ξέρεις πότε τελειώνει αυτό το έργο,

να είσαι πάντα έτοιμος

για την παράσταση της ζωής σου.

Έχε το νου σου όμως.

Όχι στον ξεπεσμό της αγάπης.

Οι άνθρωποι σ’ αγαπούν

μόνο όταν (εξ)υπηρετείς τα σχέδιά τους.

Photo by Jeremy Sumpter

Αυτοσυντήρηση

2011-04-19T15:17:00.002+03:00

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

Κική Δημουλά

Photo: www.freephoto.com

Εξ΄ άλλης όψεως..

2011-04-14T00:28:00.002+03:00

.. πολλά μπορούν να σου συμβούν. Aν δεν είσαι οικονομολόγος, γιατρός, ψυχολόγος ή σεισμολόγος δεν έχεις και πολλές ελπίδες να αντιληφθείς τις πραγματικές διαστάσεις των κρίσιμων καταστάσεων. Με τόση πληροφορία που σου λείπει πως να καταλάβεις ποιος λέει την αλήθεια και ποιος τη μισή, διότι όταν έχεις ένα, πώς να σου το πω, ένα information gap ή ένα gap γενικότερα, τι σου φταίει ο ομιλητής που εσύ καταλαβαίνεις άλλα; Εξαρτάται όμως και από την έκβαση των υποθέσεών σου. Έτσι λοιπόν ο χειρουργός θα πάρει την αμοιβή του όταν σου πει πως δεν γινόταν τίποτα και τον ξανακλείσαμε. Αν παρόλα αυτά ζήσει περισσότερο ο συγγενής, εσύ θα στέλνεις στο γιατρό λάδι από το χωριό σου και θα είσαι περήφανος που συντέλεσες σ’ αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή, έχοντας βέβαια πρώτα πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά σου. Αν όμως ο συγγενής γρήγορα αποδημήσει εις Kύριον, εσύ θα μείνεις εδώ, εδώ που είναι κόλαση και παράδεισος μαζί, να τραβιέσαι και να τρώγεσαι που παρά τα χρήματα που ξόδεψες δεν θα μάθεις ποτέ ποιανού ήταν το λάθος. Η έρευνά σου θα σταματά κάθε φορά στο κλισέ της θείας, "Αυτός ο χασάπης τον έφαγε". Αναλόγως και ο προβληματισμός σου λοιπόν.

Μα και τον κύριο καθηγητή δεν θα τον ακούσεις με προσοχή ακόμα και αν δεν κατανοείς όλα τα στοιχεία της οικονομικής του ανάλυσης; Θα τον ακούσεις. Έλα όμως που υπάρχει και άλλος καθηγητής εξίσου πετυχημένος που σχολιάζει την κατάσταση κάτω από διαφορετική σκοπιά μεν αλλά υποστηρίζει τελείως διαφορετικά πράγματα. Ποιον να πιστέψεις; Αυτόν που προβάλλεται περισσότερο. Θέλει και ρώτημα; Μετά όμως αρχίζεις και μπερδεύεσαι γιατί κάνεις και θυσίες στο κάτω κάτω, βλέπεις κι αυτό το πανό παντού κι αναρωτιέσαι όλη μέρα, τελικά μαζί τα φάγαμε ή χώρια; Aμέσως σου έρχονται στο νου διάφοροι γνωστοί σου που έδιναν μεγάλα ποσά για τον προεκλογικό αγώνα πολιτικών που τώρα κόπτονται για το κοινό καλό, με αντάλλαγμα μια θέση της μονάκριβης κόρης στη τράπεζα, του ξαδέρφου στον ΟΤΕ και της ανιψιάς στην Ολυμπιακή. Έτσι είναι, άλλος πήρε μια θέση στο κότερο και άλλος μια "θέση στον ήλιο", δίκαια πράγματα.

Αν όμως δεν σου έκαναν ποτέ τα χατίρια από παιδί, τότε αλλάζει το πράγμα, έχεις απωθημένα. Οργίζεσαι. "Μα γιατί να πληρώσω εγώ τα κερατιάτικα των άλλων, αφού ως γνωστόν μόνο ο υπαίτιος πρέπει να πλήττεται", σκέφτεσαι. "Ποιος είναι όμως ο υπαίτιος", αναρωτιέσαι, απάντηση δεν παίρνεις και ξανά πάλι από την αρχή. Επίτηδες το κάνεις; Θέλεις να πληγώνεσαι κατ’ επανάληψη; Έχεις εθιστεί; Τι βάσανο! Άσε και αυτές οι συζητήσεις για το πότε ξεκίνησε το χρέος, από πότε άρχισαν οι δανεισμοί και αν πάντα βασιζόμασταν στους ξένους, αυτά κι αν σε αποτελειώνουν.

Γιατί το άλλο; Ότι δεν υπήρχε κρυφό σχολειό το ήξερες; Ότι όσοι έγιναν ήρωες και μόχθησαν για την ελευθερία που τώρα εσύ απολαμβάνεις, ίσως έχουν διαπράξει και μερικά εγκλήματα, αυτό το ήξερες; Πάνω στο αίμα αμαρτωλών πατάς, κάνεις τις βόλτες σου και πίνεις το ποτό σου. Tι νόμιζες, ότι ζούσες σε μια χώρα αγγελικά πλασμένη; Κακομοίρη.

Μετά ακολουθούν η "σπίλωση" ηγετών, οι κατηγορίες, οι διαψεύσεις, τα e-mail, τα βίντεο, η αληθινή Ελλάδα, αυτή που ποτέ δεν είδες, στραβάδι, αυτή με τα λουκέτα, τους άστεγους, τα ματ και τις μολότoφ κι εσύ έντρομος μαζεύεσαι σε μια γωνιά και φωνάζεις, "Αυτή είναι χώρα μου, μόνο αυτή; Τι έγινε η άλλη, γιατί σιωπά"; "Τι απ’ όλα είναι ενημέρωση και τι προπαγάνδα"; Όλο ρωτάς! Μα καλά, σχολείο πήγες, Ιστορία δεν διάβαζες; Πως; Δεν τα λέγαν αυτά τα σχολικά βιβλία;

Γιατί τότε δεν παρακολουθείς αυτό το ατελείωτο blamestorming στα τηλεοπτικά παράθυρα, κάτι θα αρπάξεις κι απο κει. Είδες πόσο θέλει η προηγούμενη κυβέρνηση και όχι μόνο, να "κλείσει τους λογαριασμούς του παρελθόντος"; Ξέρεις γιατί; Γιατί θα τους πληρώσεις εσύ βρε κουτό.

Χμμ.. κι από ποίηση, πως πάμε; "Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή" λέει ο ποιητής. Ναι, αλλά από την άλλη αν το καλοσκεφτείς ποιητής είναι και άλλα τα στοχάζεται και άλλα τα φαντάζεται - σημείωσε, ύποπτος κι ο ποιητής- για να βρίσκεσαι εσύ μονίμως σε σύγχυση και όλο να προβληματίζεσαι, "βρε μπας και ήλιος δεν υπήρξε ποτέ"; Μην ανησυχείς. Μη σε νοιάζει! Μήπως εσύ τον είχες επινοήσει; Ο υπαίτιος, που δεν θα τον (ανα)γνωρίσεις ποτέ. Εσύ άραξε. Μπόρα είναι θα περάσει.

Photo : "BACKSTAGE" by Bob Kurt

2011-02-18T17:39:00.000+02:00

C O M I N G

S O O N !

Πάντα υπάρχει μια αιτία και τα παιδιά θέλουν να τη γνωρίζουν.

2011-02-17T23:34:00.002+02:00

Στην αρχή είναι εύκολο αλλά όταν μεγαλώνουν, δε γλιτώνουμε. Θα μας βομβαρδίσουν με τα "γιατί" τους. Διαβάζουμε βιβλία, ψάχνουμε για άρθρα στο διαδίκτυο, μιλάμε με παιδαγωγούς και με ανθρώπους θεωρητικά πιο έμπειρους από εμάς, αλλά ποτέ δεν είμαστε πραγματικά έτοιμοι. Μήπως εμείς είχαμε σαφείς απαντήσεις στα "δύσκολα" ερωτήματά μας τα πρώτα χρόνια της ζωή μας; Οι εποχές όμως αλλάζουν. Τα παιδιά αλλάζουν. Σήμερα καλούνται να επεξεργαστούν περισσότερη πληροφορία από ότι είχαμε εμείς στην ηλικία τους και ζητούν άμεσες απαντήσεις. Είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί να αντλεί το συναίσθημα της εμπιστοσύνης από τον ενήλικα, είτε αυτός είναι δάσκαλος είτε γονιός. Γνωρίζουμε όμως ότι στην πράξη δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις, ούτε μαγικές συνταγές. Η εμπιστοσύνη χτίζεται, δεν είναι δεδομένη στις ανθρώπινες σχέσεις και το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, αντιδρά διαφορετικά στα ερεθίσματα του σύγχρονου κόσμου. Έχοντας όλα αυτά στο νου λοιπόν οφείλουμε ως ενήλικες να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως πόσο λεπτοί είναι οι χειρισμοί που απαιτούνται για να εντάξουμε τόσα "ξένα" στοιχεία στον εύθραυστο κόσμο τους. Όταν δε, διαφωνούμε, τα πράγματα μπερδεύονται, γιατί δεν έχουμε διαμορφώσει όλοι την ίδια άποψη για το τι θα πρέπει να απαντήσουμε σε ένα παιδί όταν για παράδειγμα μας ρωτήσει γιατί το σκυλάκι είναι ακόμα ξαπλωμένο στη μέση του δρόμου ή γιατί δεν μας παίρνει τηλέφωνο πια ο παππούς. Κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια, άλλοι να λέμε τη μισή, οπότε όταν παιδιά με αντίθετες "κατευθύνσεις" βρεθούν στην ίδια ομάδα, οι απογοητεύσεις είναι αναπόφευκτες και εμείς δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Μπορούμε όμως, αν και δεν είναι εφικτό να "διαβάζουμε" τις ασυνείδητες διεργασίες μέσα στο μυαλό τους, να βρίσκουμε συνεχώς καλύτερους τρόπους για να ξεδιαλύνουμε τουλάχιστον όσα εκλαμβάνουν ως υπερβολικά δραματικά ή περίπλοκα.

Διαδικτυακό Μουσείο

2011-02-10T14:20:00.003+02:00

"... Με χίλια διάσημα έργα τέχνης σε εντυπωσιακή λεπτομέρεια εστίασης που φτάνουν στις πινελιές του ζωγράφου ξεκινά την διαδικτυακή περιήγηση σε μεγάλα μουσεία το Google, στη γραμμή εκκίνησης του Google Art Project.

Επιπλέον, τo Google αξιοποίησε την τεχνολογία για την πλοήγηση στο εσωτερικό κλειστών χώρων (εσωτερικό StreetView) και δημιούργησε διαδικτυακές ξεναγήσεις στα συνεργαζόμενα μουσεία από τις ΗΠΑ, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, την Δημοκρατία της Τσεχίας, την Ολλανδία και τη Ρωσία. ... "

Περισσότερες λεπτομέρειες στη συνέχεια του άρθρου...

Kουβεντούλα

2011-02-08T00:34:00.001+02:00

Φωτογραφία: maximus

Όλοι είμαστε μικροί "ήρωες"

2011-02-03T13:44:00.007+02:00

Janine Linning

Μ’ αρέσει αυτό το άγριο "Reshaping of the World"! Δεν έχουμε και άλλα περιθώρια βέβαια. Όσοι φάγανε φάγανε. Ναι , ναι, αυτό πιστεύω και μπορεί βέβαια να μην ανήκουν όλοι στην πλουτοκρατία αυτή τη στιγμή που μιλάμε αλλά όσο να’ ναι πολλοί έχουν κάνει το "κουμάντο" τους κι έχουν εξασφαλίσει το "κατιτίς" τους. Θυμάμαι εκείνη την τόσο εντυπωσιακή σκηνή με τον τυφλό (I can see.. I can seee) στο Jesus of Nazareth. Μήπως δεν θα το δούμε κι αυτό; Πως θα δικαιολογηθούν τόσοι δήθεν ανήμποροι που παίρνουν αναπηρικές συντάξεις μαϊμού. Μα δεν θυμώνω μ’ αυτούς, όχι, οι άλλοι με εξοργίζουν, αυτοί που έχουν και την εξουσία και λαδώνονται. Αυτοί που νομιμοποιούν τεχνηέντως την απάτη, μέσα στα πλαίσια πάντα των διαμαρτυριών για περισσότερη δημοκρατία. Μα η δημοκρατία δε στηρίζεται στην ευνομία; Η δημοκρατία δεν προϋποθέτει συμβολή των πολιτών με, αν μη τι άλλο, κοινωνική συνείδηση, στην οικονομική ευημερία της χώρας τους; Ε λοιπόν, ώρες ώρες διαολίζομαι και μετανιώνω, κυρίως που δεν πρόλαβα κι εγώ να "φάω", να "φτιαχτώ" οικονομικά. Γιατί τώρα; Που; Πως; Με το σταυρό στο χέρι; Κλείσαν οι δρόμοι. Aαχ too much O-Captaining κι αποκοιμηθήκαμε. Κι από ηρωισμό; Μπόλικο. Μικροαστικοί ήρωες της χουντοφασιστικής αρπαχτής, του παρωπιδισμού, του ωχαδερφισμού (για να το πω πιο ευγενικά), ενός ψευτοτραμπουκισμού και μιας παγωμένης τάχα μου επανάστασης, που όλα τα σφάζουν όλα τα μαχαιρώνουν, χλευάζοντας και ποδοπατώντας όσους διαρκώς παλεύουν ακόμα και για τα αυτονόητα. Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Άλλωστε τι είναι "ήρωας"; Αυτός που αψηφά οποιοδήποτε κίνδυνο προκειμένου να υπηρετήσει την "ιδεολογία" του.

1. Τον Τίτλο δανείστηκα από το παραμύθι των Uli Geibler και Gunther Jacobs για να συμπληρώσω το κερασάκι στη σατιρική (κατά τη ταπεινή μου άποψη) αυτή ανάρτηση. Η ιστορία πραγματεύεται το θέμα της δύναμης που κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του και πόσα μπορεί να καταφέρει ακόμα και αν δεν είναι εκ φύσεως ο πιο ισχυρός ή ο πιο όμορφος. Αυτά είναι φυσικά τα νόστιμα που λέμε στα παιδιά όταν είναι μικρά για να μην τους αναιρέσουμε από νωρίς την πιθανότητα να παλέψουν, όταν χρειαστεί, ακόμα κι αν ο αγώνας είναι άνισος. Μη γελιόμαστε όμως, εμείς οι μεγάλοι ξέρουμε καλά. Ένας είναι ο δρόμος, ο σύντομος, εκεί που άμα κλέψεις, άμα λαδώσεις και άμα λαδωθείς, μέχρι και το σαλιγκαράκι μπορεί να πάει πιο γρήγορα κι ο ασβός να μυρίζει ομορφότερα.

2. Φωτογραφία: Γιατί έχουμε τρελό κέφι πάραυτα, έτσι για να πάμε κόντρα στην ΕΜΥ, που προβλέπει νέα επιδείνωση από αύριο.

3. Moυσική: Γιατί μου άρεσε η αφιέρωση που άκουσα στον Red, "Δεν πρόκειται για τo sex scandal που ταλαιπωρεί τον Ιταλό Πρωθυπουργό, αλλά αυτή η Ruby είναι η μόνη Ruby που ξέρουμε".

Of The Absurd

2011-01-27T00:48:00.003+02:00

Δεν είναι μόνο τα παρακάτω φυσικά αυτά που με ενοχλούν αλλά έτσι κουβέντα να γίνεται, για να αναρωτιόμαστε καμιά φορά, μη φταίνε οι έντονοι ρυθμοί της πόλης, μη φταίει ο σύγχρονος τρόπος σκέψης ή μπας και έχουμε παρατήσει αυτό που είμαστε και ασχολούμαστε με αυτό που παριστάνουμε γιατί τελικά αυτό έχει απομείνει. Παρατηρώ καθημερινά διάφορους ανθρώπους γύρω μου και σκέφτομαι σοβαρά την εκδοχή να έχουμε μεταλλαχθεί σε ένα άλλο είδος. Ένα από τα πράγματα που θεωρώ επικίνδυνο είναι o λόγoς όσων δεν είναι ευδιάκριτος και κρύβει ένα σωρό σκοπιμότητες ή αντιφάσεις. Με ανησυχούν όσοι είναι υπέρμαχοι των κανόνων τους οποίους όμως ούτε οι ίδιοι δεν τηρούν. Ακόμα χειρότερα με φοβίζει ο εγωκεντρισμός όσων βαφτίζουν παράλογες απαιτήσεις τα αυτονόητα και θυμώνω με όσους συμπληρώνουν τα λόγια των άλλων, οι οποίοι μάταια κάτι διαφορετικό προσπαθούν να αρθρώσουν. Με απογοητεύουν επίσης όσοι κορνάρουν σαν μανιακοί στους μπροστινούς ενώ το φανάρι δεν έχει γίνει ακόμα πράσινο ή σε όσους έχουν το "θράσος" να αφήσουν τη γιαγιά και τη μητέρα με το καρότσι να περάσουν, αλλά και όσοι βρίζουν πρώτοι επειδή είναι σίγουροι ότι το ίδιο θα έπρατταν και οι άλλοι. Με στενοχωρούν όσοι κρίνουν τους συνανθρώπους τους μέσα σε δευτερόλεπτα με αφορμή την επιλογή ενός βιβλίου ή μιας μουσικής χωρίς καν να ενδιαφερθούν να μάθουν την αλήθεια και θεωρώ άσκοπο έστω και να προσπαθήσει κανείς να εμπιστευτεί ανθρώπους που δείχνουν ότι ακούν τους συνομιλητές τους, ενώ στην πραγματικότητα απλώς προετοιμάζουν τη δική τους αποστομωτική απάντηση. Επι της ουσίας βέβαια το ερώτημα που για μένα παραμένει είναι, αν υπάρχει ακόμα εκείνο που πραγματικά είμαστε ή υπάρχει μόνο αυτό που παριστάνουμε. Σε πολλές περιπτώσεις πάντως και τα δύο είναι τρομαχτικά.

Mια μέρα σαν τις άλλες

2011-01-19T14:02:00.000+02:00

"Καλά βρε αδερφέ μην κάνεις έτσι, δε μας βλέπεις;

Επισκευάζουμε τώρα την κοσμοθεωρία"

Από το LAHOUT του Νίκου Καρούζου

Ο κύκλος των χαμένων πολιτών

2011-01-14T16:48:00.008+02:00

Κουνώντας έξαλλος το χασαπομάχαιρο ο κ. Χάρης φωνάζει και όχι άδικα, ότι όλοι τρέχουμε στα σούπερ μάρκετ και δεν στηρίζουμε τα μαγαζιά της γειτονιάς. "Όταν όμως ο πελάτης θέλει να αγοράσει τώρα αλλά να πληρώσει αύριο, εγώ τον διευκολύνω" μου λέει. "Μας κατηγορούν ότι είμαστε πιο ακριβοί" παραπονιέται η κ. Βάσω, ".. αλλά να ξέρεις ότι οι γνωστές αλυσίδες καθαριστηρίων μπορεί να έχουν μεγαλύτερη προβολή, στην πραγματικότητα όμως σε κοροϊδεύουν. Τι ποιότητα να παρέχουν όταν σιδερώνουν το παντελόνι στο χέρι", μου εξηγεί. "Άσε που ελλείψει ειδικών μηχανημάτων σου ζητούν παραπάνω χρήματα για τον λεκέ, γιατί στέλνουν το ρούχο αλλού για καθάρισμα κι έτσι πληρώνεις τελικά περισσότερα απ’ όσα χρεώνουμε εμείς εδώ". Ανησυχητικά καλοσυνάτος ο κ. Νίκος μου δίνει το βιβλίο που μόλις αγόρασα κοιτώντας με επίμονα στα μάτια. Βγαίνοντας έξω κοιτάζω μέσα στη σακούλα, πουθενά η απόδειξη. Ξαναμπαίνω να τη ζητήσω. Μου κόβει την απόδειξη λέγοντας μου πόσες φορές έχει πληρώσει τζάμπα λεφτά για την ρύθμιση της ταμειακής μηχανής του μετά από τις τόσες αλλαγές. "Από κει μας τα παίρνουν" διαμαρτύρεται μόλις παίρνω κι εγώ επιτέλους το πολυπόθητο χαρτάκι. Το απόγευμα στον παιδότοπο, η κοπέλα που σερβίρει, αφού μου απαντά με όχι και τόσο ευγενικό τρόπο ότι δεν έχουν ζαχαρίνες γιατί δεν είναι στις προτεραιότητές τους, με ενημερώνει ότι έχουν αυξηθεί και η τιμή του καφέ και το αντίτιμο της εισόδου κατά ένα ευρώ το καθένα. "Μας έβαλαν 23%, το ξέρετε;", μου λέει πηγαίνοντας προς τα μέσα, χωρίς καν να περιμένει απάντηση. Με τα χίλια ζόρια παίρνω απόδειξη ίση με την αξία του χτενίσματός μου από την κα Γεωργία το βράδυ. "Θα τους κλέβω μια ζωή, τέτοιοι που είναι, γιατί αλλιώς δεν βγαίνω", σκύβει και μου ψιθυρίζει στ’ αυτί εκνευρισμένη, μάλλον ψάχνοντας για συνένοχο κι ανάβει τέταρτο τσιγάρο μέσα στην αίθουσα, παράνομα κι αυτό.

Φεύγοντας σκέφτομαι τα λεγόμενα όχι μόνο όσων ανέφερα αλλά και πολλών άλλων γιατί μπορεί να είναι δική μου η ευθύνη το αν θα στηρίξω τα μαγαζιά της γειτονιάς μου, αλλά κατά τη γνώμη μου "στηρίζω" δεν σημαίνει πως πρέπει να αποδεχτώ εκείνον που με αυταρχικό τρόπο με κλέβει επειδή θεωρεί, είτε άδικα είτε όχι, ότι και αυτόν τον κλέβει το κράτος ή κάποιος άλλος. Έτσι, αυτή η χαοτική κατάσταση θα διαιωνίζεται και το ατομικό συμφέρον θα βρίσκεται πάντα σε σύγκρουση με το δημόσιο. Όσο επικροτούμε με τη σιωπή μας ή την απάθειά μας καθημερινά καταστροφικές πρακτικές και νοοτροπίες, δεν θα γίνει ποτέ κατανοητό ότι ο σεβασμός προς τους νόμους και τους κανόνες ισοδυναμεί με τον σεβασμό προς την πολιτεία και με τον καιρό προς τον ίδιο τον πολίτη. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γίνονται όλο και πολλοί όσοι πιστεύουν, προβάλλοντας φυσικά ο καθένας το δικό του επιχείρημα, ότι αφού οι νόμοι επιβάλλονται με άδικο και αντιδημοκρατικό τρόπο και κυρίως αφού δεν ισχύουν στην πράξη παρά τις εξαγγελίες, τότε και εκείνοι έχουν το δικαίωμα να αυθαιρετούν εις βάρος κάποιων άλλων.

Φωτογραφία : Dan Vojtech

2011-01-07T00:29:00.002+02:00

roumen dimitrov

Οι Μοιραίοι

2011-01-05T13:47:00.003+02:00

... Ποτές ο Σολωμός και τό έργο του δεν είχανε τόσην επικαιρότητα όσο σήμερα. Μέσα στα (εκατό) χρόνια που πέρασαν από το θάνατο του Ποιητή, ποτές η Πατρίδα δεν είχε τόσην ανάγκη της παρουσίας του. Και τόσο στάθηκε μεγάλ΄ η πίεση "εκ των κάτω" πρός τα "ανω", ώστε κι αυτό το κράτος αναγκάστηκε να τον τιμήσει τον Ποιητή. Τόνε γιορτάζει, τυπικά βέβαια, για να τον ξαναθάψει ουσιαστικά στον ίδιο λάκκο με την Ελευθερία.

Ή εθνική ελευθερία του "Ύμνου", η ηθική ελευθερία των "Πολιορημένων" κ΄ η πνευματική ελευθερία του "Διαλόγου" εξακολουθούνε να είναι τα πιο θετικά αιτήματα του λαού μας. Και στον αγώνα του για την κατάχτηση των τριών αυτών αγαθών, ο Σολωμός είτανε κ΄ είναι ο πρώτος οδηγός.

Αλλά και μια τέταρτη ελευθερία πήρε τη θέση του πιο φλογερού ιδανικού της ανθρωπότητας σήμερα: η κοινωνική ελευθερία και για την πραγμάτωση τούτης της ελευθερίας ο Σολωμός είναι και πάλιν πρώτος οδηγός. Όταν στέφεται εναντίον της αριστοκρατίας και πάει με το έθνος, αυτή του η πράξη έχει κοινωνική σημασία. Το ίδιο κοινωνική σημασία έχει κι ο πόνος του, για τη δυστυχία του καταπροδομένου λαού:

"Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κ΄ ηγαπημένε,

πάντοτ΄ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε"

Ποιός απατά και ποιος προδίδει το λαό;

Όχι βέβαια ο ίδιος ο λαός τον εαυτό του!

Απόσπασμα από τα ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΟΛΩΜΙΚΑ του Κώστα Βάρναλη - Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ - Δεκέμβριος του 1979

(Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω το κείμενο στην αυθεντική του μορφή)

Τον τίτλο δανείστηκα από το γνωστό ποίημα του Κ. Βάρναλη.

Η φωτογραφία και το ποίημα βρίσκονται εδώ

Καλή Χρονιά!

2010-12-30T17:42:00.003+02:00

Εν μέσω απεργιών, στερήσεων, αντιπαραθέσεων, ταλαιπωρίας, τρομοκρατικών επιθέσεων, λιμών, σεισμών και καταποντισμών, όλα στο ίδιο τσουβάλι, αφού έτσι θέλουμε να τα αντιμετωπίζουμε, θα σας ευχηθώ Καλή Χρονιά. Απολογισμό δεν θα κάνω, γιατί δεν είχα καλό timing φέτος και τον έκανα νωρίτερα και όχι μόνο αυτό, για να είμαι ειλικρινής, είμαι και εκτός κλίματος. Παρά το γεγονός ότι στόλισα το δέντρο και γέμισα το σπίτι λαμπάκια, αυτά τα Χριστούγεννα τα θεωρώ άκαιρα, δεν τα ήθελα τώρα, τα προτιμούσα λίγο πριν ή λίγο μετά. Νιώθω και τόση δυσφορία με την ευχή φίλων "Να φύγει επιτέλους αυτή η χρονιά" , μα γιατί, αφού η επόμενη αναμένεται χειρότερη. Παρόλα αυτά κατανοώ, όπως όλοι πιστεύω, ότι πρέπει να διαβούμε αυτό το δύσβατο μονοπάτι αν θέλουμε να ζήσουμε κάποτε σε μια σύγχρονη και ελεύθερη από αγκυλώσεις κοινωνία. Χωρίς υποκρισία όμως. Πιστεύω ότι αυτό είναι το κλειδί. Οφείλουμε να έχουμε στο νου μας ότι σε μια δίκαιη πολιτεία, εκτός από τους νόμους υπάρχουν και οι άγραφοι κανόνες ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Δεν είναι δυνατόν να διαμαρτυρόμαστε για τις αυθαιρεσίες των άλλων όταν κι εμείς αυθαιρετούμε. Δεν μπορεί να γινόμαστε έξαλλοι μόνο όταν παραβιάζονται τα δικά μας δικαιώματα και κυρίως χωρίς να αναγνωρίζουμε τις αδικίες που εμείς διαπράττουμε εις βάρος των συνανθρώπων μας.

Δεν συμφωνώ με όσους μιλούν για επανεκκίνηση κάθε φορά που αλλάζει ο χρόνος. Δεν θα προλαβαίναμε άλλωστε. Θα θέλαμε μια ζωή για να σβήσουμε και να ξαναγράψουμε τη δική μας tabula rasa και άλλη μια για κείνη της Ιστορία των Νεοελλήνων. Κι ας μην αναλωνόμαστε άλλο σε χιλιάδες συζητήσεις επί συζητήσεων για το ποια πολιτική σκέψη είναι τελικά η ορθή όταν ο κάθε αρχηγός κόμματος πασχίζει να μας μυήσει και σε μια διαφορετική. Νομίζω στην κατάσταση που βρισκόμαστε η σωστή πολιτική σκέψη είναι αυτή που μας καλλιεργεί το ενδιαφέρον να συμμετέχουμε στην πολιτική ζωή, όχι στην ιδανική των ονείρων μας αλλά σε εκείνη που επιδέχεται διορθώσεις, συγκεκριμένες και εφικτές.

Η βλακεία ...

2010-12-28T00:25:00.001+02:00

... είναι κοινός τόπος συνάντησης. Κανείς δεν εξαιρείται, "αμαρτάνει τοι και σοφού σοφότερος". Μόνο που ο μυαλωμένος την πατάει κατ' εξαίρεση και όχι κατ' εξακολούθηση.

Από το Εγχειρίδιο Βλακείας του Διονύση Χαριτόπουλου

Φωτογραφία : Cezary Filew

H αλήθεια της πραγματικής αξίας

2010-12-26T02:12:00.003+02:00

Όταν ανέφερα σε φίλους ότι πέρασαν κιόλας δύο ολόκληρα χρόνια από τότε που δημιούργησα αυτό το ιστολόγιο, με κοίταξαν σχεδόν ανέκφραστοι. Δεν τους κακολογώ όμως, πολλές φορές μπορεί να ενδιαφέρομαι να μάθω, αλλά κατά βάθος ούτε κι εγώ κατανοώ τον ενθουσιασμό τους για θέματα με τα οποία δεν ασχολούμαι. Σε σχέση με την καθημερινότητα, τη δική μου τουλάχιστον, πιστεύω ότι οι ισορροπίες είναι πολύ πιο λεπτές εδώ μέσα, αφού συχνά η ανωνυμία και η απόσταση προσδίδουν ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά σε αυτό το είδος της επικοινωνίας. Θα ήθελα όμως να γνωρίζετε ότι σας εκτιμώ πολύ, όποιοι και αν είστε, όπου και αν ζείτε, όχι μόνο επειδή μοιραζόμαστε το ίδιο μεράκι αλλά επειδή υπάρχει στις συνειδήσεις όλων ότι οι είμαστε πραγματικοί άνθρωποι. Ακόμα και όταν κάποιος εκφέρει μια διαφορετική γνώμη, υπάρχει πάντα ο σεβασμός για τα συναισθήματα του άλλου, χωρίς να περιορίζονται ο αυθορμητισμός και η έμπνευση. Τις ημέρες λοιπόν που για άγνωστο λόγο δεν είχα πρόσβαση στο ιστολόγιό μου, στενοχωρήθηκα μεν γιατί θα έχανα σκέψεις δικές μου και δικές σας, αλλά δεν ένιωσα ούτε για μια στιγμή αποξενωμένη ή αποκομμένη από την όμορφη διαδικτυακή γειτονιά μας και σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.

!

2010-12-24T17:45:00.018+02:00

{.πavλος.} : x.r.o.n.i.a p.o.l.l.a m.a.x.i.m.u.s !!! :) h.u.g.Z.z & k.i.s.s.e.s

epishs...merry x'mas and a happy new year... ;)

Margo : Χρόνια Πολλά στο Maximus, χρόνια πολλά και στη Maximus :) Tι γατί!!!!!!!!! Φιλιά στη μουσουδίτσα :) Ευχή.. ποτέ ποτέ ποτέ να μη ξαναχαθεί το Maximus ;)

Τσαλαπετεινός : Σήμερα; Γενέθλια; Χρόνια σου πολλά! Είσαι 40 μέρες μεγαλύτερός μου ;-)
Καλά Χριστούγεννα γατί μου. Να περάσετε υπέροχα.

Roadartist : Xρόνια πολλά!!! Και σε σένα λόγω των ημερών και στο blog όμως :)) Καλά Χριστουγεννα, αγάπη υγεία ευτυχία αρμονία :))))


Sue : Τι να πρωτοευχηθώ; Μακροημέρευση στο maximus και χρόνια πολλά στην Maximus! Καλά Χριστούγεννα γεμάτα με υγεία, επιθυμίες, όνειρα και δημιουργία.


ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ : Χρόνια πολλά στο αξιόλογο μπλογκ και υγιή για σένα ΚΑΛΕΣ και ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!! Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές


librarian : Εεεε και τα δικά μου χρόνια πολλά για το μπλογκ, για εσένα, για το γατομουσούδι, για τις γιορτινές μέρες! Για όλα!!! Χρόνια πολλά, καλά και δημιουργικά!

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας!! Η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση...