"Γιατί μας έπλασε ο Θεός"

-     Είναι σίγουρο ότι μας έπλασε ο Θεός.
-    Ο Θεός μας έπλασε για να μας στείλει με την ησυχία του στον  Παράδεισο.
-    Ο Θεός μας έπλασε γιατί μας αγαπούσε περισσότερο από πριν.
-    Τέλος πάντων κάποιος έπρεπε να μας πλάσει.
-    Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα.
-    Ο Θεός έπλασε και τους νέγρους, μόνο που αυτοί δεν το ξέρουνε.
-    Είναι πρόβλημα του Θεού γιατί μας έπλασε.
-    Καλά έκανε ο Θεός που μας έπλασε, μόνο που το παράκανε λιγάκι.
-    Στο Πρώτο Βοηθειών ένας δεν πίστευε ότι μας έπλασε ο Θεός.
-    Ο Θεός πρώτα έπλασε τον άνθρωπο και μετά τον ημέρωσε.
-    Ο Θεός μας έπλασε πανάρχαιους.
-    Ο Θεός μας έπλασε με μεγάλη προσοχή.
-    Αν μας έπλασε ο Θεός, γιατί βάλανε τον αδερφό μου στο κολλέγιο;
-    Ο Θεός μας έπλασε για να μας κάνει να γυρίζουμε.
-    Αν ο Θεός ήξερε ότι οι περισσότεροι θα πηγαίναμε στην κόλαση, γιατί μας έπλασε;
-    Όταν μας εξηγήσατε γιατί μας έπλασε ο Θεός, εγώ απουσίαζα. 

Σκόρπιες σκέψεις μαθητών του Arzano, από το βιβλίο Dio ci ha creato gratis (Ο Θεός μας έπλασε τζάμπα) – Επιμέλεια Marcello D'Orta

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος

George Santayana (1863 - 1952) , 

‘‘Those who cannot remember the past are condemned to repeat it”

Karl Marx (1818 - 1883), 
“Hegel remarks somewhere that history tends to repeat itself. He forgot to add: the first time as tragedy, the second time as farce”

Μatch point

Μεγάλο λάθος η αδιαφορία. Μεγαλύτερο η άγνοια. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται , ούτε αυτή έχει μνήμη ούτε εμείς. Και πώς να έχουμε ιστορική μνήμη άμα δεν ξέρουμε την Ιστορία μας, ούτε καν αυτή που καταγράφτηκε πρόσφατα. Αυτό ο πολιτικός το ξέρει καλά, όπως γνωρίζει πολύ καλά και τι εστί το target group στο οποίο απευθύνει την πολιτική του. Διότι όταν έχουν συμβεί τα χίλια μύρια τι να πρωτοθυμηθούμε για μια περίοδο που έχει παρέλθει και για θέματα που μπορεί και να ήταν αποκυήματα της φαντασίας μας τελικά. Άλλωστε πενία τέχνας κατεργάζεται. Και ναι, μας θεωρούν "φτωχούς". Είμαστε μέρος ενός "λαουτζίκου" όπου η πλειοψηφία του είναι φτωχή και σε μετρητά και σε πνεύμα, οπότε οφείλουμε ως καλοί υπηρέτες του σαθρού συστήματος, που όταν μας βολεύει είμαστε μέρος και άλλοτε δεν είμαστε, να παίξουμε με επιτυχία τον ρόλο μας και η ύπαρξή μας να αναλώνεται στην μικροκαθημερινότητα της επινόησης σκανδάλων. 

Πόσοι θα ζήσουμε μέσα από τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, θα βρούμε λόγο να παλεύουμε για το δίκαιο, θα βρούμε λόγο ύπαρξης εν τέλη; Πολλοί. Έτσι πρέπει. Ο πολιτικός ως παθογόνος παράγοντας ξέρει, και σε πόσο διάστημα θα έχουμε ξεχάσει και πότε θα εκμεταλλευτεί τη συγκυρία για την ολική επαναφορά του. Έχει προμελετήσει πρώτα από όλα να μην υπάρξει ποτέ απόδειξη για οποιασδήποτε μορφής παρανομία. Ακόμα και αν ξεθαφτεί κάτι, είναι σίγουρο ότι τα στόματα θα παραμείνουν κλειστά, μη τους πάρει και αυτούς μαζί του στον Καιάδα. Σε περιόδους κρίσης δε, θα φροντίσει να καλύψει τα νώτα του και θα διασύρει, αλλά ποτέ δεν θα διασυρθεί. Θα επιβιώσει και μετά από καιρό θα βγει αμέριμνος να ασκήσει και κριτική για τη νέα τάξη πραγμάτων για την οποία εννοείται ότι ουδεμία ευθύνη φέρει και ουδέποτε έβαλε για κανένα προσωπικό του συμφέρον ούτε ένα μικρό λιθαράκι σ’ αυτόν τον τραγέλαφο που ζούμε τα τελευταία χρόνια. 

Πρακτικές που ισχύουν στη φύση ως γνωστόν ισχύουν και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι πολιτικοί--σαπρόφυτα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες , στους παθογόνους παράγοντες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τις σήψεις στην κοινωνία και στα παράσιτα, τα οποία στην διάρκεια του κύκλου ζωής τους μπορούν να ζήσουν μόνο για κάποιο διάστημα σαπροφυτικά. Οι πρώτοι είναι και οι πιο επικίνδυνοι. Ένα φαύλος κύκλος. Και τώρα; Τώρα είναι κομματάκι αργά. Γίναμε όλοι συνένοχοι στη φαυλότητα άλλων, φταίμε δε φταίμε. Γίναμε έρμαια στις δηλώσεις και στις πρακτικές που δεν δίνουν καμιά ουσιαστική εξήγηση ακόμα και για υποθέσεις που "βγάζουν μάτι", που με τόσο ταλέντο μια ζωή θολώνουν τα νερά. Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο είναι έμφυτη δεν διδάσκεται όσα βιβλία και να διαβάσει κανείς αλλά κατά τη γνώμη μου έχει κι αυτή το δικό της match point. Και αν σου κάτσει; Πολύ όμορφα, αλλά αν δε σου κάτσει; Ακόμα και αν είναι όλα τέλεια προσχεδιασμένα;

Η χώρα "των απατεώνων", ε όχι δα, θιχτήκαμε πάλι; Ειπώθηκε, δεν ειπώθηκε, τι σημασία έχει, λες και θα το μάθουμε ποτέ. Η απατεωνιά όμως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας κανενός. Υπάρχει. Γιατί μας προσβάλλει; Μπορεί να μην είμαστε εμείς, ο από πάνω και ο μανάβης της γείτονάς μας αλλά είναι κάτι χιλιάδες άλλοι, μάγκες, που δρουν ανενόχλητοι, τόσοι πολλοί που δεν χωράνε πια κάτω από το χαλί. Αντί λοιπόν να το παίζουν όλοι τάχα μου θιγμένοι και κυρίως οι άνθρωποι, πολιτικοί και μη, αυτού του διαμετρήματος, ας κοιτάξουν να διορθώσουν τα λάθη που προσπαθούσαν εδώ και δεκαετίες να κρύψουν. Και τα δικά τους και εκείνα του είδους των ψηφοφόρων--παράσιτα που αναθρέψανε.

Θα σε δω στο Αscenseur

Παλιότερα δεν αρθρώναμε λέξη. Δεν ανοίγαμε εύκολα κουβέντα. Ένα έντονο βλέμμα ή κάτι παραπάνω από μια καλημέρα ίσως και να ήταν παρεξηγήσιμα. Τώρα πια αποτελεί και χώρος απαλλαγής διαφόρων ψυχικών επιβαρύνσεων. Πότε είμαστε οι θεράποντες και πότε οι ασθενείς. Οι ρόλοι εναλλάσσονται αρκετές φορές ακόμα και μέσα στην ίδια ημέρα. Δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος ή της συναισθηματικής ασφάλειας. Λίγα δευτερόλεπτα και οι αναστολές πάνε περίπατο. Η αυτό-αποκάλυψη είναι γεγονός. Δεν πρόκειται πλέον για ένα σύστημα γρήγορης μετακίνησης αλλά ένα δωμάτιο επικοινωνίας μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα διαπροσωπικές ψυχοθεραπείες υψίστης σημασίας. Αυτή η κάθετη μετακίνηση των ατόμων έχει αποκτήσει και μια άλλη, κάθετη διάσταση, ευθείας έκφρασης παραπόνων, καταπιεσμένων συναισθημάτων, κρυφών επιθυμιών και αναπάντεχης έκρηξης καμιά φορά καλού χιούμορ. Κάτι που δεν θα σκεφτόμασταν να ξεστομίσουμε ή δεν θα περιμέναμε ποτέ να ακούσουμε μπορεί να ειπωθεί μεταξύ πρώτου και δευτέρου. Όπως και να 'χει είναι μια καταπληκτική εναλλακτική πρόταση για τις μέρες των εορτών και όχι μόνο. Αν νιώθουμε ασφυξία λόγω οικονομικών δυσχερειών, ένα βάρος στη συνείδησή μας ή πολλές ενοχές. Αν θέλουμε να τονώσουμε το ηθικό μας, να κάνουμε μια νέα γνωριμία και να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματά μας. Αν επιθυμούμε να ευθυμήσουμε ή απλώς να μοιραστούμε τον πόνο μας, ας πάρουμε το ασανσέρ! Πέρα από το κόστος συντήρησης του ανελκυστήρα που έτσι κι αλλιώς επωμιζόμαστε από το συχνά άσκοπο πήγαινε έλα πάνω κάτω, σήμερα τα οφέλη μπορεί να είναι ανώτερα και από το placebo. Ας το σκεφτούμε.

Mπισκοτόσπιτο

 

Για μικρούς και μεγάλους γλυκατζήδες! 

Τολμήστε το, υπάρχουν πολλές συνταγές στο διαδίκτυο ή αλλιώς περάστε μια βόλτα από τα ζαχαροπλαστεία αυτές τις μέρες. Θα ξετρελαθείτε.

Μια γλυκιά πρόταση δώρου για όσους αγαπάτε.

"Ξαναζεσταμένη σούπα"

Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται. Μέσα στο χορό, ακόμα περισσότερα. Η χώρα βρίσκεται σε καθολική παρακμή. Αφού αμφισβητούνται λοιπόν οι θεσμοί και τα πρόσωπα ο καθένας χωριστά και για διαφορετικούς λόγους, οι μάσκες αναγκαστικά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όσο και αν πάρει, θα πέσουν. Μέσα από μια ανεξήγητη αλλά ακατανίκητη δύναμη, οποιοσδήποτε πολιτικός που δεν είχε στην πραγματικότητα ποτέ το κατάλληλο πολιτικό υπόβαθρο, το ήθος και το ψυχικό σθένος, μπορεί να γίνει έτσι αβίαστα θυσία στο βωμό της ίδιας του της ματαιοδοξίας. Το ποτάμι της ιστορίας δεν γυρίζει πίσω και όλα καταγράφονται. Δηλώσεις, βλέμματα, εντάσεις, υπονοούμενα, φιλοδοξίες. Ακόμα και πρόσωπα που έχουν απομακρυνθεί κακήν κακώς με πολλές και βαριές κατηγορίες εις βάρος τους, ανά πάσα στιγμή μπορεί να νεκραναστηθούν και να υπάρξει ως δια μαγείας ένα μεγάλο ποσοστό του λαού που θα τα ψηφίσει ξεχνώντας τα πάντα. Τα λάθη στη χώρα μας δεν είναι ποτέ του αποστολέα, παρά μόνο του παραλήπτη. Τα λάθη είναι του Κράτους που τα παραλαμβάνει. Το Κράτος φταίει, αλλά το κράτος όταν δεν αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα ονόματα από τα οποία υποτίθεται ότι απαρτίζεται, δεν υφίσταται καν. Τι είναι το Κράτος; Ο Πρωθυπουργός; Ποιός απ' όλους; Οι βουλευτές; Ποιάς περιόδου; Πριν παραγραφούν τα αδικήματα ή μετά; Ο φοροφυγάς; Ο γείτονας που δεν ανακυκλώνει; Ποιοί και πόσοι αποτελούν στην πράξη αυτό το φάντασμα που λέγεται Κράτος και βολεύει όλους να το ονοματίζουν ανύπαρκτο; 

Η επιτυχία έχει πάντα ονοματεπώνυμο, η αποτυχία συνήθως μέσω της επινόησης διπλωματικού επεισοδίου, πασάρεται. Η πολυφωνία είναι βασικό στοιχείο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος αλλά είτε μετατρέπεται σε κάτι ακόμα χειρότερο από βαβέλ όσο οι καταστάσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, είτε σε ένα νοητό πέπλο μυστήριας αποσιώπησης όταν η επικαιρότητα προσπερνά τη μικρορουτίνα της πολιτικής ζωής. Μετά από καιρό φυσικά, ξεπερνιούνται τα ταμπού και συζητιούνται με άνεση σκάνδαλα, οικονομικά και μη, που τόσο έχουν ταλαιπωρήσει χιλιάδες ανθρώπους σαν να μην συνέβησαν σ’ αυτόν τον τόπο αλλά κάπου αλλού, μακριά. Λες και δεν ήταν οι ίδιοι άνθρωποι ήταν κάποιοι άλλοι. Και στην επόμενη κρίση ξαναρχίζουν τα ίδια επικοινωνιακά τρικ, οι ίδιες ατάκες, πως η κρίση είναι ηθική, να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας, να επαναπροσδιορίσουμε το σύμπαν, να αγοράσουμε ένα οικόπεδο στο φεγγάρι, να κλωνοποιήσουμε τους εαυτούς μας, να γίνουμε κάποιοι άλλοι.

Photo: George Nowosad

Thin Ice

Photo: Tim J

Στο βάθος κήπος

 

"… Επί του παρόντος συμβαίνουν στη ζωή μου περίεργες συμπτώσεις, που δεν έχουν όμοιό τους. Πρώτα προχθές, σήμερα πάλι. – Άχ αν ξέρατε τι έγραφα τη στιγμή που έφτασε το γράμμα σας…"

Δανείζομαι, σεμνά και ταπεινά, την εισαγωγή μιας τυχαίας επιστολής του Friedrich Nietzsche για να αναφερθώ τυχαία στο θέμα "συμπτώσεις". Ψάχνοντας στο λεξικό για τον ορισμό της λέξης "σύμπτωση" πέφτει το μάτι μου όλως τυχαίως στη λέξη "σύμπτωμα", "το χαρακτηριστικό σημάδι που φανερώνει νοσηρή κατάσταση". Και μοιραία συνεχίζω. Πόσες φορές δεν έχει τύχει σε όλους μας να βλέπουμε, να ακούμε ή να διαβάζουμε κάτι που μόλις πριν λίγο περιγράφαμε; Μήπως η πνευματική ζωή όλων μας βασίζεται σε συνειρμούς συνειδησιακών στοιχείων; Ή μήπως υπάρχει ένα αόρατο χέρι, μια υπέρτατη οντότητα που τοποθετεί τις σκέψεις μας ως πιόνια στη σκακιέρα; Κλίνω προς τη δεύτερη εκδοχή. Άλλωστε, "Το Θείον είναι πολύμορφο και πολύτροπο, τόσο από πλευράς εμφανίσεως όσο και από πλευράς πραγματικότητος", έχει την ικανότητα να μεταλλάσσεται από συνειρμό σε αληθινό γεγονός, από ιδέα σε εικόνα ή από συναίσθημα σε λόγο. 

Λίγο πιο κάτω στην ίδια σελίδα του λεξικού, για άλλη μια φορά εντελώς τυχαία, συναντώ τη λέξη "σύμφαση", "η ταυτόχρονη εμφάνιση αστέρων, κομητών". Την ίδια στιγμή και πάλι κατά τύχη νιώθω μια συνειρμική έλξη για τα λόγια του Paolo Coelho στον Αλχημιστή που μας λέει πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Ε, εμένα μου προκαλεί τρόμο και μεγαλύτερη απέχθεια μια τέτοια σκέψη, διότι αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι ένας "φερόμενος ως δράστης" που δεν είμαστε σίγουροι ακόμα μεν,  αλλά κατά πάσα πιθανότητα ναι, εμπλέκεται σε μια μυστική συνένωση, μια ένορκη συμφωνία πολλών παραγόντων για την εκτέλεση μιας εγκληματικής πράξης. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

 Φωτογραφία John Nell

 

 

 

2008 - 2011

Το διαδίκτυο αποκτά τη σημασία που του δίνεις. Τι είδαν τα μάτια του γάτου τρία χρόνια τώρα; Πολλά. Σαγηνευτικές μάγισσες, καλές και κακές νεράιδες, περίεργα ξωτικά, δαίμονες, ξόρκια και βοτάνια, νάνους με υπερφυσικές δυνάμεις και δράκους που βγάζουν φωτιές, ό,τι μπορεί να σκαρφιστεί το μυαλό του ανθρώπου.  Mπορεί κανείς να γίνει μέρος πολλών παραμυθιών, να μεταμορφωθεί, να αλλάζει ρόλους και να υπάρχει μετέωρος έξω από τα όρια του χρόνου αν το θελήσει. Ο χώρος προσφέρεται.

Στην πραγματικότητα φυσικά πρόκειται για ένα ανεκτίμητο παράθυρο στη γνώση, στην ευγενή ανταλλαγή απόψεων και στη συνεχή διαμόρφωση των αντιλήψεων πέρα από τα στενά όρια που βάζουν οι πολιτισμοί, οι θρησκείες, οι κοινωνίες, τα δήθεν ήθη, τα έθιμα και οι τύποι.

Υπάρχουν βέβαια και πολλά αρνητικά στοιχεία διότι όπου πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος και όταν κάτι γίνεται κτήμα του τα πράγματα περιπλέκονται πόσο μάλλον αν χειρίζεται ο ίδιος την τεχνολογία.  Έχω παρατηρήσει  λοιπόν ότι παρά την μάλλον επιφανειακή πρόθεση για δημιουργία μια νέας τάξης πραγμάτων και ηθικής στο διαδίκτυο, κατά βάθος δεν έχουν εγκαταλειφθεί οι διακρίσεις λόγω κοινωνικής τάξης, επαγγέλματος, ελληνικότητας (;) , πολιτικών πεποιθήσεων ακόμα και λόγω φύλου. Πολλοί λίγοι σχολιάζουν γιατί τους άγγιξε το θέμα ή γιατί επιθυμούν πραγματικά να διαφωνήσουν ή να συμφωνήσουν. Οι περισσότεροι αποσκοπούν σε κάτι άλλο.

Ο φασισμός ενός κατά τη γνώμη μου ακατανόητου συνδυασμού κουλτούρας και υποκουλτούρας του διαδικτύου επίσης με ενοχλεί πολύ και δεν αναφέρομαι στον τρόπο συμπεριφοράς και επικοινωνίας των χρηστών αλλά στην εμμέσως πλην σαφώς επιβολή συγκεκριμένης θεματολογίας, ήθους και ύφους που μιμείται κατά πολύ την καθοδήγηση του υποσυνειδήτου των καταναλωτών στα σουπερμάρκετ.

Για άλλη μια χρονιά θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους περάσατε από το ιστολόγιό μου, για τα τρυφερά και ενδιαφέροντα σχόλιά σας και για ό,τι μοιραστήκαμε έστω για μια φορά. Λυπάμαι πολύ για όσες και όσους έχετε σβήσει τα ιστολόγιά σας ή δεν γράφετε πια γιατί μαζί ξεκινήσαμε και είχαμε δημιουργήσει μια τόσο όμορφη διαδικτυακή παρέα, αλλά αν αυτό επιθυμείτε οφείλουμε να το σεβαστούμε.

Κυρίως όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά εκείνους τους λίγους που δεν επισκέφτηκαν ποτέ το ιστολογιό μου, που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τι στο καλό γράφει αυτή τόσα χρόνια γιατί με βαθιά συγκίνηση ομολογώ ότι παραδόξως με προέτρεψαν ασχοληθώ με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο, ενθουσιασμό και κέφι. Το maximus έγινε η αγαπημένη μου προσωπική γωνιά.

Θα επιθυμούσα να γράφω πιο συχνά και για πολλά άλλα θέματα, θα ήθελα να συμμετέχω πιο ενεργά στις συζητήσεις που παρακολουθώ κατά καιρούς. Ελπίζω αργότερα να βρεθεί χρόνος και να έχουμε μια πιο ουσιαστική επικοινωνία.

 

Καλές γιορτές :)

 

 

 

 

 

Αν ήσασταν ο ήρωας ενός παιδικού βιβλίου ποιος θα ήταν αυτός;

Όταν διαβάζεις ένα βιβλίο στα παιδιά είναι σαν να τους φτιάχνεις ένα παράθυρο. Μπορούν να το κρατούν κλειστό ή να το ανοιγοκλείνουν που και που. Σημασία έχει να υπάρχει.‘Ένα τέτοιο παράθυρο μου έφτιαξαν οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ πριν πολλά χρόνια. ‘Ίσως να μην ακολουθούσα ποτέ σκιές στο νεκροταφείο της πόλης αργά τη νύχτα ή να μην έψαχνα χαμένους θησαυρούς σε επικίνδυνες σπηλιές αλλά το παράθυρο ήταν και είναι ακόμα εδώ. Η παιδική ψυχή δεν αλλάζει. Δεν είναι θησαυρός αυτό;