"Ο Άνθρωπος είναι ο ρυθμιστής των επί πλανήτου συμβαινόντων"

" …Το δώρον αυτό ήτο η λήθη. Ο άνθρωπος για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα αγνοούσε την πραγματικά τραγικήν του κατάστασιν. Βέβαια η μνήμη δεν είναι προνόμιο και λειτουργία της ύλης, αλλά του πνεύματος. Το πνεύμα διαπερνά  την ύλη, η οποία χωρίς την ευεργετικήν  παρουσίαν του, δεν έχει την δυνατότητα δημιουργικής εκφράσεως.

Η λήθη ήτο δώρον πολύτιμον και αναγκαίο, αλλά συγχρόνως και ολέθριον, αν εγκαταλειπόμενο επί μακρόν, δεν αναζητούσαμε την μνημοσύνην.

Ο άνθρωπος λοιπόν, αυτή η ένωσις των αντιθέτων, αλλά και συγγενών δυνάμεων αφέθηκε, στα αρχικά στάδια  της εξελίξεώς του, να λησμονήσει την θεία καταγωγή του. Άφησε την μορφήν απερίσπαστον, να ασκήσει τις καθολικές εξουσίες της. Οι κύριοι της υλιστικότητας εχρησιμοποίησαν τις τεράστιες δυνατότητες της ύλης, για να κατασκευάσουν μίαν ατελεύτητον ποικιλίαν προιόντων, που θα έκαναν την μορφήν πιο επιθυμητήν, πιο λαμπεράν, πιο πλανεύτρα… "

" … Η μορφή αντιμετώπισε μόνη τον χαμό της, γιατί μόνη είχε πορευθή με έπαρση και αλλαζονίαν. Ποτέ δεν παρεδέχθη άλλες μορφές πλήν αυτής. Η ψυχή και το πνεύμα, οι σκέψεις και τα συναισθήματα την κοίταξαν με κανατανόησιν, αλλά δεν εμπόδισαν την μοίρα της. Κι εκείνη έμεινε γεμάτη πόνο, ν’ αντικρύζη το αναπόφευκτον. Η ύλη συνέχισε τους  άσεμνους χορούς της και οι αισθήσεις δεν χόρταιναν με την ποσότητα. Η πορεία η κυκλική όμως είναι μια ανιαρή επανάληψις  και μόνο η συνειδητοποίησις την μετατρέπει σε κάθετον… "

" …Κοίταξα τον καθρέπτη που προβάλλει μόνον την υλικήν μορφή και για πρώτη φορά χαμογέλασα τόσο χαρούμενα στο ανύπαρκτον είδωλο, γιατί βεβαιώθηκα, ότι δεν ήτο πλάνη, πως είχα απαλλαγεί από την υποτέλειαν της μορφής. Αυτή ήτο η αλήθινή αλήθεια, η πιο μη πλανερή πραγματικότης κι εγώ, αναμφισβήτως, ήμουν το τιμώμενο πρόσωπον της πιο περίεργης εορτής που εδόθη μόνο για μένα... "

***

Αν θέλετε να διαβάσετε και το υπόλοιπο πολύ ενδιαφέρον κείμενο, τα παραπάνω είναι τρία αποσπάσματα των σελίδων 81-85 του κεφαλαίου με τίτλο  "Ας  Υπάρχουν άλλες μορφές, εγώ κυβερνώ" από το βιβλίο "Από την Λήθη στην Μνημοσύνη" της Βαρβάρας Σταγιάννου.

Επίσης θα ήθελα να αφιερώσω  αυτά τα λόγια τα οποία βρίσκω πολύ αισιοδοξα και ελπιδοφόρα, σε όσους έχουν το θάρρος ή το θράσος να πηγαίνουν μόνοι ή όλοι μαζί " ταξίδια αλαργινά" όχι γιατί τολμούν να δραπετεύουν, αλλά επειδή, διατηρώντας σώας τας φρένας και κάνοντας κριτική και κυρίως αυτοκριτική, κοπιάζουν  να υπερβαίνουν τους εαυτούς τους και την ίδια τη ζωή καμιά φορά, με σκοπό να αξιοποιήσουν τις εμπειρίες προς το καλύτερο δυνατό όχι καταστρέφοντας αλλά δημιουργώντας ή ανασύροντας το μέλλον, αν τελικά το παρελθόν είναι το μέλλον που βρίσκεται πίσω μας. Τα αφιερώνω λοιπόν σε όσους αισθάνονται και σκέπτονται,  όχι μόνο παρακινούμενοι από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης αλλά και από ευαισθησία να συμβάλλουν στην διατήρηση της καλής ψυχικής υγείας των άλλων και κατ’ επέκταση και της δικής τους, διότι είτε μιλώντας εγωιστικά είτε όχι, είναι γεγονός ότι όλα ξαναγυρίζουν σε μας κατά την γνώμη μου. 

Τέλος, δεν ξέρω πόσο εύκολο ή εφικτό είναι να απαλλαγεί κανείς (τελείως ;) από την "υποτέλειαν της υλικής μορφής" αλλά νομίζω ότι και μόνο η προσπάθεια να αφήσουμε  χώρο και για τα άλλες μορφές μπορεί να οδηγήσει σε άγνωστες μεν, πιθανότατα καλύτερες, (αφήνω ένα ερωτηματικό εδώ λόγω  της υποκειμενικότητας  του θέματος), αλλά σίγουρα αληθινές διαδρομές. Για παράδειγμα για όσα γράφω, το ότι συμφωνείτε με αυτά ή διαφωνείτε ή γελάτε ή χασμουριέστε, (για μένα θα παραμείνει κάτι το άγνωστο), δεν είναι δυνατόν να αναιρέσει το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τα πληκτρολογώ, σε μερικά δευτερόλεπτα θα τα έχω δημοσιεύσει και κάποιοι από εσάς  θα περάσετε λίγο από τον χρόνο του παρόντος να διαβάσετε ότι σε λίγη ώρα θα είναι παρελθόν που θα επηρεάσει έτσι κι αλλιώς το μέλλον, είτε γιατί θα βρείτε κάποια λογική (ελπίζω) σε όλα αυτά, είτε γιατί δε θα δώσετε σημασία, είτε γιατί θα σας εκνευρίσει το μακροσκελές κείμενο, είτε γιατί θα τα δείτε από μια άλλη οπτική αν τα ξανασυναντήσετε στο μέλλον τυχαία αφού θα παραμείνουν γραμμένα δημοσίως. Όπως και να έχει όμως, όλο αυτό είναι από μόνο του πραγματικότητα, ένα αληθινό γεγονός και όχι πλάνη.

 Υ.Γ.  Το κείμενο στο βιβλίο έχει πολυτονικό σύστημα

 

Ποια είναι η υπαρξιακή σημασία του τέλειου ανθρώπου;

Κατά την ταπεινή μου άποψη για να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα τέτοιο ερώτημα πρώτα πρέπει να ξεκινήσουμε με το αν. Αν υπήρχε λοιπόν ο τέλειος άνθρωπος πως θα ήταν; Για να απαντήσουμε όμως στο δεύτερο ερώτημα πρώτα πρέπει να καταστήσουμε σαφές το τί σημαίνει για μας η λέξη τέλειος. Tέλειος πάντως σύμφωνα με την επίσημη ορολογία είναι "αυτός που έχει φτάσει στον ανώτατο βαθμό εξέλιξης". Τότε όμως γεννάται ένα άλλο ερώτημα, ποιος είναι για μας ο ανώτατος βαθμός εξέλιξης; Για να απαντήσουμε όμως σε αυτό πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε τι ακριβώς θεωρούμε εξέλιξη. Εξέλιξη σύμφωνα με το λεξικό είναι "το φαινόμενο της μετάβασης από μια μορφή σε άλλη, συνθετότερη ή καλύτερη, με διαδοχικές μεταβολές". Τι θεωρούμε όμως σύνθετη ή καλύτερη εξέλιξη στην σημερινή εποχή; Ποιές παράμετροι μπορούν να επηρεάσουν την προσωπική μας εξέλιξη; Και ποιές είναι αυτές οι διαδοχικές μεταβολές;

Προσπάθησα σύμφωνα με όσα έχω αποκομίσει από τις συναναστροφές μου με γνωστούς και φίλους μέχρι τώρα, διαφόρων προσωπικοτήτων και επαγγελμάτων, να δω μέσα από τα δικά τους μάτια, όσο είναι δυνατόν βέβαια, για το πως θα χειρίζονταν τέτοιου είδους ερωτήματα. Αναφέρω κυρίως τα επαγγέλματα διότι πιστεύω ότι όταν η μισή μας ζωή αναλίσκεται στην άσκησή τους, είτε το αντικείμενο είναι αυτό που παραγματικά επιθυμούμε είτε όχι,  τότε μετά την οικογένεια, οι προσωπικότητες, οι χαρακτήρες και το ήθος σμιλεύονται σύμφωνα με τη επιρροή που ασκεί επάνω μας το είδος της εργασίας μας. Σκέφτηκα όμως μόνο τρια παραδείγματα για να μην σας κουράσω, αν φυσικά έχετε φτάσει ως εδώ και δεν με κλείσατε από βαρεμάρα.

Ξεκινώ λοιπόν με τον  ποιητή, οποίος πιστεύω ότι αριστοτεχνικά θα περιγράψει την εξωτερική αλλά και την ομορφιά της ψυχής που αγγίζουν ή ακόμα και υπερβαίνουν την τελειότητα, όπως αυτός την ορίζει στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα το οποίο διανύει και μέσα από την δική του οπτική.

Ο πολιτικός χρησιμοποιώντας δοκιμασμένες και ασφαλείς μεθόδους της τέχνης της διπλωματίας θα προσπαθήσει να πείσει με ισχυρά επιχειρήματα για την μη ύπαρξη της τελειότητας για να δικαιολογήσει και την ύπαρξή του στον χώρο βγάζοντας και ένα σωτήριο δίδαγμα είτε μέσα από γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία, είτε μέσα από προσωπικές του εμπειρίες που θα τον κάνουν να φανεί πιο ανθρώπινο και κυρίως φιλάνθρωπο, επομένως και πιο αρεστό.

Ο τεχνοκράτης, θριαμβευτής πια, αφού ζυγίζει με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ποιος θα μπορούσε άλλωστε να αμφισβητήσει ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα, κατά πάσα πιθανότητα θα εξηγήσει ένα ένα τα αίτια της πραγμάτωσης μιας τελειότητας που δείχνει να μην έχει επιτευχθεί για να μας οδηγήσει στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στο να αντιληφθούμε πως θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί αν αυτά τα αίτια δεν παρουσίαζαν ίσως μια επαναστατική δυναμική έστω και μόνο ως πρόθεση.

Σε όλες τις περιπτώσεις θεωρώ ότι εμπλέκεται και ο παράγων συναίσθημα. Χμμ εδώ περιπλέκονται τα πράγματα. Διότι σε άλλη βάση συζητάμε αν αντιλαμβανόμαστε το συναίσθημα ως "ψυχική εμπειρία" και σε άλλη ως "η εντύπωση που έχουμε για αυτήν την ψυχική εμπειρία". Επομένως η ίδια η ψυχή διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμο και το συναίσθημα, αλλά με τον όρο ψυχή εννοούμαι την  "κύρια αιτία της ζωής" ή "την περιγραφή της όποιας προσωρινής συναισθηματικής κατάστασης" βρίσκεται ένας άνθρωπος;  Σε κάθε περίπτωση η ψυχική δύναμη αντλείται από την προσωπική μας ηθική, δηλάδη τους κανόνες συμπεριφοράς, εφόσον είμαστε μέλη μιας κοινωνίας οφείλουμε βεβαίως να υπακούμε αυτούς τους κανόνες που έχουν οριστεί για την επίτευξη της κοινωνικής μας συμβίωσης και όχι μόνο. Τί είδους όμως αλλοιώσεις έχει υποστεί ο προσωπικός και συλλογικός αν θέλετε ηθικός μας κώδικας μέσα στους αιώνες; Γιατί υπάρχουν ακόμα διαχωριστικές γραμμές στις συμπεριφορές των ανθρώπων με κριτήρια το φύλο, το επάγγελμα, το κοινωνικό στάτους, την οικονομική κατάσταση ή την εξουσία; Γιατί για παράδειγμα η "ανήθικη" συμπεριφορά ενός διανοούμενου δεν είναι ποτέ μεμπτή και δεν τολμά κανείς να την επικρίνει ενώ κάποιου άλλου "κοινού θνητού" είναι πάντα διαχτυλοδειχτούμενη; Τι είναι ηθικό και τι ανήθικο για τον καθένα μας πέρα από τους βασικούς κανόνες της κοινωνίας; 

Και για να αγγίξουμε και λίγο έδαφος μιλώντας με παραδείγματα που ταλανίζουν ή ψευτοταλανίζουν την  ελληνική κοινωνία τελευταία, γιατί είναι ανήθικη και επικίνδυνη η κάθε κα Αλεξανδράτου που ξεβρακώνεται και ποτέ η με τη βούλα ευφυής μία και μοναδική κα Στεφανίδου που καλεί και μαθητές (όχι ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν τα πάντα, έχω τους μαθητές μου και ξέρω, αναφέρομαι όμως στα ηθικά τάχα μου διδάγματα, αυτά που απευθύνονται σε μάλλον διανοητικά καθυστερημένους). Γιατί είναι ανήθικος ο άνεργος που πηγαίνει απο πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο και "ξεγυμνώνεται" και ποτέ ο πολιτικός που του υπόσχεται μια θέση αλλά..  για μετά τις εκλογές; Γιατί μας σοκάρουν τα αγκομαχητά της κάθε ανερχόμενης πορνοστάρ και όχι οι κραυγές των ανθρώπων που φωνάζουν στους δρόμους; Υπάρχει σκληρότερο "πορνό" από την φρικτή καθημερινότητα των αστέγων, των φτωχών, των ανέργων, των αρρωστων; Ναι μεν λοιπόν όλοι οι λογικοί άνθρωποι συμφωνούμε με τους κανόνες που διέπουν τον κοινωνικό μας ιστό αλλά ακόμα και η ηθική έχει τις παραμέτρους της και δεν είναι καθόλου ηθικό να εξομοιώνεται κατά το δοκούν εις το όνομα της ηθικής.

Τέλος και αν έχουμε βρει απαντήσεις για όλα τα παραπάνω ίσως και για ακόμα περισσότερα ώστε να βγάζουμε σαφή, έγκυρα και όχι βεβιασμένα συμπεράσματα τότε θα ήθελα να ξαναρωτήσω, ποια είναι η υπαρξιακή σημασία του τέλειου ανθρώπου και πως θα έπρεπε να είναι ο τέλειος άνθρωπος εξωτερικά και εσωτερικά, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει, για να επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα.

Συμφωνα με τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

1.       Σ’ εκείνους που κοιτάζουν τα πάντα με τα δικά τους μάτια

2.       Σ’ εκείνους που τα κοιτάζουν με τα μάτια των άλλων

3.       Σ’ εκείνους που τα κοιτάζουν και με  τα δικά τους και με των άλλων

Και συνεχίζει, βγάζοντας τα παρακάτω συμπεράσματα:

1.       Οι πρώτοι διατρέχουν τον κίνδυνο να καταντήσουν μονόχνωτοι, μισαλλόδοξοι, αλαζονικοί, σκληροί

2.       Οι δεύτεροι διατρέχουν τον κίνδυνο να καταντήσουν κούφιοι, ανόητοι, ευεπίφοροι, ψυχικά κα πνευματικά ετεροδίαιτοι, γυμνοί από προσωπικό στοχασμό

3.       Οι τρίτοι διατρέχουν όλους τους κινδύνους ή και κανένα, αν σταθούν σωστοί κριτές και απροκάληπτοι και αμερόληπτοι, αν μισήσουν τα έτοιμα σχήματα και θελήσουν να ξανακερδίσουν τον εαυτό τους με ειλικρίνεια, με αγνότητα και με σοβαρότητα.

 .