Mια ματιά στα επίπεδα

 

Σε πολιτικό επίπεδο : Είναι η χλιαρή αντίδραση στα φαινόμενα διαφθοράς ενός πολιτικού με υψηλό αξίωμα πολιτικό έγκλημα;  Είναι το μη ξεκαθάρισμα εξ αρχής για το ποιοι είναι οι κανόνες πολιτικό έγκλημα; Eίναι η ανοχή πολιτικό έγκλημα; Είναι η συνεχής σιωπή όταν κατηγορείσαι για συμμετοχή σε υποθέσεις  που σκιάζουν την πορεία σου πολιτικό έγκλημα; Είναι. Είναι και για σένα και κυρίως για τις άκρως επικίνδυνες επιπτώσεις που όφειλες να έχεις προλάβει.

Σε επίπεδο διπλωματίας : Είναι ξεπερασμένη η νοοτροπία να μην προσέxουμε τόσο τι  λέμε αλλά να δίνουμε έμφαση στο πως το λέμε ώστε να μην γίνεται ορατό ότι πολλά από όσα λέγονται, ανά πάσα στιγμή "ξελέγονται".

Σε προσωπικό επίπεδο : Συχνά όλα φαίνονται σαν αλλεπάλληλα ντεζαβού  που  ακολουθεί το ένα το άλλο. Μόνο που το τυχαίο δεν μπορεί να βαπτιστεί προφητεία γιατί η κακόβουλη εκ των υστέρων πρόγνωση δεν φαίνεται να είναι τυχαία.

Σε επίπεδο ψυχολογίας : Είτε είναι συναισθηματικά φορτισμένες οι σχέσεις μας είτε είναι καθαρά τυπικές, όπως είναι πολλές φορές οι επαγγελματικές, έχουν όλες ένα κοινό σημείο. Βασίζονται στην εμπιστευτικότητα.

Σε επίπεδο εμπιστοσύνης : Είναι διαφορετικό να λες ότι ίσως από δικές σου ανασφάλειες δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς τους ανθρώπους, είναι άλλο πράγμα να ανησυχείς που η παρορμητική συμπεριφορά των άλλων δημιουργεί ένα κλίμα ανασφάλειας και είναι τελείως διαφορετικό να λες ότι κάποιος δεν είναι άξιος της εμπιστοσύνης μου.

Σε κοσμικό επίπεδο : Αν το σύμπαν "συνωμοτεί", εσύ μπορεί να φταις επειδή βρίσκεσαι μέσα σ’ αυτό; Μπορεί, γιατί  τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο,  γιατί είναι αδύνατον κάπου κάπως να μην έχεις βάλει το χεράκι σου. Αυτή η εκδοχή όμως απέχει πολύ από την ισοπέδωση των πάντων.

Πάνω από όλα τα επίπεδα όμως, γιατί κατά την γνώμη μου υπάρχουν και πάρα πολλά άλλα, βρίσκεται  η τόσο πολύπλοκη η φύση του ανθρώπου. Σε αυτό λοιπόν το σημείο επιτρέψτε μου να αναρωτηθώ. Σε ποιο απ’ όλα τα επίπεδα μπορούμε να βρούμε την αλήθεια ;  Είναι πράγματι όλα τόσο ξεκάθαρα όπως οι οδηγίες στα μάνιουαλ; Ποιο είναι το ψέμα και ποια η αλήθεια; Υπάρχουν ψέματα ή αλληλεπιδράσεις; Υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές και αν ναι, τι είναι  πιο αληθινό τελικά ; "Αυτό που λες";  "Αυτό που κάνεις";  Ή "αυτό που στο μυαλό σου βάνεις";  

"Ο Άνθρωπος είναι ο ρυθμιστής των επί πλανήτου συμβαινόντων"

" …Το δώρον αυτό ήτο η λήθη. Ο άνθρωπος για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα αγνοούσε την πραγματικά τραγικήν του κατάστασιν. Βέβαια η μνήμη δεν είναι προνόμιο και λειτουργία της ύλης, αλλά του πνεύματος. Το πνεύμα διαπερνά  την ύλη, η οποία χωρίς την ευεργετικήν  παρουσίαν του, δεν έχει την δυνατότητα δημιουργικής εκφράσεως.

Η λήθη ήτο δώρον πολύτιμον και αναγκαίο, αλλά συγχρόνως και ολέθριον, αν εγκαταλειπόμενο επί μακρόν, δεν αναζητούσαμε την μνημοσύνην.

Ο άνθρωπος λοιπόν, αυτή η ένωσις των αντιθέτων, αλλά και συγγενών δυνάμεων αφέθηκε, στα αρχικά στάδια  της εξελίξεώς του, να λησμονήσει την θεία καταγωγή του. Άφησε την μορφήν απερίσπαστον, να ασκήσει τις καθολικές εξουσίες της. Οι κύριοι της υλιστικότητας εχρησιμοποίησαν τις τεράστιες δυνατότητες της ύλης, για να κατασκευάσουν μίαν ατελεύτητον ποικιλίαν προιόντων, που θα έκαναν την μορφήν πιο επιθυμητήν, πιο λαμπεράν, πιο πλανεύτρα… "

" … Η μορφή αντιμετώπισε μόνη τον χαμό της, γιατί μόνη είχε πορευθή με έπαρση και αλλαζονίαν. Ποτέ δεν παρεδέχθη άλλες μορφές πλήν αυτής. Η ψυχή και το πνεύμα, οι σκέψεις και τα συναισθήματα την κοίταξαν με κανατανόησιν, αλλά δεν εμπόδισαν την μοίρα της. Κι εκείνη έμεινε γεμάτη πόνο, ν’ αντικρύζη το αναπόφευκτον. Η ύλη συνέχισε τους  άσεμνους χορούς της και οι αισθήσεις δεν χόρταιναν με την ποσότητα. Η πορεία η κυκλική όμως είναι μια ανιαρή επανάληψις  και μόνο η συνειδητοποίησις την μετατρέπει σε κάθετον… "

" …Κοίταξα τον καθρέπτη που προβάλλει μόνον την υλικήν μορφή και για πρώτη φορά χαμογέλασα τόσο χαρούμενα στο ανύπαρκτον είδωλο, γιατί βεβαιώθηκα, ότι δεν ήτο πλάνη, πως είχα απαλλαγεί από την υποτέλειαν της μορφής. Αυτή ήτο η αλήθινή αλήθεια, η πιο μη πλανερή πραγματικότης κι εγώ, αναμφισβήτως, ήμουν το τιμώμενο πρόσωπον της πιο περίεργης εορτής που εδόθη μόνο για μένα... "

***

Αν θέλετε να διαβάσετε και το υπόλοιπο πολύ ενδιαφέρον κείμενο, τα παραπάνω είναι τρία αποσπάσματα των σελίδων 81-85 του κεφαλαίου με τίτλο  "Ας  Υπάρχουν άλλες μορφές, εγώ κυβερνώ" από το βιβλίο "Από την Λήθη στην Μνημοσύνη" της Βαρβάρας Σταγιάννου.

Επίσης θα ήθελα να αφιερώσω  αυτά τα λόγια τα οποία βρίσκω πολύ αισιοδοξα και ελπιδοφόρα, σε όσους έχουν το θάρρος ή το θράσος να πηγαίνουν μόνοι ή όλοι μαζί " ταξίδια αλαργινά" όχι γιατί τολμούν να δραπετεύουν, αλλά επειδή, διατηρώντας σώας τας φρένας και κάνοντας κριτική και κυρίως αυτοκριτική, κοπιάζουν  να υπερβαίνουν τους εαυτούς τους και την ίδια τη ζωή καμιά φορά, με σκοπό να αξιοποιήσουν τις εμπειρίες προς το καλύτερο δυνατό όχι καταστρέφοντας αλλά δημιουργώντας ή ανασύροντας το μέλλον, αν τελικά το παρελθόν είναι το μέλλον που βρίσκεται πίσω μας. Τα αφιερώνω λοιπόν σε όσους αισθάνονται και σκέπτονται,  όχι μόνο παρακινούμενοι από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης αλλά και από ευαισθησία να συμβάλλουν στην διατήρηση της καλής ψυχικής υγείας των άλλων και κατ’ επέκταση και της δικής τους, διότι είτε μιλώντας εγωιστικά είτε όχι, είναι γεγονός ότι όλα ξαναγυρίζουν σε μας κατά την γνώμη μου. 

Τέλος, δεν ξέρω πόσο εύκολο ή εφικτό είναι να απαλλαγεί κανείς (τελείως ;) από την "υποτέλειαν της υλικής μορφής" αλλά νομίζω ότι και μόνο η προσπάθεια να αφήσουμε  χώρο και για τα άλλες μορφές μπορεί να οδηγήσει σε άγνωστες μεν, πιθανότατα καλύτερες, (αφήνω ένα ερωτηματικό εδώ λόγω  της υποκειμενικότητας  του θέματος), αλλά σίγουρα αληθινές διαδρομές. Για παράδειγμα για όσα γράφω, το ότι συμφωνείτε με αυτά ή διαφωνείτε ή γελάτε ή χασμουριέστε, (για μένα θα παραμείνει κάτι το άγνωστο), δεν είναι δυνατόν να αναιρέσει το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τα πληκτρολογώ, σε μερικά δευτερόλεπτα θα τα έχω δημοσιεύσει και κάποιοι από εσάς  θα περάσετε λίγο από τον χρόνο του παρόντος να διαβάσετε ότι σε λίγη ώρα θα είναι παρελθόν που θα επηρεάσει έτσι κι αλλιώς το μέλλον, είτε γιατί θα βρείτε κάποια λογική (ελπίζω) σε όλα αυτά, είτε γιατί δε θα δώσετε σημασία, είτε γιατί θα σας εκνευρίσει το μακροσκελές κείμενο, είτε γιατί θα τα δείτε από μια άλλη οπτική αν τα ξανασυναντήσετε στο μέλλον τυχαία αφού θα παραμείνουν γραμμένα δημοσίως. Όπως και να έχει όμως, όλο αυτό είναι από μόνο του πραγματικότητα, ένα αληθινό γεγονός και όχι πλάνη.

 Υ.Γ.  Το κείμενο στο βιβλίο έχει πολυτονικό σύστημα

 

"Όποιος δεν ακούει, δε βλέπει και δε μιλάει, ζει εκατό χρόνια"

 

Πάντως μέσα στην αναμπουμπούλα ειπώθηκαν και πολλές αλήθειες, οι οποίες υπό άλλες συνθήκες θα αποτελούσαν μεγάλο σκάνδαλο η κάθε μια από μόνη της. Ειδικά στις δευτερολογίες στη βουλή σαν ρουκέτες εκτοξεύονταν οι κουβέντες. Μέσα στην αναταραχή των ημερών πολλοί μίλησαν και είπαν πολλά. Έξω από την βουλή όμως αυτά που συμβαίνουν είναι απείρου κάλλους, τι υπέρογκα ποσά για αδικαιολόγητες χρεώσεις, τι πλαστές υπογραφές και τι άλλες απίστευτες παρανομίες που έρχονται στο φως μέρα με τη μέρα. Αυτό δεν είναι κράτος, είναι η cosa nostra. Να ήταν και μόνο ένας ο Νονός, πόσο εύκολα θα ήταν τα πράγματα, αλλά είναι πολλοί, είναι χιλιάδες. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως πρίγκιπες με λαμπρό παρελθόν και ταυτόχρονα ως κολοκύθες με ζοφερό μέλλον. Ο καθένας όμως μπορεί να ζει στο δικό του μικρόκοσμο όπως επιθυμεί αλλά τις στιγμές που συνυπάρχουμε η πραγματικότητα είναι μια και δεν θα μας λυπηθεί αν δεν μπορούμε να τη δούμε, θα μας ποδοπατήσει. Ας παραμείνουμε ξύπνιοι λοιπόν όσο πιο πολύ αντέχουμε να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα.

Mια σικελιανή παροιμία που σχετίζεται με τον Νόμο της σιωπής Οmerta λέει ότι "Όποιος δεν ακούει, δε βλέπει και δε μιλάει, ζει εκατό χρόνια". Θα τολμήσω να πω ότι κατά τη γνώμη μου δεν ξέρω πόσα χρόνια ζει, αλλά σύμφωνα με την πρόσφατη εμπειρία μας ως λαός, όποιος δεν ακούει, δε βλέπει και δε μιλάει, κινδυνεύει να ξυπνήσει ένα πρωί πολύ φτωχός, σε χρήματα, σε συνείδηση και σε πατρίδα. Τι άλλο να πω. Σε καλό να μας βγει αυτή η κρίση θα πω, έτσι για να είμαστε και λίγο αισιόδοξοι.

Αγγελικά πρόσωπα υπεράνω υποψίας

Δεν ξέρω αν χρησιμοποιούμε την κριτική μας στους άλλους ως σκαλοπάτι για να νιώθουμε πιο σημαντικοί ή γιατί πραγματικά θέλουμε έναν πιο δίκαιο κόσμο. Δεν είμαστε βέβαια λογιστικά βιβλία, "δώσε μου για να σου δώσω". Ούτε στη φύση υπάρχει παντού δικαιοσύνη και αν υπήρχε, όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, ίσως πολλά είδη να μην επιβίωναν. Πιστεύω λοιπόν ότι άλλο πράγμα είναι να αναζητάμε την δικαιοσύνη όταν νιώθουμε ότι μας αδικούν και άλλο να προβάλλουμε την έλλειψή της ως άλλοθι για την δική μας δυσθυμία, ακόμα κι αν πράγματι μας αδικούν. Επομένως η προσπάθεια για την εφαρμογή της δεν έχει καμία σχέση με την νευρωτική αναζήτησή της.

Οι πολιτικοί υπόσχονται δικαιοσύνη και ισότητα αλλά παρόλα αυτά τα φαινόμενα της  διαφθοράς δεν έχουν εξαλειφθεί.  Είναι εφικτό τελικά να ικανοποιηθούν οι ανάγκες ή τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων; Με αφορμή την παραίτηση της κας Γκερέκου θα ήθελα να πω ότι μπορεί ελάχιστοι να είναι άμεμπτοι στην πολιτική ζωή του τόπου αλλά αν μη τι άλλο, όχι ο κάθε Πρωθυπουργός, μα ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός εκτός από το πόση θέληση για δουλειά ή τι βιογραφικό έχουν όσοι τον αντιπροσωπεύουν στο κυβερνητικό του σχήμα, οφείλει να διερευνά και την πιθανή  εμπλοκή τους σε ότι αυτή η κυβέρνηση πασχίζει  να καταπολεμήσει. Μαζί όμως με το οικονομικό χρέος του συζύγου της πρώην υφυπουργού και ένα ερώτημα παραμένει. Τι είναι ο πολιτικός τελικά; Ένας θεατρικός ρόλος είναι; Ένα κουστούμι είναι; Όχι δεν είναι. Είναι πολλά περισσότερα και θέλουμε να είναι πολλά περισσότερα όχι όμως για να χρησιμοποιούμε τους θεσμούς με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούμε ενοχικά σύνδρομα αλλά για να ανυψώσουμε τον άνθρωπο στο βάθρο που θα έπρεπε να του αξίζει.

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε ένα σωρό ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία όπως τα, "εγώ προσκλήσεις μοίραζα", "ήταν ο πνευματικός μου πατέρας", "δεν έφυγα, με διέγραψαν", "ουδέποτε έλαβα γνώση", "εγώ δεν θα πω αντίο, λέω αριβεντέρτσι" και άλλες. Ο δίκαιος όμως πολιτικός δεν αποποιείται τις πράξεις του ούτε κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Η νοοτροπία του "μην τον είδατε μην τον απαντήσατε τον Κίτσο τον λεβέντη" είναι πλέον και παλιομοδίτικη. Αυτή η άρνηση της συμμετοχής σε οτιδήποτε μεμπτό, κάποιων μελών της προηγούμενης κυβέρνησης, μετά από τόσο σάλο για σκάνδαλα και για δημόσια έγγραφα που αποκαλύφθηκαν, μετά από όλες αυτές τις ενδείξεις και σε κάποιες περιπτώσεις και αποδείξεις,  δεν φαίνεται να είναι και πολύ καλή προσπάθεια για κάθαρση. Το γεγονός δε ότι τόσοι και τόσοι που πέρασαν από το πολιτικό σκηνικό χρόνια τώρα, μονίμως κατηγορούσαν κάτι στο οποίο οι ίδιοι συμμετείχαν, είναι επίσης ένα από τα πράγματα που μάλλον ποτέ δεν θα κατανοήσω.  

Οι συνεχείς βέβαια κατηγορίες και αυτό το πινγκ πονγκ ευθυνών είναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία, όπως και η ψυχωτική αναζήτηση της "απόλυτης" δικαιοσύνης είναι κατά την γνώμη μου ανώφελη γιατί μας εγκλωβίζει σε μια πλήρη αδράνεια κατά την οποία όχι μόνο αποφεύγουμε να λύσουμε τα προβλήματα, αλλά ελπίζουμε κάποιος άλλος να τα λύσει για λογαριασμό μας ή ακόμα καλύτερα, για να μην έχουμε και την υποχρέωση, να λυθούν από μόνα τους.

Συμφωνα με τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

1.       Σ’ εκείνους που κοιτάζουν τα πάντα με τα δικά τους μάτια

2.       Σ’ εκείνους που τα κοιτάζουν με τα μάτια των άλλων

3.       Σ’ εκείνους που τα κοιτάζουν και με  τα δικά τους και με των άλλων

Και συνεχίζει, βγάζοντας τα παρακάτω συμπεράσματα:

1.       Οι πρώτοι διατρέχουν τον κίνδυνο να καταντήσουν μονόχνωτοι, μισαλλόδοξοι, αλαζονικοί, σκληροί

2.       Οι δεύτεροι διατρέχουν τον κίνδυνο να καταντήσουν κούφιοι, ανόητοι, ευεπίφοροι, ψυχικά κα πνευματικά ετεροδίαιτοι, γυμνοί από προσωπικό στοχασμό

3.       Οι τρίτοι διατρέχουν όλους τους κινδύνους ή και κανένα, αν σταθούν σωστοί κριτές και απροκάληπτοι και αμερόληπτοι, αν μισήσουν τα έτοιμα σχήματα και θελήσουν να ξανακερδίσουν τον εαυτό τους με ειλικρίνεια, με αγνότητα και με σοβαρότητα.

 .

Έχουμε επιλέξει πριν από εσάς για εσάς

ή κάτι τέτοιο και μάλλον τραγικό παρά-κάτι ήταν το σλόγκαν μιας παλιάς διαφήμισης. Έτσι λοιπόν κι εγώ αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες στις πρώτες μου προσπάθειες γιατί η χρήση της μικρής μου don’t-think-shoot-κάμερας, δεν είχε καμία σχέση με τον χειρισμό μιας μονοοπτικής ρεφλέξ φωτογραφικής μηχανής.

Όλα ξεκίνησαν όταν κάποτε μου είπαν ότι κακώς χρησιμοποιώ μια κάμερα περιορισμένων δυνατοτήτων μόνο και μονο επειδή με βολεύει να φωτογραφίζω στιγμιαία, πράγμα το οποίο θεωρούσα και ακόμα θεωρώ αρκετά αποτελεσματικό ειδικά αν το υποκείμενο κινείται. Περιμένει ο γλάρος να αλλάξεις φακό; Ίσως όχι. Έμαθα όμως πως μπορείς να εκπαιδεύσεις το μάτι σου ώστε να προβλέψει το τι πρόκειται να δει και με το μέσο που διαθέτεις να αιχμαλωτίσεις τη στιγμή, γρήγορα και ακόμα πιο αποτελεσματικά. Με κάτι τέτοιους προβληματισμούς λοιπόν άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία, αλλά και επειδή μου άρεσε ως άλλος ένας τρόπος έκφρασης. Όπως και δοκίμασα μια άλλου είδους κάμερα γιατί πείσθηκα πως ναι μεν είναι πολύπλοκες οι διαδικασίες αλλά το αποτέλεσμα είναι ασύγκριτο.

Το να διαλέγω θέμα δεν είναι πάντα δύσκολο αφού πολλές φορές το θέμα σε επιλέγει, αρκεί βέβαια να βρίσκεσαι κάπου εκεί. Να διαλέξω το φως της ημέρας δεν είναι πάντα εφικτό να ξέρεις πότε θα βρίσκεται και που. Μετά πρέπει να φωτομετρήσω αφού το φως του ήλιου έχει μεγάλη επιρροή πάνω στο θέμα και πρέπει να μετρηθεί σωστά. Να διαλέξω ένα θέμα υψηλής ή χαμηλής αντίθεσης φωτογραφίζοντας το από μια ασυνήθιστη γωνία για να προσθέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι επίσης σημαντικό. Έρχονται όμως και τα διλλήματα. Να χρησιμοποιήσω ευρυγώνιο φακό ή έναν μεταβλητής εστιακής αποστάσεως (ζουμ δηλαδή); Γιατί θέλει προσοχή να μη ζουμάρω περισσότερο από όσο πρέπει και χαθεί η αίσθηση του βάθους. Μήπως καλύτερα να βγάλω μια μακροφωτογραφία ώστε να αναδειχθεί ο πλούτος των σχολαστικών λεπτομερειών; Να τραβήξω με μεγαλύτερη ταχύτητα ή με μικρότερη, να βάλω φλας ή όχι. Μήπως με το φλας παραποιήσω τα πραγματικά στοιχεία; Δεν είναι απλά τα πράγματα. Αφήστε κι αυτό το καδράρισμα που παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο αλλά ομολογώ ότι το διασκεδάζω πιο πολύ απ’ όλα, αρκεί φυσικά να αποφεύγω να φωτογραφίζω το προφανές, μια τις πιο χρήσιμες συμβουλές που μου έχουν δώσει.  Τέλος, εκείνο το κουβάλημα της βαριάς τσάντας με τα απαραίτητα δεν είναι και ότι καλύτερο. Κυρίως όμως το να μην ξεχνάω το καπάκι του φακού σε κάποιο κατσάβραχο παραμένει "ζωτικής" σημασίας. 

Ακούγονταν εξουθενωτικά όλα αυτά για μένα, τι τραβάει κανείς για να βγάλει μια απλή φωτογραφία,  σιγά σιγά όμως έγινε δεύτερη φύση γιατί καλώς ή κακώς η υπεροχή της εικόνας στη ζωή μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για προχειρότητες..  Ο Άγγελος Σικελιανός λέει ότι "Το μάτι μεγαλώνει στο σκοτάδι, κ’ η ακοή στη σιωπή". Έχει δίκιο αλλά νομίζω πως όλα αυτά δεν θα είχαν την σημασία που τους αρμόζει αν δεν γνωρίζαμε τι κίνηση θέλουμε να δώσουμε, διότι είναι γνωστό ότι η συνεχής περιστροφή της φωτογραφικής μηχανής θολώνει την εικόνα. Χρειαζόμαστε κάποιες φορές και την καταγραφή της μέγιστης χρωματικής λεπτομέρειας παρά τα λογια του Σικελιανού, ώστε να διανύσουμε μια περίοδο κρίσης, για να επανέλθω στο θέμα που μας ταλανίζει όλους αυτόν τον καιρό, αισιόδοξοι και ενδυναμωμένοι. Όπλα μας είναι η δουλειά μεν και η αφύπνιση αλλά να μην γίνουμε και όμηροι της καθημερινότητας. Ας ξαναβάλουμε χρώμα στις μέρες μας, ας χαμογελάσουμε και λίγο παραπάνω στις φωτογραφίες όποια φωτογραφική μηχανή και αν χρησιμοποιούμε.

Την ορολογία και του στίχους του Άγγελου Σικελιανού δανείστηκα από τα βιβλία:

1.Το Βιβλίο του Φωτογράφου – John Hedgecoe

2. Οπτικόν, Περί Ελλάδος Νέα Φωτοάποψη – N. Kόντος – Π. Γράββαλος

Φωτογραφία : erdogan attilla

Μουσική : Τhat’s Life – Frank Sinatra

Ελλείψει ηρώων

-->Πολύ φοβάμαι ότι οι Kασσάνδρες θα πετύχουν το σκοπό τους και οι προφητείες θα αποδειχτούν στο τέλος αληθινές. Γιατί όλοι εμείς που αλληλοσφαζόμαστε και αναλύουμε με τόση σιγουριά ως άλλοι Irvin Yalom τα πάντα και τους πάντες, το μόνο που κάνουμε είναι να ευνοούμε τα φαινόμενα του παρασιτισμού και του εθνομηδενισμού που τάχα πολεμάμε είτε σε επίπεδο οικονομίας είτε σε επίπεδο κοινωνίας είτε σε επίπεδο κυριαρχικών δικαιωμάτων. Κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να περάσουμε τα όρια για να δούμε αν και τι θηρίο κρύβει ο καθένας. Σαφώς να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα αλλά όχι με ολόκληρες συκοφαντικές εκστρατείες, βγάζοντας χολή πίσω από τον τέλεια καμουφλαρισμένο κομπλεξισμό ανωτερότητας που μας διέπει. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους, τα παιχνίδια των εντυπώσεων είναι μεγάλη παγίδα και έρχεται η ώρα που οι ψυχές λακίζουν και μένουν μόνο τα εκμαγεία.


Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι η χώρα χάνει παρά κερδίζει με το να μετατρέπεται σε πεδίο συγκρούσεων, αν όμως ο σκοπός είναι να διαλυθεί το σύμπαν,  τότε είμαστε σίγουρα σε πολύ καλό δρόμο. Τότε, να συνεχίσουμε μέχρι τελικής (εκ)πτώσεως, τώρα που μπορούμε, τώρα που ζούμε σε μια εποχή που της λείπουν οι ήρωες και τι φοβερό που ποτέ δεν μάθαμε πως να σωζόμαστε χωρίς αυτούς, (όχι βέβαια ότι τους χρειαζόμαστε, περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό), να συνεχίσουμε ακάθεκτοι τώρα που είμαστε όλοι ευάλωτοι, τώρα είναι η ευκαιρία της ζωής μας για ολοσχερή καταστροφή. Διευκρινίσεις όμως δεν πρόκειται να εκμαιευθούν όσο θέλουμε να επιβάλλουμε τη νοοτροπία-Μπεζαντάκου στο ποίμνιο μας, αυτό που προφανώς έχουμε συνηθίσει κάποιοι να έχουμε, μια αυλή δηλαδή υπό την ταμπέλα "να μας βρίζουν δεν μας πειράζει, αρκεί που ασχολούνται μαζί μας" με τον δόλιο σκοπό να καμφθούμε τελικά από μόνοι μας και ξέρετε γιατί; Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά την αξία μας και γιατί είμαστε υγιέστατοι.

Δυστυχώς όμως πρέπει να παραδεχτούμε και εκεί χωλαίνουμε, ότι ευθυνόμαστε που δημιουργήσαμε αυτό το χάος, ευθυνόμαστε που ο Αρχαίος μας Πολιτισμός έγινε ένα με το τζατζίκι, τον μουσακά και τις αφίσες του Sakis. Ευθυνόμαστε που υποβαθμίζαμε χρόνο με το χρόνο την προσφορά των ανθρώπων του πνεύματος, που δεν υποστηρίξαμε με πάθος τους νέους ανθρώπους και αξιόλογους επιστήμονες που έφυγαν στο εξωτερικό για να επιβιώσουν και κυρίως που ανεχόμαστε τους εαυτούς μας να προσποιούνται για το πόσο πικραμένοι είμαστε για όλη αυτή την κατάσταση και τώρα κάνουμε ότι ψάχνουμε απεγνωσμένα Μελίνες και Χατζηδάκηδες.

Ελάτε τώρα, ας πούμε την αλήθεια, δεν μας κάηκε ποτέ καρφί, έτσι;  Δεν αγαπήσαμε ποτέ και τίποτα από αυτή την χώρα, δεν είδαμε τίποτα καλό σ’ αυτήν, ούτε την ιστορία μας καλά καλά δεν ενδιαφερθήκαμε να διαβάσουμε πολλοί, για δείτε στα ξένα πανεπιστήμια πόσα διδάσκονται. Αν ψαρεύουμε υποστήριξη από τους ξένους;  Όσο κι αν ακούγεται αλαζονικό δεν μας έλειψαν ποτέ αυτά, άλλα μας έλειψαν. Ή Ελλάδα ήταν πάντα το λίκνο του Πολιτισμού και τίποτα δεν πρέπει να μας θίγει.

Το θέμα είναι ποια είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Οι (Νεο)έλληνες κυρίως, αυτοί φαίνονται να είναι στην πρώτη γραμμή, όσοι από εμάς θέλαμε να τρώμε και "να πίνουμε στην υγειά του κορόιδου" και δεν κάναμε απολύτως τίποτα για να προλάβουμε αυτή την κατάρρευση, ούτε καν εκείνοι που καυχιόμασταν ότι ήμασταν πιο συγκροτημένοι και έμπειροι, ενώ συνειδητά "παίρναμε στα σοβαρά τα ασήμαντα" και αφήναμε τα σημαντικά να φθείρονται, που "υιοθετήσαμε συμπεριφορές" μέσα από "συμβολισμούς" που ποτέ δεν μας αντιπροσώπευαν και αυτό το λέμε και από θέση, που κρυφτήκαμε πίσω από το δάχτυλό μας κοιτάζοντας χρόνια ολόκληρα το δάχτυλο, μηρυκάζοντας αποτυχημένες ξενόφερτες θεωρίες όπως αυτή του Αμερικάνικου Ονείρου, το οποίο έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κατανοήσαμε, με αποτέλεσμα να χάσουμε την φαντασία μας, να μείνουμε με ένα υποκατάστατό της και να γίνουμε κακέκτυπα του ίδιου μας του εαυτού. Όλοι μαζί φταίμε και ο καθένας χωριστά, με τον τρόπο του.

Mουσική : Safe from harm - Massive Attack