Το βασανιστικό ερώτημα που στοίχειωνε το μυαλό του Άμλετ (αν όντως τον απασχολούσε κάτι ή έτσι ήθελε να νομίζουμε), κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα έπρεπε να είχε διατυπωθεί λίγο διαφορετικά.
Διότι όπως έλεγε η σοφή, κατ' εμέ, γιαγιά μου "Ο γάμος θέλει τύχη, αλλά η ζωή θέλει τέχνη". Τί σχέση όμως θα μπορούσαν να έχουν η γιαγιά μου και τα αποφθέγματά της με τον Σαίξπηρ; Είναι πολύ απλό. Θα προσπεράσω βέβαια τον θεσμό του γάμου, διότι θα ήθελα πολλά ιστολόγια για να τοποθετηθώ...
Επανέρχομαι λοιπόν και ερωτώ : Να ζει κανείς ; Απαντώ : Μα ναι!
Αλλά πώς να ζει κανείς είναι το ερώτημα και πόσο γρήγορα έχει την κατά προσέγγιση απάντησή του; (Δεν νομίζω να πιστεύετε ότι θα υπάρξουν ποτέ ολοκληρωμένες απαντήσεις)
Μήπως τελικά διαπράττεται μεγάλη αδικία, αν αυτή την τέχνη την κατέχουμε καλύτερα μόνο όταν πλησιάζουμε στο τέλος της ζωής μας ; Να μην ξέραμε από την αρχή τον τρόπο !
Αν η γιαγιά μου λοιπόν είχε διαβάσει το έργο του Ουίλιαμ, σίγουρα θα επιχειρούσε να διασκευάσει τα λόγια του δύσμοιρου Άμλετ και το ερώτημα θα ήταν :
"ΠΩΣ να τη ζει κανείς" (για τους οπτιμιστές ) "ή πως να ΜΗ τη ζει κανείς" (για τους πεσιμιστές). Το δεύτερο σκέλος μπορεί να ακούγεται ασήμαντο να απαντηθεί. Για μένα όμως είναι εξίσου σημαντικό, γιατί και το να μη ζεις, θέλει...τέχνη.
