Η τραγωδία στην Λ' Ακουιλα της Ιταλίας είναι ένα γεγονός που μας συγκλόνισε και θα μας συγκλονίζει για καιρό ακόμα. O θρήνος για το χαμό τόσο ανθρώπων αλλά και η αγωνία όσων περιμένουν να μάθουν αν θα βγουν ζωντανοί οι δικοί τους από τα ερείπια είναι πέρα από τις αντοχές μας.
Η ανάγκη επίσης να ενημερώνουν τα μέσα ενημέρωσης για τυχόν Έλληνες που αγνοούνται είναι κατανοητή. Υπάρχουν μανάδες, πατεράδες, συγγενείς και φίλοι που κρέμονται από τα χείλη τους.
Γιατί όμως σε κάποια πρώτα έκτατα δελτία κατά την διάρκεια της διαβεβαίωσης του ανταποκριτή, ότι ανάμεσα στα θύματα δεν υπήρχαν Έλληνες, κάποιοι δημοσιογράφοι αναφωνούσαν χαρούμενοι , "Μπράβο", "Ευτυχώς" ή "Πάλι καλά"
Η ανάγκη επίσης να ενημερώνουν τα μέσα ενημέρωσης για τυχόν Έλληνες που αγνοούνται είναι κατανοητή. Υπάρχουν μανάδες, πατεράδες, συγγενείς και φίλοι που κρέμονται από τα χείλη τους.
Γιατί όμως σε κάποια πρώτα έκτατα δελτία κατά την διάρκεια της διαβεβαίωσης του ανταποκριτή, ότι ανάμεσα στα θύματα δεν υπήρχαν Έλληνες, κάποιοι δημοσιογράφοι αναφωνούσαν χαρούμενοι , "Μπράβο", "Ευτυχώς" ή "Πάλι καλά"
(πάλι καλά που ήταν μόνο Ιταλοί;;;) ;
Γιατί σε σχόλιο μητέρας η οποία φώναζε έντρομη ότι μόνο το ένα από τα δύο της παιδιά διαπιστώθηκε ότι είναι καλά, η απάντηση του δημοσιογράφου ήταν "ωραία, τότε είστε 50% καλά";
Γιατί όλο το μεσημέρι επιδίωκαν απευθείας σύνδεση με κάποια μάνα που τηλεφωνούσε στο εγκλωβισμένο παιδί της;
Γιατί μετατρεπόμαστε σε ανθρωποβόρα τέρατα κατασπαράζοντας το ίδιο μας το είδος, με την πρώτη ευκαιρία;
Photo : drawingsongs.wordpress.com
Γιατί σε σχόλιο μητέρας η οποία φώναζε έντρομη ότι μόνο το ένα από τα δύο της παιδιά διαπιστώθηκε ότι είναι καλά, η απάντηση του δημοσιογράφου ήταν "ωραία, τότε είστε 50% καλά";
Γιατί όλο το μεσημέρι επιδίωκαν απευθείας σύνδεση με κάποια μάνα που τηλεφωνούσε στο εγκλωβισμένο παιδί της;
Γιατί μετατρεπόμαστε σε ανθρωποβόρα τέρατα κατασπαράζοντας το ίδιο μας το είδος, με την πρώτη ευκαιρία;
Photo : drawingsongs.wordpress.com
