Τiming

Φωτογραφίες : maximus

Κι αν ο Θεός είναι ένας από μας;

Τον δεκαπενταύγουστο βρέθηκα στην Τήνο και λέω βρέθηκα γιατί δεν συνηθίζω να επισκέπτομαι μέρη με σκοπό να παρευρεθώ στα πανηγύρια και τις τοπικές γιορτές τους. Σέβομαι και εκτιμώ βαθύτατα τις παραδόσεις αλλά τις περισσότερες φορές το κίνητρο είναι η καλή παρέα. Παρά το γεγονός λοιπόν ότι κάθε χρόνο στην γιορτή της Παναγίας σχεδόν "βουλιάζει" το νησί, φέτος οι επισκέπτες ήταν πολύ λιγότεροι. "Είναι γιατί δεν βγήκαν πέρσι τα τάματα, γι’ αυτό", άκουσα να λέει κάποιος από τους ντόπιους που φαινόταν να ειρωνεύεται όλους όσοι ανεβαίνουν γονατιστοί την ανηφόρα. Η αλήθεια βέβαια είναι πως αν ήταν οικονομικής φύσεως οι επιθυμίες των πιστών πέρσι, μετά τα αυστηρά μέτρα και τις περικοπές στους μισθούς, η πίστη τους σίγουρα κλονίστηκε. Από την άλλη πλευρά, απ' ότι λένε, η αγάπη όλα τα μπορεί. Την αγάπη δεν διδάσκει η θρησκεία μας; Το σεβασμό προς τα Θεία και την αγάπη προς τον πλησίον; Αυτά θυμάμαι κι εγώ από το μάθημα των Θρησκευτικών. Τι απογίνεται όμως η αγάπη και ο σεβασμός προς τους συνανθρώπους μας όταν σταματήσουν τα θαύματα; Όταν το δάκρυ του Αγίου ή η εικόνα που ματώνει δεν σου γεμίζουν πια την τσέπη; Δεν σου διορίζουν το παιδί; Όταν η φανουρόπιτα δεν σου βρίσκει μια θέση εργασίας; Κατά τη γνώμη μου ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε, θεούς, οραματιστές, σωτήρες, καθοδηγητές, συνοδοιπόρους ή όπως αλλιώς θέλει να τους ονομάζει ο καθένας μας, μέσα σε γνωστούς και φίλους, ανάμεσα σε ανθρώπους υπαρκτούς που έχουν δικές τους και αξιόλογες ιδέες να υλοποιήσουν.

Στη χώρα μας όμως κάτι τέτοιο μοιάζει ανέφικτο. Δεν θα τολμήσω καν να αναφερθώ στην διαφορετικότητα, στην διαφορετική άποψη αναφέρομαι. Προτιμάμε να εμπιστευτούμε ότι μας είναι άγνωστο κι απόμακρο για να του προσδώσουμε ότι χαρακτηριστικά θέλουμε. Πρόκειται να συναντήσουμε ποτέ κάποια μορφή από όσες αναφέρει η θρησκεία μας; Απ’ όσο γνωρίζω είναι μάλλον απίθανο. Οπότε υπάρχει έτοιμο ένα εξιλαστήριο θύμα, κάτι να αγιοποιήσουμε όταν η ζωή μας είναι όμορφη ή να καταραστούμε και να εναποθέσουμε τις ευθύνες όταν όλα πάνε στραβά. Όποιος δε, έχει αντίθετη άποψη από εμάς, του κόβουμε και την καλημέρα. Δεν μας ενδιαφέρει να τον πείσουμε με επιχειρήματα ή να μοιραστούμε μαζί του τις διαφορετικές εμπειρίες μας. Τον διαγράφουμε. Είναι πλέον ο εχθρός. Είναι με τους άλλους. Άλλωτε πρέπει να υπάρχουν εχθροί, όπως και στις ταινίες. H πάλη μεταξύ του καλού και του κακού δεν είναι μυθοπλασία. Mας αρέσει νομίζω να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε ψάχνοντας τρόπους πως να νικήσουμε τον εχθρό, τον γείτονα, τον συγγενή, το αφεντικό, αυτόν που μας προσπέρασε, όλους, άλλο αν έχουν φύγει οι κατακτητές εδώ και αιώνες.

Αυτά διδάσκουμε και στα παιδιά μας. "Μη μιλάς σ’αυτόν, είναι Αλβανός", "Δεν θα καλέσουμε εκείνον είναι δεξιός ή αριστερός", "Μην πάμε στο σπίτι του τάδε είναι φιλοκυβερνητικός", "Είναι άθεος", "Δεν έχει λεφτά ή παρά έχει λεφτά για μας", 'Είναι στραβός κουτσός κι ανάποδος". Δεν θέλουμε να ακούσουμε. Υψώνουμε ένα τοίχος, χωνόμαστε μέσα και αφήνουμε να μπουν μόνο όσοι μας μοιάζουν. Μια φράση, ένα χόμπυ, μια διαφωνία, οτιδήποτε, φτάνουν για να βάλουμε ταμπέλα. Χωριζόμαστε σε κλίκες. Και πως θα γίνουμε ένα για να παλέψουμε πρώτα με τους κακούς μας εαυτούς και μετά με το σαθρό σύστημα; Αν δεν είμαστε "Εμείς", παρά γινόμαστε με μεγάλη ευκολία "Εμείς", "Εσείς" και οι "Άλλοι"; Πριν μερικές εβδομάδες πήγα για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο με το παιδί μου. Όταν είδαν τον μικρό μας οδήγησαν σε κάποιο απομακρυσμένο τραπέζι, λες είμαστε οι τιμωρημένοι, oι απόκληροι της κοινωνίας. Λίγο αργότερα ήρθε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο κύριος άρχισε να καπνίζει παρά το απαγορευτικό σήμα. Όλος ο καπνός ερχόταν πάνω στο παιδί και ούτε που νοιάστηκε, τουλάχιστον να μετακινηθεί σε άλλη καρέκλα ή να κουνήσει λίγο το χέρι του σε άλλη κατεύθυνση. Παραπονέθηκα στο σερβιτόρο ότι ενώ βρισκόμαστε σε χώρο μη καπνιζόντων ο κύριος καπνίζει το τρίτο του τσιγάρο. Όταν ο κάποιος από το μαγαζί μίλησε στον συγκεκριμένο πελάτη, αυτός εξοργίστηκε. Συνειδητοποιώντας ότι εγώ είχα παραπονεθεί άρχισε να λέει με δυνατή φωνή για να τον ακούσω. "Εγώ θα κάνω ότι γουστάρω. Κατάλαβες κύριε, γεμίσαμε χαφιέδες της κυβέρνησης ..." Έτοιμη η ρετσινιά. Γιατί δεν μας ενδιαφέρει το ίδιο το πρόβλημα, αλλά σε ποιον να το φορτώσουμε.

 Έχουν δίκιο όσοι έχουν γράψει στους τοίχους "Μίσος ταξικό". Δεν προσπαθούν να το δημιουργήσουν, υπήρχε από πάντα και από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα, εντός εκτός και επί τα αυτά και σε όλα τα επίπεδα. Ένα τέρας που συνεχώς τροφοδοτείται από εμάς τους ίδιους και όχι από τους πολιτικούς και τους υψηλά ιστάμενους όπως νομίζαμε. Γιατί να και που η εναλλαγή των προσώπων δεν μας κάνει μια καλύτερη κοινωνία. To καινούργιο δεν είναι πάντα και καλύτερο. Διαβάζω συνεχώς στις εφημερίδες διαμαρτυρίες για κάποια νέα πρόσωπα στην κυβέρνηση. Αυτοί φταίνε; Πως έγιναν βουλευτές; Κάποιοι τους ψήφισαν και πολλοί μάλιστα. Το θέμα για μένα είναι ότι δε μπα να’ρθει και ο Θεός ο ίδιος να μας κυβερνήσει, εμείς ίδιοι και απαράλλακτοι θα μείνουμε, και ακόμα χειρότερα, τώρα που κάποιοι αποφασίσαμε να θέλουμε να παλέψουμε για το κοινό καλό, δεν μπορούμε. Γιατί δεν έχουμε πλέον τίποτα κοινό. Τα διώξαμε όλα. Δεν γίνονται πια και θαύματα, σε τι να πιστέψεις ή ακόμα καλύτερα, ποιος θα κάνει τώρα τη βρομοδουλειά;

Πρέπει να ξαναεμπιστευτούμε τον άνθρωπο. Είναι η μόνη μας ελπίδα. Τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο. Η λύση των προβλημάτων μας βρίσκεται και μέσα μας και δίπλα μας και πιο κοντά από ότι νομίζαμε. Για δεκαετίες ολόκληρες είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας στα κομποσκοίνια και στα πολιτικά γραφεία, σε κάθε αγύρτη τραγόπαπα που έδινε συμβουλές για να αποκτήσει το κτηματάκι και σε κάθε αδίστακτο πολιτικό που υποσχόταν μια θέση στο φεγγάρι μέχρι να ορκιστεί. Δεν θα μάθουμε ποτέ από τα λάθη μας;

 

 Φωτογραφία: Tomasz Pluciennik

Condemned

.... "Take it," he said. "There are dates, bread, and sugar. You can hold out for two days. Here are a thousand francs too." The Arab took the package and the money but kept his full hands at chest level as if he didn't know what to do with what was being given him. "Now look," the schoolmaster said as he pointed in the direction of the east, "there's the way to Tinguit. You have a two-hour walk. At Tinguit you'll find the administration and the police. They are expecting you." The Arab looked toward the east, still holding the package and the money against his chest. Daru took his elbow and turned him rather roughly toward the south. At the foot of the height on which they stood could be seen a faint path. "That's the trail across the plateau. In a day's walk from here you'll find pasturelands and the first nomads. They'll take you in and shelter you according to their law." The Arab had now turned toward Daru and a sort of panic was visible in his expression.  

"Listen," he said. Daru shook his head: "No, be quiet. Now I'm leaving you." He turned his back on him, took two long steps in the direction of the school, looking hesitantly at the motionless Arab and started off again. For a few minutes he heard nothing but his own step resounding on the cold ground and did not turn his head. A moment later however he turned around. The Arab was still there on the edge of the hill his arms hanging now, and he was looking at the schoolmaster. Daru felt something rise in his throat. But he swore with impatience, waved vaguely, and started off again. He had already gone some distance when he again stopped and looked. There was no longer anyone on the hill.

Daru hesitated. The sun was now rather high in the sky and was beginning to beat down on his head. The schoolmaster retraced his steps at first somewhat uncertainly then with decision. When he reached the little hill he was bathed in sweat. He climbed it as fast as he could and stopped. Out of breath, at the top. The rock-fields to the south stood out sharply against the blue sky but on the plain to the east a steamy heat was already rising. And in that slight haze Daru with heavy heart made out the Arab walking slowly on the road to prison. 

A little later standing before the window of the classroom the schoolmaster was watching the clear light bathing the whole surface of the plateau but he hardly saw it. Behind him on the blackboard, among the winding French rivers, sprawled the clumsily chalked-up words he had just read: "You handed over our brother. You will pay for this." Daru looked at the sky, the plateau, and beyond, the invisible lands stretching all the way to the sea. In this vast landscape he had loved so much, he was alone...

 The Guest

Albert Camus

Grandeur

 

 

Στα έργα οι χαρακτήρες δεν χρειάζεται να πουν πολλά. 
Με μία λέξη θίγονται, σιωπούν.
Ένα βλέμμα φτάνει για να ζητήσουν συγνώμη. 
Μια φράση είναι αρκετή για να αγκαλιαστούν ή να χωρίσουν για πάντα. 
Ο λόγος είναι μεστός. Οι λέξεις σφηνώνουν. 
Το σώμα προδίδει ακριβώς τα συναισθήματα που υπάρχουν, όχι άλλα. 
Το φόντο, το φως και ο ήχος, όλα συνηγορούν στο να  φανεί η αλήθεια. 
Η εικόνα μιλάει από μόνη της, παραδίνεται στο προφανές. 
Κι όμως, τίποτα δεν τελειώνει εκεί. 
Το έργο τελειώνει στον θεατή. 

Αβίαστα, αβάδιστα, αβασάνιστα. Με αβαντάζ.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο. Αν κάνουμε επιπόλαιες επιλογές, θα αντιμετωπίσουμε επιπόλαιες συμπεριφορές και θα λάβουμε ανεύθυνες απαντήσεις. Γι’ αυτά μπορεί να μην πολεμήσαμε, αλλά δικά μας είναι και αυτά πληρώνουμε.  Η μοίρα, ο Θεός ή οι αόρατες δυνάμεις (ό,τι βολεύει) δεν αστειεύονται, θα προσαρμοστούν στο δικό μας επίπεδο επιπολαιότητας γιατί πρέπει πάση θυσία να πάρουμε το μάθημά μας. 

Καιρό τώρα με προβληματίζει η ανευθυνότητα και ο παρωπιδισμός όσων επί μήνες ζητούσαν εκλογές. Ποιους υπεύθυνους και άξιους αντικαταστάτες είχαν άραγε στο νου, μα και ποιος αληθινά γνωρίζει αν υπήρχαν και ποια περιθώρια υπήρχαν για κάποια άλλη, διαφορετική πολιτική που θα έπρεπε να ασκηθεί για να μας ανακουφίσει; Διότι όλοι αντιλαμβανόμαστε τη σύγχυση που επιφέρουν και την ανασφάλεια που δημιουργούν τα λάθη και η ασυνεννοησία μέσα στην κυβέρνηση, στους δημόσιους φορείς, ακόμα και σε όσους βρίσκονται απέναντί τους, σε όσους διαμαρτύρονται, αλλά αν δεν ακουστούν ποτέ σαφείς και εφικτές λύσεις, απλώς θα περνάμε από το ένα αδιέξοδο, στο άλλο. Μα ακόμα και στους λαβύρινθους υπάρχει μία τουλάχιστον έξοδος. Εδώ, όχι; Ποιο είναι το πραγματικό ερώτημα λοιπόν που μας ταλανίζει και ποιος φιλόπατρις και όχι πατριδοκάπηλος θα έρθει εν τω μέσω της νυκτός ως σωτήρας να δώσει την σωστή απάντηση; Θα τον αναγνωρίσουμε; Διότι έχω την αίσθηση πως άλλοι διαπραγματεύονται πακέτα διάσωσης και άλλοι το πακετάρισμα των συνειδήσεων.

Με εξουθενώνει και μόνο που ακούω στις πολιτικές συζητήσεις όλες αυτές τις ανόητες επιτηδευμένες και κλισέ δηλώσεις που πρέπει να ειπωθούν για να ειπωθούν, γιατί έτσι είθισται να εκφράζεται ο κάθε εκπρόσωπος κόμματος, χωρίς να έχει αλλάξει ούτε μια τόσο δα λεξούλα μετά από τόσες και τόσες δεκαετίες, χωρίς να παράγεται κάποια αυθεντική και εποικοδομητική σκέψη, παρά μόνο οι ίδιοι αφορισμοί, οι απαράλλακτες μηδενιστικές αντιλήψεις και απαράμιλλες αμπελοφιλοσοφίες. Παρά την κρισιμότητα της κατάστασης όμως , τι όμορφα, αβίαστα και πόσο απροκάλυπτα διατυπώνονται όλα αυτά που διανθίζονται με βαρύγδουπα και δημοσιοσχετίστικα λόγια, όταν όλοι γνωρίζουμε ότι δεν θα έχουν, ούτε τώρα, ούτε ποτέ, κανένα μα κανένα αντίκρισμα. Είναι αξιοθαύμαστη και συνάμα αξιολύπητη πραγματικά όλη αυτή η προσπάθεια, όχι των μαγικών συνταγών και της ηρωικής εξόδου από την κρίση, όπως θέλουν να μας πείσουν, αλλά θα μου επιτρέψετε να την αποκαλέσω προσπάθεια ενταφιασμού της κρίσης μας και της συνείδησής μας.

Περαστικά μας.

Kάτι καινούργιο, Κάτι παλιό

Θα δεις. 
Κάτι καινούργιο. Από Σεπτέμβρη. Μια νέα αρχή. 
Μπορείς. 
Την πρωτη μέρα του χρόνου. Όλα αλλάζουν. Να το πιστέψεις. 
Να ζεις. 
Έφτασε καλοκαίρι. 
Ταξίδι μακρινό. 
Να 'ρθείς. 
Από Δευτέρα. Νέο ξεκινημα. 
Αργείς!
Αύριο, το πρωί, μόλις ξυπνήσεις. Κάτι καινούργιο. 
Μια άλλη μέρα. 
Θα δεις.

Φωτογραφία: http://www.holiday-rentals.co.uk

Με τούτα και με εκείνα

    

έφτασε Ιούλιος. Φέτος θα πάρουμε μαζί με τα απαραίτητα, τις περικοπές, τα συνθήματα και τις εικόνες από τους βανδαλισμούς. Αναρωτιέμαι, άραγε οι λύσεις θα βρεθούν στα ματωμένα κεφάλια, στα σπασμένα μάρμαρα, στις ανοιχτές παλάμες, στα έδρανα ή σε κάποιο υπουργικό συμβούλιο;

Ή μήπως ψάχνουμε σε λάθος μέρη;

Καλή δύναμη σε όλους και καλό καλοκαίρι

.

Χάσαμε άλλη μια δασκάλα, στοπ

Το περιβάλλον του παιδικού σταθμού αποτελεί σημαντικό περίβλημα μέσα στο οποίο ένα παιδί καλείται να αναπτύξει όχι μόνο κοινωνική πειθαρχία αλλά και ανθρώπινες σχέσεις με πρόσωπα που τώρα δεν ανήκουν στην οικογένειά του. Την σχολική χρονιά που πέρασε η τάξη του γιου μου άλλαξε τρεις φορές νηπιαγωγό και κάθε φορά έπρεπε να επινοήσουμε μαζί με την ψυχολόγο του σχολείου διαφορετικούς λόγους για να δικαιολογηθεί η απουσία τους. Η εκπαιδευτική δουλειά που γίνεται στο συγκεκριμένο σχολείο είναι υπεύθυνη και σοβαρή γι’ αυτό και έγινε σεβαστό από όλους τους γονείς το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες κοπέλες δεν πληρούσαν τελικά όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Η ουσία για μένα είναι όμως ότι ο μικρούλης μου στερήθηκε αυτό το ανεκτίμητο δέσιμο που αποκτά ένα παιδάκι προσχολικής ηλικίας με την πρώτη του δασκάλα. Μπορεί να υπερβάλλω και προσεγγίζω το θέμα λίγο μελοδραματικά αλλά κάθε χρόνος που περνά είναι πολύτιμος για την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού και δεν μπορεί να επαναληφθεί ώστε να διορθωθούν τα κακώς κείμενα μιας σχολικής χρονιάς, πόσο μάλλον της πρώτης. Αυτή η συνεχής εναλλαγή καταστάσεων και προσώπων που έχουν έναν τόσο σπουδαίο ρόλο όπως αυτός της πρώτης δασκάλας περνά ίσως και βίαια στο υποσυνείδητο του παιδιού μια συναισθηματική ανασφάλεια που δεν είναι δυνατόν να καλυφθεί με την παραπλανητική και προσωρινή υλική ικανοποίηση που λαμβάνει μέσα από μικρά "δωράκια" όπως εντυπωσιακά αυτοκολητάκια ως ανταμοιβή που έκανε το αυτονόητο, έφαγε το μεσημεριανό του φαγητό!

.

H γοητεία των αντίθεσεων

 μιας πόλης που χίλιες φορές πεθαίνει και χίλιες ανασταίνεται για να ξαναζήσει χίλιες ζωές ακόμα.

.

«Προγονική υπερτροφία»

 

... χαρακτηρίζει ο Ε. Γιανίδης την παθιασμένη προσκόλληση και αρχαιολατρεία, που μας δέρνει. Κι’ αλήθεια, τι ωφελεί να παίζουμε κρυφτούλι; Είμαστε γεμάτοι συμπλέγματα κατωτερότητας μπροστά σ’ αυτό το μέγα και ένδοξο παρελθόν, που δεν ξέρω αν δεν κατάντησε και η κατάρα μας. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε, πως ο νόμος της ζωής είναι η αιώνια αλλαγή και πως δεν ωφελεί να αρνιόμαστε την παρακμή, γιατί μόνο αν την παραδεχτούμε θα την ξεπεράσουμε. Μήπως οι Ιταλοί δεν ζήσανε μια εξ ίσου τεράστια πνευματική ακμή, σε συνέχεια της αρχαίας ελληνικής; Δεν δημιούργησαν τον ρωμαϊκό πολιτισμό; Μα δεν κόλλησαν στην λατινική γλώσσα και στον αμετάκλητο θάνατό της. Γιατί κατάλαβαν έγκαιρα, πως «το μονοπώλιο της κατασκευής των γλωσσών το έχουνε οι λαοί». Εμείς, αντίθετα, αχ εμείς, κατασκευάσαμε μια μούμια, έναν τύραννο – φάντασμα, τον κλασσικό μας πολιτισμό και τον στήσαμε μπαμπούλα, σκιάχτρο και διώχτη των νεώτερων Ελλήνων, απ’ ότι λέγεται και είναι μόρφωση και παιδεία.

Δεν ζηλέψαμε άλλο πρότυπο από την Αφρική. Ναι, γιατί μόνον εκεί, ο μικρός μαύρος μιλούσε κι άκουγε τη γλώσσα της φυλής του, στους δρόμους, στο σπίτι, στα παιχνίδια του και σαν πήγαινε στο σχολειό, διδασκότανε μια άλλη, τελείως διαφορετική γλώσσα, ανάλογα με τον αποικιοκράτη που τον είχε υποδουλώσει. Στο Αλγέρι, γαλλικά, στη Ροδεσία αγγλικά, στην Αγκόλα πορτογαλέζικα κ.λ.π. Αλλά εκεί, τουλάχιστον ο Γάλλος, ο Άγγλος, ο Πορτογάλος δάσκαλος μιλούσε την ίδια γλώσσα μ’ αυτήν που δίδασκε. Μόνο σε μας συμβαίνει αυτό το μοναδικό, το ανεπανάληπτο γεγονός: Nα μη μιλάει ο δάσκαλος τη γλώσσα που διδάσκει αλλά ούτε και ο μαθητής τη γλώσσα που (υποτίθεται πως) μαθαίνει.

Πλαστογραφούμε, λοιπόν, επιταγές δόξας και σοφίας, χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλά πλαστογραφούμε το παρελθόν εις βάρος του παρόντος.

Αρνιόμαστε κάθε εξέλιξη κι αποδεικνύεται πως είμαστε απληροφόρητοι για όλα τα σύγχρονα, αλλά και στοιχειώδη παιδαγωγικά συστήματα. Μα ούτε ένας, λοιπόν, δεν είχε την περιέργεια να επισκεφθεί ένα κοινό ινστιτούτο ξένων γλωσσών από τα αναρίθμητα, καλά και κακά, που πλημμυρίζουν της Ελλάδα; Όταν ένα μαθητής – όποιας ηλικίας – μπει στην πρώτη τάξη μιας ξένης γλώσσας, δεν τον στήνουν μπροστά σε κείμενα, αλλά σε εικόνες και απλοϊκό διάλογο: Το τραπέζι, το βιβλίο, το παιδί, το μολύβι. Τον αντιμετωπίζουν δηλαδή, - το μαθητή -  σαν νεογέννητο, που εξοικειώνεται πρώτα με τις παραστάσεις και τα καθημερινά αντικείμενα που τον περιβάλλουν, μαθαίνοντας την ονομασία τους. Κι όταν πια, θα μπει μπροστά του το βιβλίο, θα αναγνωρίσει και θα διαβάσει με χαρά, το τόπι που παίζει, το τραπέζι που γράφει, την καρέκλα που κάθεται. Σε μας, όμως, τους μεγαλοφυείς και πρωτότυπους συμβαίνει τούτο το πρωτοφανές: Είσαι Έλληνας, μιλάς ελληνικά, μένεις απ’ όταν γεννήθηκες σε ένα «σπίτι» με τον μπαμπά και τη μαμά σου, και μόλις πας στο σχολείο, σε πληροφορούν πως όλα αυτά τα ωραία χρόνια δεν ζούσες σπίτι σου, αλλά «εις μίαν οικίαν μετά του πατρός και της μητρός σου»…

Απόσπασμα : Οι Έλληνες, εμείς οι άποικοι της Ελλάδας – Της Λιλής Ζωγράφου

Ξυπνήσαμε;

Μια πρωτοφανής οικονομική κρίση, ένα σύστημα αξιών που έχει προ πολλού καταρρεύσει και οι φωνές που πληθαίνουν είναι πλέον η καθημερινότητά μας. Μας αρέσει δε μας αρέσει την αλήθεια δύσκολα την αποφεύγει κανείς. Είναι δυσβάσταχτη η "ποινή" που μας έχει επιβληθεί, να χάνουμε και τα κεκτημένα μας ακόμα και αν υπήρξαμε απαθείς, ακόμα και αν ήμασταν μέρος αυτού του φαύλου συστήματος. Το βρίσκω θλιβερό να διακυβεύεται και μονίμως να εξαρτάται το μέλλον της χώρας από την ικανότητα διαπραγμάτευσης της κάθε κυβέρνησης, εκτός και αν έτσι θέλουν να νομίζουμε.

Ευτυχώς μας αναπτερώνουν ηθικά όλες αυτές οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις. Υπάρχει διάχυτη η αισιοδοξία όταν γινόμαστε μια γροθιά στα δύσκολα, όταν υψώνουμε τη φωνή μας, όταν όλοι μπορούν να πάρουν το λόγο για να εκφράσουν τις απόψεις τους δημόσια, όταν η κάθε ιδέα τίθεται σε δημοκρατική ψηφοφορία, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν παύω να φοβάμαι. 

Φοβάμαι μήπως όλα γίνουν μια αλαφροΐσκιωτη αναγωγή στη γνωστή ηρωική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού όπως συνηθίζεται στη χώρα μας. Φοβάμαι τα συνθήματα που συγκινούν αλλά δεν έχουν αντίκρισμα. Κοιτώ με επιφύλαξη τους κατά καιρούς "κηδεμόνες" του πλήθους, τα προπαγανδιστικά αλλά και τα ουτοπικά μηνύματα συμπαράστασης διανοούμενων και άλλων δημοσίων προσώπων. Ωστόσο ελπίζω ότι κάποια θετική εξέλιξη θα προκύψει απ’ όλη αυτή τη δράση και τη ζύμωση ιδεών για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία με ευσυνείδητους πολίτες επιτέλους στην κορυφή της πυραμίδας. 

Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι, επί της ουσίας πέρα και πάνω από τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες, στην πράξη τι ακριβώς ζητάμε; Διότι αν υποθέσουμε ότι με ένα μαγικό ραβδί έφευγαν Κυβέρνηση, Τρόικα και Χρέος, τι θα ερχόταν στη θέση τους; Δίνουμε και θα δίνουμε δυναμικά το "παρών" στις συγκεντρώσεις αλλά με ποιο τρόπο θα ανατραπούν αυτές οι αντίξοες συνθήκες και πως θα μετατραπούν σε ευκαιρίες; Ποιές είναι οι εναλλακτικές προτάσεις; Όταν τελειώσουν οι προπηλακισμοί, ας τις γράψει κάποιος σε ένα πανό.




.

Ένα Πάρκο γεμάτο παραβάτες

Καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες, τίγρεις, πούμα, καφέ αρκούδες με τα μικρά τους, ροζ φλαμίνγκο, πιγκουίνους, ρινόκερους, παπαγάλους με πολύχρωμα φτερά, πύθωνες, κροκόδειλους, παιχνιδιάρικους πιθήκους, καμήλες και τι δεν είδαμε, ξετρελάθηκε ο μικρός! Το Αττικό Πάρκο, μπορεί να μην ξεπερνά σε ποικιλία και πυκνή βλάστηση τα αντίστοιχα πάρκα άλλων χωρών αλλά ήταν πραγματική όαση, ειδικά μετά από μια βόλτα στον Εθνικό μας Κήπο με τα λιγοστά κλουβιά γεμάτα πάπιες και κόκορες και εκεί που περιμένει κανείς την έκπληξη βλέπει λίγο πιο κάτω πάλι πάπιες και κόκορες και με θλίψη αντικρίζει το πλέον άδειο κλουβί δύο επί τρία το οποίο κάποτε, αν είναι δυνατόν, φιλοξενούσε ένα άγριο λιοντάρι. 

Αυτό που με απογοήτευσε όμως, κυρίως στο μεγάλο πάρκο όπου υπήρχαν αρκετές ταμπέλες, ήταν η ίσως και φασιστική θα τολμήσω να πω επιμονή των περισσότερων επισκεπτών να τις αγνοούν. Οι κανόνες ήταν σαφείς: "Μη ταΐζετε, μη πετάτε αντικείμενα και μην ενοχλείτε τα ζώα με οποιοδήποτε τρόπο, μη τρέχετε, μη φωνάζετε, μη σκαρφαλώνετε στους φράχτες και μη παραβιάζετε απαγορευμένες περιοχές". Παρά τις προειδοποιήσεις, όχι μόνο οι πιο πολλοί γονείς δεν έκαναν συστάσεις στα βλαστάρια τους να μην ουρλιάζουν στα ζώα και στα πουλιά, όχι μόνο δεν τα εμπόδιζαν να στέκονται στα κάγκελα από τη εσωτερική πλευρά αλλά τα προέτρεπαν κιόλας να ταΐζουν τα μικρά ζώα μπισκοτάκια, πατατάκια και φαγητό από τάπερ! Οι ίδιοι διασκέδαζαν με το να επιβάλλουν την άθλια συμπεριφορά τους, άφηνοντας πίσω τους ένα σωρό κουτάκια και περιτυλίγματα συσκευασιών σε σημεία που είχαν πρόσβαση οι μαϊμούδες να τ' αρπάξουν, να τα μασήσουν και να πνιγούν, κάτι το οποίο έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και μετά τι άλλο, έφυγαν με τη συνείδησή τους ήσυχη. 

Είναι και αυτός ένας τρόπος ωραίοι ως ελληναράδες να δείξουμε την υπεροχή μας κι εμείς κάπου, δε λέω, αλλά η διεύθυνση του Πάρκου οφείλει να τοποθετήσει ανθρώπους ώστε να περιφρουρούν  τον χώρο και όταν γράφει ότι έχει "το δικαίωμα να αποβάλλει τους παραβάτες", να το πράττει. 

Με αφορμή αυτή την επίσκεψη και στα πλαίσια μιας αέναης αναζήτησης αιτιών και αιτιατών της κρίσης γενικότερα, σκεφτόμουν μήπως επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να ορίζουμε τις καταστάσεις όπως μας βολεύει. Δεν είμαστε μια χώρα με ανεφάρμοστους νόμους, κανόνες και αμέτρητες δεοντολογίες και αυτό ήταν όλο, αλλά μια χώρα με χιλιάδες παραβάτες που δρουν ανενόχλητοι και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί! Απλό δεν είναι; 

Φωτογραφίες: maximus

.

Death in the Blogosphere.

Eδώ και τρία χρόνια σχεδόν που επισκέπτομαι το διαδίκτυο έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που κάποιος θέλει ή αναγκάζετε να σταματήσει να γράφει όλοι οι e-φίλοι προσπαθούν πάση θυσία να τον αποτρέψουν. Μήπως όμως έρχεται η ώρα που κάποιος πλέον οφείλει να διακόψει μια ασχολία είτε γιατί δεν ικανοποιεί πια τις ανάγκες του είτε γιατί δεν επιτυγχάνει πια τον σκοπό της; Σίγουρα θα έχετε διαβάσει πολλές ιδέες για το πως να φτιάξετε ένα επιτυχημένο blog αλλά μεταξύ αστείου και σοβαρού,  όσο και αν ακούγεται σκληρό για όλους όσοι έχετε μοιραστεί πολύτιμες διαδικτυακές στιγμές, μπορεί κάποια στιγμή και να θέσετε στον εαυτό σας τα ερώτηματα, γιατί, πότε και πως μπορώ να ξεφορτωθώ το ιστολόγιό μου. Εγκαίρως!

1.     Αν κάνατε κακή αρχή

Συχνά λίγες εβδομάδες μετά την δημιουργία ενός ιστολογίου μετά δηλαδή τον πρώτο ενθουσιασμό του συγγραφέα αλλά και των αναγνωστών σύντομα έρχεται η σκληρή πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία είναι της μοίρας γραφτό να χαθεί αυτή η μαγεία, η αφοσίωση και τελικά να μην διαβάζει κανείς αυτό το ιστολόγιο όσες προσπάθειες και αν γίνονται, οπότε είναι προτιμότερο να αποκτήσετε μια άλλη ασχολία και να μη βασανίζεστε άλλο.

2.     Aν η  ζωή  "ποδοπατά " όχι μόνο εσάς αλλά και το ιστολόγιό σας

Μπορεί η ασχολία σας να κρατήσει πολύ παραπάνω από μερικές εβδομάδες αλλά ίσως είστε τόσο απορροφημένοι με τα δυσβάσταχτα προβλήματά της ζωής ή της προσωπικότητάς σας και έτσι οι περισσότερες αναρτήσεις σας να καταλήγουν να είναι δικαιολογίες που μάταια εξηγούν για ποιο λόγο δεν γράφετε ή ότι θα επιστρέψετε σύντομα και άλλα τέτοια. Καλό είναι να μην ξεχνάτε ότι ο χώρος του διαδικτύου δεν ενδείκνυται για ψυχοθεραπεία. Είναι φυσικό να διστάζετε να το παραδεχτείτε αλλά μήπως ένας καλός ψυχίατρος είναι πιο κατάλληλος για εσας από κάποιους μπλογκο-φίλους με αμφίβολα ή και ύποπτα κίνητρα;

3.     Αν δεν ταιριάζει στον ευαίσθητο χαρακτήρα σας.

Αν είστε υπερβολικά συνασθηματικός ή θίγεστε εύκολα καλύτερα να ασχοληθείτε με κάτι άλλο, όπως με τη ζωγραφική ή με τη φωτογραφία που είναι πιο μοναχικά σπορ. Κακώς περιμένετε ότι όλοι θα συμφωνήσουν ή όλοι θα διαφωνήσουν μαζί σας με τον πιο ευγενικό τρόπο. Κανένας κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, εκτός από αυτόν του μυαλού σας. Αν ο σκοπός σας δε, δεν είναι να γράφετε κείμενα και να μοιράζεστε τις απόψεις σας, αλλά να βρείτε φίλους καρδιακούς ή διάφορους συντρόφους, μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός ενός ιστολογίου δεν είναι αυτός των chat roomς, διαφόρων zone d’ erotica, ιστότοπων τύπου you porn ή συναντήσεων σε γραφεία συνoικεσίων. Μην προσπαθείτε χρησιμοποιώντας τα παραπλανητικά μέσα της μπλογκόσφαιρας, να γίνετε απεγνωσμένα αυτό που κάποιος άλλος το ίδιο απεγνωσμένα ψάχνει στο διαδίκτυο έχοντας παρόμοιες εφηβικές ψευδαισθήσεις με τις δικές σας. Καλή η φαντασία αλλά έχει και τα όριά της.

Αν υπάρχουν κάποιοι από τους παραπάνω λόγους ή ακόμα σοβαρότεροι ώστε να θέλετε οπωσδήποτε να "σκοτώσετε" το ιστολόγιό σας πριν αυτό "σκοτώσει" εσάς, οι πιο γνωστές λύσεις είναι οι εξής:

·         Να το αφήσετε να "αιωρείται" στο διαδίκτυο εις ανάμνηση και να το επισκέπτεστε που και που με μάτια βουρκωμένα.

·         Να το δανείσετε σε κάποιον άλλον ο οποίος θα γράφει στη θέση σας. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια ρισκάρετε να το μετανιώσετε οικτρά κυρίως αν το ιστολόγιό σας είναι ήδη επιτυχημένο διότι υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει την υψηλή επισκεψιμότητά του ακόμα και αν συνεχίσει να έχει ποιοτικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες τις περισσότερες φορές είναι το προσωπικό και ιδιαίτερο ύφος του συγγραφέα που κάνει ένα μπλογκ δημοφιλές.

·         Αφού πρώτα αποχαιρετίσετε τους διαδικτυακούς σας φίλους έναν έναν, στ’ αλήθεια και όχι γιατί κατά βάθος θέλετε μόνο να τους εκβιάσετε να σας επισκέπτονται συχνότερα, ένα πρωί σταματήστε απλώς να γράφετε.

·         Να το σβήσετε χωρίς να δώσετε καμία εξήγηση σε κανέναν και να εξαφανιστείτε. Μην το πράξετε όμως εν βρασμώ ψυχής ή εν μέσω νευρικής κατάρρευσης, κλαυθμών ή άλλων μικροαστικών εξάρσεων, κυρίως αν οι λόγοι δεν έχουν καμιά σχέση με το άμοιρο αυτό ιστολόγιο.

Αν όμως παρά τις δυσκολίες, δε λέτε να συνειδητοποιήσετε την πιθανότατα δραματική κατάσταση στη οποία βρίσκεστε εσείς ή το ιστολόγιό σας και επιμένετε να συνεχίσετε το μπλογκινγκ, κανείς δεν μπορεί να σας εμποδίσει. Πιστεύω, σύμφωνα με όσα έχω δει έως τώρα, πέρα από το ποιοτικό περιεχόμενο, το ιδιαίτερο στυλ, το ύφος, την ενδιαφέρουσα θεματολογία και την συχνή ανανέωση των άρθρων, που είναι οι βασικοί κανόνες ενός καλού ιστολογίου, αν ακολουθήσετε και τα παρακάτω βήματα μπορεί να μην είστε μεν αρεστοί σε όλους, αλλά θα γίνετε μπλογκο-ανάρπαστοι!

• Να έχετε πάντα άποψη για όλα συνήθως αντίθετη από τους άλλους, Αυτό θα τους ιντριγκάρει και θα θέλουν να σας γνωρίσουν περισσότερο.
• Να απαντάτε το αντίθετο από αυτό που εννοείτε για να τους μπερδεύετε και να μην εκτίθεστε.
• Να έχετε έτοιμη απάντηση για κάθε ερώτηση ακόμα και αν δεν σας αφορά.
• Να  σπέρνετε την ασυνεννοησία στους υπόλοιπους, να είστε ο ηθικός αυτουργός των διαδικτυακών καυγάδων ώστε μετά να επανέρχεστε ως καλός "πυροσβέστης" για να εξομαλύνετε την κατάσταση. Με αυτό ειδικά θα σας λατρέψουν!
• Να "δουλεύετε" τους άλλους με το να γράφετε άλλα και στη πραγματικότητα να πράττετε ακριβώς τα αντίθετα. Ακόμα και αν δεν το γνωρίζουν αυτό θα δώσει μεγάλο boost στην αυτοπεποίθησή σας και επομένως θα συμβάλλει στην γρηγορότερη κατάκτηση όχι απλώς μιας οποιασδήποτε θέσης στο πάνθεον των δημοφιλέστερων ιστολογίων της μικρής και πολύπαθης πόλης μας αλλά την πιο τιμητική από όλες.