Ο κάθε καλλιτέχνης εκφράζει το ωραίο ή το άσχημο, το δίκαιο ή το άδικο, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται, έτσι και το τι μπορεί να προκαλέσει αισθητική συγκίνηση στον κάθε άνθρωπο είναι σίγουρα υποκειμενικό. Υπάρχει όμως ένας κοινός τόπος, εκεί που η τέχνη δίνει διέξοδο στα συναισθήματα του καλλιτέχνη και την ίδια στιγμή γεννά κάποια άλλα στους κριτές της. Μπορεί ο καλλιτέχνης να νιώθει ενθουσιασμό και ο θεατής αμφιβολία ή το αντίστροφο, αυτή όμως η νοερή συνύπαρξη είναι που ενισχύει τη φαντασία, την οποία δεν πρέπει να υποτιμάμε, αν είναι εκείνη που μαζί με το συναίσθημα μας προετοιμάζουν για νέες ιδέες. Όλη αυτή η εσωτερική διαδρομή μας οδηγεί κατά την άποψή μου στη βαθύτερη αυτογνωσία, επομένως σε μια πιο γόνιμη επικοινωνία, άρα και σε μια ουσιαστικότερη ατομική ελευθερία, η οποία όταν εξυψώνει το ένα άτομο, δεν ισοπεδώνει το άλλο.
Φωτογραφία: Άσκηση, Τμήμα Ζωγραφικής , ΔΕΠΑΧ, Χαλάνδρι, Φεβρουάριος του 2005
