Αγγελικά πρόσωπα υπεράνω υποψίας

Δεν ξέρω αν χρησιμοποιούμε την κριτική μας στους άλλους ως σκαλοπάτι για να νιώθουμε πιο σημαντικοί ή γιατί πραγματικά θέλουμε έναν πιο δίκαιο κόσμο. Δεν είμαστε βέβαια λογιστικά βιβλία, "δώσε μου για να σου δώσω". Ούτε στη φύση υπάρχει παντού δικαιοσύνη και αν υπήρχε, όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, ίσως πολλά είδη να μην επιβίωναν. Πιστεύω λοιπόν ότι άλλο πράγμα είναι να αναζητάμε την δικαιοσύνη όταν νιώθουμε ότι μας αδικούν και άλλο να προβάλλουμε την έλλειψή της ως άλλοθι για την δική μας δυσθυμία, ακόμα κι αν πράγματι μας αδικούν. Επομένως η προσπάθεια για την εφαρμογή της δεν έχει καμία σχέση με την νευρωτική αναζήτησή της.

Οι πολιτικοί υπόσχονται δικαιοσύνη και ισότητα αλλά παρόλα αυτά τα φαινόμενα της  διαφθοράς δεν έχουν εξαλειφθεί.  Είναι εφικτό τελικά να ικανοποιηθούν οι ανάγκες ή τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων; Με αφορμή την παραίτηση της κας Γκερέκου θα ήθελα να πω ότι μπορεί ελάχιστοι να είναι άμεμπτοι στην πολιτική ζωή του τόπου αλλά αν μη τι άλλο, όχι ο κάθε Πρωθυπουργός, μα ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός εκτός από το πόση θέληση για δουλειά ή τι βιογραφικό έχουν όσοι τον αντιπροσωπεύουν στο κυβερνητικό του σχήμα, οφείλει να διερευνά και την πιθανή  εμπλοκή τους σε ότι αυτή η κυβέρνηση πασχίζει  να καταπολεμήσει. Μαζί όμως με το οικονομικό χρέος του συζύγου της πρώην υφυπουργού και ένα ερώτημα παραμένει. Τι είναι ο πολιτικός τελικά; Ένας θεατρικός ρόλος είναι; Ένα κουστούμι είναι; Όχι δεν είναι. Είναι πολλά περισσότερα και θέλουμε να είναι πολλά περισσότερα όχι όμως για να χρησιμοποιούμε τους θεσμούς με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούμε ενοχικά σύνδρομα αλλά για να ανυψώσουμε τον άνθρωπο στο βάθρο που θα έπρεπε να του αξίζει.

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε ένα σωρό ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία όπως τα, "εγώ προσκλήσεις μοίραζα", "ήταν ο πνευματικός μου πατέρας", "δεν έφυγα, με διέγραψαν", "ουδέποτε έλαβα γνώση", "εγώ δεν θα πω αντίο, λέω αριβεντέρτσι" και άλλες. Ο δίκαιος όμως πολιτικός δεν αποποιείται τις πράξεις του ούτε κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Η νοοτροπία του "μην τον είδατε μην τον απαντήσατε τον Κίτσο τον λεβέντη" είναι πλέον και παλιομοδίτικη. Αυτή η άρνηση της συμμετοχής σε οτιδήποτε μεμπτό, κάποιων μελών της προηγούμενης κυβέρνησης, μετά από τόσο σάλο για σκάνδαλα και για δημόσια έγγραφα που αποκαλύφθηκαν, μετά από όλες αυτές τις ενδείξεις και σε κάποιες περιπτώσεις και αποδείξεις,  δεν φαίνεται να είναι και πολύ καλή προσπάθεια για κάθαρση. Το γεγονός δε ότι τόσοι και τόσοι που πέρασαν από το πολιτικό σκηνικό χρόνια τώρα, μονίμως κατηγορούσαν κάτι στο οποίο οι ίδιοι συμμετείχαν, είναι επίσης ένα από τα πράγματα που μάλλον ποτέ δεν θα κατανοήσω.  

Οι συνεχείς βέβαια κατηγορίες και αυτό το πινγκ πονγκ ευθυνών είναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία, όπως και η ψυχωτική αναζήτηση της "απόλυτης" δικαιοσύνης είναι κατά την γνώμη μου ανώφελη γιατί μας εγκλωβίζει σε μια πλήρη αδράνεια κατά την οποία όχι μόνο αποφεύγουμε να λύσουμε τα προβλήματα, αλλά ελπίζουμε κάποιος άλλος να τα λύσει για λογαριασμό μας ή ακόμα καλύτερα, για να μην έχουμε και την υποχρέωση, να λυθούν από μόνα τους.

Προσοχή στην Νηπιαγωγό!

Αν δεν θέλετε το παιδί σας να γίνει πολιτικός παρακολουθήστε στενά την δουλειά της νηπιαγωγού. Η παιδεία ξεκινά από το σπίτι μεν, αλλά η πρώτη δασκάλα "συμβάλλει σημαντικά στο να καταστούν κάποιοι κανόνες κάτι το οικείο και αυτονόητο". Με άλλα λόγια δίνει το καλό παράδειγμα. Η Hedi Friedrich αναφέρει στο βιβλίο της "Επικοινωνία στο Νηπιαγωγείο" ότι η "καθημερινότητα του νηπιαγωγείου απαιτεί να τίθενται κάποια όρια και να τηρούνται κάποιοι κανόνες όχι μόνο σχετικά με την παροχή γνώσεων, αλλά και με την ανάπτυξη της σωστής επικοινωνίας".

Αν μετατρέψουμε όμως τις θετικές προτάσεις του βιβλίου σε αρνητικές μπορούμε να δούμε τι δεν θα μάθει να κάνει το παιδί σας αν η νηπιαγωγός δεν κάνει σωστά την δουλειά της:

- οι χειρονομίες και οι εκφράσεις του προσώπου του δεν θα συμφωνούν με το περιεχόμενο του λόγου του
- θα λέει πολλά ψέματα, θα ειρωνεύεται και θα κοροϊδεύει τα άλλα παιδάκια
- δεν θα μάθει να εκφράζετε σωστά και δεν θα μπορεί να κάνει εποικοδομητικό διάλογο, δηλαδή δεν θα περιμένει την σειρά του και θα διακόπτει τους άλλους χωρίς πραγματικά να τους ακούει
- δεν θα μάθει να μοιράζεται και θα αρπάζει τα παιχνίδια από τα άλλα παιδιά
- δεν θα είναι υπεύθυνος και δεν θα μάθει να λύνει προβλήματα
- δεν θα ξέρει πως να υλοποιήσει τις δημιουργικές του ιδέες
- οι σχέσεις συντροφικότητας θα μετατρέπονται σε σχέσεις αντιπαλότητας
- θα καταστρέφει τα παιχνίδια του, θα προκαλεί βλάβες στο χώρο στον οποίο ζει και η συμπεριφορά του θα θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των άλλων παιδιών
- θα εγκαταλείπει έναν χώρο χωρίς την συγκατάθεση των μεγάλων
- Και το χειρότερο απ’ όλα είναι, ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει πολιτικός, θα κοροϊδεύει τον λαό που θα τον έχει ψηφίσει, θα δημαγωγεί, θα ικανοποιεί τις ορέξεις των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, θα επικαλείται την βουλευτική ασυλία κάθε φορά που θα κινδυνεύει να καταδικαστεί και πάνω απ’ όλα θα είναι περήφανος που είναι ένας από αυτούς που αποφασίζουν για το μέλλον αυτής της χώρας και την τύχη των πολιτών της.

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω

Τόσες πορείες, τόσες διαδηλώσεις, τόσο μελάνι σε άρθρα. Επιτέλους, τόσα χρόνια πέρασαν από την τουρκοκρατία, από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είμαστε ελεύθεροι. Πότε θα αποκτήσουμε σαφή κοινωνική ταυτότητα ;

Βολοδέρνουμε από τους προβοκάτορες στους φασίστες και από τους καρεκλοκένταυρους στους πλουτοκράτες. Αυτή η παλινδρόμηση εξυπηρετεί το πολιτικό κατεστημένο που μας απομυζεί τόσα χρόνια.

Κάθε φορά που κάποιο πολιτικό σκάνδαλο έρχεται στο φως, ή κάποιος εργάτης πεθαίνει στα ναυπηγία γιατί τα μέτρα ασφαλείας δεν ήταν επαρκή, ή κάποιο πολύνεκρο δυστύχημα συμβαίνει στις άθλιες εθνικές οδούς, ή κάποιο παιδί δολοφονείται από τις σφαίρες νταήδων αστυνομικών, ή κάποιο νεογέννητο δεν γνωρίζει ποτέ την μάνα του γιατί δεν υπάρχει η κατάλληλη ιατρική υποστήριξη στο μακρινό νησί, τότε ακούμε ότι ξαφνικά όλα θα αλλάξουν. Στομφώδεις δηλώσεις και πολυτελή στεφάνια. Κάποιοι γίνονται οι ήρωες που έχουμε τόσο ανάγκη και μας καθοδηγούν, για λίγο όμως, γιατί μόλις περάσει η επήρεια της συγκινησιακής φόρτισης, γυρίζουμε στην πεζή καθημερινότητά μας.

Και πάλι τα ίδια. Λες και βλέπουμε την ίδια ταινία τόσες φορές και από την αρχή, και το χειρότερο ; Συνειδητά... Αυτοβούλως! Πληρώνουμε και εισιτήριο.

Και τους ξαναψηφίζουμε, γιατί αν και τίποτα δεν άλλαξε, εμάς δεν μας νοιάζει, δεν ήμασταν εμείς τα θύματα της περασμένης τετραετίας, άσε που μπορεί να μας διορίσουν το παιδί, να πάρουμε επιχορήγηση, να πληρώσουμε λιγότερο πρόστιμο, να βγάλουμε εύκολα μια άδεια, να χτίσουμε στις καμένες εκτάσεις της Πάρνηθας με θέα όλη την Αθήνα και... πολλά άλλα.

Θα είναι πολύ λυπηρό να είναι αυτή η κληρονομιά στα παιδιά μας.