Μου άρεσε να ανεβαίνω στα πόδια του πατέρα μου κι εκείνος δεν μου χάλαγε χατήρι κάθε φορά που ήθελα "να με περπατά", να πηγαίνουμε πάνω κάτω στο σπίτι, να με κάνει να βρίσκω μια καινούργια απάντηση για το κάθε τι, να υπερβαίνω τον εαυτό μου όλο και πιο πολύ σε ένα ταξίδι που δεν έχει τέλος.
Σου αφιερώνω έντεκα λέξεις του Ελύτη :
"Δεν είμαι σήμερα όπως χθες, οι ανεμοδείκτες με έμαθαν να νιώθω"
Σ' ευχαριστώ...
Φωτογραφία : Danielle Toews Μουσική : Ernesto Cortazar
Δεν γνώριζα τόσα χρόνια ότι ένας απλός θόρυβος μπορεί και κινεί τα νήματα από μόνος του. Δεν ξέρω μήπως φορολογείται κιόλας. Καταπληκτική πάντως ερμηνεία πραγμάτων και καταστάσεων. Ένα άλλοθι που μας διευκολύνει να μπαινοβγαίνουμε καμουφλαρισμένοι στον κύκλο εμπιστοσύνης των άλλων όποτε θέλουμε. Εμπιστοσύνη είπα; Τι να σημαίνει άραγε γιατί σαν να μου διαφεύγει η έννοια τελευταία. Μήπως σημαίνει πίστη σε κάποιον για τα αισθήματα του; Όχι βέβαια, τι ξέρουν άλλωστε και τα παλιολεξικά. Σημαίνει μαρτυρικά βασανιστήρια, σημαίνει ότι δένουμε σφιχτά τον άλλον, του κολλάμε μια ταινία στο στόμα και του ζητάμε παραδόξως (!) να μας αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.. Όχι τίποτα άλλο αλλά έτσι μπουζουριασμένο που τον έχουμε, νιώθουμε και ασφαλείς που τελικά ποτέ δεν θα μας πει τίποτα και τα ερωτήματα θα πλανώνται επ’ αόριστον. Βολικότατο. Το καλύτερο δε, είναι να επιμένουμε, εξαπολύοντας ανυπόστατες κατηγορίες πως αυτός που εμείς έχουμε δέσει χειροπόδαρα είναι και ανίκανος γιατί όχι μόνο δεν είναι ο Χουντίνι για να λυθεί μόνος του αλλά δεν μπορεί και να το καταφέρει σαν τον άνθρωπο αστραπή! Εμάς όμως τι μας νοιάζουν όλα αυτά, η ώρα έχει πάει δέκα κι εμείς δέκα και ένα θέλουμε να έχουμε φύγει. Γιατί εμείς είμαστε οι ελεύθεροι και βροντοφωνάζουμε τα περί ποικιλομορφίας ξανά ξανά ξεχνώντας φυσικά ότι κάτι τέτοιο θέλει καλές προθέσεις από όλες τις πλευρές, ίσως και θυσίες, όπως μικρές ή μεγάλες αλλαγές στον τρόπο σκέψης. Τι ωραία που τα λέμε και τα γράφουμε αλλά όταν έρθει η ώρα να εφαρμόσουμε την θεωρία στην πράξη γίνονται όλα τόσο μα τόσο δύσκολα ή έτσι θέλουμε να τα εμφανίζουμε. Και που ακούσατε παρακαλώ την φράση Ιttakestwototango… γιατί σας έχω νέα. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι κάποια τανγκό χορεύονται μόνο από έναν.
Ενθουσιάστηκα σήμερα γιατί βρήκα ένα καταπληκτικό βιβλίο "φιλικό προς το περιβάλλον" της JaneBullαπό τις εκδόσεις Πατάκη όπου μαθαίνει στα παιδιά γιατί δεν είναι όλα τα πράγματα για τα σκουπίδια. Δίνει χρήσιμες ιδέες για το πως θαταξινομήσουν τα υλικά τους και πως θα τα ανακυκλώνουν μέσα από το παιχνίδι και την διασκέδαση. Η διαφορά αυτού του παιδικού βιβλίου με κάποια άλλα είναι ότι δείχνει λεπτομερώς, με οδηγίες και πολύχρωμες εικόνες τι ακριβώς εννοεί λέγοντάς μας ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια για άλλες σπατάλες σε χαρτί, πλαστικό, μέταλλο ακόμα και σε ύφασμα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αλλιώς τα μικρά παιδιά κυρίως θα ήταν αδύνατον να καταλάβουν. Για παράδειγμα εξηγεί στα παιδιά τι σημαίνει να είναι υπεύθυνα για κατασκευές όπως μπολάκια από άχρηστο χαρτί και σακουλάκια από πατατάκια, πλαστικά καλύμματα ή μαξιλάρια από περιτυλίγματα γλυκών, ηλιοπαγίδες και βροχοπαγίδες από πλαστικά μπουκάλια ή κορνίζες από πλαστικά μικροπράγματα. Τέλος αυτές "οι καλές πράξεις για το περιβάλλον" καθιστούν σαφές στα παιδιά ότι αν όλα αυτά τα αντικείμενα πεταχτούν στα σκουπίδια θα γίνουν κυριολεκτικά ένας χαμένος θησαυρός!
Μπορεί να υπάρχουν κλάσματα δευτερολέπτων, στιγμές ή και ώρες ολόκληρες που δεν ζεις σε κανενός το όνειρο, ούτε καν στο δικό σου. Μπορεί να είσαι κάπου ανάμεσα με την ανάσα κομμένη, σαν να έχεις πάθει ανακοπή. Μπορεί ακόμα και να σκέφτεσαι να συμφιλιωθείς όχι με αυτό που είσαι αλλά με αυτό που δεν είσαι. Όσο όμως εκπέμπεις τόσο δυνατά το στίγμα σου κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Κανείς δεν είναι περαστικός, αυτό πιστεύω.
Τι ψάχνουμε, τι ζητάμε; Λέω πως όλα για την αγάπη γίνονται, όχι την μία, όλων των ειδών τις αγάπες. Την αγάπη για τον φίλο μας, την αγάπη για την μητέρα μας, την αγάπη για την ζωή, την αγάπη για τον έρωτα, την αγάπη για τα πάντα. Καλπάζουμε όταν ο ήλιος ανατέλλει. Θέλουμε απεγνωσμένα να μάθουμε γιατί και όχι απλώς να ακολουθήσουμε την τροχιά. Είτε του ήλιου είτε του φεγγαριού το ίδιο μας κάνει; Όχι. Δεν θέλουμε μόνο να τραγουδήσουμε. Θέλουμε να ξέρουμε και τα λόγια. Κάποτε είχα έναν θαυμαστή. Σε κάποιο εστιατόριο μου κρατούσε το χέρι και μου σιγοτραγουδούσε όλα τα λόγια ξανά και ξανά κοιτώντας με στα μάτια για αρκετή ώρα. Αμέσως κολακεύτηκα και τον ρώτησα τι λέει το τραγούδι. Μου απάντησε ότι δεν ξέρει ιταλικά. Δεν μίλησα αλλά δεν ήθελα και να τον ξαναδώ.
Ένα καλοκαίρι όταν ήμουν παιδί κρύφτηκα πίσω από τις γρίλιες και άκουσα ότι κάποιος από την οικογένεια έχασε το χρώμα του όταν στο μαιευτήριο είπαν ότι δεν είμαι αγόρι. Κακό πράγμα να κρυφακούμε, όποτε το έκανα μου βγήκε ξινό. Για το τι αισθάνθηκαν οι υπόλοιποι ποτέ δεν διευκρινίστηκε. Εγώ όμως έμαθα να παίζω ποδόσφαιρο και τσιγκάκια με τον Αντρέα και τους άλλους στις αλάνες, το μοναδικό κορίτσι στην παρέα. Αργότερα οι φίλες μουντύνονταν βασίλισσες της νύχτας και άλλα εμετικά εγώ ντυνόμουν κάθε χρόνο καουμπόης. Είχα την δική μου συμμορία στο νηπιαγωγείο μέχρι που κάλεσαν τους γονείς μου, άρχισα μαθήματα οδήγησης στα δεκαοχτώ και μία μέρα, κι ήπια βαρελίσιο κρασί μαζί με τους μάγκες φίλους του θείου μου την ημέρα της κηδείας του αντί να σερβίρω καφέδες και να πλένω πιάτα στην κουζίνα. Έτσι ήθελα να τον τιμήσω και έτσι τον τίμησα παρά το κοτσομπολιό. Ξέρω, σιγά την επανάσταση, μέσα από όλα αυτά όμως όπως και από άλλες πιο προσωπικές μου περιπέτειες έμαθα τουλάχιστον πως θέλω να αφήσω την τελευταία μου πνοή κοιτάζοντας την θάλασσα. Έτσι χωρίς κανένα χέρι να με κρατά. Όχι γιατί δεν το έχω ανάγκη, το θέλω και πάρα πολύ μάλιστα, αλλά δυστυχώς τίποτα δεν περιμένει. Ο ίδιος ο χρόνος, ο ήλιος, το φεγγάρι κι η θάλασσα συνεχίζουν, γιατί έτσι συμβαίνει, γιατί είναι στην φύση τους να πορεύονται με ή χωρίς εμάς. Ακόμα κι ένα λουλούδι που το θαυμάζουμε, ούτε αυτό μας περιμένει, θα φυτρώσει, θα ανθίσει, θα μαραθεί, θα σαπίσει κι εμείς θα μείνουμε να το κοιτάμε σαστισμένοι. Ο κύκλος της ζωής κλείνει με μας μέσα να πασχίζουμε να βρούμε μια βάση, για να έχει σταθερό βηματισμό το άλογο. Το δικό μας άλογο. Δικός μας είναι ο καλπασμός και μόνο γιατί δεν μας αρέσουν οι ιστορίες με ιππότες που φορούν ατσάλινη πανοπλία, ούτε με πριγκίπισσες με ροζ φουρό που ανεμίζει στο ηλιοβασίλεμα. Δεν μας αρέσει η ούτε η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Μας τα ‘πανε, μας τα ξανάπανε, αυτό ήταν όλο. Τα σιχαθήκαμε, πως αλλιώς να σας το πω. Εμείς τα αγοροκόριτσα δεν εκλιπαρούμε, ξέρουμε να ζητάμε συγνώμη αλλά δεν ανεχόμαστε και να μας θίγουν κι όταν "πεθαίνουμε", "πεθαίνουμε" τραγουδώντας και ξαναζούμε πάντα με το κεφάλι ψηλά. Τα σκέρτσα δεν είναι για μας, είναι για τις γατούλες που χαριεντίζονται φορώντας κόκκινες ζαρτιέρες και προσποιούνται οργασμούς. Εμείς δεν *παίζουμε κεμεντζέ, όπως έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου.
* Σου παίζω κεμεντζέ (στην Πελοπόννησο) σημαίνει σε περιπαίζω, σε κοροϊδεύω, σου κάνω νούμερα, σου κάνω τσαλιμάκια και όλα τα σχετικά. Ο Κεμεντζές είναι μουσικό όργανο.
Πάντα με ενοχλούσε να βλέπω αυτούς τους δήθεν καλλιτέχνες και ανερχόμενους αστέρες να γίνονται βορά διαφόρων παρουσιαστών ή παρουσιαστριών οι οποίοι, κουνώντας δελεαστικά το καρότο της δημοσιότητας, προσκαλούν ανθρώπους που όλοι γνωρίζουμε ότι όταν τους τεθούν δυσνόητα και αδιάκριτα ερωτήματα θα βρεθούν σε μειονεκτική και δυσχερή θέση να απαντήσουν δημόσια. Στήνεται καθημερινά μια τηλεοπτική κλωτσοπατινάδα για την οποία ευθύνονται βέβαια όλες οι πλευρές, οι μεν για την ηδονή που νιώθουν να κάνουν σκουπίδι τους καλεσμένους τους, πάντοτε εντέχνως άλλωστε αυτός είναι κι ο πραγματικός σκοπός κάθε παραπλανητικής πρόσκλησης, αλλά και οι δε γιατί παρά το ότι είναι υποψιασμένοι ενδίδουν είτε από αφέλεια είτε από βλακώδη περιέργεια είτε από οτιδήποτε άλλο. Αυτό που με ξενίζει πιο πολύ απ’ όλα είναι ότι οι οικοδεσπότες ή οι οικοδέσποινες είναι οι πρώτοι τελικά που παραβαίνουν τους κανόνες δεοντολογίας τους οποίους οι ίδιοι με τόση αυστηρότητα έχουν ορίσει. Γιατί όμως συνεχίζουν να ασχολούνται με αυτούς τους άμοιρους σκλάβους της ματαιοδοξίας ή τους ανόητους ονειροπόλους ή όπως θέλετε πείτε τους, αφού η θεματολογία τους και δικαίως είναι άλλη; Ας πάρουν λοιπόν εκείνοι την πρωτοβουλία να δώσουν ένα τέλος.
Μέχρι τα πέντε υποσυνείδητα όλα καταγράφονται αλλά δεν θυμόμαστε και πολλά τελικά. Μετά πάμε στο νηπιαγωγείο και μένουν οι εξωσχολικές δραστηριότητες για το Σάββατο. Τα ίδια και στο δημοτικό. Όταν είμαστε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο αρχίζουν φυσικά τα φροντιστηριακά μαθήματα. Στο Πανεπιστήμιο/Κολλέγιο/Σχολή το Σάββατο είναι μέρα για εργασίες. Αργότερα ακολουθούν το μεταπτυχιακό ή η δουλειά ή η οικογένεια και τα παιδιά ή όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά μαζί. Το Σάββατο λες και είναι μια μέρα καταραμένη γεμάτη υποχρεώσεις, πολύ τρέξιμο, ψώνια στο σουπερμάρκετ και χαμαλοδουλειές στο σπίτι. Δεν είναι βέβαια και τόσο απεχθή όλα αυτά αλλά αυτό το άγχος να προλάβουμε να διευθετήσουμε τόσα θέματα μέσα σε μια μόνο μέρα, ενώ έχει προηγηθεί και μια κουραστική εβδομάδα, είναι εξοντωτικό. Ειλικρινά, θα ήθελα πολύ να ξέρω, αν κάποιο Σάββατό μου θα είναι ποτέ ελεύθερο. Θέλω πολύ να ξυπνήσω ένα πρωί και αντί για μια σελίδα γεμάτη αγγαρείες, να έχω μια σελίδα κενή.
…Αυτός ο σαματάς που ενστικτωδώς δημιουργεί ο εαυτός μας κατά καιρούς και συχνά εκλαμβάνεται πότε ως ενοχλητικός θόρυβος από το κομπρεσέρ στην Πανόρμου και πότε ως θρασύδειλο αίτημα για ρουσφέτι απ’ την πίσω πόρτα, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την λαχτάρα για ζωή κι από τον ενδόμυχο φόβο για τον θάνατο. Γι’ αυτό σιγοτραγουδάμε τον έρωτα…
…Κι αν κάποιο πρωί αναγκαστούμε να περπατήσουμε με το κεφάλι σκυφτό για λίγο, σίγουρα δεν θα είναι γιατί είχαμε ζητήσει τ’ άστρα και μας τ’ αρνήθηκαν. Αυτά δεν μπορεί κανείς να μας τα προσφέρει γιατί είναι άπιαστα και δεν ανήκουν σε κανέναν. Σε περίπτωση όμως που κάποτε συναντηθούμε όλοι εκεί ψηλά, αλίμονο αν εκρέουν υπαινισσόμενες πρωτοβουλίες. Δεν είναι ούτε τιμωρία ούτε ανταμοιβή. Θα ‘χει ανοίξει το παραθύρι τ’ ουρανού από μόνο του. Εμείς οι αναρίθμητοι κοινοί θνητοί τυχαία περνούσαμε…
… Για τα δώρα της ζωής, τι να πω; Οι εκπλήξεις δυσάρεστες ή ευχάριστες πνίγονται στο μισοσκόταδο του μυαλού. Λίγο πολύ έτσι ήταν κι έτσι θα παραμείνει, άλλωστε επίθεση προς τους Θεούς εξαπολύσαμε και όχι προς το ίδιο μας το είδος. Η μεμψιμοιρία είναι για τους αδύναμους. Με σύνεση μιλάμε πάντα και με σωστό προγραμματισμό της εισπνοής και της εκπνοής ακόμα και όταν κοιμόμαστε βαθιά, ακόμα και στις πιο κρυφές μας φαντασιώσεις γιατί αυτά είναι ιδιότητες των δυνατών. Θεωρώ ότι ανήκω στην δεύτερη κατηγορία, όχι για την τολμηρότητά μου και γιατί δεν φοβήθηκα ποτέ κανέναν, μόνο τον θάνατο φοβήθηκα και ομολογώ ότι ακόμα τον φοβάμαι, αλλά γιατί έχω την δύναμη να επωμιστώ τον ρόλο μου σε αυτόν τον κόσμο χρησιμοποιώντας πάντα πολύ προσεκτική τεκμηρίωση που αντέχει στους κλυδωνισμούς της καθημερινότητας. Για τα δώρα έλεγα, μα ναι, παρά την στενότητα του χώρου και του χρόνου, κανείς ποτέ δεν μπορεί να ξέρει αν υπάρχει παραλήπτης. Το ποτάμι ρέει, δεν είναι ποτέ ακίνητο, όπως και η θάλασσα. Κανείς όμως δεν μπορεί να ξέρει αν υπάρχουν και που βρίσκονται οι εκβολές. Τυχαία γυρίζουν οι σελίδες της ζωής μας...
..Αυτό όμως που με εκπλήσσει και με απογοητεύει κατά καιρούς είναι πόσο γρήγορα και εύκολα τινάζουμε την σκόνη από πάνω μας απέναντι στα συμβάντα ακόμα κι αν τελικά δεν είναι αυτά που υποθέτουμε. Μια ιδεολογική σύγχυση συνυφασμένη με βιαστικές αποδοκιμασίες άνευ λόγου και αιτίας...
Υ.Γ. Στην προηγούμενη ανάρτηση ήθελα να μιλήσω για τον έρωτα και τη ζωή, με θυμό, οφείλω να ομολογήσω. Δεν είναι ποτέ πρόθεσή μου η παραπλάνηση, άλλωστε έχω ήδη παραδεχτεί ότι συχνά απολαμβάνω την ανούσια ίσως υπερβολή στην εικόνα και στην μουσική. Ίσως γιατί στην καθημερινότητά μου λειτουργώ σαν στρατιώτης σε σκληρή εκπαίδευση και έτσι έχω ανάγκη για λίγη φασαρία. Είναι "η φασαρία που κάνω με το εγώ μου" καμιά φορά, μια φράση που διάβασα σε κάποιο ιστολόγιο και μου άρεσε πολύ γιατί με αφορά, εκεί φυσικά ο συν-μπλόγκερ αναφερόταν στους ανθρώπους γενικά. Προσωπικά μιλώντας όμως ήθελα να πω ότι ένα εγώ δεν αντιπροσωπεύει πάντα τον ξιπασμό και την αδιαλλαξία. Για το τι πιστεύω πως υποδηλώνει θα σας μιλήσω σε μια άλλη ανάρτηση.Ένα πρόβλημα λοιπόν στον κειμενογράφο που με ταλαιπωρεί εδώ και καιρό δεν μου επέτρεψε να δημοσιεύσω το κείμενο στην ώρα του. Κάθε εμπόδιο και για καλό λένε. Αν δεν βγάλατε νόημα είναι γιατί αυτά τα λόγια αποτελούν αποσπάσματα αφού δεν βρίσκω πλέον τον λόγο να παραθέσω και το υπόλοιπο κείμενο.
Οι συνήθεις ύποπτοι
-
Η κυρία Μ. είναι 77 ετών. Πληρώνει το (πρώην) ΤΕΒΕ εδώ και 50 χρόνια
ανελλιπώς, αλλά αρνείται να πάρει σύνταξη και να διαλύσει την επιχείρηση
της. Κατεβαίν...
Φασιστική επίθεση στην κατάληψη Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ
-
*συντονισμένη επίθεση απο φασίστες και αστυνομικούς δέχτηκε η κατάληψη
Φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ το βράδυ της Τρίτης 9 Φεβρουαρίου. Φασίστες * προσπάθησαν
να βάλουν...
Μπέρτολτ Μπρέχτ
-
Ο Μπέρτολτ Μπρέχτ (Bertolt Brecht) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους
καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Διακρίθηκε ως ποιητής, σκηνοθέτης και ως
θεατρικός συγγραφέα...
Τα χέρια στο παράθυρο
-
Κρυφοκοιτάζω από την άκρη της κουρτίνας το φωτισμένο παράθυρο απέναντι.
Τον παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό. Για την ακρίβεια, παρακολουθώ τα χέρια
...
Οι πρώτες σας κρίσεις για το "Στου Κεμάλ το σπίτι"
-
Ένα μικρό ( και αρκετά τυχαίο) δείγμα από τις παρουσιάσεις που γράψατε στην
τάξη, μετά την ανάγνωση του "Στου Κεμάλ το σπίτι", αφού ο χρόνος δεν έφτανε
να...
ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΨΙΝΗΣ ΜΠΑΡΟΥΦΑΣ !
-
Δύο είναι οι δικαιούχοι του βραβείου της μπαρούφας, γι απόψε το βράδυ, της
Τρίτης 9/2. Από τον ορυμαγδό των ειδήσεων, των αναλύσεων και των δηλώσεων,
ξεχώ...
Υπόκωφο
-
Αλλάζουν οι άνθρωποι, φεύγουν, επιστρέφουν , μικραίνουν, δίπλα τους ζούσες κι ας μην ήταν κανείς τους εκεί. Όλα πάνω τους μοιάζουν οικεία μόνο που έχου...
στιγμές μαγείας
-
Ξημέρωσε η μέρα.. έμεινα να βλέπω τον ήλιο να κάνει την συνηθισμένη του
διαδρομή
.... από το κρεβάτι. Τι πολυτέλεια να μπορείς να ξοδεύεις το χρόνο μη
κάνο...
Όλοι;
-
Όταν ο Παπανδρέου λέει πως «ή αλλάζουμε όλοι, ή βουλιάζουμε όλοι»,
αναφέρεται σε όλους τους Έλληνες; Δηλαδή, θα βουλιάξει και ο Βαρδινογιάννης;
Ο πιτσιρίκ...
ΤΟ SAW 7 ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ;
-
Θα είναι τελικά το Saw 7 το τελευταίο της σειράς;
Ο σεναριογράφος των τριών τελευταίων αλλά και του 7ου, Patrick Meltonισχυρίζεται ότι πιθανότατα θα τελειώσ...
πρωινά ηλιόλουστα κι απογεύματα βροχερά
-
Τις μέρες που τα πρωινά είναι ηλιόλουστα, το φως κυλάει παντού, στο πάτωμα,
τις κουρτίνες, τα αντικείμενα που βρίσκονται επάνω στο τραπέζι, δυό κόλλες
Α4 ...
Resolution
-
Κι είπες κάτι σαν "αν δεν της μιλήσω να μου το πει η ίδια, δεν θα το
πιστέψω". Σαν σε δυο σειρές να το είδα γραμμένο. Δεν μιλήσαμε, βέβαια, αλλά,
σαν υπνωτ...
Δεν είμαι από δω
-
Βρέχει. Τα ακουστικά στ’ αυτιά και στο ραδιόφωνο Δεύτερο Πρόγραμμα. Μια
νεανική, ανεβαστική φωνή αγκαζέ με μια μελωδία που σε ταξιδεύει μου λέει
‘δεν είμ...
Όλα με το μάτι
-
* Ά*κου να σου πω! Η πίτα είναι μπελαλίδικο πράμα. Θέλει ώρες και υπομονή.
Θα σου πω πώς την κάνω, αλλά μη μου ζητήσεις συνταγές. Όλα με το μάτι τα
βάζω απ...
Κόκκινο στην πράσινη γραμμή
-
*«Κανένας δεν βγαίνει από τον πόλεμο περήφανος. Απλώς οι άλλοι τον δοξάζουν
για τα κατορθώματά του, εξαιτίας των οποίων αυτός χάνει για πάντα τον ύπνο
του....
"Watercolors 100" • 7 • Μύρισε βροχή...
-
Μπορεί η μέρα να είναι ηλιόλουστη σήμερα, αλλά η ακουαρέλα έγινε χθες...
Η εικόνα που βλέπετε είναι μέσα στο κέντρο της Αθήνας όσο και αν αυτό σας
φαίνεται...
-
Ερώτηση.
Κι απάντηση;
- Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;
- Η έλλειψη παιχνιδιού.
Κώστας Αξελός
Αυτά τα λόγια του στοχαστή Κώστα Αξελού, που πέθανε την π...
full
-
my weekend was full to the brim, not even counting puppies and kids. i took
long long walks, through the marsh and the beach and back home again...
New Yorker magazines
-
-
-
- -
i was going to lug them all to work
let the students take them
or professors
whoever
from the help yourself book table
because they appear in our...
Το Σάββατο της γλώσσας
-
Βλέπω ένα ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΪ με θέμα μια διαδρομή 1000 χιλιομέτρων με
έλκηθρα που τα τραβάνε σκύλοι στην Αλάσκα. Ο εκφωνητής λέει και ξαναλέει "*της
Αλάσ...
Σταμάτης Αλέξης
-
«Στο φίλο Γιώργο, με όλη μου την αγάπη-Αλέξης». Διαβάζω την αφιέρωση του
Αλέξη Σταμάτη στο βιβλίο του «Σκότωσε ό,τι αγαπάς»(Καστανιώτης) και ως πολύ
αγαπώμ...
Οι καλύτερες Animated Pictures - Best of!
-
*H φαντασία είναι αγαθό.* Διαφεύγει της καθημερινότητας και μας, εμένα
σίγουρα, προσφέρει απλόχερα έναν ιδανικό κόσμο.
Δεν θυμάμαι αν σας το έχω πει ξανά, ...
ΒΗΜΑGAZINO και Spastos Petalakis! Unexpectedly!
-
Και εκεί που καθάριζα το σπίτι Κυριακάτικα, ήρθε ένα μήνυμα από ένα φίλο εκ
Θεσσαλονίκης! "Κοίταξε το ΒΗΜΑGAZINO σήμερα! Στη σελίδα 14 έχει κάτι δικό
σο...
ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΡΕΝΟ
-
Πώς πεθύμησα ένα μακρύ ταξίδι με τρένο. Εσύ να κοιμάσαι αμέριμνος στην
κουκέτα κι εγώ να κοιτάζω σκεφτική έξω απ' το παράθυρο.
`Ενα ταξίδι με τρένο ...
Τέλος χρόνου
-
Είμαι εδώ απ' τις 30 του Αυγούστου του 2008, ναι, πέρασε ενάμισυ χρόνος
κιόλας....
Δεν θα κάνω μνημόσυνο βέβαια, γιατί μόνο χαρά μούδωσε η εδώ συνάντησή μα...
Συνειδητο-Ποίηση (μύθος - παραβολή)
-
Συνειδητο Ποίηση
Σηκώνομαι το πρωί. Βγαίνω από το σπίτι μου.
Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.
Την επόμενη μέρα βγαίνω από τ...
η ζωή μας ένα πεζοδρόμιο...
-
Παρασκευή μεσημέρι
στη μηχανή
και βιάζομαι
τέλειωσε η γενική, το βράδυ συναυλία
με τον Σγούρο
σιγοτραγουδώ μια Μπράμς, μια Στράους
ωραίος σολίστας
ω...
Ζώα (από τη “Μέρα της Μελάνης”)
-
…ο άνθρωπος έχει όλα τα γνωρίσματα των ζώων, αλλά στο πέρασμα των αιώνων
ανέπτυξε και εξανθρώπισε (χωρίς αυτή η λέξη να σημαίνει πάντα κάτι ηθικότερο
ή ευγ...
Απογευματινές σημειώσεις
-
Η Εξέλιξη των Ειδών
Είχε εντέλει προσέξει
πως όσο προχωρούσε η κατάσταση τόσο χειροτέρευε
κι έτσι αποφάσισε να διακόψει στον άνθρωπο.
Ζωή
Δεν τη νοιάζ...
ΗΛΙΟΣ
-
*Ναρκισσιστικό τραύμα. Αυτό είναι η ζωή. Ή τουλάχιστον η δική μου ζωή. Έτσι,
συμπέρανα βλέποντας από παράθυρο ή παράθυρα διάπλατο ή διάπλατα σαν από
cottag...
Διάγγελμα Πρώθυ: the short version
-
Πάντως ό,τι και να λένε για το δικό μας, ότι αντιγράφει τον Ομπάμα και
τέτοια, (έχουν και το ίδιο ύφος “πληγωμένο ελαφάκι” τελευταία), ο δικός μας
του ρίχν...
One World
-
One night on my very first trip to Swaziland, several years before I even
became a doctor, I had a dream.
I was walking along a red, dusty road and there w...
"Kρύος καφές"
-
Ακόμα μία μέρα κύλισε και το τέλος της με βρίσκει να κάθομαι σαν χαμένη
πεταρίζοντας νευρικά τα βλέφαρά μπροστά σε έναν ανυπόμονο κέρσορα πο...
ένα κοντό κουκλάκι
-
Θα πρέπει να ήμουν μεταξύ τεσσάρων με πέντε ετών, δεκαετία του 70. Μετά
φύγαμε από αυτό το σπίτι. Μια φίλη του πατέρα μου ήρθε αργά, κατευθείαν από
ένα ταξ...
Δύο
-
Αγαπημένο μου Blog για σκέψου...
Δύο χρόνια μετά εγώ κι εσύ
Πόσα χτυπήματα στο πληκτρολόγιο;
Πόσα πουλιά κάθησαν στους ώμους φίλων και τους ψιθύρισαν τα λόγι...
Συνέντευξη στα "Επίκαιρα"
-
Συνέντευξη στη Δέσποινα Σαββοπούλου
Εισαγωγή:
Από τους πιο αξιόλογους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας και όχι μόνο της
νέας γενιάς, ο Δημήτρης Μαμαλούκ...
Η κοπή της πίτας μας...
-
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Το ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ
κόβει την πίτα του για το νέο έτος.
Tην Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου, στις 7.30 μ.μ.,
στην Αίθουσα Εκ...
Αϊτή: Μια χώρα σε απόλυτη ομηρία...
-
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 οι Η.Π.Α αποφάσισαν να συνεργαστούν εμπορικά
με την Δημοκρατία της Αϊτής. Οι αξιωματούχοι της Ουάσιγκτον είχαν, τότε,
πείσ...
Βιβλιομαζέματα…
-
Το είχα σημειώσει στο μυαλό μου αλλά όχι μόνο, και στο ημερολόγιό μου για
την θεατρική βραδιά αφιερωμένη στο 40 χρόνια από τον θάνατο του Στατή
Μυριβήλη, μ...
Σημάδια...
-
*Φιλιά που με καίνε,
σημάδια στην άμμο,
δυο μάτια που κλαίνε,
τι άλλο να κάνω?
Ζητώ τη μορφή σου
κι εκείνη γελάει,
κορμί στο κορμί σου,
τα πάντα ζητάει...
...
Κυκλοφόρησα!
-
Σαν μέλος του aromacooking, θέλω κι εδώ να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σας,
λέγοντάς σας ότι κυκλοφορώ κι οπλοφορώ! Χαχα! Κοριτσάρες μου καλές, άφησα
για λίγ...
Βοήθεια στην Αϊτή
-
Από το blog της G700...Τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου, ο σταθμός του ΣΚΑΪ σε
συνεργασία με τη UNICEF ξεκινάει Μαραθώνιο Αλληλεγγύης για τη σεισμόπλητικη
Αϊτή. Ο ...
Cecilia Bartoli and the era of castrati
-
This month, I had a professional trip in Cologne, Germany and had the chance
to attend a concert with the Italian mezzo-soprano *Cecilia Bartoli*,
interp...
Η Lamda λογοκρίνει τη Wikipedia!
-
Πρωτοφανές: Η εταιρεία του Ομίλου Λάτση πέτυχε τη διαγραφή από τη Wikipedia
του λήμματος για το Mall επειδή δεν της άρεσε! Πολλοί αναγνώστες του
facthemall...
Let it go
-
Αφού έτυχε σε μένα να ξεκινήσω το νέο κύκλο τραγουδιών σκέφτηκα να κάνω τη
διαφορά. Τι να πρωτοδιαλέξω όμως.... ινδικό σιτάρ με τον μεγάλο Ραβι Σανκάρ,
ένα...
ΠΡΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟ
-
Ο anisixos δεν αυτοκτονησε.Απλα εκλεισε το μπλογκ του.Το ξερω επειδη εγω
ημουν ο anisixos.
Εσυ καταλαβες οτι ειμαι ο anisixos και πεταξες υπονοουμενο ή τυχα...
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
-
με αυτή τη διάθεση θα σας δώσω ραντεβού το Σεπτέμβρη.....καλά ταξίδια ψυχής
και πνεύματος, ξεκούρασης, χαλάρωσης και με καινούριες μπαταρίες να
ετοιμαστού...
Ληστές χωρίς κουκούλα
-
Έπειτα από την ποινικοποίηση της κουκούλας, βγήκαν από το μαντρί των
ευρωεκλογών οι κύριοι της κυβέρνησης, πήραν το σακί και το δίκανο και βγήκαν
παγανιά. ...
Ο Γιάννης ο Πρετεντέρης...
-
Πολλά μπράβο στον κ. Πρετεντέρη (που τον αγαπάμε πολύ) που στην σημερινή έκτακτη εκπομπή "Το νέο και οι νέοι" θα ασχοληθεί με τους νέους. Όχι αποκλειστικά με...
new blog
-
ηρθε λοιπον η ωρα να αλλαξω την εμφανιση του blog οποτε τωρα πλεον θα με
βρειτε στο νεο μου blog personal.vagelisdouros.gr// // // // // // you can
find me...