Μια πρωτοφανής οικονομική κρίση, ένα σύστημα αξιών που έχει προ πολλού καταρρεύσει και οι φωνές που πληθαίνουν είναι πλέον η καθημερινότητά μας. Μας αρέσει δε μας αρέσει την αλήθεια δύσκολα την αποφεύγει κανείς. Είναι δυσβάσταχτη η "ποινή" που μας έχει επιβληθεί, να χάνουμε και τα κεκτημένα μας ακόμα και αν υπήρξαμε απαθείς, ακόμα και αν ήμασταν μέρος αυτού του φαύλου συστήματος. Το βρίσκω θλιβερό να διακυβεύεται και μονίμως να εξαρτάται το μέλλον της χώρας από την ικανότητα διαπραγμάτευσης της κάθε κυβέρνησης, εκτός και αν έτσι θέλουν να νομίζουμε.
Ευτυχώς μας αναπτερώνουν ηθικά όλες αυτές οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις. Υπάρχει διάχυτη η αισιοδοξία όταν γινόμαστε μια γροθιά στα δύσκολα, όταν υψώνουμε τη φωνή μας, όταν όλοι μπορούν να πάρουν το λόγο για να εκφράσουν τις απόψεις τους δημόσια, όταν η κάθε ιδέα τίθεται σε δημοκρατική ψηφοφορία, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν παύω να φοβάμαι.
Φοβάμαι μήπως όλα γίνουν μια αλαφροΐσκιωτη αναγωγή στη γνωστή ηρωική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού όπως συνηθίζεται στη χώρα μας. Φοβάμαι τα συνθήματα που συγκινούν αλλά δεν έχουν αντίκρισμα. Κοιτώ με επιφύλαξη τους κατά καιρούς "κηδεμόνες" του πλήθους, τα προπαγανδιστικά αλλά και τα ουτοπικά μηνύματα συμπαράστασης διανοούμενων και άλλων δημοσίων προσώπων. Ωστόσο ελπίζω ότι κάποια θετική εξέλιξη θα προκύψει απ’ όλη αυτή τη δράση και τη ζύμωση ιδεών για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία με ευσυνείδητους πολίτες επιτέλους στην κορυφή της πυραμίδας.
Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι, επί της ουσίας πέρα και πάνω από τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες, στην πράξη τι ακριβώς ζητάμε; Διότι αν υποθέσουμε ότι με ένα μαγικό ραβδί έφευγαν Κυβέρνηση, Τρόικα και Χρέος, τι θα ερχόταν στη θέση τους; Δίνουμε και θα δίνουμε δυναμικά το "παρών" στις συγκεντρώσεις αλλά με ποιο τρόπο θα ανατραπούν αυτές οι αντίξοες συνθήκες και πως θα μετατραπούν σε ευκαιρίες; Ποιές είναι οι εναλλακτικές προτάσεις; Όταν τελειώσουν οι προπηλακισμοί, ας τις γράψει κάποιος σε ένα πανό.
.
