Pause

Ω Πόλη του Χαμένου Παραδείσου

Θέλω πολύ να αρπάξω ένα αγαλματίδιο, ό,τι να 'ναι, ας είναι και εκείνο το λιμόζ με την κυρία που της λείπει το ένα χέρι στο παλιό σπίτι της γιαγιάς και να ανέβω σε ένα ψηλό σημείο. Θέλω πολύ να εκφωνήσω έναν λόγο. Αρχίζοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι με αυτοθυσία στήριξαν την πολυδαίδαλη διαδρομή μου στον μάταιο τούτο κόσμο έως τώρα. Θα ήθελα επίσης να πω ότι έμαθα πολλά ζώντας σ΄αυτήν την χοάνη για πόλη. Έμαθα για παράδειγμα πως όταν εξαντλείται η πανουργία, η ψυχραιμία χάνεται. Είδα ανθρώπους να μεταμορφώνονται στις δύσκολες ώρες. Δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα. Είδα ανθρώπους να αρματώνονται, να τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις και ταυτόχρονα να αλλάζουν δέρμα σαν τα φίδια. Από ραδιούργοι να γίνονται ανυποψίαστοι ταλαιπωρημένοι, από ρομαντικοί, βομβιστές . Είδα πύρινες γλώσσες και μαύρα κοράκια να πετούν. Άκουσα τον ποιητή Φανφάρα να χτυπιέται απαγγέλλοντας στίχους και ανακάλυψα πως την Bιρτζίνια Γουλφ, που κλαίει με αναφιλητά υπό τον ήχο της βροχής , δεν τη φοβάται κανείς. Είδα την Δευτέρα Παρουσία και χιλιάδες Αντίχριστους να μη με προσπερνούν. Πήγα στην κόλαση, είδα μια μέρα και τον θάνατο, μίλησα και με τα Χερουβίμ του Μίλτον. Μπήκα, βγήκα και ξαναμπήκα στον κήπο της Εδέμ. Ίσως να σας μιλώ από εκει τώρα. Γνώρισα αγγέλους που έγιναν δαίμονες και διαόλους που κατασπάραζαν ο ένας τον άλλον. Και που δεν πήγα. Είδα δεκάδες ρόλους να εναλλάσσονται σε δευτερόλεπτα. Είναι διάτρητο το σώμα που φοράμε. Άμα καλοκοιτάξεις την κατάλληλη στιγμή όλα είναι ορατά. Τελειώνοντας θα ήθελα να δακρύσω, όπως συνηθίζεται άλλωστε, ίσως να κάνω και την φωνή μου να τρέμει λίγο για να φωνάξω σ’ αυτήν την κουρασμένη πόλη που κανείς δεν την αφουγκράζεται και αυτή με τη σειρά της έναν έναν μας τιμωρεί, πως τώρα ξέρω. "Όταν φυσούν οι άνεμοι των μεγάλων δασών, είναι πολύ δύσκολο να σταθεί όρθια η αχυροκαλύβα", και πως ναι, είναι άσκοπο να ξαναγραφτούν από την αρχή οι θρύλοι και τα παραμύθια με τα οποία μας γαλούχησαν οι γιαγιάδες και οι προγιαγιάδες. Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συμπολίτες μου για την άριστη συνεργασία στις μούντζες κατά την οδήγηση, στις βρισιές, στις ατέλειωτες ουρές , για τις αμέτρητες παραβιάσεις και για πολλά άλλα βεβαίως. Επίσης να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον σκηνοθέτη και δημιουργό της όχι και τόσο μεγάλης φαντασίας μου, που μου έδωσε την ευκαιρία να διαπρέψω σε μια όχι και τόσο νοερή σκηνή, επιδεικνύοντας το όχι και πολύ μεγάλο ταλέντο μου, σε μια όχι ακριβώς ηθοποιία και να λάμψω ως μια άλλη όχι και τόσο ωραία αλλά σίγουρα μοιραία Ελληνίδα που σιωπά γιατί βλέπει πολλά.



Σημείωση στο πρόχειρο: Μια που όλα στο μυαλό μας είναι, ή που θα κάνουμε λοβοτομή, ή που θα αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι προτιμότερο.

 Η φωτογραφία που απορρίφθηκε

Mικρές Αποδράσεις

Aνεβήκαμε όσο ψηλά μας επέτρεπε ο δυνατός αέρας

για να δούμε τα τελευταία χιόνια.

Σε λίγα λεπτά,
ο χιονάνθρωπός μας φαινόταν έτοιμος.

Μα σαν κάτι να του έλειπε.

Του βάλαμε και μπερέ 

αλλά ξεχάσαμε να του βάλουμε χέρια.

Δεν μας θύμωσε όμως. 

Μας κοιτούσε χαμογελαστός και ευτυχισμένος καθώς φεύγαμε.

Ε, έχει και τα καλά του αυτός ο χειμώνας.

Αν υπάρχει δε και παρέα με καλή διάθεση 

γίνεται ο ομορφότερος του κόσμου.

Με το καλό και του χρόνου!

Να σκοτώσουμε τους "ήρωες" μέσα μας

 

Έχω την αίσθηση, ίσως και την παραίσθηση, ότι οι επόμενοι ήρωες, μαζί με τις ιστορικές σιιγμές που απαιτούνται για να τους αναδείξουν, ήδη παρασκευάζονται, είτε γίνουν εκλογές είτε όχι. Δεν θα είναι και τόσο απροσδόκητοι. Θα είναι αυτοί που για πολύ σοβαρούς λόγους πριν μερικά χρόνια απορρίψαμε. Ως άνθρωποι αναζητάμε ολοένα κάπου να πιαστούμε στις δύσκολες ώρες. Έχουμε ανάγκη όμως τους "ήρωες" για να ζούμε χωρίς αυταπάτες;  Για να κάνουμε το χρέος μας; Ο φανατισμός και το προσωπικό οικονομικό συμφέρον έχουν μεγάλη δύναμη αλλά αν μη τι άλλο, δεν πρέπει να λησμονούμε.  Οι "αυθεντίες" δεν θα καταφέρουν να ασκήσουν την επιρροή τους αν δεν τους δώσουμε εμείς χώρο με την ψήφο μας ή με την καθημερινή υποταγή μας. Τυφλή υποταγή βέβαια κατά την ταπεινή μου άποψη δεν σημαίνει να μην πράττουμε ό,τι δεν μας βολεύει. Έτσι ποτέ δεν θα αλλάξει τίποτα. Τυφλή υποταγή σημαίνει να μην υπάρχει στην συνείδησή μας η προσωπική ευθύνη και να ψάχνουμε αδιάκοπα "κατακτητές" για να τους ακολουθήσουμε μόνο και μόνο ως απόρροια μιας συχνά κατασκευασμένης απόγνωσης. Υποταγή σημαίνει να υποκύπτουμε στον φασισμό της μιζέριας. Οι οικονομικές δυσκολίες και οι συνέπειές τους είναι πλέον αισθητές σε όλους, σε άλλους λιγότερο και σε κάποιους περισσότερο. Μέχρι εκεί όμως. Αν μας πείσουν ότι δεν έχουμε μέλλον, είμαστε δυστυχισμένοι, άθλιοι, συλλογικά υπαίτιοι για όλα τα δεινά, ανίκανοι και ανήμποροι να χειριστούμε τα προβλήματά μας και τις ζωές μας ακόμα, τότε είναι που, χωρίς δεύτερη σκέψη, θα ανατρέξουμε στους ήρωες. Απλά τα πράγματα.

 

Ένα όμορφο ξύπνημα στην καρδιά του Χειμώνα

Ο Φλεβάρης

 κι αν χιονίσει

πάλι

άνοιξη

θ' ανθίσει

Καλό μήνα

"Γιατί μας έπλασε ο Θεός"

-     Είναι σίγουρο ότι μας έπλασε ο Θεός.
-    Ο Θεός μας έπλασε για να μας στείλει με την ησυχία του στον  Παράδεισο.
-    Ο Θεός μας έπλασε γιατί μας αγαπούσε περισσότερο από πριν.
-    Τέλος πάντων κάποιος έπρεπε να μας πλάσει.
-    Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα.
-    Ο Θεός έπλασε και τους νέγρους, μόνο που αυτοί δεν το ξέρουνε.
-    Είναι πρόβλημα του Θεού γιατί μας έπλασε.
-    Καλά έκανε ο Θεός που μας έπλασε, μόνο που το παράκανε λιγάκι.
-    Στο Πρώτο Βοηθειών ένας δεν πίστευε ότι μας έπλασε ο Θεός.
-    Ο Θεός πρώτα έπλασε τον άνθρωπο και μετά τον ημέρωσε.
-    Ο Θεός μας έπλασε πανάρχαιους.
-    Ο Θεός μας έπλασε με μεγάλη προσοχή.
-    Αν μας έπλασε ο Θεός, γιατί βάλανε τον αδερφό μου στο κολλέγιο;
-    Ο Θεός μας έπλασε για να μας κάνει να γυρίζουμε.
-    Αν ο Θεός ήξερε ότι οι περισσότεροι θα πηγαίναμε στην κόλαση, γιατί μας έπλασε;
-    Όταν μας εξηγήσατε γιατί μας έπλασε ο Θεός, εγώ απουσίαζα. 

Σκόρπιες σκέψεις μαθητών του Arzano, από το βιβλίο Dio ci ha creato gratis (Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα) – Επιμέλεια Marcello D'Orta

Χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca)

 

 

Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά πουλιά της αρκτικής τούνδρας. Ζει στην Αρκτική, αλλά το χειμώνα μετακινείται νοτιότερα. Γλαύκες συναντούμε σε όλα τα ενδιαιτήματα, τα περισσότερα είδη βρίσκονται όμως στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές της Ν. Αμερικής και της Ασίας. Τη βορειότερη εξάπλωση έχει η χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca), η οποία επιβιώνει ακόμα και στις ακτές της Γροιλανδίας.

Η Χιονόγλαυκα έχει σχεδόν το μέγεθος του μπούφου (Bubo bubo). Το μήκος του σώματος της φτάνει τα 70 εκατοστά. Τα αρσενικά όπως και πολλά άλλα είδη κουκουβάγιας είναι ελαφρώς μικρότερα από τα θηλυκά, φθάνουν μέσο μήκος 58 εκατοστά. Το φτέρωμα των ενήλικων αρσενικών είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου λευκό. Τα θηλυκά και οι νεοσσοί έχουν σκούρες γραμμώσεις στο λευκό φτέρωμά τους. Οι νεοσσοί έχουν σκούρο γκρί χρώμα. Η ίριδα του ματιού είναι χρυσοκίτρινη. Όπως και ο Μπούφος η χιονόγλαυκα έχει τούφες φτερών στα αυτιά αλλά λιγότερο έντονες. Τα πόδια έως και τα δάχτυλα καλύπτονται από φτέρωμα για προστασία από το κρύο αλλά και για να μη βυθίζεται στο χιόνι.

Οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερη μορφή, η οποία χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτες προσαρμογές στις ανάγκες ενός νυκτόβιου θηρευτή. Έχουν μακριές και στρογγυλεμένες φτερούγες, κοντή ουρά και ένα δυσαναλόγως μεγάλο κεφάλι με ένα δισκοειδές μεγάλο πρόσωπο. Τα ράμφη τους είναι κυρτά και γαμψά. Όλες οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερα οξυμένες τις αισθήσεις της ακοής και της οράσεως. Τα μάτια είναι τοποθετημένα μπροστά, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται στερεοσκοπική όραση, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο σε κάθε θηρευτή, ώστε να μπορεί να κάνει σωστή εκτίμηση αποστάσεων και ταχυτήτων. Τα όργανα της ακοής είναι τοποθετημένα ασύμμετρα στο κεφάλι του πτηνού και η διαμόρφωση του προσώπου είναι τέτοια, ώστε να κατευθύνει τα ακουστικά κύματα στους ακουστικούς πόρους. Πάρα πολλές γλαύκες έχουν στην κορυφή της κεφαλής χαρακτηριστικές τούφες, οι οποίες ονομάζονται αντία. Τα αντία αποτελούνται από φτερά και δεν έχουν καμία σχέση με την ακοή. Η λειτουργία τους δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί. Οι γλαύκες έχουν σε σχέση με το σωματικό τους βάρος δυσαναλόγως μεγάλη επιφάνεια πτερύγων. Σε συνδυασμό με το μαλακό και πυκνό πτέρωμα επιτυχγάνουν έτσι μια σχεδόν απολύτως αθόρυβη πτήση.

H χιονόγλαυκα καταπίνει τη λεία της ολόκληρη ή σε μεγάλα κομμάτια. Το ισχυρό οξύ που έχει στο στομάχι της την βοηθά στην πέψη της σάρκας της λείας της. Τα φτερά, τα δόντια, τη γούνα και τα οστά συμπυκνώνονται σε μικρά σφαιρίδια και τα φτύνει μετά από 18-24 ώρες.  Τα φτερά της λευκής κουκουβάγιας δεν έχουν καμιά χρωστική ουσία. Αυτό αφήνει περισσότερο χώρο για αέρα, που βοηθά την λευκή κουκουβάγια να παραμένει ζεστή, γιατί ο αέρας είναι καλό μονωτικό υλικό.

Για τους Ινδιάνους Oglala Lakota οι λευκές κουκουβάγιες αντιπροσωπεύουν τον Βορρά και τον βόρειο άνεμο. Τις θαύμαζαν και τις σέβονταν.  Οι γενναίοι πολεμιστές φορούσαν στο κεφάλι τους φτερά λευκής κουκουβάγιας, ως ένδειξη της γενναιότητάς τους. Επίσης η λευκή κουκουβάγια αποτελεί το πουλί-έμβλημα του Κεμπέκ. 

Πηγές: BIKIΠΑΙΔΕΙΑ,  εδώ και εδώ

Φωτογραφία 1

'Cause The Lie Becomes The Truth

Όλα κάπως τελειώνουν. Αποχωριζόμαστε πιο πολλά από όσα νομίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Μοιάζουν με κύκλους που ήρθε η ώρα να κλείσουν ή που διακόπτονται βίαια. Κάποιος πεθαίνει, τελειώνει το καλοκαίρι, χάνουμε ένα πολύτιμο αντικείμενο, μια λέξη μας πληγώνει, σαπίζει το φυτό, το μαγαζάκι στη γωνία κλείνει. Μικρές και μεγάλες απώλειες. Όταν ήμουν παιδί στα φανταστικά μου παιχνίδια όλα ξαναζωντάνευαν μόλις μας φώναζαν για φαγητό. Μας άρεσε να σκοτώνουμε, να πεθαίνουμε, αλλά τίποτα δεν τέλειωνε στ’ αλήθεια. Κυλούσε και πιο αργά ο χρόνος. Μετά κάτι άλλαξε. Εγώ μάλλον, αλλά μερικά πράγματα παρέμειναν τόσο ίδια που έγιναν ξένα και ανυπόφορα. Είναι αστείο. Εμένα μου προκαλεί γέλιο. Αλλά και θυμό. Μετά το γέλιο. Γιατί αυτό το κάθαρμα ο χρόνος, που τώρα βιάζεται, έρχεται και μου ψιθυρίζει στ’ αυτί πως είμαι συνεχώς απούσα. 
Δεν ήμουν όμως.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

George Santayana (1863 - 1952) , 

‘‘Those who cannot remember the past are condemned to repeat it”

Karl Marx (1818 - 1883), 
“Hegel remarks somewhere that history tends to repeat itself. He forgot to add: the first time as tragedy, the second time as farce”

Μatch point

Μεγάλο λάθος η αδιαφορία. Μεγαλύτερο η άγνοια. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται , ούτε αυτή έχει μνήμη ούτε εμείς. Και πώς να έχουμε ιστορική μνήμη άμα δεν ξέρουμε την Ιστορία μας, ούτε καν αυτή που καταγράφτηκε πρόσφατα. Αυτό ο πολιτικός το ξέρει καλά, όπως γνωρίζει πολύ καλά και τι εστί το target group στο οποίο απευθύνει την πολιτική του. Διότι όταν έχουν συμβεί τα χίλια μύρια τι να πρωτοθυμηθούμε για μια περίοδο που έχει παρέλθει και για θέματα που μπορεί και να ήταν αποκυήματα της φαντασίας μας τελικά. Άλλωστε πενία τέχνας κατεργάζεται. Και ναι, μας θεωρούν "φτωχούς". Είμαστε μέρος ενός "λαουτζίκου" όπου η πλειοψηφία του είναι φτωχή και σε μετρητά και σε πνεύμα, οπότε οφείλουμε ως καλοί υπηρέτες του σαθρού συστήματος, που όταν μας βολεύει είμαστε μέρος και άλλοτε δεν είμαστε, να παίξουμε με επιτυχία τον ρόλο μας και η ύπαρξή μας να αναλώνεται στην μικροκαθημερινότητα της επινόησης σκανδάλων. 

Πόσοι θα ζήσουμε μέσα από τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, θα βρούμε λόγο να παλεύουμε για το δίκαιο, θα βρούμε λόγο ύπαρξης εν τέλη; Πολλοί. Έτσι πρέπει. Ο πολιτικός ως παθογόνος παράγοντας ξέρει, και σε πόσο διάστημα θα έχουμε ξεχάσει και πότε θα εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για την ολική επαναφορά του. Έχει προμελετήσει πρώτα από όλα να μην υπάρξει ποτέ απόδειξη για οποιασδήποτε μορφής παρανομία. Ακόμα και αν ξεθαφτεί κάτι, είναι σίγουρο ότι τα στόματα θα παραμείνουν κλειστά, μη τους πάρει και αυτούς μαζί του στον Καιάδα. Σε περιόδους κρίσης δε, θα φροντίσει να καλύψει τα νώτα του και θα διασύρει, αλλά ποτέ δεν θα διασυρθεί. Θα επιβιώσει και μετά από καιρό θα βγει αμέριμνος να ασκήσει και κριτική για τη νέα τάξη πραγμάτων για την οποία εννοείται ότι ουδεμία ευθύνη φέρει και ουδέποτε έβαλε για κανένα προσωπικό του συμφέρον ούτε ένα μικρό λιθαράκι σ’ αυτόν τον τραγέλαφο που ζούμε τα τελευταία χρόνια. 

Πρακτικές που ισχύουν στη φύση ως γνωστόν ισχύουν και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι πολιτικοί--σαπρόφυτα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες , στους παθογόνους παράγοντες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τις σήψεις στην κοινωνία και στα παράσιτα, τα οποία στην διάρκεια του κύκλου ζωής τους μπορούν να ζήσουν μόνο για κάποιο διάστημα σαπροφυτικά. Οι πρώτοι είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Ένα φαύλος κύκλος. Και τώρα; Τώρα είναι κομματάκι αργά. Γίναμε όλοι συνένοχοι στη φαυλότητα άλλων, φταίμε δε φταίμε. Γίναμε έρμαια στις δηλώσεις και στις πρακτικές που δεν δίνουν καμιά ουσιαστική εξήγηση ακόμα και για υποθέσεις που "βγάζουν μάτι", που με τόσο ταλέντο μια ζωή θολώνουν τα νερά. Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο είναι έμφυτη δεν διδάσκεται όσα βιβλία και να διαβάσει κανείς αλλά κατά τη γνώμη μου έχει κι αυτή το δικό της match point. Και αν σου κάτσει; Πολύ όμορφα, αλλά αν δε σου κάτσει; Ακόμα και αν είναι όλα τέλεια προσχεδιασμένα;

Η χώρα "των απατεώνων", ε όχι δα, θιχτήκαμε πάλι; Ειπώθηκε, δεν ειπώθηκε, τι σημασία έχει, λες και θα το μάθουμε ποτέ. Η απατεωνιά όμως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός. Υπάρχει. Γιατί μας προσβάλλει; Μπορεί να μην είμαστε εμείς, ο από πάνω και ο μανάβης της γείτονάς μας αλλά είναι κάτι χιλιάδες άλλοι, μάγκες, που δρουν ανενόχλητοι, τόσοι πολλοί που δεν χωράνε πια κάτω από το χαλί. Αντί λοιπόν να το παίζουν όλοι τάχα μου θιγμένοι και κυρίως οι άνθρωποι, πολιτικοί και μη, αυτού του διαμετρήματος, ας κοιτάξουν να διορθώσουν τα λάθη που προσπαθούσαν εδώ και δεκαετίες να κρύψουν. Και τα δικά τους και εκείνα του είδους των ψηφοφόρων--παράσιτα που αναθρέψανε.