H διακριτική οντότητα της άμβλυνσης

Τα έχετε βρει με τον εαυτό σας; Δεν έχετε άλλους φόβους να καταπολεμήσετε; Κακώς! Εσείς θα ζείτε ένα δράμα. Η κοινωνία μας δεν σας χρειάζεται αν οι συνειρμικοί σας νευρώνες δεν λειτουργούν σωστά. Φροντίστε αμέσως για την επαναλειτουργία τους. Προσπαθήστε καθημερινά, μέχρι τελικής πτώσεως αν χρειαστεί, να επινοείτε συγκεκριμένους συνδυασμούς περιβαλλοντικών εισροών μέχρι να δημιουργήσετε μαύρες κι άραχνες εγκεφαλικές αναπαραστάσεις. Πως είπατε; Δεν τα καταφέρνετε; Μα.. τότε.. η μόνη σας ελπίδα είναι να αφήσετε τους άλλους να το πράξουν για σας. Αν κοιτάξετε γύρω σας θα βρείτε πολλούς καλοθελητές. Μην είστε τόσο εγωιστές. Διάσημες κλινικές, νευροεπιστημονικές αλλά και γλωσσολογικές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η επαναληπτική μεσολάβηση τέτοιου είδους μπορεί να σας οδηγήσει στα ανώτερα επίπεδα διεκπεραίωσης χιλιάδων φυσικών συμβάντων εντός του εγκεφάλου σας ή ακόμα καλύτερα, στο κάψιμό του. Ο εγκέφαλος όπως όλοι γνωρίζουμε είναι ένα μηχανικό σύστημα που μεταβιβάζει αμφίδρομα πληροφορίες και οδηγίες από το υπόλοιπο σώμα στην ψυχή και τούμπαλιν. Τι κάθεστε λοιπόν; Δώστε του να καταλάβει. Αλλάξτε του τα φώτα! Γίνετε χρήσιμοι, επανενταχτείτε. Όλοι στον αγώνα για μια κοινωνία με οξεία συμπτωματολογία γνωστών ή άγνωστων σχιζοσυναισθηματικών ψυχώσεων.

Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν ήμουν καν εκεί.

... αν ένα ηλιόλουστο πρωινό ανακαλύψω, λέω αν, πως είμαστε πράγματι μια χώρα "αξιοποιημένων αναξιοτήτων", θα μπορέσω να διακρίνω και ποιο ήταν το αντάλλαγμα; Διότι αν έτσι επετεύχθη η δική μου ανάδειξη και καταξίωση, τότε τα πράγματα αλλάζουν και δεν θα αποτελεί πια άλλοθι το γεγονός ότι "εγώ δεν έκλεψα".

… κι αν πληρώσω, θα κατανοήσω ποτέ τους λόγους που ανέχτηκα την ανωνυμία, την αυθαιρεσία και την έλλειψη κοινωνικού ελέγχου τόσες και τόσες δεκαετίες, τους λόγους που έμεινα απαθής μπροστά στις κοινωνικές ανισότητες, τον ευτελισμό του πνεύματος και την επικράτηση των στείρων τεχνοκρατικών αντιλήψεων ή τους λόγους που όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκα για τον άκρως ατομιστικό τρόπο ζωής αλλά αποτέλεσα και μέρος του;

… κι αν καταφέρω τελικά να διατηρήσω κάποιες ψυχικές μου αρετές και επιβιώσω, θα νιώσω ποτέ ασφαλής σε μια πολιτεία στην οποία βασιλεύουν η παραπληροφόρηση κι ο αποπροσανατολισμός; Σε μια κοινωνία που οι περισσότεροι ασπάζονται "αντιλήψεις" και νοοτροπίες όπως οι "όπου φυσάει ο άνεμος" και "όλοι οι καλοί χωράνε", μην κάνοντας καμία απολύτως προσπάθεια να μεταλαμπαδεύσουν υγιή πρότυπα είτε στην πολιτική, είτε στην παιδεία, είτε στον εργασιακό τομέα;

.

Sheer Bloody-mindedness!

Ώρα 7:30π.μ. και εισέρχομαι σε διαβόητο ... δημόσιο νοσοκομείο με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Έχουμε ραντεβού με τον γιατρό για να μας δώσει ένα παραπεμπτικό αιματολογικών εξετάσεων.

Μετά την αιμοληψία ξεκινά η διανομή! Πρέπει να μοιράσω τα δύο πρώτα φιαλίδια στον δεύτερο όροφο και τα επόμενα δύο στον τρίτο, με ένα ρίγος να με κλονίζει και μόνο με την σκέψη ότι θα τα μπερδέψω!

Παίρνω το τελευταίο φιαλίδιο και πηγαίνω στο απέναντι κτίριο γιατί χρειάζομαι έγκριση από την κυρία Π. Μόλις μπαίνω στο γραφείο της εξηγώ τι θέλω και ότι πρέπει να πάω το αίμα σε ιδιωτική κλινική, άμεσα. "Καθίστε" μου λέει. Κάθομαι αλλά την παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου. Βλέπει το παραπεμπτικό και μεταμορφώνεται σαν το κοριτσάκι στον Εξορκιστή. Μόνο που δεν έφτυσε. "Καλά αφού του έχω πει τόσες φορές να μην το γράφει έτσι", ψιθυρίζει έξαλλη στην απέναντι. "Τι είναι αυτός βρε παιδί μου. Να τον πάρω τώρα στο τηλέφωνο να τον χ………."; την ρωτάει. "Είσαι τρελή"; της απαντά η άλλη που είναι πιο πονηρή. "Στείλε το χαρτί στην Κ. να του τα ψάλλει αυτή"!

"Θα σας ταλαιπωρήσω λίγο", μου λέει. "Δεν θα υπογράψω εγώ. Θα πάρετε έγκριση από την Προϊσταμένη". "Μα μου είπαν να έρθω σε σας", επιμένω εγώ με αθώο ύφος. "Στην κυρία Κ. να πάτε" απαντά αυταρχικά και πετά το χαρτί στη άκρη του γραφείου της με απέχθεια.

Καθώς απομακρύνομαι αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι εγώ τώρα πρέπει να περιμένω σε τρεις ουρές μάλλον άνευ λόγου και αιτίας, ενώ θα μπορούσα να έχω ήδη φύγει, μία για την κυρία Κ., μία πίσω στο γιατρό για την διόρθωση και μια πάλι στην κυρία Κ. Κι όλα αυτά επειδή όλοι εκεί μέσα μισιούνται θανάσιμα για ένα περίεργο λόγο. Τους αναφέρεις το όνομα ενός συναδέρφου και τους γυρίζουν τ' άντερα. Χωρίς να υπολογίζουν λοιπόν την πιθανή πήξη ή σήψη ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να πάθει το αίμα στο μπουκαλάκι μου, με στέλνουν σαν το πρόβατο στην σφαγή. Ήθελαν διακαώς, όχι να με εξυπηρετήσουν, αλλά να βρουν τρόπο να εκδικηθούν τον συγκεκριμένο γιατρό.

Ρωτάω στις πληροφορίες σε ποιον όροφο είναι το γραφείο της Προϊσταμένης και μου απαντάνε στον πρώτο άλλα να ξέρω ότι τώρα βρίσκεται κάτω. Ανεβαίνω και βρίσκω δέκα άτομα να βρίζουν γιατί το γραφείο της είναι κλειδωμένο εδώ και 45 λεπτά. Ξανακατεβαίνω στο ισόγειο βρίσκω μια ανοιχτή πόρτα και ένα κεφάλι να ξεπροβάλλει πίσω από μια στοίβα φάρμακα. "Μήπως μπορείτε να ενημερώσετε την κυρία Κ. ότι είμαστε έντεκα άτομα που περιμένουμε για την υπογραφή της"; Παρά λίγο να λιποθυμίσει! Με πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει μυστικό. "Εγώ", μου λέει έντρομη, "δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο, άμα θέλετε να το πείτε εσείς".

Τρομοκρατούμαι. Για να φοβάται έτσι αυτή σκέφτομαι ποιος ξέρει…. Παίρνω βαθιά ανάσα και μπαίνω πιο μέσα φωνάζοντας δυνατά. "Κυρία Κ. μήπως θα μπορούσατε να έρθετε στο γραφείο σας γιατί πρέπει να φύγω για να δώσω το αίμα…"

Μια τσιριχτή φωνή ακούγεται από το βάθος. "Να-πε-ρι-μέ-νε-τε". Μία μία τις τόνισε τις συλλαβές, με νόημα, ότι δηλαδή θα τα πούμε πάνω εμείς. Ανεβαίνω πάλι, και συμμετέχω στις γνωστές γκρίνιες για την άτιμη την κοινωνία, τι τραβάμε και τα γνωστά. Χωρίς όμως να κάνουμε τίποτα το ουσιαστικό για να διαμαρτυρηθούμε. Μετά από δέκα λεπτά περνά από μπροστά μου η κυρία Κ. Όχι δεν μοιάζει με την μάνα Alien που φαντάστηκα, είναι απλώς μια κοντή κυριούλα, λίγο κακομούτσουνη.

Έρχεται η σειρά μου και με κοιτά με βλοσυρό ύφος. "Μπα κακόχρονο να ΄χεις πρωί πρωί" σκέφτομαι. Ίσως να σκεφτόταν κι αυτή το ίδιο για μένα, βέβαια. "Βλέπετε να καθόμαστε"; με ρωτά με σαλεμένο βλέμμα. "Συγνώμη της λέω, αλλά αν δεν σας βρίσκει το κοινό τότε τι νόημα έχει..…". "Μα τι μου λέτε τώρα", με διακόπτει. Της επαναλαμβάνω που πρέπει να πάω μετά και μου απαντά ότι κακώς δεν ενημέρωσα τους γιατρούς ότι θα καθυστερήσω να παραδώσω το φιαλίδιο. "Και πώς θα μπορούσα να προβλέψω ότι ο λόγος που θα καθυστερήσω θα είστε εσείς επειδή δεν είστε στο πόστο σας"; τη ρωτάω τάχα μου. Κοντεύει να βγάλει αφρούς! Τόσο πολύ συγχύζεται που δεν προσέχει την παράλειψη του γιατρού γιατί δεν κοιτάζει καν το χαρτί, μόνο το υπογράφει με μίσος. "Τι είναι όλοι αυτοί εδώ μέσα θεέ μου σχώραμε", λέω στον εαυτό μου. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε Ίδρυμα με τους ψυχασθενείς να έχουν καταλάβει το κτίριο. "Έπρεπε να τους πείτε να σας το φυγοκεντρίσουν"! Με μαλώνει. "Δεν έχω ιατρικές γνώσεις" της απαντάω "και δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που μου λέτε". "Σας το λέω ΕΓΩ", μου λέει, "δεν σας φτάνει αυτό"; (?) "Μη μιλήσεις, μη μιλήσεις" λέει μια φωνή μέσα μου, "πάρε το παλιόχαρτο και φύγε!". Τελικά, ψελλίζω ένα μα δεν το ήξερα και μόλις γυρίζω την πλάτη μου μου φωνάζει, "Ποτέ δεν είναι αργά, να το θυμάστε αυτό!"... Φεύγω τρέχοντας!!!

Το αγαπημένο μου πρόσωπο όλη αυτή την ώρα καθόταν αμέριμνο. "Τελειώσαμε"; με ρωτά. "Τελειώσαμε" λέω χαμογελώντας.

Μετά από δύο εβδομάδες βγήκαν οι εξετάσεις και όλες οι τιμές ήταν φυσιολογικές. Τέλος καλό όλα καλά. Πάμε γι άλλα…

Οι χαρακτήρες με την σειρά που εμφανίστηκαν:
1. Maximus
2. Αγαπημένο πρόσωπο
3. Γιατρός
4. Κυρία Π.
5. H απέναντι κυρία
6. Κοπέλα στο γραφείο Πληροφοριών
7. Άτομα που περιμένουν
8. Φοβισμένη
9. Kυρία Κ. (Προϊσταμένη)

Νοσοκομείο "Bloody Hell"

*** Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα.

Hannibals ante portas

"Βλέποντας τους γύπες της Ευρώπης να πετούν προς την εξαφάνιση λόγω πείνας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να αλλάξει τη νομοθεσία και να επιτρέψει στους κτηνοτρόφους να αφήνουν τα νεκρά ζώα τους εκτεθειμένα στο χωράφι. Η απόρριψη νεκρών ζώων σε ανοιχτούς χώρους απαγορεύτηκε τη δεκαετία του 1990, στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής προσπάθειας κατά της νόσου των τρελών αγελάδων. Οι γύπες, γνήσιοι καθαριστές της φύσης, έχασαν έτσι μια σημαντική πηγή τροφής και αναγκάζονται να διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να εντοπίσουν κάποιο κουφάρι" . (www.in.gr/news)

Διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο σκέφτηκα πως αν χειροτερέψουν τα πράγματα με την οικονομική κρίση τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας μας δεν θα αντέξουν. Οι άστεγοι, οι χρεοκοπημένοι και οι ναρκομανείς θα κείτονται στους δρόμους της Αθήνας. Οι χιλιάδες συνταξιούχοι που δεν λένε να αφήσουν το μάταιο τούτο κόσμο, αν και πολλοί είναι πλήρεις ημερών, θα είναι οι πρώτοι που θα εξοντωθούν. Είναι σίγουρο πως η νομοθεσία θα αλλάξει προς όφελος των υπολοίπων. Κάποιοι πρέπει να είναι ζωντανοί σ΄αυτή την χώρα, να παραμείνουν γεροί και δυνατοί. Ένας θα είναι ο τρόπος. Οι χαμηλόμισθοι, κάτι τυχάρπαστοι φτωχομπινεδιάρηδες και διαφόροι άλλοι αναξιοπαθούντες που ζουν εις βάρος όλων των κυβερνήσεων και αρέσκονται στο να ζητιανεύουν από το ελληνικό κράτος, επιτέλους θα φανούν χρήσιμοι. Τα κουφάρια τους θα θρέψουν τους άξιους συνεχιστές της κοινωνίας μας. Του επίλεκτους!

Υ.Γ. Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους γύπες για τον ατυχή παραλληλισμό.

Photos By Patrick Desmet

Κοιτάζοντας τον καθρέφτη

Η μοίρα ενός ανθρώπου που βιάζεται είναι να φτάνει αργοπορημένος κι εγώ σήμερα βιάζομαι πολύ! Έπρεπε ήδη να είμαι σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Διαλέγω ένα σύντομο δρόμο, μα την τύχη μου, πέφτω σε μετακόμιση. Βάζω όπισθεν αλλά πίσω μου έχουν έρθει καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα με οδηγούς απ’ αυτούς που τους φωνάζεις "κάντε πίσω δεν περνάει" και σε κοιτούν πίσω από το παρμπρίζ με ύφος ασθενή μετά τη λοβοτομή.

Τηλεφωνώ εν εξάλλω για να πω ότι θα αργήσω, μου απαντά ο υπάλληλος με ένα "Ναιαι", σαν να είναι αλληγορία κάποιας βρισιάς και αμέσως αυθυποβάλλομαι για να αλλάξω ύφος μη και διακοπεί η κατά τ’ άλλα ανεπιτυχής επικοινωνία μας. Θα αναρωτηθείτε βέβαια τι υπηρεσία είναι αυτή που απαντάνε κιόλας. Ήξερα το εσωτερικό νούμερο και του την έσκασα!

Τελικά κάνει λίγο χώρο το φορτηγό μετά από τα τόσα κορναρίσματα, καβαλάμε το πεζοδρόμιο διαλύοντας το σαθρό κράσπεδο και φεύγουμε... Να μη μακρηγορώ, από το άγχος μου παραβιάζω ένα στοπ, και δεν σταματώ στο πορτοκαλί φανάρι ενώ αντιλαμβάνομαι ότι όταν θα περνώ τη διασταύρωση θα έχει ήδη γίνει κόκκινο. Οδηγώ παράνομα στον λεωφορειόδρομο για περίπου πέντε λεπτά και μπαίνω σφήνα μπροστά στο λεωφορείο της γραμμής για να μην με καθυστερήσει κι άλλο. Νιώθω ανακούφιση που το λεωφορείο δεν είναι τόσο ευέλικτο να με κυνηγήσει και κοιτάζοντας από τον καθρέφτη το βλέπω να μένει πίσω αλλά με την ορθάνοιχτη παλάμη του οδηγού να με χαιρετά συνοδευόμενη από κάτι ασυναρτησίες που δεν προλαβαίνω να ακούσω.

Μόλις φτάνω στον προορισμό μου συνειδητοποιώ πόσο καλός άνθρωπος πρέπει να είμαι για να βρω παρκάρισμα στην πρώτη γωνία. Πλησιάζοντας όμως βλέπω ότι έχει ράμπα…. μα αυτό δεν βαστάει η καρδιά μου να το κάνω. Περιπλανιέμαι στα στενά γυρίζοντας γύρω από το τετράγωνο έξι, επτά; φορές και βρίσκω αλλού χώρο να σταθμεύσω το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω, μου φωνάζουν μέσα από μια έβγα να μη παρκάρω εκεί γιατί περιμένουν φορτηγό. Έ όχι! Ως εδώ η καλοσύνη. "Αποκλείεται" απαντάω με τόση οργή που η ευτραφής κυρία τρομάζει και μου λέει με σιγανή φωνή "καλά παιδί μου μόνο μην αργήσεις". "Παιδί" μου άλλο και τούτο σκέφτομαι.

Αναπάντεχο, αλλά η δουλειά μου διεκπεραιώνεται γρήγορα και πριν ξεπαρκάρω ζητώ συγνώμη στην γυναίκα και αγοράζω και κάτι. Θράσος! Η γυναίκα είναι λιγομίλητη και μαζεμένη, "άσε μην το ‘χει σκάσει από πουθενά, τόσα που γίνονται στις μέρες μας", θα σκέφτεται. Πληρώνω και φεύγω με το κεφάλι ψηλα αλά Δελαπατρίδης.

Επιστρέφω στο σπίτι μου, αλλά το άγχος έχει δώσει πλέον τη θέση του στη ντροπή. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και αναπόφευκτα κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Διχάζομαι.
"Ντροπή σου" μου λέει μια φωνή. "Πόσες φορές παραβίασες τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας"; "Λίγες και τι έγινε, εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο"; απαντά μια άλλη. "Είσαι δημόσιος κίνδυνος τ’ ακούς; Έκανες όλα όσα κοροϊδεύεις"! "Αφού τίποτα δεν συνέβη άσε μας ήσυχους" απαντάει η άλλη. "Κι αν είχε συμβεί"; ρωτάει η πρώτη φωνή. "Σιγά" ξανααπαντά η άλλη, "ένα γέρο μόνο πήγαμε να φάμε, ποιος θα τον αναζητούσε την σημερινή εποχή";

"Μα τι κουβέντα είναι αυτή μέσα στο κεφάλι μου θα μου στρίψει"! Ανασύρω από τα βάθη του εαυτού μου την συνείδησή μου και φωνάζω "Φύγετε κι οι δυο, βεβαίως νιώθω ντροπή, τι να κάνω όμως τώρα πια, να πάρω τηλέφωνο την Τροχαία και να παραδοθώ";;;

Έτσι λοιπόν μετά από σκληρή μάχη με τον πολυπρόσωπο εαυτό μου, δεν τηλεφωνώ πουθενά παρά αποφασίζω να εξιλεωθώ εξιστορώντας τα κατορθώματά μου με πάσα ειλικρίνεια στο ιστολόγιο μου, που μεταξύ μας έχει και αντισηπτικές ιδιότητες γιατί απομακρύνει ως δια μαγείας όλους τους κινδύνους. Κανείς δεν ξέρει το όνομά μου, κανείς δεν θα με κοιτάξει στα μάτια, κανείς δεν θα με κυνηγήσει, πρόστιμο δεν θα πληρώσω...
Και θα φροντίσω να γράψω μια αφελή διήγηση που δεν θα συνταράξει τον κόσμο μήπως και βαρεθούν οι περισσότεροι να την διαβάσουν κι έτσι ανώδυνα να γλιτώσω :-)

Il Principle

Ξεφυλλίζοντας απόψε τα όνειρά μου, να περάσει όπως όπως η βραδιά μου, στην δική σου τη σελίδα ηγεμόνα εσταμάτησα:

Και διαβάζοντας πως "Ο άρχων δεν ενδιαφέρεται για την ηθική με την συμβατική της έννοια. Είναι ψυχρός και κρατά σε απόσταση τον υπόλοιπο κόσμο. Κατά την αντίληψη του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αναρωτιέται αφού οι άνθρωποι δεν είναι διόλου καλοί , γιατί τότε να μην επωφεληθώ από αυτούς;" , τότε θυμήθηκα ότι για κάποιους από σας κάποτε δάκρυσα. Μα δεν θυμήθηκα το χρώμα των ματιών σας, ανυποψίαστοι άρχοντες που ασκείτε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας , πρωθυπουργοί, πρόεδροι, αφεντικά, διευθυντές, ζάμπλουτοι, διαχειριστές πολυκατοικιών, ιδιοκτήτριες κομμωτηρίων, πρώην υπεύθυνοι ομάδων κρούσης και νυν υπουργοί, υπεύθυνοι γραφείων τύπου, οδηγοί ταξί, δήμαρχοι, καρεκλοκένταυροι του δημοσίου τομέα, ιδιοκτήτες γραφείων τελετών, νταβατζήδες, τελωνειακοί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλογιατροί, σχεδιαστές, μεγαλοκατασκευαστές, πρυτάνεις, άρχοντες των δαχτυλιδιών, διευθυντές φυλακών, μεγαλοδημοσιογράφοι, ματατζήδες, μεγαλοεκδότες, επιθετικοί ελληνάρες, τραπεζίτες, δήθεν intelligentsia και πολλοί πολλοί άλλοι... Μόνο σαν κατάλαβα ότι ο παρακμασμένος Μακιαβελισμός σας δέχεται ασύμμετρη απειλή, αφού δεν έχει πια αντίκρισμα, ούτε τον ήχο της φωνής σας δεν θυμήθηκα. Και προσπαθώντας κάτι για να θυμηθώ, σαν πρίγκιπας αποκοιμήθηκα.

*Διευκρίνηση*
Αναφέρομαι μόνο στους ασυνείδητους και όχι στους φιλότιμους συμπολίτες μας , στα ίδια τα επαγγέλματά τους ή στους τίτλους τους. Εξαιρούνται οι νταβατζήδες, οι πεθερές και οι πρωθυπουργοί.

Πηγές για την ψυχολογία του άρχοντα:
1. "Il Principle", Νiccolo Macchiavelli 2. "Δημόσιες Σχέσεις", Κ. ΜαγνήσαληςΈμπνευση μου: το τραγούδι "Αποκοιμήθηκα"
Η φωτογραφία υπάρχει στο: www.photochart.com/photo_3548_Sleeping%20Prin...

And the Oscar Goes to...

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί ήμουν παράλυτος εδώ και δέκα χρόνια και θεραπεύτηκα έχοντας τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης, ακόμα και όταν έχασα την σύντροφό μου γιατί την είχα κουράσει, όπως μου είπε.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, που επιβιώνω με την πενιχρή μου σύνταξη πληρώνοντας και τα δάνεια για το σπίτι που πήρα στην κόρη μου, αφού ο αρραβωνιαστικός της μου είχε εκμυστηρευτεί ότι δεν θα την παντρευόταν χωρίς προίκα, κάτι που δεν της αποκάλυψα ποτέ.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί είμαι μια σκληρά εργαζόμενη νοικοκυρά και μητέρα που μεγαλώνω τέσσερα παιδιά κάνοντας τα στραβά μάτια για τις απιστίες του συζύγου, μια και δε φρόντισα να τελειώσω ούτε το γυμνάσιο.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί αφού δεν με προσλαμβάνουν αλλού, αναγκαστικά ανέχομαι το αφεντικό μου που με θεωρεί απόβρασμα της κοινωνίας μόνο και μόνο επειδή είμαι πρώην χρήστης ναρκωτικών.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί είμαι μια γριούλα που έδωσε τα πάντα για τα παιδιά της και τώρα που είμαι ανήμπορη και χωρίς πνευματική διαύγεια, με έχουν πετάξει σε ένα γηροκομείο γεμάτο κατσαρίδες και νοσοκόμες που με βρίζουν.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, που έχω να δω τους γονείς μου πολλά χρόνια αφού όταν τους είπα ότι είμαι ομοφυλόφιλος με την εξωφρενική συμπεριφορά τους με έδιωξαν από το σπίτι γιατί δεν ήθελαν να το μάθουν η θεία η Κατίνα και ο κυρ Βαγγέλης ο μπακάλης.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί όταν χρεοκόπησα με παράτησε η γυναίκα μου φεύγοντας με τον συνέταιρό μου και παίρνοντας την κηδεμονία των δύο παιδιών μας, το αυτοκίνητο και όλα τα έπιπλα. Τώρα είμαι άστεγος.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα ο γιος μου δεν με προσκαλεί στο σπίτι του γιατί ντρέπεται που είμαι αμόρφωτος, ενώ εγώ έδωσα μέχρι και το εφάπαξ μου για να πληρώσω το μεταπτυχιακό του.

Και τέλος
τα Όσκαρ να τα δώσετε σε
όλους εμάς,
που παρά τα προσωπικά μας προβλήματα
ανεχόμαστε και τα προπετάσματα καπνού για ευημερία

μέσα από τα αυτοαναιρούμενα επιχειρήματα σας

που προσβάλλουν τη συνείδησή μας.

Ανεχόμαστε και τις φρικαλεότητες

και τα σουρεαλιστικά απρόοπτα

της καθημερινότητάς μας,

ενώ ταυτόχρονα πρέπει να είμαστε

και σε διαρκή ετοιμότητα

με το πιστόλι στον κρόταφο

ζώντας τραγελαφικά παγιδευμένοι

στη χώρα του Όποιος προλάβει τον Κύριον είδε.