Οι εικόνες όπως και οι λέξεις έχουν τις δικές τους αποχρώσεις, θετικές ή αρνητικές. Για ποιον όμως; Δεν είναι ίδιες για όλους. Τι χρώματα βλέπετε εσείς που δεν τα βλέπω εγώ και τι παραλλαγές έχει το δικό μου φάσμα που δεν γίνονται αντιληπτές από το δικό σας. Δίνονται εξηγήσεις, με απόλυτη ακρίβεια, για τα πάντα, ακόμα και για φαινόμενα ανεξήγητα. Τι επίδραση έχει η τύχη στις εξηγήσεις, έστω και στις προσωρινά μειονεκτικές; Ποιος το ξέρει; Χτυπά και φεύγει, την έχετε δει ποτέ; Οι διαβαθμίσεις όμως μένουν, μέσα στα μάτια μεταλλάσσονται. Πολύπλοκα όργανα τα μάτια και τι γλυκό άγχος να διορθωθούν οι χρονοδιαστρεβλώσεις που όλο τους διαφεύγουν και τι αποθέωση όταν τα καταφέρνουμε. Ένα ξεφλούδισμα είναι το ταξίδι. Μια αλήθεια με εσωτερική σημασία, μια υπέροχη κατάκτηση που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα σε ανθρώπους, την τύχη και τη στιγμή που δεν πιάνεται.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
10/13/2010
7/08/2010
Με το βλέμμα
στην καρδιά του καλοκαιριού,
τον μήνα Ιούλιο,
τον μήνα Ιούλιο,
μια που δεν έχω χειρότερο,
από αυτό που περιγράφει ο Woody,
"... Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν,
αλλά μπορείς να καταστρέψεις το παρόν
με το να στεναχωριέσαι για το μέλλον..."
Καλό μήνα είπαμε;
12/03/2008
Να ζει κανείς ή να μη ζει
Το βασανιστικό ερώτημα που στοίχειωνε το μυαλό του Άμλετ (αν όντως τον απασχολούσε κάτι ή έτσι ήθελε να νομίζουμε), κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα έπρεπε να είχε διατυπωθεί λίγο διαφορετικά.
Διότι όπως έλεγε η σοφή, κατ' εμέ, γιαγιά μου "Ο γάμος θέλει τύχη, αλλά η ζωή θέλει τέχνη". Τί σχέση όμως θα μπορούσαν να έχουν η γιαγιά μου και τα αποφθέγματά της με τον Σαίξπηρ; Είναι πολύ απλό. Θα προσπεράσω βέβαια τον θεσμό του γάμου, διότι θα ήθελα πολλά ιστολόγια για να τοποθετηθώ...
Επανέρχομαι λοιπόν και ερωτώ : Να ζει κανείς ; Απαντώ : Μα ναι!
Αλλά πώς να ζει κανείς είναι το ερώτημα και πόσο γρήγορα έχει την κατά προσέγγιση απάντησή του; (Δεν νομίζω να πιστεύετε ότι θα υπάρξουν ποτέ ολοκληρωμένες απαντήσεις)
Μήπως τελικά διαπράττεται μεγάλη αδικία, αν αυτή την τέχνη την κατέχουμε καλύτερα μόνο όταν πλησιάζουμε στο τέλος της ζωής μας ; Να μην ξέραμε από την αρχή τον τρόπο !
Αν η γιαγιά μου λοιπόν είχε διαβάσει το έργο του Ουίλιαμ, σίγουρα θα επιχειρούσε να διασκευάσει τα λόγια του δύσμοιρου Άμλετ και το ερώτημα θα ήταν :
"ΠΩΣ να τη ζει κανείς" (για τους οπτιμιστές ) "ή πως να ΜΗ τη ζει κανείς" (για τους πεσιμιστές). Το δεύτερο σκέλος μπορεί να ακούγεται ασήμαντο να απαντηθεί. Για μένα όμως είναι εξίσου σημαντικό, γιατί και το να μη ζεις, θέλει...τέχνη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


