Μοιραίο

"Επειδή όλοι υποτιμάμε

τον αριθμό των ηλιθίων

ανάμεσά μας

και κάθε τόσο

μας αιφνιδιάζουν

πρόσωπα υπεράνω υποψίας

μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε"

Διονύσης Χαριτόπουλος
"Eγχειρίδιο Βλακείας"

Κατά την γνώμη μου, ανιχνεύοντας την ηλιθιότητα ο συγγραφέας καθιστά επείγουσα την ανάγκη για την άμεση αντιμετώπισή της. Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό βιβλίο, ένα εγχειρίδιο που αποτελεί έμπνευση για τον αγώνα κατά της βλακείας.

"Heated" Debate ή αλλιώς Τί; - Bate?

Ανακοινώθηκαν με τόλμη η ημερομηνία και οι όροι (;) του ντιμπέιτ, παρότι δεν θα υπάρξει ούτε διάλογος ούτε έντονη αντιπαράθεση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Μα ποιο ντιμπέιτ; Ένα "μείζον" τηλεοπτικό εγχείρημα ήσσονος σημασίας είναι. Απορώ. Γιατί δεν δίνουν χωριστές συνεντεύξεις να τελειώνουμε; Αφού μόνο εξ αποστάσεως ανταλλάσουν τα πυρά τους. Όπου δηλαδή δεν υπάρχει αντίλογος.

Θα περιπλανηθούμε πάλι άσκοπα σε λεκτικούς λαβύρινθους και μετά θα παραπλανηθούμε για μέρες από τα χοληφόρα σχόλια για την ατυχή επιλογή των κοστουμιών, την υπερβολικά ροδόχρωμη κα Παπαρήγα, για την νευρικότητα του Πρωθυπουργού και για τις πολλές σημειώσεις του κ. Παπανδρέου, αν έχει. Θα ακούσουμε τον ανούσιο στερεότυπο λόγο από τους υπόλοιπους αρχηγούς με μερικές ψευτοκατηγορίες για δόλωμα να εκσφεδονίζονται εδώ και κει πυροδοτώντας τάχα μου πολιτικές διαμάχες και τέλος θα μείνουμε άναυδοι με την γκροτέσκα γλώσσα του σώματος που θα είναι και το τελειωτικό χτύπημα.

Δεν ξέρω πόσα εγκεφαλικά "σελ" θα χρειαστεί να "καούν" αυτό το βράδυ από την προσπάθεια προάσπισης των δικαιωμάτων του πολίτη, καθώς θα υποβαθμίζονται τεχνηέντως τα σκάνδαλα ένα ένα, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να καταστούν έτοιμοι για ψήφο οι αναποφάσιστοι, ούτε και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Ούτε καν για ψήφο "κατά συνείδηση"… Πνευματώδες, πνευματώδες...

Photos 1. by Pavel Kaplun 2. at www.in.gr

Όμορφος Κόσμος

"Κόσμε, κόσμε, όλοι ακούστε,

βουνίσιοι, καμπίσιοι και ξένοι,

το τι συνέβη την Κυριακή την αγιασμένη.

Έχουμε βασιλιά φτωχό μα τίμιο του κλέψαν μια χιλιάδα βόδια και το βάλανε στα πόδια..."

Λαϊκό τραγούδι από "Το Αστείο" του Μίλαν Κούντερα

http://www.photo.net/

Sheer Bloody-mindedness!

Ώρα 7:30π.μ. και εισέρχομαι σε διαβόητο ... δημόσιο νοσοκομείο με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Έχουμε ραντεβού με τον γιατρό για να μας δώσει ένα παραπεμπτικό αιματολογικών εξετάσεων.

Μετά την αιμοληψία ξεκινά η διανομή! Πρέπει να μοιράσω τα δύο πρώτα φιαλίδια στον δεύτερο όροφο και τα επόμενα δύο στον τρίτο, με ένα ρίγος να με κλονίζει και μόνο με την σκέψη ότι θα τα μπερδέψω!

Παίρνω το τελευταίο φιαλίδιο και πηγαίνω στο απέναντι κτίριο γιατί χρειάζομαι έγκριση από την κυρία Π. Μόλις μπαίνω στο γραφείο της εξηγώ τι θέλω και ότι πρέπει να πάω το αίμα σε ιδιωτική κλινική, άμεσα. "Καθίστε" μου λέει. Κάθομαι αλλά την παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου. Βλέπει το παραπεμπτικό και μεταμορφώνεται σαν το κοριτσάκι στον Εξορκιστή. Μόνο που δεν έφτυσε. "Καλά αφού του έχω πει τόσες φορές να μην το γράφει έτσι", ψιθυρίζει έξαλλη στην απέναντι. "Τι είναι αυτός βρε παιδί μου. Να τον πάρω τώρα στο τηλέφωνο να τον χ………."; την ρωτάει. "Είσαι τρελή"; της απαντά η άλλη που είναι πιο πονηρή. "Στείλε το χαρτί στην Κ. να του τα ψάλλει αυτή"!

"Θα σας ταλαιπωρήσω λίγο", μου λέει. "Δεν θα υπογράψω εγώ. Θα πάρετε έγκριση από την Προϊσταμένη". "Μα μου είπαν να έρθω σε σας", επιμένω εγώ με αθώο ύφος. "Στην κυρία Κ. να πάτε" απαντά αυταρχικά και πετά το χαρτί στη άκρη του γραφείου της με απέχθεια.

Καθώς απομακρύνομαι αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι εγώ τώρα πρέπει να περιμένω σε τρεις ουρές μάλλον άνευ λόγου και αιτίας, ενώ θα μπορούσα να έχω ήδη φύγει, μία για την κυρία Κ., μία πίσω στο γιατρό για την διόρθωση και μια πάλι στην κυρία Κ. Κι όλα αυτά επειδή όλοι εκεί μέσα μισιούνται θανάσιμα για ένα περίεργο λόγο. Τους αναφέρεις το όνομα ενός συναδέρφου και τους γυρίζουν τ' άντερα. Χωρίς να υπολογίζουν λοιπόν την πιθανή πήξη ή σήψη ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να πάθει το αίμα στο μπουκαλάκι μου, με στέλνουν σαν το πρόβατο στην σφαγή. Ήθελαν διακαώς, όχι να με εξυπηρετήσουν, αλλά να βρουν τρόπο να εκδικηθούν τον συγκεκριμένο γιατρό.

Ρωτάω στις πληροφορίες σε ποιον όροφο είναι το γραφείο της Προϊσταμένης και μου απαντάνε στον πρώτο άλλα να ξέρω ότι τώρα βρίσκεται κάτω. Ανεβαίνω και βρίσκω δέκα άτομα να βρίζουν γιατί το γραφείο της είναι κλειδωμένο εδώ και 45 λεπτά. Ξανακατεβαίνω στο ισόγειο βρίσκω μια ανοιχτή πόρτα και ένα κεφάλι να ξεπροβάλλει πίσω από μια στοίβα φάρμακα. "Μήπως μπορείτε να ενημερώσετε την κυρία Κ. ότι είμαστε έντεκα άτομα που περιμένουμε για την υπογραφή της"; Παρά λίγο να λιποθυμίσει! Με πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει μυστικό. "Εγώ", μου λέει έντρομη, "δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο, άμα θέλετε να το πείτε εσείς".

Τρομοκρατούμαι. Για να φοβάται έτσι αυτή σκέφτομαι ποιος ξέρει…. Παίρνω βαθιά ανάσα και μπαίνω πιο μέσα φωνάζοντας δυνατά. "Κυρία Κ. μήπως θα μπορούσατε να έρθετε στο γραφείο σας γιατί πρέπει να φύγω για να δώσω το αίμα…"

Μια τσιριχτή φωνή ακούγεται από το βάθος. "Να-πε-ρι-μέ-νε-τε". Μία μία τις τόνισε τις συλλαβές, με νόημα, ότι δηλαδή θα τα πούμε πάνω εμείς. Ανεβαίνω πάλι, και συμμετέχω στις γνωστές γκρίνιες για την άτιμη την κοινωνία, τι τραβάμε και τα γνωστά. Χωρίς όμως να κάνουμε τίποτα το ουσιαστικό για να διαμαρτυρηθούμε. Μετά από δέκα λεπτά περνά από μπροστά μου η κυρία Κ. Όχι δεν μοιάζει με την μάνα Alien που φαντάστηκα, είναι απλώς μια κοντή κυριούλα, λίγο κακομούτσουνη.

Έρχεται η σειρά μου και με κοιτά με βλοσυρό ύφος. "Μπα κακόχρονο να ΄χεις πρωί πρωί" σκέφτομαι. Ίσως να σκεφτόταν κι αυτή το ίδιο για μένα, βέβαια. "Βλέπετε να καθόμαστε"; με ρωτά με σαλεμένο βλέμμα. "Συγνώμη της λέω, αλλά αν δεν σας βρίσκει το κοινό τότε τι νόημα έχει..…". "Μα τι μου λέτε τώρα", με διακόπτει. Της επαναλαμβάνω που πρέπει να πάω μετά και μου απαντά ότι κακώς δεν ενημέρωσα τους γιατρούς ότι θα καθυστερήσω να παραδώσω το φιαλίδιο. "Και πώς θα μπορούσα να προβλέψω ότι ο λόγος που θα καθυστερήσω θα είστε εσείς επειδή δεν είστε στο πόστο σας"; τη ρωτάω τάχα μου. Κοντεύει να βγάλει αφρούς! Τόσο πολύ συγχύζεται που δεν προσέχει την παράλειψη του γιατρού γιατί δεν κοιτάζει καν το χαρτί, μόνο το υπογράφει με μίσος. "Τι είναι όλοι αυτοί εδώ μέσα θεέ μου σχώραμε", λέω στον εαυτό μου. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε Ίδρυμα με τους ψυχασθενείς να έχουν καταλάβει το κτίριο. "Έπρεπε να τους πείτε να σας το φυγοκεντρίσουν"! Με μαλώνει. "Δεν έχω ιατρικές γνώσεις" της απαντάω "και δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που μου λέτε". "Σας το λέω ΕΓΩ", μου λέει, "δεν σας φτάνει αυτό"; (?) "Μη μιλήσεις, μη μιλήσεις" λέει μια φωνή μέσα μου, "πάρε το παλιόχαρτο και φύγε!". Τελικά, ψελλίζω ένα μα δεν το ήξερα και μόλις γυρίζω την πλάτη μου μου φωνάζει, "Ποτέ δεν είναι αργά, να το θυμάστε αυτό!"... Φεύγω τρέχοντας!!!

Το αγαπημένο μου πρόσωπο όλη αυτή την ώρα καθόταν αμέριμνο. "Τελειώσαμε"; με ρωτά. "Τελειώσαμε" λέω χαμογελώντας.

Μετά από δύο εβδομάδες βγήκαν οι εξετάσεις και όλες οι τιμές ήταν φυσιολογικές. Τέλος καλό όλα καλά. Πάμε γι άλλα…

Οι χαρακτήρες με την σειρά που εμφανίστηκαν:
1. Maximus
2. Αγαπημένο πρόσωπο
3. Γιατρός
4. Κυρία Π.
5. H απέναντι κυρία
6. Κοπέλα στο γραφείο Πληροφοριών
7. Άτομα που περιμένουν
8. Φοβισμένη
9. Kυρία Κ. (Προϊσταμένη)

Νοσοκομείο "Bloody Hell"

*** Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα.

"Γιατί δεν έχουμε παράσταση απόψε μπαμπάκο;"

Όταν ήμουν παιδί παρακολουθούσα μαζί με τον παππού μου πολλές παραστάσεις του Καραγκιόζη. Αγαπημένοι μου ήρωες ήταν ο Μπάρμπα Γιώργος που δεν καταλάβαινε ποτέ τίποτα, ο Κολλητήρης με τα αδέρφια του που σκαρφίζονταν πονηριές και φυσικά ο ίδιος ο Καραγκιόζης ειδικά όταν αυτοσαρκαζόταν. Ένα καλοκαίρι αγόρασα τρεις φιγούρες από ένα πανηγύρι και το απόγευμα κάρφωσα ένα σεντόνι στο διάδρομο που οδηγούσε στην εξώπορτα. Άναψα τη μεγάλη λάμπα της θείας μου και μάζεψα όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Η παράσταση είχε επιτυχία και όλοι έφυγαν χαρούμενοι εκτός από μένα. Κάποιο παιδάκι είπε στον πατέρα μου ότι ήταν πολύ αστεία η παράσταση αλλά λίγο ακριβή. Οι δικοί μου με μάλωσαν επειδή είχα το θράσος να κόψω εισιτήριο. Την άλλη μέρα έδωσα όλα τα χρήματα πίσω και ζήτησα συγνώμη. Στις επόμενες παραστάσεις η είσοδος ήταν ελεύθερη.

Εις μνήμην Ευγένιου Σπαθάρη, που αντιπροσώπευε έναν από τους παιδικούς μου ήρωες ακολουθεί απόσπασμα του άρθρου Ο Καραγκιόζης - ένα ελληνικό θέατρο σκιών από το Περιοδικό Λωτός, Μάρτιος 1981.

"... O Έλληνας Καραγκιόζης είναι ο γνήσιος θεατρικός εκπρόσωπος της λαϊκής ψυχής, των λαϊκών τάσεων και διαθέσεων, των λαϊκών πόθων και επιθυμιών. Με πολλή κομψότητα. Με πολλή διακριτικότητα αλλά με αρκετή, ενίοτε, δύναμη. Μ’ αυτή τη συνήθεια που έχουμε του ποιος είσαι εσύ και ποιος είμαι εγώ, εδώ όπου ο καθείς έχει μια τόσο βαθειά και τόσο εύθικτη, συνείδηση της ανθρώπινης του αξιοπρέπειας, κι όπου στο ίδιο μέρος – είναι πολύ φυσικό να εμφανιστούν, ταυτόχρονα πλάι πλάι, ένας δισεκατομμυριούχος εφοπλιστής ή μεγαλοβιομήχανος και διακόσοι φουκαράδες, τα επεισόδια του Καραγκιόζη διατραγωδούν τα μαρτύρια του κοσμάκη και τις βασανισμένες του προσπάθειες να τα βγάλει πέρα…" Νίκος Εγγονόπουλος

1. www.photoshoptalent.com 2. www.pbase.com

Ποιοι δυσφημούν τη χώρα;

Τι πραγματικά σημαίνει η κατηγορία ότι "η χώρα διασύρεται διεθνώς";

Μήπως εννοούν ότι κάποιοι κακόβουλοι πολιτικοί διαδίδουν αήθεις φήμες εις βάρος της κυβέρνησης;

Ή ότι συντελούν στην ήδη κακή φήμη της χώρας μας με τις δηλώσεις τους ενώ θα έπρεπε να την κουκουλώνουν.

Αν ισχύει το δεύτερο, αναρωτιέμαι αν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία περιμένουν μέσω δηλώσεων να ενημερωθούν για τα σκάνδαλα. 'Η μήπως τέτοιου είδους δηλώσεις στοχεύουν στον επηρεασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να καταγράφει υψηλό χρέος, έλλειμμα και αυξημένη ανεργία.

Η συγκάλυψη σίγουρα δεν είναι μια καινούργια τακτική, αλλά το γεγονός ότι την εφαρμόζουν εν ονόματι της διαφάνειας είναι τουλάχιστον αξιοθρήνητο. Αλήθεια, ποιοι πραγματοποίησαν εκείνη την δημοσιονομική απογραφή με τα διογκωμένα ελλείμματα;

Αν ισχύει το πρώτο βέβαια, τότε πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ, όχι πια για την φουκαριάρα τη χώρα, αλλά για το λαβωμένο κύρος των άμεμπτων υπουργών της σημερινής κυβέρνησης και για το ζοφερό μέλλον της κομματικής τους πειθαρχίας.

Photo: By Yuri Bonder

" Ωστόσο..

.. ανθρώπινη σκέψη και ανθρώπινη ευαισθησία δε σημαίνουν ποτέ καθαρή αλήθεια, αλλά ένα μείγμα αλήθειας και πλάνης. Γι' αυτό είναι σωστό ν' αλλάζουν οι γνώμες, για να μετατοπίζεται τουλάχιστον η πλάνη, αφού ποτέ δε θα μπορέσει να λείψει..."

Γιώργος Σεφέρης "Δοκιμές"

Photo: By Eric Overacker

"Απρίλης, Μάης, κοντά ειν' το θέρος"

Και κουτσουπιές αντίκρυσα και μου 'παν Καλημέρα

Και παπαρούνες εσυνάντησα στο διάβα 'μ πέρα ως πέρα

Και τον καφέ 'μ ήπια

αγναντεύοντας τη θάλασσα όλη μέρα

Και γλαροπούλια ετάισα και εύκολα γίναμ φίλοι

Και στην Αθήνα γύρισα λίγο μετά το δείλι

Και Καλό Μήνα εύχομαι γλυκύτατ eφίλοι .

Aφιερώνω το τραγουδάκι στον εαυτό μου,

που είναι εκ γενετής... ατίθασος.

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου.

Πρωτομαγιά

 

Στον Απόηχο του Σεληνόφωτος

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά

H Λυδία Κονιόρδου διάβασε ένα απόσπασμα

από την Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου.

Hannibals ante portas

"Βλέποντας τους γύπες της Ευρώπης να πετούν προς την εξαφάνιση λόγω πείνας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να αλλάξει τη νομοθεσία και να επιτρέψει στους κτηνοτρόφους να αφήνουν τα νεκρά ζώα τους εκτεθειμένα στο χωράφι. Η απόρριψη νεκρών ζώων σε ανοιχτούς χώρους απαγορεύτηκε τη δεκαετία του 1990, στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής προσπάθειας κατά της νόσου των τρελών αγελάδων. Οι γύπες, γνήσιοι καθαριστές της φύσης, έχασαν έτσι μια σημαντική πηγή τροφής και αναγκάζονται να διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να εντοπίσουν κάποιο κουφάρι" . (www.in.gr/news)

Διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο σκέφτηκα πως αν χειροτερέψουν τα πράγματα με την οικονομική κρίση τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας μας δεν θα αντέξουν. Οι άστεγοι, οι χρεοκοπημένοι και οι ναρκομανείς θα κείτονται στους δρόμους της Αθήνας. Οι χιλιάδες συνταξιούχοι που δεν λένε να αφήσουν το μάταιο τούτο κόσμο, αν και πολλοί είναι πλήρεις ημερών, θα είναι οι πρώτοι που θα εξοντωθούν. Είναι σίγουρο πως η νομοθεσία θα αλλάξει προς όφελος των υπολοίπων. Κάποιοι πρέπει να είναι ζωντανοί σ΄αυτή την χώρα, να παραμείνουν γεροί και δυνατοί. Ένας θα είναι ο τρόπος. Οι χαμηλόμισθοι, κάτι τυχάρπαστοι φτωχομπινεδιάρηδες και διαφόροι άλλοι αναξιοπαθούντες που ζουν εις βάρος όλων των κυβερνήσεων και αρέσκονται στο να ζητιανεύουν από το ελληνικό κράτος, επιτέλους θα φανούν χρήσιμοι. Τα κουφάρια τους θα θρέψουν τους άξιους συνεχιστές της κοινωνίας μας. Του επίλεκτους!

Υ.Γ. Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους γύπες για τον ατυχή παραλληλισμό.

Photos By Patrick Desmet

THE OTHERS

Πολλές φορές νιώθουμε εξαναγκασμένοι να συναναστραφούμε με απεχθή ανθρωποειδή στο οικογενειακό ή στο εργασιακό μας περιβάλλον. Αρχικά, καλή τη πίστει, μέχρι να αρχίσει να ορθώνεται το τέρας μέσα μας και η εξιχνίαση των μικρών ή μεγάλων ατιμιών γίνεται εμμονή. Μια διφορούμενη κουβέντα ή ένα ανεξακρίβωτο βλέμμα είναι αρκετά για να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Ανεμοθύελλα! Δεν είμαστε όμως ποτέ ανυπεράσπιστοι. Ξυπνά το ένστικτο της επιβίωσης και μεταφερόμαστε ως δια μαγείας στην πρώτη γραμμή.

Όχι, όχι, όσο και να προσπαθήσουμε, οι ένοχοι δεν θα παραπεμφθούν στη Χάγη. Τι ξέρουν άλλωστε αυτοί εκεί. Ξέρουν τις λεπτομέρειες που γνωρίζουμε εμείς για τους άλλους; Tις συνήθειές τους, τις αδυναμίες τους; Mόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να βάλουμε τις τρικλοποδιές που έχουμε πολύ προσεχτικά σχεδιάσει, γιατί μόνο εμείς μπορούμε να προβλέψουμε τις αντιδράσεις τους. Καταρρίπτουμε τα στερεότυπά τους για να επιβάλλουμε τα δικά μας. Ο φθόνος είναι το γράσο στα γρανάζια μας. Παρακολουθούμε με προσήλωση τις κινήσεις των άλλων, τις κουβέντες τους, τις ανάσες τους. Και χραπ! Εκεί κοντά στη ζώνη του λυκόφωτος είναι η δική μας μεγάλη στιγμή. Εκεί, είμαστε.

Με τον καιρό οι εγωιστικές διαφορές μας διογκώνονται καθώς περπατάμε σε τεντωμένα σχοινιά. Ο καθένας στο δικό του. Δεν συναντιόμαστε αλλά συμπορευόμαστε, περιμένοντας σαν τα όρνια να δούμε ποιος θα πέσει πρώτος.

Νιώθουμε υπερήρωες, δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να κλάψουμε, να αρρωστήσουμε, να είμαστε άκεφοι. Κανένα κακό δεν πρέπει να χτυπήσει την δική μας πόρτα. Εμείς δεν είμαστε τρωτοί με λίγα λόγια. Μόνο τιμωροί. Των άλλων.

Στα μάτια τους όμως αντικατοπτρίζονται τα δικά μας μάτια. Εξολοθρεύοντας τους άλλους δημιουργούμε μια λίστα στη οποία απλώς βρισκόμαστε λίγο πιο κάτω. Τι ανομολόγητα όμορφο είναι να μισείς, να καιροφυλακτείς, να τιμωρείς! Μικρά εγκλήματα που τόσο αβίαστα διαπράττονται, καταγράφονται στο προσωπικό μας ημερολόγιο, μα σαν να είναι άγραφες αυτές οι σελίδες. Ψάχνοντας για θύματα γινόμαστε όλοι θύτες αφήνοντας πολλές κενές σελίδες πίσω μας.

Μπορεί όμως ανά πάσα στιγμή να ανακοπεί η θριαμβευτική πορεία μας και να μην πετύχουν όλα μας τα σχέδια. Πίσω και πάνω από όλα, ένα δυνατό γέλιο αντηχεί. Και δεν είναι το δικό μας.

Y.Γ. Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στην αγαπητή Margo, απλά και μόνο επειδή μία λέξη της με ενέπνευσε, η λέξη "γέλιο".

Photo: By George Hension

Στάχτες και Burberry

Σχεδόν δίπλα στην εξέδρα ένα κουβούκλιο με το γνωστό βουητό. Μα ποιος έξυπνος σκέφτηκε ότι την ώρα της Ανάστασης τα παιδάκια θα τρώνε ποπ κορν και μαλλί της γριάς. Ένας κύριος με στρας στην πλάτη κανονίζει ραντεβού σε γνωστή μπουζουκερί μιλώντας δυνατά. Μια παρέα με ρομπέρτο καβάλι φωτογραφίζει ο ένας τον άλλον βρίζοντας με τους γνωστούς τίτλους ευγενείας. Αιθέριες, δεν το λες, υπάρξεις, ίσως, παρελαύνουν λανσάροντας τσάντες λουί βιτόν σε μέγεθος βαλίτσας κλέβοντας όλα τα βλέμματα. "Σιγά θα κάψεις την κυρία" φωνάζει μια μητέρα στην κόρη της, μη και γίνουν στάχτες τα εξτένσιον της μπροστινής. Άρτι αφιχθείσα από το Τζιμπουτί; Πραγματικά αναρωτιέμαι. Ειδάλλως, ποιος ξέρει πόσες μέρες τσιτσίριζε στο σολάριουμ.

Νιώθω ξαφνικά να απειλούμαι. Έρχονται από παντού! Δύο ευτραφή χέρια με μπαλώματα στους αγκώνες πάνε να με πνίξουν. "Υπομονή", σκέφτομαι, μη της χαλάσω την ανείπωτη ευτυχία, απόψε που ‘βαλε τη μπέρμπερι λευκή μπλούζα και ας διαγράφει τρεις στρώσεις λίπους. Να βρίσκεται ανάμεσα στις διακεκριμένες προσωπικότητες της τοπικής κοινωνίας, ναι, είναι η επισφράγιση μιας κουραστικής μέρας στο άδειο πλέον Κολωνάκι εν μέσω οικονομικής κρίσης. Απ’ τα αριστερά έρχονται κι οι καουμπόιδες του Ελ Πάσο, με λευκές μπότες, αμάνικα μπλουζάκια και γούνινα γιλέκα. Όλοι θέλουν το πολυπόθητο Άγιο Φως. Είμαι το πλησιέστερο αναμμένο κερί!

Σε μια προσπάθεια διάσωσης κάποιοι από την οικογένειά μου με τραβούν σε αντίθετη κατεύθυνση και μετακινούμαστε όλοι κάτω από ένα δέντρο. Τα λεπτά περνούν με ασπασμούς, χαμόγελα και ευχές. Επιφωνήματα θαυμασμού ακούγονται και ο ουρανός φωτίζεται. Μένουμε άφωνοι με το φαντασμαγορικό θέαμα των πυροτεχνημάτων. Οι επιζήσαντες κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο περπατώντας. Μα τι μας περιμένει πάλι κι εκεί. Σείεται η γης. Μη να' ναι ο Γκοτζίλα, μη να' ναι ο Χουλκ.

Ένα ανελέητο σφυροκόπημα, ντουπ, ντουρουπντουπντουπ, από το γούφερ του κατακόκκινου επανδρωμένου κάμπριο δίνει παλμό στην λαμπερή μας βραδιά. Μήτε είν’ ο Γκοτσίλα, μήτε ο Χουλκ. Είν’ το βαρύ λαϊκό άσμα στη διαπασών που μας τραντάζει συθέμελα ενώ πραγματώνει το υπέρτατο νόημα της Αναστάσεως με φόντο τα λαμπιόνια του φεριμπόουτ.

Η φωτογραφία : www.photo.net (A. Hunt)

Στην Αρένα του Μυαλού μου

Χρόνια τώρα, κάθε φορά, θέλω να τη σπάσω αυτή τη ρημαδοκαρέκλα, να την κάνω κομμάτια. Μονομαχώντας με ανίκητες σκιές που μου κλείνουν το δρόμο προσπαθώ να περάσω ανάμεσα από τα φαντάσματα του μυαλού μου ψάχνοντας για κείνη. Τόσα κεράκια με έβαζαν να ανάβω, τόσους ψαλμούς να τραγουδώ, τόσα στεφάνια να πλέκω, για ποιον και γιατί ποτέ δεν κατάλαβα. Ποιος μας ακούει, να τον ρωτήσω γιατί μας πικραίνει τόσο. Όταν όλους και όλα τα θεωρούμε δεδομένα, λες κι έρχεται πάνω στο άλογο μόνο και μόνο για να αποκεφαλίσει τα πιόνια της σκακιέρας μας που με τόσο κόπο στήσαμε. Όρθωσα κι εγώ τόσες φορές το ανάστημά μου αλλά πως ν' αντέξει το σπαθί ενός θνητού σε μια άνιση μάχη. Νικήθηκα. Αγαπημένοι άνθρωποι λείπουν κι από το δικό μου σκηνικό. Μόνο τα ντουβάρια και τα παλιοέπιπλα έχουν μένει στην ίδια θέση….

... Πίσω σε κείνο το Πάσχα λοιπόν... να μου έχουν παραχωρήσει την μεγάλη κρεβατοκάμαρα. Σηκώνομαι νωρίς από το μεσημεριανό τραπέζι τάχα μου για να ξεκουραστώ και τρυπώνω μέσα. Όταν όλοι πέφτουν για ύπνο ανοίγω σιγά σιγά την πόρτα και κοιτώ στο μακρύ διάδρομο, κανείς. Περπατώ για να μη με ακούσoυν όπως στο κουτσό πότε αριστερά ποτέ δεξιά γιατί έχω εντοπίσει σε ποια σημεία δεν τρίζει το ξύλινο πάτωμα. Γρήγορα πλησιάζω το τραπέζι του σαλονιού και βουτάω δύο πασχαλινά κουλούρια και ένα μεγάλο στριφτό. Νιώθω βέβαια και τύψεις. Είναι και εκείνος ο γέρος που καπνίζει στον πίνακα που κρέμεται από πάνω, λες και τον έβαλαν επίτηδες να επιβλέπει. Με κοιτά με βλοσυρό ύφος, σαν να μου φωνάζει, "Πάλι δε νηστεύεις Μεγάλη Παρασκευή; Κάθε χρόνο τα ίδια"; Για καλή μου τύχη τα έργα τέχνης δεν μιλάνε, και φεύγω γρήγορα από το σκοτεινό σαλόνι.

Πέφτοντας στο κρεβάτι βγάζω δύο τεύχη του Σεραφίνο κάτω από το στρώμα. Τα έχω αγοράσει κρυφά από το περίπτερο του Μαντά το πρωί. Όχι ότι δεν διαβάζω και πιο δύσκολα περιοδικά, αλλά να, πάντα επιλέγω τα πιο άσχημα και κακοφτιαγμένα αντικείμενα. Ποιος να μπει στον κόπο να τ’ αγοράσει έτσι χάλια που είναι;

Ο Σεραφίνο είναι πάντα στοιβαγμένος πίσω, πότε νοτισμένος από την πρωινή υγρασία, πότε με μισοσκισμένες σελίδες, τον λυπάμαι.

Νωρίς το απόγευμα κατεβαίνω με ένα τσούρμο παιδιά στον πιο όμορφο κήπο της γειτονιάς για να κόψουμε τριαντάφυλλα. Παίρνει ο καθένας από μερικά και λίγο πριν μας κυνηγήσει η κυρά Γιωργία, επειδή ως συνήθως της κόβουμε πολλά, φεύγουμε τρέχοντας. Στον πάνω δρόμο χωριζόμαστε και δίνουμε ραντεβού το βράδυ στον επιτάφιο. Μόλις φτάνω έξω από το σπίτι ραίνω τον δρόμο με τα ροδοπέταλα ρίχνοντας και μερικές σταγόνες κολόνια από άνθη λεμονιάς. Ο δρόμος μπροστά σε κάθε σπίτι πρέπει να είναι περιποιημένος ώστε να δεχτεί με ευλάβεια κι αυτός τον επιτάφιο.

Όλοι έχουμε ντυθεί περιμένουμε τον θείο μου να ετοιμαστεί για να πάμε μαζί στην πλατεία που μαζεύονται οι επιτάφιοι από όλες τις γειτονιές της πόλης. Έχω χαρά που διάλεξα τόσο όμορφα άνθη και με μεγάλη περηφάνια κατεβαίνω να το περιγράψω στην γιαγιά μου. Λίγο πριν μπω μέσα ακούω τη φωνή της από το ανοιχτό παράθυρο να παρακαλεί τη θεία μου να την αφήσει να ντυθεί κι αυτή. "Μα να μη βάλω το καφέ φόρεμα και την καρφίτσα που’ ρθε το παιδί να με ιδεί; Πάρε και την καρέκλα να με βάλεις δίπλα στα σκαλιά, να χαιρετάω τον κόσμο που θα περάσει. Έτσι, για να λέει το παιδί πως είμαι καλά".

Ακούγοντας αυτά τα λόγια δεν μπαίνω μέσα. Ανεβαίνω πάλι επάνω.

Ακόμα θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν κατάλαβα εκείνη ακριβώς τη στιγμή ότι αυτό ήταν και το τελευταίο της Πάσχα, αλλιώς όχι μόνο το καλό το φόρεμα θα της φορούσα, αλλά μέχρι στις πλάτες μου θα την κουβαλούσα, να την έχω πολύ ψηλά, όπως της άξιζε.

Γυρίζουμε γρηγορότερα από τους άλλους αφήνοντας την μπάντα να παίζει πίσω μας. Θα περάσουν δύο επιτάφιοι μπροστά από το σπίτι μας και πρέπει να είναι όλα έτοιμα. Ανοίγουμε τα ψηλά παράθυρα, ανάβουμε τα κεριά στα περβάζια και περιμένουμε. Βάζω και μια καρέκλα για την γιαγιά μου στο πεζοδρόμιο δίπλα στις σκάλες όπως το ζήτησε.

"Τι τη θες την καρέκλα"; με ρωτά η μάνα μου. "Για την γιαγιά, θα ανέβει για να είμαστε μαζί" της λέω. Δεν πήρα απάντηση.

Μα να, ακούω την ψαλμωδία. Να και τα εξαπτέρυγα ξεπροβάλλουν, αλλά εγώ έχω αγωνία. "Που είναι"; αναρωτιέμαι, "Θα περάσουν και θα τους χάσει". Ο κόσμος περνά και μας χαιρετά, να ο ένας επιτάφιος, πάει κι ο άλλος, να κι οι φίλες της γιαγιάς μου που μου χαμογελούν, αλλά κανέναν και τίποτα δεν βλέπω, μόνο την καρέκλα της που παραμένει από τότε και για πάντα άδεια.

Συνεχίζεται...

1. By La Crewe: www. photonet.com, 2.www.daylife.com/photo/08J15fJ92D17F

Το Προφίλ Ενός Δράστη

ψυχή
η συναισθηματική και ηθική υπόσταση ενός ανθρώπου

Ψυχολογία (Ψυχή + λόγος)

η μελέτη της συμπεριφοράς, του νου και της σκέψης

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η ψυχή ανήκει στον κόσμο των ιδεών, προϋπάρχει του σώματος , είναι αιώνια κι αθάνατη. Όλοι έχουν μέσα τους τη γνώση και την αλήθεια και πρέπει να την ανακαλέσουν στη μνήμη τους.

Για τον Χριστιανισμό η ψυχή του ανθρώπου δε διαπιστώνεται ούτε ανιχνεύεται επιστημονικά. Βιώνεται πνευματικά. Για την εκκλησία δεν πρέπει ν’ αναζητούμε τα αίτια των ψυχικών διαταραχών στο εξωτερικό περιβάλλον, στον κοινωνικό περίγυρο ή στις προσβολές της καθημερινότητας που βάλουν κατά του ανθρώπου, αλλά μέσα στην ίδια μας την ψυχή με την βοήθεια του Θεού.

Όλες οι θρησκείες του κόσμου έχουν τις δικές τους ερμηνείες για την ψυχή, την προέλευσή της και τον προορισμό της.

Ο John Locke υποστήριζε ότι γεννιόμαστε λευκό χαρτί (tabula rasa) και σιγά σιγά διαμορφωνόμαστε μέσα από τις εμπειρίες μας.

Ο William James επίσης δεν πίστευε ότι υπάρχει κάποιο κέντρο στον εγκέφαλό μας που κατά την διάρκεια των διεργασιών του εμείς ενσυνείδητα διευθύνουμε τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας συγκροτείται από τη συσσώρευση εμπειριών

Για να μην παραθέσω τις δαιδαλώδεις θεωρίες του Sigmund Freud αναφέρομαι μόνο σε κάποια λόγια του, όπου μας προτρέπει να κοιτάξουμε στα βάθη της δικής μας ψυχής και να μάθουμε πρώτα να κατανοούμε τον εαυτό μας και μετά θα κατανοήσουμε γιατί ήταν αναπόφευκτο να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτή την (όποια) ασθένεια και έκτοτε ίσως αποφύγουμε να ασθενήσουμε.

Η επιστήμη πάλι μας εξηγεί ότι ο εγκέφαλος είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός ο οποίος αποτελείται από δισεκατομμύρια νευρώνες με χιλιάδες συνδέσεις και εμφανίζει ιδιότητες των οποίων τα στοιχεία είναι πολύ δύσκολο ακόμα και σήμερα να αναλυθούν.

Ο σκοπός των παραπάνω θεωριών σε καμία περίπτωση δεν είναι επιμορφωτικός. Είναι προφανές ότι οι αναφορές μου είναι ατελείς. Αποτελούν όμως κατά την γνώμη μου μια μικρή γεύση για την πολυπλοκότητα της ψυχής ή/και του μυαλού του ανθρώπου. Πόσο δύσκολη λοιπόν θα πρέπει να είναι η ανάλυση των πράξεων ενός ανθρώπου είτε είναι υγιής είτε ασθενής και πόσες πολλές ώρες συνδιαλλαγής μαζί του θα απαιτούνται…

Είναι εφικτή η περιγραφή του "προφίλ ενός δράστη" μέσα από τις πληροφορίες άλλων συνανθρώπων του για τον ίδιο; Έχουν καταλυτική επίδραση το αν είναι λιγομίλητος, δεν χαμογελά όταν αγοράζει καφέ ή ότι η μουσική του επιλογή είναι το heavy metal; Είναι αρκετό να γνωρίζουμε το ότι περνά αρκετές ώρες στο διαδίκτυο, γράφει οργισμένα λόγια και δημοσιεύει φωτογραφίες του με όπλα στο ιστολόγιο του, για να κατανοήσουμε τις πράξεις του; Πόσο εύκολο είναι να περιγράψουμε έναν άλλο άνθρωπο έχοντας περισυλλέξει λίγα στοιχεία από την καθημερινότητά του; Τι μπορεί να κρύβει η ψυχή κάποιου που έχει προγραμματίσει να δολοφονήσει εν ψυχρώ οποιονδήποτε συναντήσει μια συγκεκριμένη ημέρα και μετά να αυτοκτονήσει; Μία είναι η απάντηση; Αναρωτιέμαι!

Σίγουρα η ευγενική αλλά ολιγόλεπτη προσφορά των ψυχολόγων και ψυχιάτρων που εμφανίστηκαν και θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στα παράθυρα των δελτίων μπορεί να είναι αρωγός στην περαιτέρω εξήγηση του κοινωνικού φαινομένου της νεανικής βίας και παραβατικότητας, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνεισφέρει στην κατανόηση της προσωπικότητας του νεαρού δράστη και αυτόχειρα με τον οποίον ουδέποτε μίλησαν.

Κοιτάζοντας τον καθρέφτη

Η μοίρα ενός ανθρώπου που βιάζεται είναι να φτάνει αργοπορημένος κι εγώ σήμερα βιάζομαι πολύ! Έπρεπε ήδη να είμαι σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Διαλέγω ένα σύντομο δρόμο, μα την τύχη μου, πέφτω σε μετακόμιση. Βάζω όπισθεν αλλά πίσω μου έχουν έρθει καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα με οδηγούς απ’ αυτούς που τους φωνάζεις "κάντε πίσω δεν περνάει" και σε κοιτούν πίσω από το παρμπρίζ με ύφος ασθενή μετά τη λοβοτομή.

Τηλεφωνώ εν εξάλλω για να πω ότι θα αργήσω, μου απαντά ο υπάλληλος με ένα "Ναιαι", σαν να είναι αλληγορία κάποιας βρισιάς και αμέσως αυθυποβάλλομαι για να αλλάξω ύφος μη και διακοπεί η κατά τ’ άλλα ανεπιτυχής επικοινωνία μας. Θα αναρωτηθείτε βέβαια τι υπηρεσία είναι αυτή που απαντάνε κιόλας. Ήξερα το εσωτερικό νούμερο και του την έσκασα!

Τελικά κάνει λίγο χώρο το φορτηγό μετά από τα τόσα κορναρίσματα, καβαλάμε το πεζοδρόμιο διαλύοντας το σαθρό κράσπεδο και φεύγουμε... Να μη μακρηγορώ, από το άγχος μου παραβιάζω ένα στοπ, και δεν σταματώ στο πορτοκαλί φανάρι ενώ αντιλαμβάνομαι ότι όταν θα περνώ τη διασταύρωση θα έχει ήδη γίνει κόκκινο. Οδηγώ παράνομα στον λεωφορειόδρομο για περίπου πέντε λεπτά και μπαίνω σφήνα μπροστά στο λεωφορείο της γραμμής για να μην με καθυστερήσει κι άλλο. Νιώθω ανακούφιση που το λεωφορείο δεν είναι τόσο ευέλικτο να με κυνηγήσει και κοιτάζοντας από τον καθρέφτη το βλέπω να μένει πίσω αλλά με την ορθάνοιχτη παλάμη του οδηγού να με χαιρετά συνοδευόμενη από κάτι ασυναρτησίες που δεν προλαβαίνω να ακούσω.

Μόλις φτάνω στον προορισμό μου συνειδητοποιώ πόσο καλός άνθρωπος πρέπει να είμαι για να βρω παρκάρισμα στην πρώτη γωνία. Πλησιάζοντας όμως βλέπω ότι έχει ράμπα…. μα αυτό δεν βαστάει η καρδιά μου να το κάνω. Περιπλανιέμαι στα στενά γυρίζοντας γύρω από το τετράγωνο έξι, επτά; φορές και βρίσκω αλλού χώρο να σταθμεύσω το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω, μου φωνάζουν μέσα από μια έβγα να μη παρκάρω εκεί γιατί περιμένουν φορτηγό. Έ όχι! Ως εδώ η καλοσύνη. "Αποκλείεται" απαντάω με τόση οργή που η ευτραφής κυρία τρομάζει και μου λέει με σιγανή φωνή "καλά παιδί μου μόνο μην αργήσεις". "Παιδί" μου άλλο και τούτο σκέφτομαι.

Αναπάντεχο, αλλά η δουλειά μου διεκπεραιώνεται γρήγορα και πριν ξεπαρκάρω ζητώ συγνώμη στην γυναίκα και αγοράζω και κάτι. Θράσος! Η γυναίκα είναι λιγομίλητη και μαζεμένη, "άσε μην το ‘χει σκάσει από πουθενά, τόσα που γίνονται στις μέρες μας", θα σκέφτεται. Πληρώνω και φεύγω με το κεφάλι ψηλα αλά Δελαπατρίδης.

Επιστρέφω στο σπίτι μου, αλλά το άγχος έχει δώσει πλέον τη θέση του στη ντροπή. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και αναπόφευκτα κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Διχάζομαι.
"Ντροπή σου" μου λέει μια φωνή. "Πόσες φορές παραβίασες τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας"; "Λίγες και τι έγινε, εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο"; απαντά μια άλλη. "Είσαι δημόσιος κίνδυνος τ’ ακούς; Έκανες όλα όσα κοροϊδεύεις"! "Αφού τίποτα δεν συνέβη άσε μας ήσυχους" απαντάει η άλλη. "Κι αν είχε συμβεί"; ρωτάει η πρώτη φωνή. "Σιγά" ξανααπαντά η άλλη, "ένα γέρο μόνο πήγαμε να φάμε, ποιος θα τον αναζητούσε την σημερινή εποχή";

"Μα τι κουβέντα είναι αυτή μέσα στο κεφάλι μου θα μου στρίψει"! Ανασύρω από τα βάθη του εαυτού μου την συνείδησή μου και φωνάζω "Φύγετε κι οι δυο, βεβαίως νιώθω ντροπή, τι να κάνω όμως τώρα πια, να πάρω τηλέφωνο την Τροχαία και να παραδοθώ";;;

Έτσι λοιπόν μετά από σκληρή μάχη με τον πολυπρόσωπο εαυτό μου, δεν τηλεφωνώ πουθενά παρά αποφασίζω να εξιλεωθώ εξιστορώντας τα κατορθώματά μου με πάσα ειλικρίνεια στο ιστολόγιο μου, που μεταξύ μας έχει και αντισηπτικές ιδιότητες γιατί απομακρύνει ως δια μαγείας όλους τους κινδύνους. Κανείς δεν ξέρει το όνομά μου, κανείς δεν θα με κοιτάξει στα μάτια, κανείς δεν θα με κυνηγήσει, πρόστιμο δεν θα πληρώσω...
Και θα φροντίσω να γράψω μια αφελή διήγηση που δεν θα συνταράξει τον κόσμο μήπως και βαρεθούν οι περισσότεροι να την διαβάσουν κι έτσι ανώδυνα να γλιτώσω :-)

Eσείς πόσο τοις εκατό σωθήκατε;

Η τραγωδία στην Λ' Ακουιλα της Ιταλίας είναι ένα γεγονός που μας συγκλόνισε και θα μας συγκλονίζει για καιρό ακόμα. O θρήνος για το χαμό τόσο ανθρώπων αλλά και η αγωνία όσων περιμένουν να μάθουν αν θα βγουν ζωντανοί οι δικοί τους από τα ερείπια είναι πέρα από τις αντοχές μας.

Η ανάγκη επίσης να ενημερώνουν τα μέσα ενημέρωσης για τυχόν Έλληνες που αγνοούνται είναι κατανοητή. Υπάρχουν μανάδες, πατεράδες, συγγενείς και φίλοι που κρέμονται από τα χείλη τους.

Γιατί όμως σε κάποια πρώτα έκτατα δελτία κατά την διάρκεια της διαβεβαίωσης του ανταποκριτή, ότι ανάμεσα στα θύματα δεν υπήρχαν Έλληνες, κάποιοι δημοσιογράφοι αναφωνούσαν χαρούμενοι , "Μπράβο", "Ευτυχώς" ή "Πάλι καλά"

(πάλι καλά που ήταν μόνο Ιταλοί;;;) ;

Γιατί σε σχόλιο μητέρας η οποία φώναζε έντρομη ότι μόνο το ένα από τα δύο της παιδιά διαπιστώθηκε ότι είναι καλά, η απάντηση του δημοσιογράφου ήταν "ωραία, τότε είστε 50% καλά";

Γιατί όλο το μεσημέρι επιδίωκαν απευθείας σύνδεση με κάποια μάνα που τηλεφωνούσε στο εγκλωβισμένο παιδί της;

Γιατί μετατρεπόμαστε σε ανθρωποβόρα τέρατα κατασπαράζοντας το ίδιο μας το είδος, με την πρώτη ευκαιρία;

Photo : drawingsongs.wordpress.com

Il Principle

Ξεφυλλίζοντας απόψε τα όνειρά μου, να περάσει όπως όπως η βραδιά μου, στην δική σου τη σελίδα ηγεμόνα εσταμάτησα:

Και διαβάζοντας πως "Ο άρχων δεν ενδιαφέρεται για την ηθική με την συμβατική της έννοια. Είναι ψυχρός και κρατά σε απόσταση τον υπόλοιπο κόσμο. Κατά την αντίληψη του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αναρωτιέται αφού οι άνθρωποι δεν είναι διόλου καλοί , γιατί τότε να μην επωφεληθώ από αυτούς;" , τότε θυμήθηκα ότι για κάποιους από σας κάποτε δάκρυσα. Μα δεν θυμήθηκα το χρώμα των ματιών σας, ανυποψίαστοι άρχοντες που ασκείτε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας , πρωθυπουργοί, πρόεδροι, αφεντικά, διευθυντές, ζάμπλουτοι, διαχειριστές πολυκατοικιών, ιδιοκτήτριες κομμωτηρίων, πρώην υπεύθυνοι ομάδων κρούσης και νυν υπουργοί, υπεύθυνοι γραφείων τύπου, οδηγοί ταξί, δήμαρχοι, καρεκλοκένταυροι του δημοσίου τομέα, ιδιοκτήτες γραφείων τελετών, νταβατζήδες, τελωνειακοί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλογιατροί, σχεδιαστές, μεγαλοκατασκευαστές, πρυτάνεις, άρχοντες των δαχτυλιδιών, διευθυντές φυλακών, μεγαλοδημοσιογράφοι, ματατζήδες, μεγαλοεκδότες, επιθετικοί ελληνάρες, τραπεζίτες, δήθεν intelligentsia και πολλοί πολλοί άλλοι... Μόνο σαν κατάλαβα ότι ο παρακμασμένος Μακιαβελισμός σας δέχεται ασύμμετρη απειλή, αφού δεν έχει πια αντίκρισμα, ούτε τον ήχο της φωνής σας δεν θυμήθηκα. Και προσπαθώντας κάτι για να θυμηθώ, σαν πρίγκιπας αποκοιμήθηκα.

*Διευκρίνηση*
Αναφέρομαι μόνο στους ασυνείδητους και όχι στους φιλότιμους συμπολίτες μας , στα ίδια τα επαγγέλματά τους ή στους τίτλους τους. Εξαιρούνται οι νταβατζήδες, οι πεθερές και οι πρωθυπουργοί.

Πηγές για την ψυχολογία του άρχοντα:
1. "Il Principle", Νiccolo Macchiavelli 2. "Δημόσιες Σχέσεις", Κ. ΜαγνήσαληςΈμπνευση μου: το τραγούδι "Αποκοιμήθηκα"
Η φωτογραφία υπάρχει στο: www.photochart.com/photo_3548_Sleeping%20Prin...

Rabîndranâth Tagore

Σχολική Προσευχή

"Εκεί όπου ο νους δε νιώθει φόβο
και το κεφάλι κρατιέται ψηλά.
Εκεί όπου η γνώση είναι ελεύθερη.
Εκεί όπου τα λόγια έρχονται από τα βάθη της αλήθειας.
Εκεί όπου η ακούραστη προσπάθεια

απλώνει τα χέρια της προς την τελειότητα.
Εκεί όπου ο κόσμος δεν έχει διαμελιστεί

σε στενούς περιοριστικούς τοίχους.
Εκεί όπου το καθαρό ρυάκι ή η λογική

δεν έχασε το δρόμο της μέσα

στην πληκτική άμμο της ερήμου

μιας πεθαμένης συνήθειας.
Είθε σ' αυτόν τον παράδεισο της ελευθερίας
Να ξυπνήσει η χώρα μου,
Πατέρα".

Η προσευχή εμπερικλείει το όραμα της ιδανικής κοινωνίας του Tagore για μια ελεύθερη Ινδία, η οποία τότε βρισκόταν υπό την Βρετανική κατοχή. Το μήνυμα της έχει διεθνιστικό χαρακτήρα και είναι πάντα επίκαιρο. Σε αυτό το όνειρο για την ελευθερία στηρίχτηκε και η ηθική καθοδήγηση του Mahatma Gandhi και του πρώτου Πρωθυπουργού της Ινδίας Jawaharlal Nehru .

Ο Νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Rabîndranâth Tagore γεννήθηκε στην δυτική Βεγγάλη και υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Σπούδασε στην Καλκούτα και στην Αγγλία. Ασχολήθηκε και με την εκπαίδευση.

Μια προσευχή για τα παιδιά που κακοποιούνται στην Ινδία ακόμα και σήμερα.

1. Πρωινή προσευχή στο Ορφανοτροφείο St. Thomas Orphanage στην India (2007): gospa.org/pl/pages/orphanage

2. Lotus flower : rajaputhran.sulekha.com

Οι ελεύθεροι ένα βήμα μπροστά.

 

Ναρκωμένοι βαδίζουμε στην καθημερινότητα πασχίζοντας να μιμηθούμε κάποιους ή να γίνουμε πρότυπα για άλλους. Αν τελικά υπήρχε ομοιομορφία στην ανθρώπινη φύση, θα είχαμε την ευκαιρία να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τις ζωές μας;

Ο άνθρωπος όπως όλα τα όντα στη γη κυνηγά την απόλαυση. Παρόλα αυτά αυτό που διαχωρίζει την ανθρώπινη φύση είναι ο τρόπος που ο άνθρωπος επιδιώκει την ευχαρίστηση.

Η ευτυχία του κάθε ανθρώπου εξαρτάται από το δικό του σχέδιο από το οποίο πηγάζει ένα είδος ευχαρίστησης που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι συνεπαίρνει και κάποιον άλλον.

Έτσι, είμαστε ελεύθεροι!

Η ποικιλομορφία στην ανθρώπινη φύση είναι αυτό που καθιστά εφικτή την προσωπική μας ευτυχία. Ας προσπαθήσουμε πολύ για να την διατηρήσουμε γιατί μας προσφέρει μεν πολλά αλλά απαιτεί περισσότερα.

ΤRAVELOGUE 3

(κλικ στη φωτογραφια)

Σβήνουμε τη μηχανή και κατεβαίνουμε… σε έναν άλλο κόσμο, γαλάζιο. Νιώθω δέος. Φοβάμαι μήπως κάποιος πάρει μια γόμα και μου τον σβήσει…. μήπως πέσει ο ουρανός να με πλακώσει, μήπως σταματήσω να αναπνέω. Όχι, τίποτα δεν συμβαίνει. Μόνο ο χρόνος σταματά. Νιώθω ότι αυτός ο κόσμος είναι δικός μου, ότι αυτό το γαλάζιο υπάρχει μόνο για μένα.

Βέβαια, μετά από μερικά λεπτά ο χρόνος σαν να ξαναρχίζει να μετρά και συνειδητοποιώ ότι η μοναδική πρόσβαση στην παραλία είναι τα εκατοντάδες απότομα σκαλιά που ξετυλίγονται απειλητικά μπροστά μου!
Περιπετειώδης τύπος ενίοτε, ρίχνω το βαρύ σακίδιο στην πλάτη μου και αρχίζω να κατεβαίνω μαζί με τους υπόλοιπους. Ποιος νοιάζεται! Είμαι στον παράδεισο. Φτάνοντας κάτω όμως δεν περπατάμε, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε από βραχάκι σε βραχάκι για αρκετή ώρα, αφού επίπεδο έδαφος δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Περνά μία ώρα σχεδόν κι έχω και μια μικρή επιφύλαξη μήπως δεν βρεθεί ψυχή να μας βοηθήσει αν συμβεί κάτι. Ως δια μαγείας ένας μικρός κολπίσκος εμφανίζεται μπροστά μας. Οτι ανησυχίες κι αν έχω εξαφανίζονται με μιας.

Παρατάω τα πράγματά μου και βουτάω στα σμαραγδένια νερά. Βουλιάζω και χάνομαι. Ανοίγω τα μάτια, δεν λογαριάζω ούτε τ’ αλάτι και κοιτώ τις απότομες διαβαθμίσεις του χρώματος κάτω από το νερό για ώρα. Στο τέλος το βαθύ μπλέ.
Ο μηχανισμός της αναπνοής, μου θυμίζει ότι πρέπει να επανέλθω στην πραγματικότητα. Βγαίνω με ύφος ιππότη μετά την στέψη. Αυτό το νησί σε κάνει περήφανο μόνο και μόνο που σου επιτρέπει να το κοιτάς.

Η παραλία έχει μεγάλες κροκάλες. Ξαπλώνω πάνω τους, λίγο από δω λίγο από κει, βολεύομαι. Η αύρα της θάλασσας με χαϊδεύει και στεγνώνει τις σταγόνες στο πρόσωπο μου γρήγορα. Χάνεται το βλέμμα μου στο κλείσιμο του επόμενου κόλπου. Εκεί, λαίμαργα κύματα σκάνε με θυμό πάνω στα βράχια, αλλά για ένα περίεργο λόγο δεν ακούω ούτε παφλασμό. Γι' αυτές τις εναλλαγές λατρεύω την Αμοργό. Χαλάλι της και οι μικρές "κακουχίες".

Τα σημάδια από τις κροκάλες τώρα είναι πλέον εμφανή. Σηκώνομαι. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βράχια και νιώθω ψύχρα. Αρχίζουμε την ανάβαση. Στη θέα των σκαλιών, δεν αποθαρρύνομαι, έχω γευτεί τόση αλμύρα που για τίποτα δεν θα λιγοψυχίσω. Στα μισά βέβαια αλλάζω γνώμη και λίγο να δέσω τάχα μου τα κορδόνια, λίγο να πιάσω το καπέλο που το πήρε ο αέρας, κοντοστάθηκα ίσαμε πέντε φορές.


Φτάνουμε στη χώρα και αφού περνάμε μια καμάρα στρίβουμε στο σπίτι με τις βουκαμβίλιες, για να πάρουμε το σύντομο δρόμο για το δωμάτιο. Νωρίς το απόγευμα θα επισκεφτούμε την Μονή. Μας περιμένει ο Αρχιμανδρίτης, που είναι θείος κάποιου από την παρέα. Ανεβαίνοντας νιώθω τη ζέστη από την πέτρα να μου κόβει την ανάσα. Παρόλα αυτά βγάζω τα παπούτσια μου και ένα γλυκό κάψιμο στα πέλματα με ανατριχιάζει ως το κόκαλο. Αμοργό τολμώ και σ’ αγγίζω, σκέφτομαι.

Το απόγευμα με τον ήλιο να καίει ακόμα, βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που σταματήσαμε και το πρωί. Πάνω που απολαμβάνω τη χρήση του μεταφορικού μέσου, κατεβαίνουμε. Ρωτάω που είναι το μοναστήρι, εκεί πάνω μου λένε. Γυρνώ να κοιτάξω με δυσπιστία, αλλά ναι, εκεί πάνω είναι, στο τέλος των αμέτρητων σκαλιών!
Ανεβαίνουμε κι όλο ανανεβαίνουμε, μου έχουν τελειώσει και οι δικαιολογίες από την μεσημεριανή ανάβαση, τι να κάνω, το πίνω κι αυτό το ποτήρι.




Τo Μοναστήρι βρίσκεται 300μ ψηλά μόλις το βλέπω να υψώνεται μπροστά μου, καθηλώνομαι! Μια κατάλευκη προέκταση των βράχων με πολλά κελιά χτισμένα μέσα τους. Νομίζω πως τελικά θα ανέβαινα άλλο τόσο, για να ζήσω αυτήν την εμπειρία. Μπαίνουμε από την πόρτα με το οξυκόρυφο τόξο από πάνω, σκύβοντας. Μυρίζει λιβάνι.

Ο Αρχιμανδρίτης μας συναντά λίγο πιο μέσα. Μας χαιρετά με ένα πλατύ χαμόγελο αλλά χαμηλόφωνα. Τον ακολουθούμε στο δαιδαλώδες εσωτερικό του Μοναστηριού,

με τις λαξευμένες πέτρες και τις ξυλοδεσιές και οδηγούμαστε στο ιερό. Η λειτουργία έχει αρχίσει. Μια περίεργη ηρεμία με κατακλύζει και σωπαίνω για λίγη ώρα. Το μυαλό μου αδειάζει και το βλέμμα μου μένει καρφωμένο στις εικόνες και τα αναμένα καντήλια.

Στο τέλος της λειτουργίας μας ξαναπλησιάζει ο Αρχιμανδρίτης. Μας οδηγεί στο κελί ενός μοναχού για να μας περιγράψει την ασκητική του ζωή, μετά περνάμε στην τράπεζα με την λιτή τοιχογραφία και φτάνουμε στο σκευοφυλάκιο με τα Βυζαντινά χειρόγραφα και το Ευαγγελιστάριο που είναι γραμμένο σε περγαμηνή.

Εκεί, μας εξηγεί πως το όνομα Χοζοβιώτισσα έιναι παραφθορά του ονόματος Χοζοβίτισσα ή Κοζιβίτισσα που σχετίζεται με το τοπωνύμιο Χοζιβά ή Κοζιβά, περιοχή στην Ιεριχώ, στους Αγίους Τόπους, όπου σύμφωνα με βυζαντινές πηγές υπήρχαν σημαντικά ορθόδοξα Μοναστήρια. Απο εκεί ήρθε η εικόνα της Παναγίας μετά από πολλές περιπέτειες.

Λίγο πριν τελειώσει η περιήγηση μας, ανεβαίνουμε στην αίθουσα των επισκεπτών. Εκεί υπάρχει ένα μεγάλο βιβλίο στο οποίο μπορεί να γράψει κανείς τις εντυπώσεις του. Εγώ γράφω μια ευχή. Από ποιόν τη ζητάω; Από την Παναγία; Από το απέραντo γαλάζιο; Ίσως από τον εαυτό μου και μόνο. Τι σημασία έχει πια, έχει πραγματοποιηθεί....

Ο Αρχιμανδρίτης χάνεται στο βάθος και μετά από λίγο μας φωνάζει να πάρουμε ο καθένας το ποτήρι του. Το άρωμα του γαρύφαλου γεμίζει το δωμάτιο. Ρακόμελο φτιαγμένο από τους μοναχούς θα πιείτε, μας λέει.
Ότι πρέπει για να μας μελώσει. Συνεχίζει να μας διηγείται το ταξίδι της εικόνας και να μας εξηγεί την θρησκευτική σημασία της Μονής. Μας ανοίγει και το μεγάλο παράθυρο για να θαυμάσουμε τη θάλασσα από ψηλά και μας παροτρύνει να βρέξουμε τα χείλη μας στην υγειά μας. Με την κουβέντα, πίνουμε τουλάχιστον δύο, μετά έρχονται και τα λουκουμάκια, σα γαζέλα τα κατέβηκα τα σκαλιά.


Έτσι έκλεισε λοιπόν η ημέρα εκείνη στο αγαπημένο αυτό νησί. Θέλω πολύ να γυρίσω πίσω. Ανυπομονώ να ξαναδώ στην Αμοργό. Αυτό το νησί σφήνωσε στην καρδιά μου όπως θαυματουργικά λένε ότι σφήνωσε και η Παναγιά στο βράχο.

Βέβαια, εάν σχεδιάσω και λιγο πιο πρακτικά το επόμενο ταξίδι μου, σίγουρα πρέπει να βελτιώσω πρώτα την φυσική μου κατάσταση, ναι , ναι... γιατί όπως και το κάνουμε, να την πω την αμαρτία μου, α ... ένα μικρό θεματάκι με τα σκαλοπάτια το έχω ... δεν το έχω;
Υ.Γ. Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε περισσότερα, χωρίς το "πηγαίο" χιούμορ μου να παρεμβάλει, ένα περιεκτικό και σύντομο βιβλίο, το οποίο δίνουν και στην Μονή, είναι της Λίλας Μαραγκού "Η Μονή της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό". Είτε πιστεύετε είτε όχι, η περιγραφή του Μοναστηριού και μόνο από αρχιτεκτονικής άποψης αξίζει τον κόπο.


1. flickr.com/photos/84296325@N00/2825283690
2. flickr.com/photos/7744908@N03/495959340
3. www.scubadive.gr/forum/showthread.php?t=552
4. www.igogreece.com/gr/GreeceReviews.asp?revCat...
5. panosx.blogspot.com/2008_07_01_archive.html
6. www.flickr.com/photos/8204396@N02/491577562/
7. flickr.com/photos/bluegallery/2047342696/
8. Ο Αρχιμανδρίτης, aegiali.wordpress.com/
9. www.travelcyclades.gr/islands/amorgos-greece.html

Ένας Κόσμος που Φεύγει

"Το Μοιραίο Λάθος"

Παληά Αθήνα
χιλιοτραγουδισμένη!

Ένα λάθος ανεπανόρθωτο,

σ' έσβυσε απ' το βασίλειο

των υπαρκτών ιδανικών,

των λουσμένων, με το αθάνατο φως

του Αττικού μεγαλείου.

Ήσουνα,

φωτεινό ορόσημο στην ιστορία των αιώνων.

Δημιούργημα των αγωνιστών του '21,

που με το αίμα τους,

πότισαν τα θεμέλιά σου,

σε οικοδόμησαν

σε στιγμές ασύγκριτης ευαισθησίας.

Δημιούργημα ανεπανάληπτο,

σκλαβωμένων ιδεολόγων,

που με φλογισμένα μάτια,

απ' τον πόθο της λευτεριάς,

σε οραματίζονταν,

όταν ο κατακτητής σε ήθελε,

ένα λασπωμένο χωράφι,

μ' αγκάθια κι αγριόχορτα.

Εκείνα τα Ελληνόπουλα,
έπλαθαν ευτυχίας όνειρα,

για ονειρεμένες πολιτείες,

με μαρμάρινα παλάτια,

με σκαλισμένες μετώπες,

και μπαλκόνια λουλουδιασμένα,

με μαρμαρόστηθες καλλονές

στην πρόσοψη

να καλωσορίζουν τους τροβαδούρους

σε τραγούδια λευτεριάς

και ευτυχίας.

Ο Κλεάνθης, ο Βούλγαρης,

ο Βαλιάνος κ' άλλοι

γνωστοί κ' ανώνυμοι καλλιτέχνες, ιδεολόγοι,

ξεκίνησαν με χέρια γυμνά,

και με θέληση ατσαλένια,

για να κτίσουν ανεπανάληπτα.

Όμως πάντα ένα μοιραίο λάθος,

κάποιου ειδικού,

φέρνει το κρύο λεπίδι,

κοντά στο νήμα της ζωής μας.

Αιώνιο το παράπονο του αδικημένου.

Αιώνιο το δράμα του λάθους.

Της ζωγράφου - ποιήτριας

Φανής Ρουμελιώτη - Μαργαρίτη

από το βιβλίο της "Ένας Κόσμος που φεύγει,

Τα Αρχοντικά της Αθήνας"

Έκδοση 1973

1η εικόνα : "Οδός Αθηνάς" στο http://www.athensguide.com/

2η, "Begegnung auf dem Balkon" του Roderich Rabenfel στο www.flickr.com/photos

Απεταξάμην....

Μια καινούργια ημέρα ξημερώνει.

Λέω να ξορκίσω όλα όσα με ενοχλούν,

χωρίς μαγικά μέσα,

λίγο θα τα σνομπάρω

μήπως και τα εκλογικεύσω,

ελαφρά τη καρδία πια.

And the Oscar Goes to...

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί ήμουν παράλυτος εδώ και δέκα χρόνια και θεραπεύτηκα έχοντας τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης, ακόμα και όταν έχασα την σύντροφό μου γιατί την είχα κουράσει, όπως μου είπε.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, που επιβιώνω με την πενιχρή μου σύνταξη πληρώνοντας και τα δάνεια για το σπίτι που πήρα στην κόρη μου, αφού ο αρραβωνιαστικός της μου είχε εκμυστηρευτεί ότι δεν θα την παντρευόταν χωρίς προίκα, κάτι που δεν της αποκάλυψα ποτέ.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί είμαι μια σκληρά εργαζόμενη νοικοκυρά και μητέρα που μεγαλώνω τέσσερα παιδιά κάνοντας τα στραβά μάτια για τις απιστίες του συζύγου, μια και δε φρόντισα να τελειώσω ούτε το γυμνάσιο.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί αφού δεν με προσλαμβάνουν αλλού, αναγκαστικά ανέχομαι το αφεντικό μου που με θεωρεί απόβρασμα της κοινωνίας μόνο και μόνο επειδή είμαι πρώην χρήστης ναρκωτικών.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί είμαι μια γριούλα που έδωσε τα πάντα για τα παιδιά της και τώρα που είμαι ανήμπορη και χωρίς πνευματική διαύγεια, με έχουν πετάξει σε ένα γηροκομείο γεμάτο κατσαρίδες και νοσοκόμες που με βρίζουν.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, που έχω να δω τους γονείς μου πολλά χρόνια αφού όταν τους είπα ότι είμαι ομοφυλόφιλος με την εξωφρενική συμπεριφορά τους με έδιωξαν από το σπίτι γιατί δεν ήθελαν να το μάθουν η θεία η Κατίνα και ο κυρ Βαγγέλης ο μπακάλης.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί όταν χρεοκόπησα με παράτησε η γυναίκα μου φεύγοντας με τον συνέταιρό μου και παίρνοντας την κηδεμονία των δύο παιδιών μας, το αυτοκίνητο και όλα τα έπιπλα. Τώρα είμαι άστεγος.

Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα ο γιος μου δεν με προσκαλεί στο σπίτι του γιατί ντρέπεται που είμαι αμόρφωτος, ενώ εγώ έδωσα μέχρι και το εφάπαξ μου για να πληρώσω το μεταπτυχιακό του.

Και τέλος
τα Όσκαρ να τα δώσετε σε
όλους εμάς,
που παρά τα προσωπικά μας προβλήματα
ανεχόμαστε και τα προπετάσματα καπνού για ευημερία

μέσα από τα αυτοαναιρούμενα επιχειρήματα σας

που προσβάλλουν τη συνείδησή μας.

Ανεχόμαστε και τις φρικαλεότητες

και τα σουρεαλιστικά απρόοπτα

της καθημερινότητάς μας,

ενώ ταυτόχρονα πρέπει να είμαστε

και σε διαρκή ετοιμότητα

με το πιστόλι στον κρόταφο

ζώντας τραγελαφικά παγιδευμένοι

στη χώρα του Όποιος προλάβει τον Κύριον είδε.