Προς τι η θριαμβολογία το βράδυ των εκλογών αν ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας φαντάζει κάθε φορά όνειρο απατηλό; Η σύγχυση που προκαλείται από τις διαφορετικές (παρ)ερμηνείες που δίνονται και η ασυνεννοησία που δημιουργείται λόγω μικροκομματικών συμφερόντων είναι ως γνωστόν χρόνιες παθογένειες. Θα έπρεπε ήδη να έχουν εκλείψει εδώ και χρόνια και όχι να ακούγονται τα ίδια λόγια σαν χαλασμένες κασέτες με τόσες και τόσες αναλύσεις στις προεκλογικές περιόδους. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων επιθυμεί ήθος, αποφασιστικές πολιτικές, διαφάνεια και αποτελεσματικές λύσεις. Διότι είτε ψήφισαν με βαριά καρδιά είτε με οργή δεν σημαίνει ότι έπαψαν να ελπίζουν όλοι για την ίδια καλύτερη κοινωνία. Οι εκλεγμένοι λοιπόν οφείλουν να κάνουν την υπέρβαση, με οποιοδήποτε πολιτικό κόστος και να μην αναλωθούν σε ατελείωτα επικοινωνιακά παιχνίδια. Η θεωρία του "πιάσαμε πάτο" ποτέ δεν ευσταθούσε γιατί προφανώς θα υπάρξει και το πολύ πιο κάτω αν "διαβάζονται" τα εκλογικά αποτελέσματα χωρίς βαθύτερη μελέτη, λανθασμένα ή κατά πως βολεύει τα κόμματα. Σ’ αυτές τις εκλογές η ψήφος απελπισίας για τους μεν ή η ψήφος αισιοδοξίας για τους δε, ακόμα και το ποσοστό της αποχής, κατά την γνώμη μου, δεν παύουν να αποτελούν την απαίτηση των πολιτών για εθνική ενότητα, δραστικές αλλαγές στο σάπιο πολιτικό σύστημα και στον πολύπαθο ιστό της κοινωνίας αλλά και νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη.
Φωτογραφία: Από το www.areopage.net
