Kάτι καινούργιο, Κάτι παλιό

Θα δεις. 
Κάτι καινούργιο. Από Σεπτέμβρη. Μια νέα αρχή. 
Μπορείς. 
Την πρωτη μέρα του χρόνου. Όλα αλλάζουν. Να το πιστέψεις. 
Να ζεις. 
Έφτασε καλοκαίρι. 
Ταξίδι μακρινό. 
Να 'ρθείς. 
Από Δευτέρα. Νέο ξεκινημα. 
Αργείς!
Αύριο, το πρωί, μόλις ξυπνήσεις. Κάτι καινούργιο. 
Μια άλλη μέρα. 
Θα δεις.

Φωτογραφία: http://www.holiday-rentals.co.uk

Με τούτα και με εκείνα

    

έφτασε Ιούλιος. Φέτος θα πάρουμε μαζί με τα απαραίτητα, τις περικοπές, τα συνθήματα και τις εικόνες από τους βανδαλισμούς. Αναρωτιέμαι, άραγε οι λύσεις θα βρεθούν στα ματωμένα κεφάλια, στα σπασμένα μάρμαρα, στις ανοιχτές παλάμες, στα έδρανα ή σε κάποιο υπουργικό συμβούλιο;

Ή μήπως ψάχνουμε σε λάθος μέρη;

Καλή δύναμη σε όλους και καλό καλοκαίρι

.

Χάσαμε άλλη μια δασκάλα, στοπ

Το περιβάλλον του παιδικού σταθμού αποτελεί σημαντικό περίβλημα μέσα στο οποίο ένα παιδί καλείται να αναπτύξει όχι μόνο κοινωνική πειθαρχία αλλά και ανθρώπινες σχέσεις με πρόσωπα που τώρα δεν ανήκουν στην οικογένειά του. Την σχολική χρονιά που πέρασε η τάξη του γιου μου άλλαξε τρεις φορές νηπιαγωγό και κάθε φορά έπρεπε να επινοήσουμε μαζί με την ψυχολόγο του σχολείου διαφορετικούς λόγους για να δικαιολογηθεί η απουσία τους. Η εκπαιδευτική δουλειά που γίνεται στο συγκεκριμένο σχολείο είναι υπεύθυνη και σοβαρή γι’ αυτό και έγινε σεβαστό από όλους τους γονείς το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες κοπέλες δεν πληρούσαν τελικά όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Η ουσία για μένα είναι όμως ότι ο μικρούλης μου στερήθηκε αυτό το ανεκτίμητο δέσιμο που αποκτά ένα παιδάκι προσχολικής ηλικίας με την πρώτη του δασκάλα. Μπορεί να υπερβάλλω και προσεγγίζω το θέμα λίγο μελοδραματικά αλλά κάθε χρόνος που περνά είναι πολύτιμος για την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού και δεν μπορεί να επαναληφθεί ώστε να διορθωθούν τα κακώς κείμενα μιας σχολικής χρονιάς, πόσο μάλλον της πρώτης. Αυτή η συνεχής εναλλαγή καταστάσεων και προσώπων που έχουν έναν τόσο σπουδαίο ρόλο όπως αυτός της πρώτης δασκάλας περνά ίσως και βίαια στο υποσυνείδητο του παιδιού μια συναισθηματική ανασφάλεια που δεν είναι δυνατόν να καλυφθεί με την παραπλανητική και προσωρινή υλική ικανοποίηση που λαμβάνει μέσα από μικρά "δωράκια" όπως εντυπωσιακά αυτοκολητάκια ως ανταμοιβή που έκανε το αυτονόητο, έφαγε το μεσημεριανό του φαγητό!

.

H γοητεία των αντίθεσεων

 μιας πόλης που χίλιες φορές πεθαίνει και χίλιες ανασταίνεται για να ξαναζήσει χίλιες ζωές ακόμα.

.

«Προγονική υπερτροφία»

 

... χαρακτηρίζει ο Ε. Γιανίδης την παθιασμένη προσκόλληση και αρχαιολατρεία, που μας δέρνει. Κι’ αλήθεια, τι ωφελεί να παίζουμε κρυφτούλι; Είμαστε γεμάτοι συμπλέγματα κατωτερότητας μπροστά σ’ αυτό το μέγα και ένδοξο παρελθόν, που δεν ξέρω αν δεν κατάντησε και η κατάρα μας. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε, πως ο νόμος της ζωής είναι η αιώνια αλλαγή και πως δεν ωφελεί να αρνιόμαστε την παρακμή, γιατί μόνο αν την παραδεχτούμε θα την ξεπεράσουμε. Μήπως οι Ιταλοί δεν ζήσανε μια εξ ίσου τεράστια πνευματική ακμή, σε συνέχεια της αρχαίας ελληνικής; Δεν δημιούργησαν τον ρωμαϊκό πολιτισμό; Μα δεν κόλλησαν στην λατινική γλώσσα και στον αμετάκλητο θάνατό της. Γιατί κατάλαβαν έγκαιρα, πως «το μονοπώλιο της κατασκευής των γλωσσών το έχουνε οι λαοί». Εμείς, αντίθετα, αχ εμείς, κατασκευάσαμε μια μούμια, έναν τύραννο – φάντασμα, τον κλασσικό μας πολιτισμό και τον στήσαμε μπαμπούλα, σκιάχτρο και διώχτη των νεώτερων Ελλήνων, απ’ ότι λέγεται και είναι μόρφωση και παιδεία.

Δεν ζηλέψαμε άλλο πρότυπο από την Αφρική. Ναι, γιατί μόνον εκεί, ο μικρός μαύρος μιλούσε κι άκουγε τη γλώσσα της φυλής του, στους δρόμους, στο σπίτι, στα παιχνίδια του και σαν πήγαινε στο σχολειό, διδασκότανε μια άλλη, τελείως διαφορετική γλώσσα, ανάλογα με τον αποικιοκράτη που τον είχε υποδουλώσει. Στο Αλγέρι, γαλλικά, στη Ροδεσία αγγλικά, στην Αγκόλα πορτογαλέζικα κ.λ.π. Αλλά εκεί, τουλάχιστον ο Γάλλος, ο Άγγλος, ο Πορτογάλος δάσκαλος μιλούσε την ίδια γλώσσα μ’ αυτήν που δίδασκε. Μόνο σε μας συμβαίνει αυτό το μοναδικό, το ανεπανάληπτο γεγονός: Nα μη μιλάει ο δάσκαλος τη γλώσσα που διδάσκει αλλά ούτε και ο μαθητής τη γλώσσα που (υποτίθεται πως) μαθαίνει.

Πλαστογραφούμε, λοιπόν, επιταγές δόξας και σοφίας, χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Αλλά πλαστογραφούμε το παρελθόν εις βάρος του παρόντος.

Αρνιόμαστε κάθε εξέλιξη κι αποδεικνύεται πως είμαστε απληροφόρητοι για όλα τα σύγχρονα, αλλά και στοιχειώδη παιδαγωγικά συστήματα. Μα ούτε ένας, λοιπόν, δεν είχε την περιέργεια να επισκεφθεί ένα κοινό ινστιτούτο ξένων γλωσσών από τα αναρίθμητα, καλά και κακά, που πλημμυρίζουν της Ελλάδα; Όταν ένα μαθητής – όποιας ηλικίας – μπει στην πρώτη τάξη μιας ξένης γλώσσας, δεν τον στήνουν μπροστά σε κείμενα, αλλά σε εικόνες και απλοϊκό διάλογο: Το τραπέζι, το βιβλίο, το παιδί, το μολύβι. Τον αντιμετωπίζουν δηλαδή, - το μαθητή -  σαν νεογέννητο, που εξοικειώνεται πρώτα με τις παραστάσεις και τα καθημερινά αντικείμενα που τον περιβάλλουν, μαθαίνοντας την ονομασία τους. Κι όταν πια, θα μπει μπροστά του το βιβλίο, θα αναγνωρίσει και θα διαβάσει με χαρά, το τόπι που παίζει, το τραπέζι που γράφει, την καρέκλα που κάθεται. Σε μας, όμως, τους μεγαλοφυείς και πρωτότυπους συμβαίνει τούτο το πρωτοφανές: Είσαι Έλληνας, μιλάς ελληνικά, μένεις απ’ όταν γεννήθηκες σε ένα «σπίτι» με τον μπαμπά και τη μαμά σου, και μόλις πας στο σχολείο, σε πληροφορούν πως όλα αυτά τα ωραία χρόνια δεν ζούσες σπίτι σου, αλλά «εις μίαν οικίαν μετά του πατρός και της μητρός σου»…

Απόσπασμα : Οι Έλληνες, εμείς οι άποικοι της Ελλάδας – Της Λιλής Ζωγράφου

Ξυπνήσαμε;

Μια πρωτοφανής οικονομική κρίση, ένα σύστημα αξιών που έχει προ πολλού καταρρεύσει και οι φωνές που πληθαίνουν είναι πλέον η καθημερινότητά μας. Μας αρέσει δε μας αρέσει την αλήθεια δύσκολα την αποφεύγει κανείς. Είναι δυσβάσταχτη η "ποινή" που μας έχει επιβληθεί, να χάνουμε και τα κεκτημένα μας ακόμα και αν υπήρξαμε απαθείς, ακόμα και αν ήμασταν μέρος αυτού του φαύλου συστήματος. Το βρίσκω θλιβερό να διακυβεύεται και μονίμως να εξαρτάται το μέλλον της χώρας από την ικανότητα διαπραγμάτευσης της κάθε κυβέρνησης, εκτός και αν έτσι θέλουν να νομίζουμε.

Ευτυχώς μας αναπτερώνουν ηθικά όλες αυτές οι πολυπληθείς συγκεντρώσεις. Υπάρχει διάχυτη η αισιοδοξία όταν γινόμαστε μια γροθιά στα δύσκολα, όταν υψώνουμε τη φωνή μας, όταν όλοι μπορούν να πάρουν το λόγο για να εκφράσουν τις απόψεις τους δημόσια, όταν η κάθε ιδέα τίθεται σε δημοκρατική ψηφοφορία, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν παύω να φοβάμαι. 

Φοβάμαι μήπως όλα γίνουν μια αλαφροΐσκιωτη αναγωγή στη γνωστή ηρωική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού όπως συνηθίζεται στη χώρα μας. Φοβάμαι τα συνθήματα που συγκινούν αλλά δεν έχουν αντίκρισμα. Κοιτώ με επιφύλαξη τους κατά καιρούς "κηδεμόνες" του πλήθους, τα προπαγανδιστικά αλλά και τα ουτοπικά μηνύματα συμπαράστασης διανοούμενων και άλλων δημοσίων προσώπων. Ωστόσο ελπίζω ότι κάποια θετική εξέλιξη θα προκύψει απ’ όλη αυτή τη δράση και τη ζύμωση ιδεών για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία με ευσυνείδητους πολίτες επιτέλους στην κορυφή της πυραμίδας. 

Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι, επί της ουσίας πέρα και πάνω από τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες, στην πράξη τι ακριβώς ζητάμε; Διότι αν υποθέσουμε ότι με ένα μαγικό ραβδί έφευγαν Κυβέρνηση, Τρόικα και Χρέος, τι θα ερχόταν στη θέση τους; Δίνουμε και θα δίνουμε δυναμικά το "παρών" στις συγκεντρώσεις αλλά με ποιο τρόπο θα ανατραπούν αυτές οι αντίξοες συνθήκες και πως θα μετατραπούν σε ευκαιρίες; Ποιές είναι οι εναλλακτικές προτάσεις; Όταν τελειώσουν οι προπηλακισμοί, ας τις γράψει κάποιος σε ένα πανό.




.

Ένα Πάρκο γεμάτο παραβάτες

Καμηλοπαρδάλεις, αντιλόπες, τίγρεις, πούμα, καφέ αρκούδες με τα μικρά τους, ροζ φλαμίνγκο, πιγκουίνους, ρινόκερους, παπαγάλους με πολύχρωμα φτερά, πύθωνες, κροκόδειλους, παιχνιδιάρικους πιθήκους, καμήλες και τι δεν είδαμε, ξετρελάθηκε ο μικρός! Το Αττικό Πάρκο, μπορεί να μην ξεπερνά σε ποικιλία και πυκνή βλάστηση τα αντίστοιχα πάρκα άλλων χωρών αλλά ήταν πραγματική όαση, ειδικά μετά από μια βόλτα στον Εθνικό μας Κήπο με τα λιγοστά κλουβιά γεμάτα πάπιες και κόκορες και εκεί που περιμένει κανείς την έκπληξη βλέπει λίγο πιο κάτω πάλι πάπιες και κόκορες και με θλίψη αντικρίζει το πλέον άδειο κλουβί δύο επί τρία το οποίο κάποτε, αν είναι δυνατόν, φιλοξενούσε ένα άγριο λιοντάρι. 

Αυτό που με απογοήτευσε όμως, κυρίως στο μεγάλο πάρκο όπου υπήρχαν αρκετές ταμπέλες, ήταν η ίσως και φασιστική θα τολμήσω να πω επιμονή των περισσότερων επισκεπτών να τις αγνοούν. Οι κανόνες ήταν σαφείς: "Μη ταΐζετε, μη πετάτε αντικείμενα και μην ενοχλείτε τα ζώα με οποιοδήποτε τρόπο, μη τρέχετε, μη φωνάζετε, μη σκαρφαλώνετε στους φράχτες και μη παραβιάζετε απαγορευμένες περιοχές". Παρά τις προειδοποιήσεις, όχι μόνο οι πιο πολλοί γονείς δεν έκαναν συστάσεις στα βλαστάρια τους να μην ουρλιάζουν στα ζώα και στα πουλιά, όχι μόνο δεν τα εμπόδιζαν να στέκονται στα κάγκελα από τη εσωτερική πλευρά αλλά τα προέτρεπαν κιόλας να ταΐζουν τα μικρά ζώα μπισκοτάκια, πατατάκια και φαγητό από τάπερ! Οι ίδιοι διασκέδαζαν με το να επιβάλλουν την άθλια συμπεριφορά τους, άφηνοντας πίσω τους ένα σωρό κουτάκια και περιτυλίγματα συσκευασιών σε σημεία που είχαν πρόσβαση οι μαϊμούδες να τ' αρπάξουν, να τα μασήσουν και να πνιγούν, κάτι το οποίο έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και μετά τι άλλο, έφυγαν με τη συνείδησή τους ήσυχη. 

Είναι και αυτός ένας τρόπος ωραίοι ως ελληναράδες να δείξουμε την υπεροχή μας κι εμείς κάπου, δε λέω, αλλά η διεύθυνση του Πάρκου οφείλει να τοποθετήσει ανθρώπους ώστε να περιφρουρούν  τον χώρο και όταν γράφει ότι έχει "το δικαίωμα να αποβάλλει τους παραβάτες", να το πράττει. 

Με αφορμή αυτή την επίσκεψη και στα πλαίσια μιας αέναης αναζήτησης αιτιών και αιτιατών της κρίσης γενικότερα, σκεφτόμουν μήπως επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να ορίζουμε τις καταστάσεις όπως μας βολεύει. Δεν είμαστε μια χώρα με ανεφάρμοστους νόμους, κανόνες και αμέτρητες δεοντολογίες και αυτό ήταν όλο, αλλά μια χώρα με χιλιάδες παραβάτες που δρουν ανενόχλητοι και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί! Απλό δεν είναι; 

Φωτογραφίες: maximus

.

Death in the Blogosphere.

Eδώ και τρία χρόνια σχεδόν που επισκέπτομαι το διαδίκτυο έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που κάποιος θέλει ή αναγκάζετε να σταματήσει να γράφει όλοι οι e-φίλοι προσπαθούν πάση θυσία να τον αποτρέψουν. Μήπως όμως έρχεται η ώρα που κάποιος πλέον οφείλει να διακόψει μια ασχολία είτε γιατί δεν ικανοποιεί πια τις ανάγκες του είτε γιατί δεν επιτυγχάνει πια τον σκοπό της; Σίγουρα θα έχετε διαβάσει πολλές ιδέες για το πως να φτιάξετε ένα επιτυχημένο blog αλλά μεταξύ αστείου και σοβαρού,  όσο και αν ακούγεται σκληρό για όλους όσοι έχετε μοιραστεί πολύτιμες διαδικτυακές στιγμές, μπορεί κάποια στιγμή και να θέσετε στον εαυτό σας τα ερώτηματα, γιατί, πότε και πως μπορώ να ξεφορτωθώ το ιστολόγιό μου. Εγκαίρως!

1.     Αν κάνατε κακή αρχή

Συχνά λίγες εβδομάδες μετά την δημιουργία ενός ιστολογίου μετά δηλαδή τον πρώτο ενθουσιασμό του συγγραφέα αλλά και των αναγνωστών σύντομα έρχεται η σκληρή πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία είναι της μοίρας γραφτό να χαθεί αυτή η μαγεία, η αφοσίωση και τελικά να μην διαβάζει κανείς αυτό το ιστολόγιο όσες προσπάθειες και αν γίνονται, οπότε είναι προτιμότερο να αποκτήσετε μια άλλη ασχολία και να μη βασανίζεστε άλλο.

2.     Aν η  ζωή  "ποδοπατά " όχι μόνο εσάς αλλά και το ιστολόγιό σας

Μπορεί η ασχολία σας να κρατήσει πολύ παραπάνω από μερικές εβδομάδες αλλά ίσως είστε τόσο απορροφημένοι με τα δυσβάσταχτα προβλήματά της ζωής ή της προσωπικότητάς σας και έτσι οι περισσότερες αναρτήσεις σας να καταλήγουν να είναι δικαιολογίες που μάταια εξηγούν για ποιο λόγο δεν γράφετε ή ότι θα επιστρέψετε σύντομα και άλλα τέτοια. Καλό είναι να μην ξεχνάτε ότι ο χώρος του διαδικτύου δεν ενδείκνυται για ψυχοθεραπεία. Είναι φυσικό να διστάζετε να το παραδεχτείτε αλλά μήπως ένας καλός ψυχίατρος είναι πιο κατάλληλος για εσας από κάποιους μπλογκο-φίλους με αμφίβολα ή και ύποπτα κίνητρα;

3.     Αν δεν ταιριάζει στον ευαίσθητο χαρακτήρα σας.

Αν είστε υπερβολικά συνασθηματικός ή θίγεστε εύκολα καλύτερα να ασχοληθείτε με κάτι άλλο, όπως με τη ζωγραφική ή με τη φωτογραφία που είναι πιο μοναχικά σπορ. Κακώς περιμένετε ότι όλοι θα συμφωνήσουν ή όλοι θα διαφωνήσουν μαζί σας με τον πιο ευγενικό τρόπο. Κανένας κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, εκτός από αυτόν του μυαλού σας. Αν ο σκοπός σας δε, δεν είναι να γράφετε κείμενα και να μοιράζεστε τις απόψεις σας, αλλά να βρείτε φίλους καρδιακούς ή διάφορους συντρόφους, μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός ενός ιστολογίου δεν είναι αυτός των chat roomς, διαφόρων zone d’ erotica, ιστότοπων τύπου you porn ή συναντήσεων σε γραφεία συνoικεσίων. Μην προσπαθείτε χρησιμοποιώντας τα παραπλανητικά μέσα της μπλογκόσφαιρας, να γίνετε απεγνωσμένα αυτό που κάποιος άλλος το ίδιο απεγνωσμένα ψάχνει στο διαδίκτυο έχοντας παρόμοιες εφηβικές ψευδαισθήσεις με τις δικές σας. Καλή η φαντασία αλλά έχει και τα όριά της.

Αν υπάρχουν κάποιοι από τους παραπάνω λόγους ή ακόμα σοβαρότεροι ώστε να θέλετε οπωσδήποτε να "σκοτώσετε" το ιστολόγιό σας πριν αυτό "σκοτώσει" εσάς, οι πιο γνωστές λύσεις είναι οι εξής:

·         Να το αφήσετε να "αιωρείται" στο διαδίκτυο εις ανάμνηση και να το επισκέπτεστε που και που με μάτια βουρκωμένα.

·         Να το δανείσετε σε κάποιον άλλον ο οποίος θα γράφει στη θέση σας. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια ρισκάρετε να το μετανιώσετε οικτρά κυρίως αν το ιστολόγιό σας είναι ήδη επιτυχημένο διότι υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει την υψηλή επισκεψιμότητά του ακόμα και αν συνεχίσει να έχει ποιοτικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες τις περισσότερες φορές είναι το προσωπικό και ιδιαίτερο ύφος του συγγραφέα που κάνει ένα μπλογκ δημοφιλές.

·         Αφού πρώτα αποχαιρετίσετε τους διαδικτυακούς σας φίλους έναν έναν, στ’ αλήθεια και όχι γιατί κατά βάθος θέλετε μόνο να τους εκβιάσετε να σας επισκέπτονται συχνότερα, ένα πρωί σταματήστε απλώς να γράφετε.

·         Να το σβήσετε χωρίς να δώσετε καμία εξήγηση σε κανέναν και να εξαφανιστείτε. Μην το πράξετε όμως εν βρασμώ ψυχής ή εν μέσω νευρικής κατάρρευσης, κλαυθμών ή άλλων μικροαστικών εξάρσεων, κυρίως αν οι λόγοι δεν έχουν καμιά σχέση με το άμοιρο αυτό ιστολόγιο.

Αν όμως παρά τις δυσκολίες, δε λέτε να συνειδητοποιήσετε την πιθανότατα δραματική κατάσταση στη οποία βρίσκεστε εσείς ή το ιστολόγιό σας και επιμένετε να συνεχίσετε το μπλογκινγκ, κανείς δεν μπορεί να σας εμποδίσει. Πιστεύω, σύμφωνα με όσα έχω δει έως τώρα, πέρα από το ποιοτικό περιεχόμενο, το ιδιαίτερο στυλ, το ύφος, την ενδιαφέρουσα θεματολογία και την συχνή ανανέωση των άρθρων, που είναι οι βασικοί κανόνες ενός καλού ιστολογίου, αν ακολουθήσετε και τα παρακάτω βήματα μπορεί να μην είστε μεν αρεστοί σε όλους, αλλά θα γίνετε μπλογκο-ανάρπαστοι!

• Να έχετε πάντα άποψη για όλα συνήθως αντίθετη από τους άλλους, Αυτό θα τους ιντριγκάρει και θα θέλουν να σας γνωρίσουν περισσότερο.
• Να απαντάτε το αντίθετο από αυτό που εννοείτε για να τους μπερδεύετε και να μην εκτίθεστε.
• Να έχετε έτοιμη απάντηση για κάθε ερώτηση ακόμα και αν δεν σας αφορά.
• Να  σπέρνετε την ασυνεννοησία στους υπόλοιπους, να είστε ο ηθικός αυτουργός των διαδικτυακών καυγάδων ώστε μετά να επανέρχεστε ως καλός "πυροσβέστης" για να εξομαλύνετε την κατάσταση. Με αυτό ειδικά θα σας λατρέψουν!
• Να "δουλεύετε" τους άλλους με το να γράφετε άλλα και στη πραγματικότητα να πράττετε ακριβώς τα αντίθετα. Ακόμα και αν δεν το γνωρίζουν αυτό θα δώσει μεγάλο boost στην αυτοπεποίθησή σας και επομένως θα συμβάλλει στην γρηγορότερη κατάκτηση όχι απλώς μιας οποιασδήποτε θέσης στο πάνθεον των δημοφιλέστερων ιστολογίων της μικρής και πολύπαθης πόλης μας αλλά την πιο τιμητική από όλες.

Για παν ενδεχόμενο

Μια που δεν ξέρεις πότε τελειώνει αυτό το έργο, 

να είσαι πάντα έτοιμος 

για την παράσταση της ζωής σου.

Έχε το νου σου όμως. 

Όχι στον ξεπεσμό της αγάπης. 

Οι άνθρωποι σ’ αγαπούν 

μόνο όταν (εξ)υπηρετείς τα σχέδιά τους.

 Photo by Jeremy Sumpter

.

Αυτοσυντήρηση

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη
γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
δική μου ἢ ξένη.
Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη
γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
νὰ συνωστίζονται στὸν καλύκά της.
Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
νόμος τοῦ παρελθόντος,
μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
στὰ τελειωμένα πράγματα
γιὰ τὴν ἐπικονίαση
τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
καὶ τῆς ποίησης.

Κική Δημουλά

Photo: www.freephoto.com

.

Εξ΄ άλλης όψεως..

..  πολλά μπορούν να σου συμβούν. Aν δεν είσαι οικονομολόγος, γιατρός, ψυχολόγος ή σεισμολόγος δεν έχεις και πολλές ελπίδες να αντιληφθείς τις πραγματικές διαστάσεις των κρίσιμων καταστάσεων. Με τόση πληροφορία που σου λείπει πως να καταλάβεις ποιος λέει την αλήθεια και ποιος τη μισή, διότι όταν έχεις ένα, πώς να σου το πω, ένα information gap  ή ένα gap γενικότερα, τι σου φταίει ο ομιλητής  που εσύ καταλαβαίνεις άλλα; Εξαρτάται όμως και από την έκβαση των υποθέσεών σου. Έτσι λοιπόν ο χειρουργός θα πάρει την αμοιβή του όταν σου πει πως δεν γινόταν τίποτα και τον ξανακλείσαμε. Αν παρόλα αυτά ζήσει περισσότερο ο συγγενής, εσύ θα  στέλνεις στο γιατρό λάδι από το χωριό σου και θα είσαι περήφανος που συντέλεσες σ’ αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή, έχοντας βέβαια πρώτα πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά σου. Αν όμως ο συγγενής γρήγορα αποδημήσει εις Kύριον, εσύ θα μείνεις εδώ, εδώ που είναι κόλαση και παράδεισος μαζί, να τραβιέσαι και να τρώγεσαι που παρά τα χρήματα που ξόδεψες δεν θα μάθεις ποτέ ποιανού ήταν το λάθος.  Η έρευνά σου θα σταματά κάθε φορά στο κλισέ της θείας, "Αυτός ο χασάπης τον έφαγε". Αναλόγως και ο προβληματισμός σου λοιπόν. 

Μα και τον κύριο καθηγητή δεν θα τον ακούσεις με προσοχή ακόμα και αν δεν κατανοείς όλα τα στοιχεία της οικονομικής του ανάλυσης; Θα τον ακούσεις. Έλα όμως που υπάρχει και άλλος καθηγητής εξίσου πετυχημένος που σχολιάζει την κατάσταση κάτω από διαφορετική σκοπιά μεν αλλά υποστηρίζει τελείως διαφορετικά πράγματα. Ποιον να πιστέψεις; Αυτόν που προβάλλεται περισσότερο. Θέλει και ρώτημα; Μετά όμως αρχίζεις και μπερδεύεσαι γιατί κάνεις και θυσίες στο κάτω κάτω, βλέπεις κι αυτό το πανό παντού κι αναρωτιέσαι όλη μέρα, τελικά μαζί τα φάγαμε ή χώρια; Aμέσως σου έρχονται στο νου διάφοροι γνωστοί σου που έδιναν μεγάλα ποσά για τον προεκλογικό αγώνα πολιτικών που τώρα κόπτονται για το κοινό καλό, με αντάλλαγμα μια θέση της μονάκριβης κόρης στη τράπεζα, του ξαδέρφου στον ΟΤΕ και της ανιψιάς στην Ολυμπιακή. Έτσι είναι, άλλος πήρε μια θέση στο κότερο και άλλος μια "θέση στον ήλιο", δίκαια πράγματα.

Αν όμως δεν σου έκαναν ποτέ τα χατίρια από παιδί, τότε αλλάζει το πράγμα, έχεις απωθημένα. Οργίζεσαι. "Μα γιατί να πληρώσω εγώ τα κερατιάτικα των άλλων, αφού ως γνωστόν μόνο ο υπαίτιος πρέπει να πλήττεται", σκέφτεσαι. "Ποιος είναι όμως ο υπαίτιος", αναρωτιέσαι, απάντηση δεν παίρνεις και ξανά πάλι από την αρχή. Επίτηδες το κάνεις; Θέλεις να πληγώνεσαι κατ’ επανάληψη; Έχεις εθιστεί; Τι βάσανο! Άσε και αυτές οι συζητήσεις για το πότε ξεκίνησε το χρέος, από πότε άρχισαν οι δανεισμοί και αν πάντα βασιζόμασταν στους ξένους, αυτά κι αν σε αποτελειώνουν. 

Γιατί το άλλο; Ότι δεν υπήρχε κρυφό σχολειό το ήξερες; Ότι όσοι έγιναν ήρωες και μόχθησαν για την ελευθερία που τώρα εσύ απολαμβάνεις, ίσως έχουν διαπράξει και μερικά εγκλήματα, αυτό το ήξερες; Πάνω στο αίμα αμαρτωλών πατάς, κάνεις τις βόλτες σου και πίνεις το ποτό σου. Tι νόμιζες, ότι ζούσες σε μια χώρα αγγελικά πλασμένη; Κακομοίρη. 

Μετά ακολουθούν η "σπίλωση" ηγετών, οι κατηγορίες, οι διαψεύσεις, τα e-mail, τα βίντεο, η αληθινή Ελλάδα, αυτή που ποτέ δεν είδες, στραβάδι, αυτή με τα λουκέτα, τους άστεγους, τα ματ και τις μολότoφ κι εσύ έντρομος μαζεύεσαι σε μια γωνιά και φωνάζεις, "Αυτή είναι χώρα μου, μόνο αυτή; Τι έγινε η άλλη, γιατί σιωπά"; "Τι απ’ όλα είναι ενημέρωση και τι προπαγάνδα"; Όλο ρωτάς! Μα καλά, σχολείο πήγες, Ιστορία δεν διάβαζες; Πως; Δεν τα λέγαν αυτά τα σχολικά βιβλία;

Γιατί τότε δεν παρακολουθείς αυτό το ατελείωτο blamestorming στα τηλεοπτικά παράθυρα, κάτι θα αρπάξεις κι απο κει. Είδες πόσο θέλει η προηγούμενη κυβέρνηση και όχι μόνο, να "κλείσει τους λογαριασμούς του παρελθόντος"; Ξέρεις γιατί; Γιατί θα τους πληρώσεις εσύ βρε κουτό.

Χμμ..  κι από ποίηση, πως πάμε;  "Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή" λέει ο ποιητής. Ναι, αλλά από την άλλη αν το καλοσκεφτείς ποιητής είναι και άλλα τα στοχάζεται και άλλα τα φαντάζεται - σημείωσε, ύποπτος κι ο ποιητής-  για να βρίσκεσαι εσύ μονίμως σε σύγχυση και όλο να προβληματίζεσαι, "βρε μπας και ήλιος δεν υπήρξε ποτέ"; Μην ανησυχείς. Μη σε νοιάζει! Μήπως εσύ τον είχες επινοήσει; Ο υπαίτιος, που δεν θα τον (ανα)γνωρίσεις ποτέ. Εσύ άραξε. Μπόρα είναι θα περάσει.

  

 Photo : "BACKSTAGE" by Bob Kurt

.

Πάντα υπάρχει μια αιτία και τα παιδιά θέλουν να τη γνωρίζουν.

Στην αρχή είναι εύκολο αλλά όταν μεγαλώνουν, δε γλιτώνουμε. Θα μας βομβαρδίσουν με τα "γιατί" τους. Διαβάζουμε βιβλία, ψάχνουμε για άρθρα στο διαδίκτυο, μιλάμε με παιδαγωγούς και με ανθρώπους θεωρητικά πιο έμπειρους από εμάς, αλλά ποτέ δεν είμαστε πραγματικά έτοιμοι. Μήπως εμείς είχαμε σαφείς απαντήσεις στα "δύσκολα" ερωτήματά μας τα πρώτα χρόνια της ζωή μας; Οι εποχές όμως αλλάζουν. Τα παιδιά αλλάζουν. Σήμερα καλούνται να επεξεργαστούν περισσότερη πληροφορία από ότι είχαμε εμείς στην ηλικία τους και ζητούν άμεσες απαντήσεις. Είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί να αντλεί το συναίσθημα της εμπιστοσύνης από τον ενήλικα, είτε αυτός είναι δάσκαλος είτε γονιός. Γνωρίζουμε όμως ότι στην πράξη δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις, ούτε μαγικές συνταγές. Η εμπιστοσύνη χτίζεται, δεν είναι δεδομένη στις ανθρώπινες σχέσεις και το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, αντιδρά διαφορετικά στα ερεθίσματα του σύγχρονου κόσμου. Έχοντας όλα αυτά στο νου λοιπόν οφείλουμε ως ενήλικες να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως πόσο λεπτοί είναι οι χειρισμοί που απαιτούνται για να εντάξουμε τόσα "ξένα" στοιχεία στον εύθραυστο κόσμο τους. Όταν δε, διαφωνούμε, τα πράγματα μπερδεύονται, γιατί δεν έχουμε διαμορφώσει όλοι την ίδια άποψη για το τι θα πρέπει να απαντήσουμε σε ένα παιδί όταν για παράδειγμα μας ρωτήσει γιατί το σκυλάκι είναι ακόμα ξαπλωμένο στη μέση του δρόμου ή γιατί δεν μας παίρνει τηλέφωνο πια ο παππούς. Κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια, άλλοι να λέμε τη μισή, οπότε όταν παιδιά με αντίθετες "κατευθύνσεις" βρεθούν στην ίδια ομάδα, οι απογοητεύσεις είναι αναπόφευκτες και εμείς δεν μπορούμε να τα προστατεύσουμε σε τέτοιες περιπτώσεις.  Μπορούμε όμως, αν και δεν είναι εφικτό να "διαβάζουμε" τις ασυνείδητες διεργασίες μέσα στο μυαλό τους, να βρίσκουμε συνεχώς καλύτερους τρόπους για να ξεδιαλύνουμε τουλάχιστον όσα εκλαμβάνουν ως υπερβολικά δραματικά ή περίπλοκα.

.

Όλοι είμαστε μικροί "ήρωες"

 Janine Linning

Μ’ αρέσει αυτό το άγριο "Reshaping of the World"! Δεν έχουμε και άλλα περιθώρια βέβαια. Όσοι φάγανε φάγανε. Ναι , ναι, αυτό πιστεύω και μπορεί βέβαια να μην ανήκουν όλοι στην πλουτοκρατία αυτή τη στιγμή που μιλάμε αλλά όσο να’ ναι πολλοί έχουν κάνει το "κουμάντο" τους κι έχουν εξασφαλίσει το "κατιτίς" τους. Θυμάμαι εκείνη την τόσο εντυπωσιακή σκηνή με τον τυφλό (I can see.. I can seee) στο Jesus of Nazareth. Μήπως δεν θα το δούμε κι αυτό; Πως θα δικαιολογηθούν τόσοι δήθεν ανήμποροι που παίρνουν αναπηρικές συντάξεις μαϊμού. Μα δεν θυμώνω μ’ αυτούς, όχι, οι άλλοι με εξοργίζουν, αυτοί που έχουν και την εξουσία και λαδώνονται. Αυτοί που νομιμοποιούν τεχνηέντως την απάτη, μέσα στα πλαίσια πάντα των διαμαρτυριών για περισσότερη δημοκρατία. Μα η δημοκρατία δε στηρίζεται στην ευνομία;  Η δημοκρατία δεν προϋποθέτει συμβολή των πολιτών με, αν μη τι άλλο, κοινωνική συνείδηση, στην οικονομική ευημερία της χώρας τους; Ε λοιπόν, ώρες ώρες διαολίζομαι και μετανιώνω, κυρίως που δεν πρόλαβα κι εγώ να "φάω", να "φτιαχτώ" οικονομικά. Γιατί τώρα; Που; Πως; Με το σταυρό στο χέρι; Κλείσαν οι δρόμοι. Aαχ too much O-Captaining κι αποκοιμηθήκαμε. Κι  από ηρωισμό; Μπόλικο. Μικροαστικοί ήρωες της χουντοφασιστικής αρπαχτής, του παρωπιδισμού, του ωχαδερφισμού (για να το πω πιο ευγενικά), ενός ψευτοτραμπουκισμού και μιας παγωμένης τάχα μου επανάστασης, που όλα τα σφάζουν όλα τα μαχαιρώνουν, χλευάζοντας και ποδοπατώντας όσους διαρκώς παλεύουν ακόμα και για τα αυτονόητα. Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Άλλωστε τι είναι "ήρωας"; Αυτός που αψηφά οποιοδήποτε κίνδυνο προκειμένου να υπηρετήσει την "ιδεολογία" του. 

1. Τον Τίτλο δανείστηκα από το παραμύθι των Uli Geibler και Gunther Jacobs για να συμπληρώσω το κερασάκι στη σατιρική (κατά τη ταπεινή μου άποψη) αυτή ανάρτηση. Η ιστορία πραγματεύεται  το θέμα της δύναμης που κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του και πόσα μπορεί να καταφέρει ακόμα και αν δεν είναι εκ φύσεως ο πιο ισχυρός ή ο πιο όμορφος. Αυτά είναι φυσικά τα νόστιμα που λέμε στα παιδιά όταν είναι μικρά για να μην τους αναιρέσουμε από νωρίς την πιθανότητα να παλέψουν, όταν χρειαστεί, ακόμα κι αν ο αγώνας είναι άνισος. Μη γελιόμαστε όμως, εμείς οι μεγάλοι ξέρουμε καλά. Ένας είναι ο δρόμος, ο σύντομος, εκεί που άμα κλέψεις, άμα λαδώσεις και άμα λαδωθείς, μέχρι και το σαλιγκαράκι μπορεί να πάει πιο γρήγορα κι ο ασβός να μυρίζει ομορφότερα.

2. Φωτογραφία:  Γιατί έχουμε τρελό κέφι πάραυτα, έτσι για να πάμε κόντρα στην ΕΜΥ, που προβλέπει νέα επιδείνωση από αύριο.

3. Moυσική: Γιατί μου άρεσε η αφιέρωση που άκουσα στον Red,  "Δεν πρόκειται για τo sex scandal που ταλαιπωρεί τον Ιταλό Πρωθυπουργό, αλλά αυτή η Ruby είναι η μόνη Ruby που ξέρουμε".

.

Of The Absurd

Δεν είναι μόνο τα παρακάτω φυσικά αυτά που με ενοχλούν αλλά έτσι κουβέντα να γίνεται, για να αναρωτιόμαστε καμιά φορά, μη φταίνε οι έντονοι ρυθμοί της πόλης, μη φταίει ο σύγχρονος τρόπος σκέψης ή μπας και έχουμε παρατήσει αυτό που είμαστε και ασχολούμαστε με αυτό που παριστάνουμε γιατί τελικά αυτό έχει απομείνει. Παρατηρώ καθημερινά διάφορους ανθρώπους γύρω μου και σκέφτομαι σοβαρά την εκδοχή να έχουμε μεταλλαχθεί σε ένα άλλο είδος. Ένα από τα πράγματα που θεωρώ επικίνδυνο είναι o λόγoς όσων δεν είναι ευδιάκριτος και κρύβει ένα σωρό σκοπιμότητες ή αντιφάσεις. Με ανησυχούν όσοι είναι υπέρμαχοι των κανόνων τους οποίους όμως ούτε οι ίδιοι δεν τηρούν. Ακόμα χειρότερα με φοβίζει ο εγωκεντρισμός όσων βαφτίζουν παράλογες απαιτήσεις τα αυτονόητα και θυμώνω με όσους συμπληρώνουν τα λόγια των άλλων, οι οποίοι μάταια κάτι διαφορετικό προσπαθούν να αρθρώσουν. Με απογοητεύουν επίσης όσοι κορνάρουν σαν μανιακοί στους μπροστινούς ενώ το φανάρι δεν έχει γίνει ακόμα πράσινο ή σε όσους έχουν το "θράσος"  να αφήσουν τη γιαγιά και τη μητέρα με το καρότσι να περάσουν, αλλά και όσοι βρίζουν πρώτοι επειδή είναι σίγουροι ότι το ίδιο θα έπρατταν και οι άλλοι. Με στενοχωρούν όσοι κρίνουν τους συνανθρώπους τους μέσα σε δευτερόλεπτα με αφορμή την επιλογή ενός βιβλίου ή μιας μουσικής χωρίς καν να ενδιαφερθούν να μάθουν την αλήθεια και θεωρώ άσκοπο έστω και να προσπαθήσει κανείς να εμπιστευτεί ανθρώπους που δείχνουν ότι ακούν τους συνομιλητές τους, ενώ στην πραγματικότητα απλώς προετοιμάζουν τη δική τους αποστομωτική απάντηση. Επι της ουσίας βέβαια το ερώτημα που για μένα παραμένει είναι, αν υπάρχει ακόμα εκείνο που πραγματικά είμαστε ή υπάρχει μόνο αυτό που παριστάνουμε. Σε πολλές περιπτώσεις πάντως και τα δύο είναι τρομαχτικά.

Mια μέρα σαν τις άλλες

  

"Καλά βρε αδερφέ μην κάνεις έτσι, δε μας βλέπεις;

                          Επισκευάζουμε τώρα την κοσμοθεωρία"

Από το LAHOUT του Νίκου Καρούζου 

.

Ο κύκλος των χαμένων πολιτών

  

Κουνώντας έξαλλος το χασαπομάχαιρο ο κ. Χάρης φωνάζει και όχι άδικα, ότι όλοι τρέχουμε στα σούπερ μάρκετ και δεν στηρίζουμε τα μαγαζιά της γειτονιάς. "Όταν όμως ο πελάτης θέλει να αγοράσει τώρα αλλά να πληρώσει αύριο, εγώ τον διευκολύνω" μου λέει. "Μας κατηγορούν ότι είμαστε πιο ακριβοί" παραπονιέται η κ. Βάσω, ".. αλλά να ξέρεις ότι οι γνωστές αλυσίδες καθαριστηρίων μπορεί να έχουν μεγαλύτερη προβολή, στην πραγματικότητα όμως σε κοροϊδεύουν. Τι ποιότητα να παρέχουν όταν σιδερώνουν το παντελόνι στο χέρι", μου εξηγεί. "Άσε που ελλείψει ειδικών μηχανημάτων σου ζητούν παραπάνω χρήματα για τον λεκέ, γιατί στέλνουν το ρούχο αλλού για καθάρισμα κι έτσι πληρώνεις τελικά περισσότερα απ’  όσα χρεώνουμε εμείς εδώ". Ανησυχητικά καλοσυνάτος ο κ. Νίκος μου δίνει το βιβλίο που μόλις αγόρασα κοιτώντας με επίμονα στα μάτια. Βγαίνοντας έξω κοιτάζω μέσα στη σακούλα, πουθενά η απόδειξη. Ξαναμπαίνω να τη ζητήσω. Μου κόβει την απόδειξη λέγοντας μου πόσες φορές έχει πληρώσει τζάμπα λεφτά για την ρύθμιση της ταμειακής μηχανής του μετά από τις τόσες αλλαγές. "Από κει μας τα παίρνουν" διαμαρτύρεται μόλις παίρνω κι εγώ επιτέλους το πολυπόθητο χαρτάκι. Το απόγευμα στον παιδότοπο, η κοπέλα που σερβίρει, αφού μου απαντά με όχι και τόσο ευγενικό τρόπο ότι δεν έχουν ζαχαρίνες γιατί δεν είναι στις προτεραιότητές τους, με ενημερώνει ότι έχουν αυξηθεί και η τιμή του καφέ και το αντίτιμο της εισόδου κατά ένα ευρώ το καθένα. "Μας έβαλαν 23%, το ξέρετε;", μου λέει πηγαίνοντας προς τα μέσα, χωρίς καν να περιμένει απάντηση. Με τα χίλια ζόρια παίρνω απόδειξη ίση με την αξία του χτενίσματός μου από την κα Γεωργία το βράδυ. "Θα τους κλέβω μια ζωή, τέτοιοι που είναι, γιατί αλλιώς δεν βγαίνω", σκύβει και μου ψιθυρίζει στ’ αυτί εκνευρισμένη, μάλλον ψάχνοντας για συνένοχο κι ανάβει τέταρτο τσιγάρο μέσα στην αίθουσα, παράνομα κι αυτό. 

Φεύγοντας σκέφτομαι τα λεγόμενα όχι μόνο όσων ανέφερα αλλά και πολλών άλλων γιατί μπορεί να είναι δική μου η ευθύνη το αν θα στηρίξω τα μαγαζιά της γειτονιάς μου, αλλά κατά τη γνώμη μου "στηρίζω" δεν σημαίνει πως πρέπει να αποδεχτώ εκείνον που με αυταρχικό τρόπο με κλέβει επειδή θεωρεί, είτε άδικα είτε όχι, ότι και αυτόν τον κλέβει το κράτος ή κάποιος άλλος. Έτσι, αυτή η χαοτική κατάσταση θα διαιωνίζεται και το ατομικό συμφέρον θα βρίσκεται πάντα σε σύγκρουση με το δημόσιο. Όσο επικροτούμε με τη σιωπή μας ή την απάθειά μας καθημερινά καταστροφικές πρακτικές και νοοτροπίες, δεν θα γίνει ποτέ κατανοητό ότι ο σεβασμός προς τους νόμους και τους κανόνες ισοδυναμεί με τον σεβασμό προς την πολιτεία και με τον καιρό προς τον ίδιο τον πολίτη. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γίνονται όλο και πολλοί όσοι πιστεύουν, προβάλλοντας φυσικά ο καθένας το δικό του επιχείρημα, ότι αφού οι νόμοι επιβάλλονται με άδικο και αντιδημοκρατικό τρόπο και κυρίως αφού δεν ισχύουν στην πράξη παρά τις εξαγγελίες, τότε και εκείνοι έχουν το δικαίωμα να αυθαιρετούν εις βάρος κάποιων άλλων. 

Φωτογραφία : Dan Vojtech

Οι Μοιραίοι

 ... Ποτές ο Σολωμός και τό έργο του δεν είχανε τόσην επικαιρότητα όσο σήμερα. Μέσα στα (εκατό) χρόνια που πέρασαν από το θάνατο του Ποιητή, ποτές η Πατρίδα δεν είχε τόσην ανάγκη της παρουσίας του. Και τόσο στάθηκε μεγάλ΄ η πίεση "εκ των κάτω" πρός τα "ανω", ώστε κι αυτό το κράτος αναγκάστηκε να τον τιμήσει τον Ποιητή. Τόνε γιορτάζει, τυπικά βέβαια, για να τον ξαναθάψει ουσιαστικά στον ίδιο λάκκο με την Ελευθερία.

Ή εθνική ελευθερία του "Ύμνου", η ηθική ελευθερία των "Πολιορημένων" κ΄ η πνευματική ελευθερία του "Διαλόγου" εξακολουθούνε να είναι τα πιο θετικά αιτήματα του λαού μας. Και στον αγώνα του για την κατάχτηση των τριών αυτών αγαθών, ο Σολωμός είτανε κ΄ είναι ο πρώτος οδηγός.

Αλλά και μια τέταρτη ελευθερία πήρε τη θέση του πιο φλογερού ιδανικού της ανθρωπότητας σήμερα: η κοινωνική ελευθερία και για την πραγμάτωση τούτης της ελευθερίας ο Σολωμός είναι και πάλιν πρώτος οδηγός. Όταν στέφεται εναντίον της αριστοκρατίας και πάει με το έθνος, αυτή του η πράξη έχει κοινωνική σημασία. Το ίδιο κοινωνική σημασία έχει κι ο πόνος του, για τη δυστυχία του καταπροδομένου λαού: 

"Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κ΄ ηγαπημένε,

πάντοτ΄ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε"

Ποιός απατά και ποιος προδίδει το λαό;

Όχι βέβαια ο ίδιος ο λαός τον εαυτό του!

Απόσπασμα από τα ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΟΛΩΜΙΚΑ του Κώστα Βάρναλη - Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ - Δεκέμβριος του 1979

(Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω το κείμενο στην αυθεντική του μορφή)

Τον τίτλο δανείστηκα από το γνωστό ποίημα του Κ. Βάρναλη.

Η φωτογραφία και το ποίημα βρίσκονται εδώ

Η βλακεία ...

... είναι κοινός τόπος συνάντησης. Κανείς δεν εξαιρείται, "αμαρτάνει τοι και σοφού σοφότερος".  Μόνο που ο μυαλωμένος την πατάει κατ' εξαίρεση και όχι κατ' εξακολούθηση.

Από το Εγχειρίδιο Βλακείας του Διονύση Χαριτόπουλου

Φωτογραφία : Cezary Filew

H αλήθεια της πραγματικής αξίας

 

 

Όταν ανέφερα σε φίλους ότι πέρασαν κιόλας δύο ολόκληρα χρόνια από τότε που δημιούργησα αυτό το ιστολόγιο, με κοίταξαν σχεδόν ανέκφραστοι. Δεν τους κακολογώ όμως, πολλές φορές μπορεί να ενδιαφέρομαι να μάθω, αλλά κατά βάθος ούτε κι εγώ κατανοώ τον ενθουσιασμό τους για θέματα με τα οποία δεν ασχολούμαι. Σε σχέση με την καθημερινότητα, τη δική μου τουλάχιστον, πιστεύω ότι οι ισορροπίες είναι πολύ πιο λεπτές εδώ μέσα, αφού συχνά η ανωνυμία και η απόσταση προσδίδουν ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά σε αυτό το είδος της επικοινωνίας. Θα ήθελα όμως να γνωρίζετε ότι σας εκτιμώ πολύ, όποιοι και αν είστε, όπου και αν ζείτε, όχι μόνο επειδή μοιραζόμαστε το ίδιο μεράκι αλλά επειδή υπάρχει στις συνειδήσεις όλων ότι οι είμαστε πραγματικοί άνθρωποι. Ακόμα και όταν κάποιος εκφέρει μια διαφορετική γνώμη, υπάρχει πάντα ο σεβασμός για τα συναισθήματα του άλλου, χωρίς να περιορίζονται ο αυθορμητισμός και η έμπνευση. Τις ημέρες λοιπόν που για άγνωστο λόγο δεν είχα πρόσβαση στο ιστολόγιό μου, στενοχωρήθηκα μεν γιατί θα έχανα σκέψεις δικές μου και δικές σας, αλλά δεν ένιωσα ούτε για μια στιγμή αποξενωμένη ή αποκομμένη από την όμορφη διαδικτυακή γειτονιά μας και σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. 

.

Love makes the world go round

 

Άνθρωποι, σκέψεις,

εικόνες, στιγμές, αναμνήσεις,

όνειρα, χαμόγελα παντού και πάντα...

...σε κάθε γωνιά, σε κάθε γειτονιά.

Αυτές είναι οι πρώτες ύλες που κάνουν τον κόσμο να γυρνάει

και να μας ξαναγεννάει εσαεί. Αυτές και μόνο!

Κι εμείς αυτές και μόνο τις αξίες πρέπει να κρατήσουμε

μέσα μας για να μπορούμε να ξεχωρίζουμε

τι πραγματικά έχουμε ανάγκη.

Αυτές έχουμε χρέος να τις μοιραστούμε με αυτούς που αγαπάμε.

Να τις γράψουμε, να τις στείλουμε, να τις πούμε.

Να τις κρατήσουμε μακριά από προκατασκευασμένες

και στειρωμένες από όνειρα εποχές.

Πρέπει να σώσουμε αυτό που είμαστε κι αυτά που νιώθουμε.

Πρέπει να δώσουμε ό,τι καλύτερο έχουμε.

Πρέπει να στείλουμε ένα μήνυμα αγάπης

και αισιοδοξίας από πόρτα σε πόρτα,

από σπίτι σε σπίτι, από καρδιά σε καρδιά,

ξεκινώντας από τώρα!

Δεν ξέρω αν σας ακούγονται ουτοπικές αλλά πρώτη φορά λαμβάνω τόσο όμορφες χριστουγεννιάτικες ευχές και μάλιστα από τα ΕΛΤΑ! Τις παραθέτω λοιπόν για να τις μοιραστώ μαζί σας.

.

Νever say (n)ever

 Oι λέξεις "πάντα" και "ποτέ", αν τις πιστέψεις, μπορεί να σε βυθίσουν στην ανυπαρξία. Eλεύθερος είναι όποιος αποδεχτεί ότι ως έννοιες είναι και οι δύο ανύπαρκτες.

Φωτογραφία : Zena Holloway

.

Χιονίζει! Ώρα για ...

... κουραμπιέδες

Υλικά

300 γραμ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
150 γραμ φρέσκο βούτυρο
2 γραμ βανίλια
60 γραμ ζάχαρη άχνη
100 γραμ αμύγδαλα
40 γραμ ζάχαρη άχνη με 2 γραμ βανίλια για πασπάλισμα

Βήματα

1. Χτυπάτε το βούτυρο με τη ζάχαρη να αφρατέψουν.

2. Προσθέστε τη βανίλια, το αλεύρι και τα αμύγδαλα ανακατεύοντας απαλά.

3. Ζυμώνετε πολύ καλά, ώστε η ζύμη να πλάθεται εύκολα. Φτιάχνετε μικρά μπαλάκια μακρόστενα.

4. Τα τοποθετείτε σε βουτυρωμένο ταψί και τα ψήνετε στους 180ο για 25 λεπτά περίπου.

5. Στη συνέχεια αποσύρετε το ταψί από το φούρνο, βγάζετε τους κουραμπιέδες και τους τοποθετείτε σε πιατέλα.

6. Τους σερβίρετε πασπαλισμένους με το μείγμα της άχνης ζάχαρης και της βανίλια

Η συνταγή είναι από εδώ
Φωτογραφία: maximus live




. 

Οur Precious Time

 

Καταγράφοντας απόψεις φίλων και γνωστών για την οικονομική κρίση και πόσο μας έχει επηρεάσει, σκεφτόμουν πως οι ζωές πολλών από εμάς θα μπορούσαν να είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας ή ακόμα καλύτερα, μια συναρπαστική κοινωνική σειρά , ξέρετε, από αυτές που παγώνει η εικόνα και μερόνυχτα ολόκληρα δεν βγαίνει η απάντηση από τα χείλη του πρωταγωνιστή να μάθουμε επιτέλους αν έχει χρεοκοπήσει ή όχι. Περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός και τι πολύτιμος που είναι ο χρόνος μας, εδώ στη γη εννοώ, μα και τι ατυχία ή μπορεί και ευτυχία, το μέλλον θα δείξει, που έλαχε σε μας, ότι και αν είμαστε, ενθουσιώδεις, δύστροποι, εύπιστοι, ανυπάκουοι, δειλοί, κουτσοί, στραβοί, όλοι, να μην έχουμε άλλο δρόμο από τον συνεχή ομαδικό αγώνα. Μεταξύ μας όμως, κάποιες στιγμές, που διαρκούν ώρες, είναι και αβάσταχτα μοναχικός αυτός ο δρόμος. Όταν αρχίζουν να κλείνουν οι στρόφιγγες, ο καθένας παλεύει με τα μέσα που διαθέτει και δεν διαθέτουμε όλοι τα ίδια.

 .