Ενθουσιάστηκα σήμερα γιατί βρήκα ένα καταπληκτικό βιβλίο "φιλικό προς το περιβάλλον" της Jane Bull από τις εκδόσεις Πατάκη όπου μαθαίνει στα παιδιά γιατί δεν είναι όλα τα πράγματα για τα σκουπίδια. Δίνει χρήσιμες ιδέες για το πως θα ταξινομήσουν τα υλικά τους και πως θα τα ανακυκλώνουν μέσα από το παιχνίδι και την διασκέδαση. Η διαφορά αυτού του παιδικού βιβλίου με κάποια άλλα είναι ότι δείχνει λεπτομερώς, με οδηγίες και πολύχρωμες εικόνες τι ακριβώς εννοεί λέγοντάς μας ότι δεν υπάρχουν πια περιθώρια για άλλες σπατάλες σε χαρτί, πλαστικό, μέταλλο ακόμα και σε ύφασμα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί αλλιώς τα μικρά παιδιά κυρίως θα ήταν αδύνατον να καταλάβουν. Για παράδειγμα εξηγεί στα παιδιά τι σημαίνει να είναι υπεύθυνα για κατασκευές όπως μπολάκια από άχρηστο χαρτί και σακουλάκια από πατατάκια, πλαστικά καλύμματα ή μαξιλάρια από περιτυλίγματα γλυκών, ηλιοπαγίδες και βροχοπαγίδες από πλαστικά μπουκάλια ή κορνίζες από πλαστικά μικροπράγματα. Τέλος αυτές "οι καλές πράξεις για το περιβάλλον" καθιστούν σαφές στα παιδιά ότι αν όλα αυτά τα αντικείμενα πεταχτούν στα σκουπίδια θα γίνουν κυριολεκτικά ένας χαμένος θησαυρός!
Τι ψάχνουμε, τι ζητάμε; Λέω πως όλα για την αγάπη γίνονται, όχι την μία, όλων των ειδών τις αγάπες. Την αγάπη για τον φίλο μας, την αγάπη για την μητέρα μας, την αγάπη για την ζωή, την αγάπη για τον έρωτα, την αγάπη για τα πάντα. Καλπάζουμε όταν ο ήλιος ανατέλλει. Θέλουμε απεγνωσμένα να μάθουμε γιατί και όχι απλώς να ακολουθήσουμε την τροχιά. Είτε του ήλιου είτε του φεγγαριού το ίδιο μας κάνει; Όχι. Δεν θέλουμε μόνο να τραγουδήσουμε. Θέλουμε να ξέρουμε και τα λόγια. Κάποτε είχα έναν θαυμαστή. Σε κάποιο εστιατόριο μου κρατούσε το χέρι και μου σιγοτραγουδούσε όλα τα λόγια ξανά και ξανά κοιτώντας με στα μάτια για αρκετή ώρα. Αμέσως κολακεύτηκα και τον ρώτησα τι λέει το τραγούδι. Μου απάντησε ότι δεν ξέρει ιταλικά. Δεν μίλησα αλλά δεν ήθελα και να τον ξαναδώ.
Ένα καλοκαίρι όταν ήμουν παιδί κρύφτηκα πίσω από τις γρίλιες και άκουσα ότι κάποιος από την οικογένεια έχασε το χρώμα του όταν στο μαιευτήριο είπαν ότι δεν είμαι αγόρι. Κακό πράγμα να κρυφακούμε, όποτε το έκανα μου βγήκε ξινό. Για το τι αισθάνθηκαν οι υπόλοιποι ποτέ δεν διευκρινίστηκε. Εγώ όμως έμαθα να παίζω ποδόσφαιρο και τσιγκάκια με τον Αντρέα και τους άλλους στις αλάνες, το μοναδικό κορίτσι στην παρέα. Αργότερα οι φίλες μου ντύνονταν βασίλισσες της νύχτας και άλλα εμετικά εγώ ντυνόμουν κάθε χρόνο καουμπόης. Είχα την δική μου συμμορία στο νηπιαγωγείο μέχρι που κάλεσαν τους γονείς μου, άρχισα μαθήματα οδήγησης στα δεκαοχτώ και μία μέρα, κι ήπια βαρελίσιο κρασί μαζί με τους μάγκες φίλους του θείου μου την ημέρα της κηδείας του αντί να σερβίρω καφέδες και να πλένω πιάτα στην κουζίνα. Έτσι ήθελα να τον τιμήσω και έτσι τον τίμησα παρά το κοτσομπολιό. Ξέρω, σιγά την επανάσταση, μέσα από όλα αυτά όμως όπως και από άλλες πιο προσωπικές μου περιπέτειες έμαθα τουλάχιστον πως θέλω να αφήσω την τελευταία μου πνοή κοιτάζοντας την θάλασσα. Έτσι χωρίς κανένα χέρι να με κρατά. Όχι γιατί δεν το έχω ανάγκη, το θέλω και πάρα πολύ μάλιστα, αλλά δυστυχώς τίποτα δεν περιμένει. Ο ίδιος ο χρόνος, ο ήλιος, το φεγγάρι κι η θάλασσα συνεχίζουν, γιατί έτσι συμβαίνει, γιατί είναι στην φύση τους να πορεύονται με ή χωρίς εμάς. Ακόμα κι ένα λουλούδι που το θαυμάζουμε, ούτε αυτό μας περιμένει, θα φυτρώσει, θα ανθίσει, θα μαραθεί, θα σαπίσει κι εμείς θα μείνουμε να το κοιτάμε σαστισμένοι. Ο κύκλος της ζωής κλείνει με μας μέσα να πασχίζουμε να βρούμε μια βάση, για να έχει σταθερό βηματισμό το άλογο. Το δικό μας άλογο. Δικός μας είναι ο καλπασμός και μόνο γιατί δεν μας αρέσουν οι ιστορίες με ιππότες που φορούν ατσάλινη πανοπλία, ούτε με πριγκίπισσες με ροζ φουρό που ανεμίζει στο ηλιοβασίλεμα. Δεν μας αρέσει η ούτε η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Μας τα ‘πανε, μας τα ξανάπανε, αυτό ήταν όλο. Τα σιχαθήκαμε, πως αλλιώς να σας το πω. Εμείς τα αγοροκόριτσα δεν εκλιπαρούμε, ξέρουμε να ζητάμε συγνώμη αλλά δεν ανεχόμαστε και να μας θίγουν κι όταν "πεθαίνουμε", "πεθαίνουμε" τραγουδώντας και ξαναζούμε πάντα με το κεφάλι ψηλά. Τα σκέρτσα δεν είναι για μας, είναι για τις γατούλες που χαριεντίζονται φορώντας κόκκινες ζαρτιέρες και προσποιούνται οργασμούς. Εμείς δεν *παίζουμε κεμεντζέ, όπως έλεγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου.
* Σου παίζω κεμεντζέ (στην Πελοπόννησο) σημαίνει σε περιπαίζω, σε κοροϊδεύω, σου κάνω νούμερα, σου κάνω τσαλιμάκια και όλα τα σχετικά. Ο Κεμεντζές είναι μουσικό όργανο.
Πάντα με ενοχλούσε να βλέπω αυτούς τους δήθεν καλλιτέχνες και ανερχόμενους αστέρες να γίνονται βορά διαφόρων παρουσιαστών ή παρουσιαστριών οι οποίοι, κουνώντας δελεαστικά το καρότο της δημοσιότητας, προσκαλούν ανθρώπους που όλοι γνωρίζουμε ότι όταν τους τεθούν δυσνόητα και αδιάκριτα ερωτήματα θα βρεθούν σε μειονεκτική και δυσχερή θέση να απαντήσουν δημόσια. Στήνεται καθημερινά μια τηλεοπτική κλωτσοπατινάδα για την οποία ευθύνονται βέβαια όλες οι πλευρές, οι μεν για την ηδονή που νιώθουν να κάνουν σκουπίδι τους καλεσμένους τους, πάντοτε εντέχνως άλλωστε αυτός είναι κι ο πραγματικός σκοπός κάθε παραπλανητικής πρόσκλησης, αλλά και οι δε γιατί παρά το ότι είναι υποψιασμένοι ενδίδουν είτε από αφέλεια είτε από βλακώδη περιέργεια είτε από οτιδήποτε άλλο. Αυτό που με ξενίζει πιο πολύ απ’ όλα είναι ότι οι οικοδεσπότες ή οι οικοδέσποινες είναι οι πρώτοι τελικά που παραβαίνουν τους κανόνες δεοντολογίας τους οποίους οι ίδιοι με τόση αυστηρότητα έχουν ορίσει. Γιατί όμως συνεχίζουν να ασχολούνται με αυτούς τους άμοιρους σκλάβους της ματαιοδοξίας ή τους ανόητους ονειροπόλους ή όπως θέλετε πείτε τους, αφού η θεματολογία τους και δικαίως είναι άλλη; Ας πάρουν λοιπόν εκείνοι την πρωτοβουλία να δώσουν ένα τέλος.
Τίτλος: Κοινή Λογική
…Αυτός ο σαματάς που ενστικτωδώς δημιουργεί ο εαυτός μας κατά καιρούς και συχνά εκλαμβάνεται πότε ως ενοχλητικός θόρυβος από το κομπρεσέρ στην Πανόρμου και πότε ως θρασύδειλο αίτημα για ρουσφέτι απ’ την πίσω πόρτα, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την λαχτάρα για ζωή κι από τον ενδόμυχο φόβο για τον θάνατο. Γι’ αυτό σιγοτραγουδάμε τον έρωτα…
…Κι αν κάποιο πρωί αναγκαστούμε να περπατήσουμε με το κεφάλι σκυφτό για λίγο, σίγουρα δεν θα είναι γιατί είχαμε ζητήσει τ’ άστρα και μας τ’ αρνήθηκαν. Αυτά δεν μπορεί κανείς να μας τα προσφέρει γιατί είναι άπιαστα και δεν ανήκουν σε κανέναν. Σε περίπτωση όμως που κάποτε συναντηθούμε όλοι εκεί ψηλά, αλίμονο αν εκρέουν υπαινισσόμενες πρωτοβουλίες. Δεν είναι ούτε τιμωρία ούτε ανταμοιβή. Θα ‘χει ανοίξει το παραθύρι τ’ ουρανού από μόνο του. Εμείς οι αναρίθμητοι κοινοί θνητοί τυχαία περνούσαμε…
… Για τα δώρα της ζωής, τι να πω; Οι εκπλήξεις δυσάρεστες ή ευχάριστες πνίγονται στο μισοσκόταδο του μυαλού. Λίγο πολύ έτσι ήταν κι έτσι θα παραμείνει, άλλωστε επίθεση προς τους Θεούς εξαπολύσαμε και όχι προς το ίδιο μας το είδος. Η μεμψιμοιρία είναι για τους αδύναμους. Με σύνεση μιλάμε πάντα και με σωστό προγραμματισμό της εισπνοής και της εκπνοής ακόμα και όταν κοιμόμαστε βαθιά, ακόμα και στις πιο κρυφές μας φαντασιώσεις γιατί αυτά είναι ιδιότητες των δυνατών. Θεωρώ ότι ανήκω στην δεύτερη κατηγορία, όχι για την τολμηρότητά μου και γιατί δεν φοβήθηκα ποτέ κανέναν, μόνο τον θάνατο φοβήθηκα και ομολογώ ότι ακόμα τον φοβάμαι, αλλά γιατί έχω την δύναμη να επωμιστώ τον ρόλο μου σε αυτόν τον κόσμο χρησιμοποιώντας πάντα πολύ προσεκτική τεκμηρίωση που αντέχει στους κλυδωνισμούς της καθημερινότητας. Για τα δώρα έλεγα, μα ναι, παρά την στενότητα του χώρου και του χρόνου, κανείς ποτέ δεν μπορεί να ξέρει αν υπάρχει παραλήπτης. Το ποτάμι ρέει, δεν είναι ποτέ ακίνητο, όπως και η θάλασσα. Κανείς όμως δεν μπορεί να ξέρει αν υπάρχουν και που βρίσκονται οι εκβολές. Τυχαία γυρίζουν οι σελίδες της ζωής μας...
..Αυτό όμως που με εκπλήσσει και με απογοητεύει κατά καιρούς είναι πόσο γρήγορα και εύκολα τινάζουμε την σκόνη από πάνω μας απέναντι στα συμβάντα ακόμα κι αν τελικά δεν είναι αυτά που υποθέτουμε. Μια ιδεολογική σύγχυση συνυφασμένη με βιαστικές αποδοκιμασίες άνευ λόγου και αιτίας...
Υ.Γ. Στην προηγούμενη ανάρτηση ήθελα να μιλήσω για τον έρωτα και τη ζωή, με θυμό, οφείλω να ομολογήσω. Δεν είναι ποτέ πρόθεσή μου η παραπλάνηση, άλλωστε έχω ήδη παραδεχτεί ότι συχνά απολαμβάνω την ανούσια ίσως υπερβολή στην εικόνα και στην μουσική. Ίσως γιατί στην καθημερινότητά μου λειτουργώ σαν στρατιώτης σε σκληρή εκπαίδευση και έτσι έχω ανάγκη για λίγη φασαρία. Είναι "η φασαρία που κάνω με το εγώ μου" καμιά φορά, μια φράση που διάβασα σε κάποιο ιστολόγιο και μου άρεσε πολύ γιατί με αφορά, εκεί φυσικά ο συν-μπλόγκερ αναφερόταν στους ανθρώπους γενικά. Προσωπικά μιλώντας όμως ήθελα να πω ότι ένα εγώ δεν αντιπροσωπεύει πάντα τον ξιπασμό και την αδιαλλαξία. Για το τι πιστεύω πως υποδηλώνει θα σας μιλήσω σε μια άλλη ανάρτηση. Ένα πρόβλημα λοιπόν στον κειμενογράφο που με ταλαιπωρεί εδώ και καιρό δεν μου επέτρεψε να δημοσιεύσω το κείμενο στην ώρα του. Κάθε εμπόδιο και για καλό λένε. Αν δεν βγάλατε νόημα είναι γιατί αυτά τα λόγια αποτελούν αποσπάσματα αφού δεν βρίσκω πλέον τον λόγο να παραθέσω και το υπόλοιπο κείμενο.
