Αυτή η κοινωνία, που μας καταπιέζει να φαινόμαστε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε, συνθλίβει σιγά σιγά τον πραγματικό μας εαυτό, για να γίνουμε τελικά αυτό που τόσο επώδυνα προσπαθούμε να δείχνουμε ότι είμαστε.
Είναι η ελαφρότητα του Φαίνεσθαι σε μεγαλύτερο βαθμό αβάσταχτη από την ελαφρότητα του Είναι ;
Τι καθορίζει τόσο επιτηδευμένα τις αποφάσεις και την πορεία μας στην ζωή ;
Τι ελαχιστοποιεί την βούλησή μας ; Γιατί συχνά αλλάζουμε το αντικείμενο των επιθυμιών μας την τελευταία στιγμή ;
Η ανεκδήλωτη απόγνωσή μας εξαιτίας των ατέρμονων προβληματισμών και των ηθικολογιών, οι οποίες κατά βάθος δεν είναι σύμφυτες με την πραγματική μας ηθική, ζητά επειγόντως τρόπο εκτόνωσης.
Ναι, θεωρώ ότι η ελαφρότητα του Φαίνεσθαι είναι ανυπόφορη, γιατί είναι συνειδητή ενώ ταυτόχρονα τρέφει ψευδαισθήσεις , σε αντίθεση με την ελαφρότητα του Είναι που μπορεί για τους άλλους να είναι αβάσταχτη, αλλά για μας τους ίδιους μάλλον περιφρουρείται από το ασυνείδητο.
