Πρόκειται για μια περιπέτεια στον άλλοτε τρυφερό και άλλοτε τρομαχτικό κόσμο του υποσυνείδητου η οποία πιστεύω θα συναρπάσει αρκετούς κυρίως λόγω των ανατροπών και του σασπένς. Ίσως να μην καθηλώνει ειδικά σε ένα θερινό σινεμά με πεταλουδίτσες να περνούν μπροστά από την οθόνη και αστέρια να πέφτουν αποσπώντας την προσοχή, αλλά το σενάριο είναι πολύ καλό για την κατηγορία του. Ομολογώ ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον αυτή η συνεχής ακροβασία των ηρώων μεταξύ διαφόρων επιπέδων ονείρου και πραγματικότητας με την βοήθεια της τεχνολογίας, οι οποίοι καταφέρνουν προς μεγάλη μου έκπληξη να αντιλαμβάνονται την αληθινή φύση των πράξεών τους ενώ βρίσκονται ακόμα υπό την επήρεια του ονείρου.
Μερικά ερωτήματά μου όμως έμειναν αναπάντητα διότι σύμφωνα με την δική μου συλλογιστική διαδικασία για να δεχτώ μια εξήγηση θέλω να περάσω μέσα από το αν, το γιατί και το αλλά, κάτι που η ταινία δεν επιτρέπει γιατί παρά τα 148 λεπτά υπάρχει πληθώρα εννοιών και a priori αποδοχών που παραδόξως τροποποιούνται σε δευτερόλεπτα και ο θεατής αναγκάζεται να τις προσπερνά και να εκτείνεται κατά μια έννοια πέρα από αυτές για να ακολουθήσει με γρήγορο μυαλό τη ροή.
