Πόσο μακρινή είναι η τραγωδία όταν δεν χτυπά την δική μας πόρτα. Αντίθετα πόσο κοντά μας την νιώθουμε, εάν φανταστούμε τους εαυτούς μας στην θέση των άλλων.
Μα θα περάσουν μέρες, μήνες και όλοι εμείς θα ξεχάσουμε. Όχι από αδιαφορία, αλλά γιατί κάποιος άλλος θα χαθεί και θα απασχολεί για εβδομάδες τους "ειδικούς" στα παράθυρα των εκπομπών. Οι γονείς κάποιου άλλου παιδιού θα γίνουν βορά έκτακτων συνδέσεων την ώρα του αποχωρισμού.
Και η ζωή συνεχίζεται... Αδίστακτη. Γιατί μας καθιστά πολλές φορές ανήμπορους να έχουμε τον έλεγχο των συγκυριών, των συμπτώσεων ή των προθέσεων. Όχι ανίκανους να αντιδράσουμε αλλά να προλάβουμε.
Η αποκατάσταση της ισορροπίας και της αρμονίας στις κοινωνικές ομάδες φαίνεται να είναι μια οικτρή αυταπάτη, αφού ο παράγων άνθρωπος θα είναι πάντα απρόβλεπτος...
Tι είναι αυτό που απαλύνει την οδύνη για τον χαμό ενός παιδιού σε αυτό τον χαοτικό κόσμο; Ίσως είναι στην φύση μας να επιβιώνουμε, να πορευόμαστε με τον πόνο και την χαρά μαζί και να ελπίζουμε.
Ο Φ. Νίτσε μας λέει πως τελικά η ελπίδα παρατείνει τα βάσανά μας.
Το να ελπίζουμε είναι επώδυνο και ψυχοφθόρο; Ισοδυναμεί με προσπάθεια, με πείσμα και με κραυγές ανθρώπων που φωνάζουν στους δρόμους για μια καλύτερη κοινωνία;
