Εν μέσω μιας ακατάσχετης μπουρδολογίας και ακραίων φαινομένων, καιρικών και μη, σας εύχομαι καλή εβδομάδα. Ο ψυχικός "βιασμός" στον οποίο αρκετοί συμπολίτες μας υπόκεινται καθημερινά δεν είναι δείγμα καλλιεργημένου και δημοκρατικού λαού. Η μετατόπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε έναν αγώνα μιας υποτιθέμενης ψυχοσωτήριας διάσωσης με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, δεν διασφαλίζει την έξοδο από την κρίση. Όχι δεν είμαστε υποχρεωμένοι υπό τις υποδείξεις περί γενικής "ανυπακοής" να επιλέξουμε πρόσωπα, τα οποία ίσως υπό άλλες συνθήκες δεν θα πληρούσαν καμία προϋπόθεση να έχουν οποιοδήποτε πολιτικό αξίωμα, μόνο και μόνο για να δείξουμε την δυσαρέσκειά μας για το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο. Ναι η προσπάθεια είναι συλλογική αλλά ο καθένας βλέπει τον κόσμο με το παρελθόν και το μέλλον του και κανένα από τα δύο δεν είναι δυνατόν να αποποιηθούμε για να ικανοποιήσουμε τους δρομοδείχτες αρχηγών κομμάτων που είτε είναι συνυπεύθυνοι για αυτό το χάος είτε κρύβουν την ανικανότητά τους να διαχειριστούν τη διαφθορά και την ηθική απαξίωση πίσω από τις κραυγές και τους θεατρινισμούς για τυφλή εναντίωση σε όλους και σε όλα.
Τα έχετε βρει με τον εαυτό σας; Δεν έχετε άλλους φόβους να καταπολεμήσετε; Κακώς! Εσείς θα ζείτε ένα δράμα. Η κοινωνία μας δεν σας χρειάζεται αν οι συνειρμικοί σας νευρώνες δεν λειτουργούν σωστά. Φροντίστε αμέσως για την επαναλειτουργία τους. Προσπαθήστε καθημερινά, μέχρι τελικής πτώσεως αν χρειαστεί, να επινοείτε συγκεκριμένους συνδυασμούς περιβαλλοντικών εισροών μέχρι να δημιουργήσετε μαύρες κι άραχνες εγκεφαλικές αναπαραστάσεις. Πως είπατε; Δεν τα καταφέρνετε; Μα.. τότε.. η μόνη σας ελπίδα είναι να αφήσετε τους άλλους να το πράξουν για σας. Αν κοιτάξετε γύρω σας θα βρείτε πολλούς καλοθελητές. Μην είστε τόσο εγωιστές. Διάσημες κλινικές, νευροεπιστημονικές αλλά και γλωσσολογικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η επαναληπτική μεσολάβηση τέτοιου είδους μπορεί να σας οδηγήσει στα ανώτερα επίπεδα διεκπεραίωσης χιλιάδων φυσικών συμβάντων εντός του εγκεφάλου σας ή ακόμα καλύτερα, στο κάψιμό του. Ο εγκέφαλος όπως όλοι γνωρίζουμε είναι ένα μηχανικό σύστημα που μεταβιβάζει αμφίδρομα πληροφορίες και οδηγίες από το υπόλοιπο σώμα στην ψυχή και τούμπαλιν. Τι κάθεστε λοιπόν; Δώστε του να καταλάβει. Αλλάξτε του τα φώτα! Γίνετε χρήσιμοι, επανενταχτείτε. Όλοι στον αγώνα για μια κοινωνία με οξεία συμπτωματολογία γνωστών ή άγνωστων σχιζοσυναισθηματικών ψυχώσεων.
Εις το όνομα του ανούσιου, της σαχλαμάρας και μιας ανεξάντλητης αποχαύνωσης στην αρχή μας δίνεται η εντύπωση του απόλυτου ελέγχου. Κάποια χρόνια αργότερα, όταν τα πολιτικά πρόσωπα δεν είναι πια στο προσκήνιο ώστε να φθαρούν πολύ, έρχονται στο φως δηλώσεις, καταθέσεις και έγγραφα. Όλα ρίχνονται στο ίδιο τσουβάλι μέχρι να γίνουν αντικείμενα αντιπαραθέσεων και διαμάχης. Κάποια στερούνται σοβαρότητας κάποια όχι.
Αυτό που μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη όμως είναι που συνηθίσαμε και σχεδόν τίποτα δεν μας συγκλονίζει. Γίναμε ανθεκτικοί και αδιαφορούμε ακόμα και όταν κάποιοι επενδύουν στον αφανισμό των άλλων, ακόμα και όταν τα δεδομένα αναιρούνται, ακόμα και όταν η σύγχυση που αρχικά δεν είναι αντιληπτή φτάνει στο κατώφλι μας. Με συνοπτικές διαδικασίες πρoσωπικότητες συρρικνώνονται ή καρατομούνται από ένα ειδικό είδος ανθρώπων, που λες και έχουν έρθει στη γη με ειδική αποστολή. Όταν διακυβεύονται τα δικά τους συμφέροντα δε, η μάχη είναι αδιάκοπη και μην αναρωτιέστε πως και δεν ξεπερνούν ποτέ τα όρια, γιατί δεν υπάρχει κανένα οριακό σημείο. Η εξέλιξη τους δεν ανακόπτεται, γιατί αυτό το είδος δεν προέρχεται από πίθηκο αλλά από υπερεξελιγμένα βαμπίρ ή χάιλαντερ ή κάτι ανάμικτο, όπως ο κιμάς, μισός μισός και διπλοκομμένος.
Τελικά υπάρχει φως μέσα σ' αυτόν τον ευρύτερο "σκοταδισμό"; Πέρα από πτυχία και πετυχημένες καριέρες, υπάρχουν οι άνθρωποι που θα συμπεριφερθούν με θάρρος, ανθρωπιά και αγάπη; Λέω πως ναι, αλλά όλοι αυτοί πρέπει να αποκτήσουν δράση ώστε να δημιουργηθεί ζύμωση ιδεών, να κατακρημνιστούν οι δήθεν στυλοβάτες αυτής της καψερής της κοινωνίας και να αναδειχθούν νέα πρόσωπα που θα συμβάλλουν αποτελεσματικά σε έναν μεταγενέστερο κοσμοπολιτισμό που δεν θα αναγγέλλεται στα μπαλκόνια και μετά θα σκαλώνει στους επιτήδειους.
Μα κι εμείς "οι απέξω" μήπως να σταματήσουμε να τριγυρνάμε αποσβολωμένοι λες και είμαστε κλεισμένοι σε ένα πλανητάριο καταδικασμένοι αιωνίως να χαζεύουμε τη θέα με πλήρη παθητικότητα; Ο πολίτης πρέπει να μαθαίνει όχι μόνο τα δικαιώματά του αλλά και τις υποχρεώσεις του. Ας αφήσουμε πίσω μας τον τυφλό κομματισμό, τις οικογενειακές κομματικές παραδόσεις και την πίστη σε λέξεις που δεν έχουν αντίκρισμα. Αυτός που υπόσχεται να μας "βολέψει" κάπου αν τον ψηφίσουμε δεν θα έχει ούτε σκοπό ούτε και χρόνο να ασχοληθεί με καμία ηθικοπνευματική, κοινωνική ή περιβαλλοντική αναβάθμιση. Αυτού του είδους η φαυλότητα που κάνει κύκλους τόσες δεκαετίες πρέπει να σταματήσει. Γιατί δεν μας θίγει αυτό πλέον; Γιατί ένα ένα τα βαμπίρ έγιναν ένας κι από μας; Γιατί αν δεν επηρεάζονται το εισόδημα μας και η γειτονιά μας δεν μας ενδιαφέρει πως ασκείται η πολιτική; Γιατί όλες οι καταστροφικές συλλογιστικές έγιναν άγραφοι νόμοι του κράτους, καθοριστικοί ακόμα και για την ίδια μας την υπόσταση;
" ..Κανένα μη φοβάσαι όσο τον εαυτό σου", λένε, "γιατί μες στο εσωτερικό μας κατοικεί ο κριτής, που δεν ξεγελάει και που η φωνή του αξίζει για μας περισσότερο από την επιδοκιμασία όλου του κόσμου.. "
Διαβάζω λοιπόν ότι αλλάζει η ψυχολογία στην οικονομία και υπάρχει πλέον αισιοδοξία για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων. Τι γίνεται όμως με τη δική μας ψυχολογία; Είμαστε περήφανοι για όσα συμβαίνουν; Νιώθουμε ασφαλείς τώρα που γνωρίζουμε περισσότερα, βλέπουμε, ακούμε περισσότερα κι έχουμε συναίσθηση της σοβαρότητας των θεμάτων που απασχολούν όχι μόνο το σπιτικό μας αλλά και τη χώρα μας; Τώρα που συνειδητοποιούμε σιγά σιγά τα λάθη και τις μεγαλοστομίες μας, τι μέλλει γενέσθαι μετά την αναγνώριση των λαθών, όχι στην ευρύτερη κοινωνία αλλά στην συνείδησή μας, με μια καθημερινότητα πολλές φορές σκληρή και μια αδυσώπητη επικαιρότητα που κάθε τρεις και λίγο μας μαστιγώνει;
Mε τη δική μας φωνή που "δεν ξεγελάει" να μας τριβελίζει το μυαλό, νοσταλγούμε τα προηγούμενα χρόνια που πορευόμασταν με μεράκι και τώρα άκουσον άκουσον , πολλοί από εμάς παλεύουμε απεγνωσμένα να επιβιώσουμε τις επόμενες μέρες ή εβδομάδες το πολύ. Ο επόμενος μήνας βέβαια είναι ο Αύγουστος και περιλαμβάνει τα πολυπόθητα και ιερά μπάνια του λαού, αλλά οι μέρες κυλούν πολύ γρήγορα δυστυχώς. Μπορεί λοιπόν να λέμε τόσο εύκολα πως δεν πρέπει να καταστρέφουμε το παρόν ανησυχώντας για το μέλλον αλλά, για ποιο παρόν μιλάμε ακριβώς; Της κυβέρνησης, των πολιτών, της αντιπολίτευσης, των εργαζομένων, των επιχειρηματιών, των ελλειμμάτων, των θυμάτων, των τρομοκρατών ;; Αυτό το παρόν, συγνώμη, δεν ανταποκρίνεται στις δικές μου προσδοκίες και δεν μπορώ παρά να μην αναρωτηθώ, αν το χειρότερο σενάριο δεν είναι να μιλάμε για θυσίες που πήγαν χαμένες αλλά για μάχες που χάθηκαν πριν καν αρχίσουν, το καλύτερο ποιο θα είναι από δω και πέρα; Να βγάζουμε το μήνα;
... αν ένα ηλιόλουστο πρωινό ανακαλύψω, λέω αν, πως είμαστε πράγματι μια χώρα "αξιοποιημένων αναξιοτήτων", θα μπορέσω να διακρίνω και ποιο ήταν το αντάλλαγμα; Διότι αν έτσι επετεύχθη η δική μου ανάδειξη και καταξίωση, τότε τα πράγματα αλλάζουν και δεν θα αποτελεί πια άλλοθι το γεγονός ότι "εγώ δεν έκλεψα".
… κι αν πληρώσω, θα κατανοήσω ποτέ τους λόγους που ανέχτηκα την ανωνυμία, την αυθαιρεσία και την έλλειψη κοινωνικού ελέγχου τόσες και τόσες δεκαετίες, τους λόγους που έμεινα απαθής μπροστά στις κοινωνικές ανισότητες, τον ευτελισμό του πνεύματος και την επικράτηση των στείρων τεχνοκρατικών αντιλήψεων ή τους λόγους που όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκα για τον άκρως ατομιστικό τρόπο ζωής αλλά αποτέλεσα και μέρος του;
… κι αν καταφέρω τελικά να διατηρήσω κάποιες ψυχικές μου αρετές και επιβιώσω, θα νιώσω ποτέ ασφαλής σε μια πολιτεία στην οποία βασιλεύουν η παραπληροφόρηση κι ο αποπροσανατολισμός; Σε μια κοινωνία που οι περισσότεροι ασπάζονται "αντιλήψεις" και νοοτροπίες όπως οι "όπου φυσάει ο άνεμος" και "όλοι οι καλοί χωράνε", μην κάνοντας καμία απολύτως προσπάθεια να μεταλαμπαδεύσουν υγιή πρότυπα είτε στην πολιτική, είτε στην παιδεία, είτε στον εργασιακό τομέα;
… Πάρε το βιβλίο αυτό σπίτι σου. Τέλος πάντων αυτό ακριβώς κι έκανα, ενάντια στη συνήθειά μου να μην αγοράζω βιαστικά βιβλία. Σπίτι, χώθηκα με το λάφυρό μου στη γωνιά του καναπέ και αφέθηκα στην επήρεια αυτής της ενεργητικής και σκοτεινής μεγαλοφυΐας. Εδώ, από κάθε γραμμή αναδυόταν η κραυγή της αυταπάρνησης, της άρνησης, της καρτερίας, εδώ κοίταζα μέσα σ’ ένα καθρέφτη που μου έδειχνε, μεγαλειώδεις από φρίκη, τον κόσμο, τη ζωή και την ίδια μου την ψυχή. Εδώ όμοιο με ήλιο, το μεγάλο μάτι της τέχνης καρφωνόταν πάνω μου, απομακρυσμένο απ’ όλα. Εδώ έβλεπα αρρώστια και ίαση, εξορία και καταφύγιο, κόλαση και παράδεισο… "
Νιτσε
Αύγουστος 1867
(Το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται είναι το "Κόσμος σαν Βούληση και Παράσταση" του Άρθουρ Σοπενχάουερ)
Σκεφτόμουν όλους όσοι πιστεύουν ότι είναι ακατόρθωτο να στρέψουμε τον φακό στην φωτεινή πλευρά των πραγμάτων. Γιατί όμως αυτή η αυτονόητη οπτική έχει μετατραπεί σε σωτήρια ανακάλυψη στις μέρες μας. Αυτό δεν κάνουμε τόσα χρόνια; Πως αλλιώς αντέξαμε ως εδώ;
Τoθέμα είναι, πράγματι οι εποχές αλλάζουν γιατί αλλάζουν πρώτα οι άνθρωποι ή μόνο εμείς αλλάζουμε απλώς για να προσαρμοστούμε στην αναξιοπιστία σαν αυτή των greekstatistics σε μια εποχή που παραμένει ίδια; Πολλά είναι τα σίγουρα και ένα από αυτά είναι ότι η χρυσή εποχή με τον ηγέτη στο μπαλκόνι έληξε, όπως ωχριά πια και η μέθοδος διαρρέω-ψαρεύω-διαψεύδω. Ούτε οι κοινωνίες ακολουθούν πια το τρίπτυχο πόνος-μετάνοια-κάθαρση.
Αλήθειες ανακατεμένες με ψεύδη, συκοφαντίες και στο τέλος τροπαιοφόρος η παραγραφή. Ταλαντεύσεις και ασάφειες, μην κάνουμε αναλύσεις, να κάνουμε αναλύσεις, μην περιγράφουμε λεπτομερώς, να περιγράφουμε λεπτομερώς, μην είμαστε νευρωτικοί, όχι να είμαστε σε εγρήγορση, να επιταχύνουμε τις εξελίξεις, όχι να ακολουθούμε το βήμα του κάβουρα, να αφήνουμε τα γεγονότα να μιλούν από μόνα τους, όχι να είναι αυτούσια η παρουσία μας στα γεγονότα. Τι ώρα είναι; Ότι ώρα νομίζετε. Έχει μια λογική κι αυτό ώρες ώρες.
Προσωπικά όσο και αν θέλω πολύ να απολαμβάνω τη ζωή όπως και να’ χει, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη το σκεπτικό "κάντε κάτι ή κάντε πάρτι". Ούτε και η μιζέρια με ευχαριστεί, είμαι όμως κάπου στη μέση και ίσως αυτό δημιουργεί κατά καιρούς τις δικές μου μεταπτώσεις. Μα οι μεταπτώσεις όμως τη ζωή καθρεφτίζουν. Σε έναν κόσμο που μοιάζει "χαλασμένος" που μόνο λίγοι ξεχωρίζουν και όλοι οι άλλοι είναι λακέδες ντυμένοι με λιβρέα, πόσο εύκολο είναι να πιστέψουμε σε όσους μας κυβερνούν; Δεν είναι, αλλά τους εμπιστευόμαστε, όχι γιατί τους υπηρετούμε, ακόμα κι αν μπορεί να ελοχεύει η πιθανότητα μια όμορφη μέρα να μας ισοπεδώσουν, άλλα πως να το κάνουμε, έτσι αρχίζει ακόμα και μια απλή συζήτηση, με καλές προθέσεις. Αυτά από την πλευρά των πολιτών φυσικά γιατί από όσα αντικρίζω στη βουλή άλλα συναισθήματα βασιλεύουν εκεί. Ανεβαίνει ο πολιτικός στο βήμα να μιλήσει και από κάτω οι μισοί έχουν βλέμμα πανικού "όχι μήτσομ, τι πας να κάνεις" και άλλοι σκέφτονται αραχτοί στα πίσω έδρανα "που πα ρε καραμήτροο". Όταν όμως όλοι πολιτικολογούν χωρίς φόβο και πάθος, εμένα δεν μου βγαίνει από το νου μήπως υπάρχει και η εκδοχή κατά τη γνώμη μου, τους βαφτίζουμε όλους αμαρτωλούς για να πρωταγωνιστήσουμε στον εξαγνισμό τους.
Τώρα βέβαια ίσως σας κακοφανεί που θέλω να κλείσω με λέξεις ενός λαμπρού ποιητή, γιατί τι σχέση μπορεί να έχουν με τις παραπάνω λαϊκιστικές φράσεις. Επιτρέψτε μου όμως να επικαλεστώ απλώς τη δισυπόστατη φύση του ανθρώπου, γιατί μεταξύ αστείου και σοβαρού, σαν να μου φαίνεται ότι αποκτήσαμε ένα υπερευαίσθητο νευρικό σύστημα και όταν νευριάζουμε γινόμαστε επικίνδυνα ισοπεδωτικοί.
Παραθέτω λοιπόν τα παρακάτω ως λόγια συμβολικά :
"...Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές Ποιητικές Πραμάτειες που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης..."
Αυτή η κοινωνία, που μας καταπιέζει να φαινόμαστε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε, συνθλίβει σιγά σιγά τον πραγματικό μας εαυτό, για να γίνουμε τελικά αυτό που τόσο επώδυνα προσπαθούμε να δείχνουμε ότι είμαστε.
Είναι η ελαφρότητα του Φαίνεσθαι σε μεγαλύτερο βαθμό αβάσταχτη από την ελαφρότητα του Είναι ;
Τι καθορίζει τόσο επιτηδευμένα τις αποφάσεις και την πορεία μας στην ζωή ;
Τι ελαχιστοποιεί την βούλησή μας ; Γιατί συχνά αλλάζουμε το αντικείμενο των επιθυμιών μας την τελευταία στιγμή ;
Η ανεκδήλωτη απόγνωσή μας εξαιτίας των ατέρμονων προβληματισμών και των ηθικολογιών, οι οποίες κατά βάθος δεν είναι σύμφυτες με την πραγματική μας ηθική, ζητά επειγόντως τρόπο εκτόνωσης.
Ναι, θεωρώ ότι η ελαφρότητα του Φαίνεσθαι είναι ανυπόφορη, γιατί είναι συνειδητή ενώ ταυτόχρονα τρέφει ψευδαισθήσεις , σε αντίθεση με την ελαφρότητα του Είναι που μπορεί για τους άλλους να είναι αβάσταχτη, αλλά για μας τους ίδιους μάλλον περιφρουρείται από το ασυνείδητο.
