Σε πολιτικό επίπεδο : Είναι η χλιαρή αντίδραση στα φαινόμενα διαφθοράς ενός πολιτικού με υψηλό αξίωμα πολιτικό έγκλημα; Είναι το μη ξεκαθάρισμα εξ αρχής για το ποιοι είναι οι κανόνες πολιτικό έγκλημα; Eίναι η ανοχή πολιτικό έγκλημα; Είναι η συνεχής σιωπή όταν κατηγορείσαι για συμμετοχή σε υποθέσεις που σκιάζουν την πορεία σου πολιτικό έγκλημα; Είναι. Είναι και για σένα και κυρίως για τις άκρως επικίνδυνες επιπτώσεις που όφειλες να έχεις προλάβει.
Σε επίπεδο διπλωματίας : Είναι ξεπερασμένη η νοοτροπία να μην προσέxουμε τόσο τι λέμε αλλά να δίνουμε έμφαση στο πως το λέμε ώστε να μην γίνεται ορατό ότι πολλά από όσα λέγονται, ανά πάσα στιγμή "ξελέγονται".
Σε προσωπικό επίπεδο : Συχνά όλα φαίνονται σαν αλλεπάλληλα ντεζαβού που ακολουθεί το ένα το άλλο. Μόνο που το τυχαίο δεν μπορεί να βαπτιστεί προφητεία γιατί η κακόβουλη εκ των υστέρων πρόγνωση δεν φαίνεται να είναι τυχαία.
Σε επίπεδο ψυχολογίας : Είτε είναι συναισθηματικά φορτισμένες οι σχέσεις μας είτε είναι καθαρά τυπικές, όπως είναι πολλές φορές οι επαγγελματικές, έχουν όλες ένα κοινό σημείο. Βασίζονται στην εμπιστευτικότητα.
Σε επίπεδο εμπιστοσύνης : Είναι διαφορετικό να λες ότι ίσως από δικές σου ανασφάλειες δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς τους ανθρώπους, είναι άλλο πράγμα να ανησυχείς που η παρορμητική συμπεριφορά των άλλων δημιουργεί ένα κλίμα ανασφάλειας και είναι τελείως διαφορετικό να λες ότι κάποιος δεν είναι άξιος της εμπιστοσύνης μου.
Σε κοσμικό επίπεδο : Αν το σύμπαν "συνωμοτεί", εσύ μπορεί να φταις επειδή βρίσκεσαι μέσα σ’ αυτό; Μπορεί, γιατί τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο, γιατί είναι αδύνατον κάπου κάπως να μην έχεις βάλει το χεράκι σου. Αυτή η εκδοχή όμως απέχει πολύ από την ισοπέδωση των πάντων.
Πάνω από όλα τα επίπεδα όμως, γιατί κατά την γνώμη μου υπάρχουν και πάρα πολλά άλλα, βρίσκεται η τόσο πολύπλοκη η φύση του ανθρώπου. Σε αυτό λοιπόν το σημείο επιτρέψτε μου να αναρωτηθώ. Σε ποιο απ’ όλα τα επίπεδα μπορούμε να βρούμε την αλήθεια ; Είναι πράγματι όλα τόσο ξεκάθαρα όπως οι οδηγίες στα μάνιουαλ; Ποιο είναι το ψέμα και ποια η αλήθεια; Υπάρχουν ψέματα ή αλληλεπιδράσεις; Υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές και αν ναι, τι είναι πιο αληθινό τελικά ; "Αυτό που λες"; "Αυτό που κάνεις"; Ή "αυτό που στο μυαλό σου βάνεις";
" …Το δώρον αυτό ήτο η λήθη. Ο άνθρωπος για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα αγνοούσε την πραγματικά τραγικήν του κατάστασιν. Βέβαια η μνήμη δεν είναι προνόμιο και λειτουργία της ύλης, αλλά του πνεύματος. Το πνεύμα διαπερνά την ύλη, η οποία χωρίς την ευεργετικήν παρουσίαν του, δεν έχει την δυνατότητα δημιουργικής εκφράσεως.
Η λήθη ήτο δώρον πολύτιμον και αναγκαίο, αλλά συγχρόνως και ολέθριον, αν εγκαταλειπόμενο επί μακρόν, δεν αναζητούσαμε την μνημοσύνην.
Ο άνθρωπος λοιπόν, αυτή η ένωσις των αντιθέτων, αλλά και συγγενών δυνάμεων αφέθηκε, στα αρχικά στάδια της εξελίξεώς του, να λησμονήσει την θεία καταγωγή του. Άφησε την μορφήν απερίσπαστον, να ασκήσει τις καθολικές εξουσίες της. Οι κύριοι της υλιστικότητας εχρησιμοποίησαν τις τεράστιες δυνατότητες της ύλης, για να κατασκευάσουν μίαν ατελεύτητον ποικιλίαν προιόντων, που θα έκαναν την μορφήν πιο επιθυμητήν, πιο λαμπεράν, πιο πλανεύτρα… "
" … Η μορφή αντιμετώπισε μόνη τον χαμό της, γιατί μόνη είχε πορευθή με έπαρση και αλλαζονίαν. Ποτέ δεν παρεδέχθη άλλες μορφές πλήν αυτής. Η ψυχή και το πνεύμα, οι σκέψεις και τα συναισθήματα την κοίταξαν με κανατανόησιν, αλλά δεν εμπόδισαν την μοίρα της. Κι εκείνη έμεινε γεμάτη πόνο, ν’ αντικρύζη το αναπόφευκτον. Η ύλη συνέχισε τους άσεμνους χορούς της και οι αισθήσεις δεν χόρταιναν με την ποσότητα. Η πορεία η κυκλική όμως είναι μια ανιαρή επανάληψις και μόνο η συνειδητοποίησις την μετατρέπει σε κάθετον… "
" …Κοίταξα τον καθρέπτη που προβάλλει μόνον την υλικήν μορφή και για πρώτη φορά χαμογέλασα τόσο χαρούμενα στο ανύπαρκτον είδωλο, γιατί βεβαιώθηκα, ότι δεν ήτο πλάνη, πως είχα απαλλαγεί από την υποτέλειαν της μορφής. Αυτή ήτο η αλήθινή αλήθεια, η πιο μη πλανερή πραγματικότης κι εγώ, αναμφισβήτως, ήμουν το τιμώμενο πρόσωπον της πιο περίεργης εορτής που εδόθη μόνο για μένα... "
***
Αν θέλετε να διαβάσετε και το υπόλοιπο πολύ ενδιαφέρον κείμενο, τα παραπάνω είναι τρία αποσπάσματα των σελίδων 81-85 του κεφαλαίου με τίτλο "Ας Υπάρχουν άλλες μορφές, εγώ κυβερνώ" από το βιβλίο "Από την Λήθη στην Μνημοσύνη" της Βαρβάρας Σταγιάννου.
Επίσης θα ήθελα να αφιερώσω αυτά τα λόγια τα οποία βρίσκω πολύ αισιοδοξα και ελπιδοφόρα, σε όσους έχουν το θάρρος ή το θράσος να πηγαίνουν μόνοι ή όλοι μαζί " ταξίδια αλαργινά" όχι γιατί τολμούν να δραπετεύουν, αλλά επειδή, διατηρώντας σώας τας φρένας και κάνοντας κριτική και κυρίως αυτοκριτική, κοπιάζουν να υπερβαίνουν τους εαυτούς τους και την ίδια τη ζωή καμιά φορά, με σκοπό να αξιοποιήσουν τις εμπειρίες προς το καλύτερο δυνατό όχι καταστρέφοντας αλλά δημιουργώντας ή ανασύροντας το μέλλον, αν τελικά το παρελθόν είναι το μέλλον που βρίσκεται πίσω μας. Τα αφιερώνω λοιπόν σε όσους αισθάνονται και σκέπτονται, όχι μόνο παρακινούμενοι από το αίσθημα της αυτοσυντήρησης αλλά και από ευαισθησία να συμβάλλουν στην διατήρηση της καλής ψυχικής υγείας των άλλων και κατ’ επέκταση και της δικής τους, διότι είτε μιλώντας εγωιστικά είτε όχι, είναι γεγονός ότι όλα ξαναγυρίζουν σε μας κατά την γνώμη μου.
Τέλος, δεν ξέρω πόσο εύκολο ή εφικτό είναι να απαλλαγεί κανείς (τελείως ;) από την "υποτέλειαν της υλικής μορφής" αλλά νομίζω ότι και μόνο η προσπάθεια να αφήσουμε χώρο και για τα άλλες μορφές μπορεί να οδηγήσει σε άγνωστες μεν, πιθανότατα καλύτερες, (αφήνω ένα ερωτηματικό εδώ λόγω της υποκειμενικότητας του θέματος), αλλά σίγουρα αληθινές διαδρομές. Για παράδειγμα για όσα γράφω, το ότι συμφωνείτε με αυτά ή διαφωνείτε ή γελάτε ή χασμουριέστε, (για μένα θα παραμείνει κάτι το άγνωστο), δεν είναι δυνατόν να αναιρέσει το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τα πληκτρολογώ, σε μερικά δευτερόλεπτα θα τα έχω δημοσιεύσει και κάποιοι από εσάς θα περάσετε λίγο από τον χρόνο του παρόντος να διαβάσετε ότι σε λίγη ώρα θα είναι παρελθόν που θα επηρεάσει έτσι κι αλλιώς το μέλλον, είτε γιατί θα βρείτε κάποια λογική (ελπίζω) σε όλα αυτά, είτε γιατί δε θα δώσετε σημασία, είτε γιατί θα σας εκνευρίσει το μακροσκελές κείμενο, είτε γιατί θα τα δείτε από μια άλλη οπτική αν τα ξανασυναντήσετε στο μέλλον τυχαία αφού θα παραμείνουν γραμμένα δημοσίως. Όπως και να έχει όμως, όλο αυτό είναι από μόνο του πραγματικότητα, ένα αληθινό γεγονός και όχι πλάνη.
Υ.Γ. Το κείμενο στο βιβλίο έχει πολυτονικό σύστημα
Ρεαλιστικές ισορροπίες. Χωρίς εντυπωσιασμούς. Δυνατά αισθήματα που όμως κατευνάζουν. Λεπτή αίσθηση του χιούμορ, της αρεσκείας μου. Η επιρροή μας στους άλλους και των άλλων σε μας. Αναπάντεχο το τέλος. Πιο πολύ απόλαυσα αυτήν την λεπτότητα στην συμπεριφορά των χαρακτήρων, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι ένα χάρισμα που δεν το συναντάμε συχνά εκτός κινηματογράφου. Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Δείτε τη.
Πάντως μέσα στην αναμπουμπούλα ειπώθηκαν και πολλές αλήθειες, οι οποίες υπό άλλες συνθήκες θα αποτελούσαν μεγάλο σκάνδαλο η κάθε μια από μόνη της. Ειδικά στις δευτερολογίες στη βουλή σαν ρουκέτες εκτοξεύονταν οι κουβέντες. Μέσα στην αναταραχή των ημερών πολλοί μίλησαν και είπαν πολλά. Έξω από την βουλή όμως αυτά που συμβαίνουν είναι απείρου κάλλους, τι υπέρογκα ποσά για αδικαιολόγητες χρεώσεις, τι πλαστές υπογραφές και τι άλλες απίστευτες παρανομίες που έρχονται στο φως μέρα με τη μέρα. Αυτό δεν είναι κράτος, είναι η cosanostra. Να ήταν και μόνο ένας ο Νονός, πόσο εύκολα θα ήταν τα πράγματα, αλλά είναι πολλοί, είναι χιλιάδες. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως πρίγκιπες με λαμπρό παρελθόν και ταυτόχρονα ως κολοκύθες με ζοφερό μέλλον. Ο καθένας όμως μπορεί να ζει στο δικό του μικρόκοσμο όπως επιθυμεί αλλά τις στιγμές που συνυπάρχουμε η πραγματικότητα είναι μια και δεν θα μας λυπηθεί αν δεν μπορούμε να τη δούμε, θα μας ποδοπατήσει. Ας παραμείνουμε ξύπνιοι λοιπόν όσο πιο πολύ αντέχουμε να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα.
Mια σικελιανή παροιμία που σχετίζεται με τον Νόμο της σιωπής Οmertaλέει ότι "Όποιος δεν ακούει, δε βλέπει και δε μιλάει, ζει εκατό χρόνια". Θα τολμήσω να πω ότι κατά τη γνώμη μου δεν ξέρω πόσα χρόνια ζει, αλλά σύμφωνα με την πρόσφατη εμπειρία μας ως λαός, όποιος δεν ακούει, δε βλέπει και δε μιλάει, κινδυνεύει να ξυπνήσει ένα πρωί πολύ φτωχός, σε χρήματα, σε συνείδηση και σε πατρίδα. Τι άλλο να πω. Σε καλό να μας βγει αυτή η κρίση θα πω, έτσι για να είμαστε και λίγο αισιόδοξοι.
Δεν ξέρω αν χρησιμοποιούμε την κριτική μας στους άλλους ως σκαλοπάτι για να νιώθουμε πιο σημαντικοί ή γιατί πραγματικά θέλουμε έναν πιο δίκαιο κόσμο. Δεν είμαστε βέβαια λογιστικά βιβλία, "δώσε μου για να σου δώσω". Ούτε στη φύση υπάρχει παντού δικαιοσύνη και αν υπήρχε, όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, ίσως πολλά είδη να μην επιβίωναν. Πιστεύω λοιπόν ότι άλλο πράγμα είναι να αναζητάμε την δικαιοσύνη όταν νιώθουμε ότι μας αδικούν και άλλο να προβάλλουμε την έλλειψή της ως άλλοθι για την δική μας δυσθυμία, ακόμα κι αν πράγματι μας αδικούν. Επομένως η προσπάθεια για την εφαρμογή της δεν έχει καμία σχέση με την νευρωτική αναζήτησή της.
Οι πολιτικοί υπόσχονται δικαιοσύνη και ισότητα αλλά παρόλα αυτά τα φαινόμενα της διαφθοράς δεν έχουν εξαλειφθεί. Είναι εφικτό τελικά να ικανοποιηθούν οι ανάγκες ή τα συμφέροντα όλων των ανθρώπων; Με αφορμή την παραίτηση της κας Γκερέκου θα ήθελα να πω ότι μπορεί ελάχιστοι να είναι άμεμπτοι στην πολιτική ζωή του τόπου αλλά αν μη τι άλλο, όχι ο κάθε Πρωθυπουργός, μα ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός εκτός από το πόση θέληση για δουλειά ή τι βιογραφικό έχουν όσοι τον αντιπροσωπεύουν στο κυβερνητικό του σχήμα, οφείλει να διερευνά και την πιθανή εμπλοκή τους σε ότι αυτή η κυβέρνηση πασχίζει να καταπολεμήσει. Μαζί όμως με το οικονομικό χρέος του συζύγου της πρώην υφυπουργού και ένα ερώτημα παραμένει. Τι είναι ο πολιτικός τελικά; Ένας θεατρικός ρόλος είναι; Ένα κουστούμι είναι; Όχι δεν είναι. Είναι πολλά περισσότερα και θέλουμε να είναι πολλά περισσότερα όχι όμως για να χρησιμοποιούμε τους θεσμούς με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούμε ενοχικά σύνδρομα αλλά για να ανυψώσουμε τον άνθρωπο στο βάθρο που θα έπρεπε να του αξίζει.
Θα μπορούσα να αναφερθώ σε ένα σωρό ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία όπως τα, "εγώ προσκλήσεις μοίραζα", "ήταν ο πνευματικός μου πατέρας", "δεν έφυγα, με διέγραψαν", "ουδέποτε έλαβα γνώση", "εγώ δεν θα πω αντίο, λέω αριβεντέρτσι" και άλλες. Ο δίκαιος όμως πολιτικός δεν αποποιείται τις πράξεις του ούτε κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Η νοοτροπία του "μην τον είδατε μην τον απαντήσατε τον Κίτσο τον λεβέντη" είναι πλέον και παλιομοδίτικη. Αυτή η άρνηση της συμμετοχής σε οτιδήποτε μεμπτό, κάποιων μελών της προηγούμενης κυβέρνησης, μετά από τόσο σάλο για σκάνδαλα και για δημόσια έγγραφα που αποκαλύφθηκαν, μετά από όλες αυτές τις ενδείξεις και σε κάποιες περιπτώσεις και αποδείξεις, δεν φαίνεται να είναι και πολύ καλή προσπάθεια για κάθαρση. Το γεγονός δε ότι τόσοι και τόσοι που πέρασαν από το πολιτικό σκηνικό χρόνια τώρα, μονίμως κατηγορούσαν κάτι στο οποίο οι ίδιοι συμμετείχαν, είναι επίσης ένα από τα πράγματα που μάλλον ποτέ δεν θα κατανοήσω.
Οι συνεχείς βέβαια κατηγορίες και αυτό το πινγκ πονγκ ευθυνών είναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία, όπως και η ψυχωτική αναζήτηση της "απόλυτης" δικαιοσύνης είναι κατά την γνώμη μου ανώφελη γιατί μας εγκλωβίζει σε μια πλήρη αδράνεια κατά την οποία όχι μόνο αποφεύγουμε να λύσουμε τα προβλήματα, αλλά ελπίζουμε κάποιος άλλος να τα λύσει για λογαριασμό μας ή ακόμα καλύτερα, για να μην έχουμε και την υποχρέωση, να λυθούν από μόνα τους.
Δεν ξέρω για ποια μοναξιά μιλάει αυτό το αγαπημένο τραγούδι. Καμιά φορά μου αρέσει να μην καταλαβαίνω την γλώσσα, δεν δίνω σημασία στα λόγια και αφήνομαι στην μουσική, αλλά για πόσο. Πόσο χρόνο έχω να φτιάξω όμορφες εικόνες, τέσσερις, έξι ώρες, μέχρι να ξημερώσει; Η τραγωδία αυτών των ανθρώπων με έχει καθηλώσει. Είναι στιγμές που θέλω να ανέβω ψηλά, πολύ ψηλά, εκεί που όλα φαίνονται μακρινά και ασήμαντα μέσα στην αιωνιότητα και πάλι όμως σκέφτομαι, τι σκοπό θα είχα εκεί. Είναι και που θέλω να είμαι περήφανη για την γενιά μου και δεν είμαι. Είναι και που θέλω να μιλάω για την Ελλάδα με το κεφάλι ψηλά και παραμένω σκυφτή. Είναι που θέλω να είμαι μέρος μιας μεγάλης αλλαγής που ποτέ δεν έρχεται, μα και πως να’ρθει, από μόνες τους οι αλλαγές δεν γίνονται. Πως φτάσαμε ως εδώ; Απομονωμένοι φτάσαμε, σε έναν δικό μας κόσμο, είτε από αδιαφορία να συμμετέχουμε στα κοινά είτε από φόβο μην ξεβολευτούμε. Ποτέ να μην ρωτάμε, ποτέ να μην αμφισβητούμε, να μην διαβάζουμε και πολύ, να μην ζητάμε να μάθουμε ποιος πραγματικά εργάζεται στις κυβερνήσεις και ποιος όχι, να μην διαμαρτυρόμαστε για όσους μας κλέβουν μπροστά στα μάτια μας, να μην απαιτούμε κάθαρση από κανέναν και για τίποτα. Αυτό είναι μοναξιά για μένα.
Ένα είναι σίγουρο πάντως, αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα. Τόσο χιλιοειπωμένο και ταυτόχρονα ψυχωφελές. Μα διαβάστε το πάλι,
Τι άρρωστα μυαλά μας κυβερνούσαν τόσα χρόνια, σε τι χώρα ζούμε, τι ανούσια λόγια άκουσαμε σήμερα για ρώσικες ρουλέτες, για φουσκωτούς, για την ημέρα της μητέρας που θα αφιερωθεί στην έγκυο που χάθηκε, για προβοκάτσιες και δεν θυμάμαι τι άλλο. Πέθαναν τέσσερις άνθρωποι βρε φαιδρές καρικατούρες!
Σε αυτό το ντόμινο εξελίξεων που είμαστε εγκλωβισμένοι, αναρωτιέμαι, αν δεν είναι τώρα η ώρα της απόδοσης ευθυνών, πότε θα είναι; Παρά τις προτροπές του Πρωθυπουργού για το αντίθετο δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να μας ενώσει κατά την γνώμη μου και να μας σώσει από το να αλαλάζουμε με σχιζοφρενικά ψυχωτικά συμπτώματα. Προτεραιότητα έχει η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, το αντιλαμβάνομαι αλλά με τόσο σκληρά μέτρα αν δεν δοθούν ονόματα στην δημοσιότητα, αν δεν τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι και αν δεν σταματήσουμε αυτήν την απάνθρωπη αλληλοεξόντωση, πολύ φοβάμαι ότι ο κόσμος θα διαμαρτύρεται μεν για τα δικαιώματά του με ειρηνικές προθέσεις αλλά η επανάσταση θα περιοριστεί σε δηλώσεις, όχι για μία αλλά για πολλές και αντιφατικές "εθνικές προδοσίες" κατά πως βολεύει τον καθένα. Για την "εθνική προδοσία" που έχει διαπραχθεί στις συνειδήσεις μας τόσα χρόνια κυρίως από εμάς τους ίδιους δεν θα διαμαρτυρηθεί ποτέ κανείς; Από που ξεκινά μια επανάσταση, ξέρουμε; Aπό την Ακρόπολη ή από τον τρόπο σκέψης; Γιατί δεν ησυχάζουν όλοι αυτοί με τα προκλητικά λογύδρια αισχίστου είδους, ώστε να μπορέσουμε να αφουγκραστούμε όλοι μαζί την κοινωνία μας και να αναλάβουμε τους ρόλους μας πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη;
Δεν βγαίνουν από το μυαλό μου όλο το απόγευμα οι τελευταίες φράσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας και με αυτές θα ήθελα να κλείσω:
" ... Η χώρα μας έφτασε στο χείλος της αβύσσου. Είναι ευθύνη όλων μας να μη γίνει το βήμα προς το κενό. Και η ευθύνη αποδεικνύεται στην πράξη, όχι στα λόγια. Η Ιστορία θα μας κρίνει όλους. Αυστηρά και χωρίς ελαφρυντικά...."
Καληνύχτα, για όσους θα κοιμηθούν με την συνείδησή τους ήσυχη απόψε.
Τίτλος φωτογραφίας : "Δακτυλικό αποτύπωμα" Μουσική : A thousand years - Sting
Κατά την ταπεινή μου άποψη για να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα τέτοιο ερώτημα πρώτα πρέπει να ξεκινήσουμε με το αν. Αν υπήρχε λοιπόν ο τέλειος άνθρωπος πως θα ήταν; Για να απαντήσουμε όμως στο δεύτερο ερώτημα πρώτα πρέπει να καταστήσουμε σαφές το τί σημαίνει για μας η λέξη τέλειος. Tέλειος πάντως σύμφωνα με την επίσημη ορολογία είναι "αυτός που έχει φτάσει στον ανώτατο βαθμό εξέλιξης". Τότε όμως γεννάται ένα άλλο ερώτημα, ποιος είναι για μας ο ανώτατος βαθμός εξέλιξης; Για να απαντήσουμε όμως σε αυτό πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε τι ακριβώς θεωρούμε εξέλιξη. Εξέλιξη σύμφωνα με το λεξικό είναι "το φαινόμενο της μετάβασης από μια μορφή σε άλλη, συνθετότερη ή καλύτερη, με διαδοχικές μεταβολές". Τι θεωρούμε όμως σύνθετη ή καλύτερη εξέλιξη στην σημερινή εποχή; Ποιές παράμετροι μπορούν να επηρεάσουν την προσωπική μας εξέλιξη; Και ποιές είναι αυτές οι διαδοχικές μεταβολές;
Προσπάθησα σύμφωνα με όσα έχω αποκομίσει από τις συναναστροφές μου με γνωστούς και φίλους μέχρι τώρα, διαφόρων προσωπικοτήτων και επαγγελμάτων, να δω μέσα από τα δικά τους μάτια, όσο είναι δυνατόν βέβαια, για το πως θα χειρίζονταν τέτοιου είδους ερωτήματα. Αναφέρω κυρίως τα επαγγέλματα διότι πιστεύω ότι όταν η μισή μας ζωή αναλίσκεται στην άσκησή τους, είτε το αντικείμενο είναι αυτό που παραγματικά επιθυμούμε είτε όχι, τότε μετά την οικογένεια, οι προσωπικότητες, οι χαρακτήρες και το ήθος σμιλεύονται σύμφωνα με τη επιρροή που ασκεί επάνω μας το είδος της εργασίας μας. Σκέφτηκα όμως μόνο τρια παραδείγματα για να μην σας κουράσω, αν φυσικά έχετε φτάσει ως εδώ και δεν με κλείσατε από βαρεμάρα.
Ξεκινώ λοιπόν με τον ποιητή, οποίος πιστεύω ότι αριστοτεχνικά θα περιγράψει την εξωτερική αλλά και την ομορφιά της ψυχής που αγγίζουν ή ακόμα και υπερβαίνουν την τελειότητα, όπως αυτός την ορίζει στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα το οποίο διανύει και μέσα από την δική του οπτική.
Ο πολιτικός χρησιμοποιώντας δοκιμασμένες και ασφαλείς μεθόδους της τέχνης της διπλωματίας θα προσπαθήσει να πείσει με ισχυρά επιχειρήματα για την μη ύπαρξη της τελειότητας για να δικαιολογήσει και την ύπαρξή του στον χώρο βγάζοντας και ένα σωτήριο δίδαγμα είτε μέσα από γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία, είτε μέσα από προσωπικές του εμπειρίες που θα τον κάνουν να φανεί πιο ανθρώπινο και κυρίως φιλάνθρωπο, επομένως και πιο αρεστό.
Ο τεχνοκράτης, θριαμβευτής πια, αφού ζυγίζει με δύο μέτρα και δύο σταθμά, ποιος θα μπορούσε άλλωστε να αμφισβητήσει ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα, κατά πάσα πιθανότητα θα εξηγήσει ένα ένα τα αίτια της πραγμάτωσης μιας τελειότητας που δείχνει να μην έχει επιτευχθεί για να μας οδηγήσει στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στο να αντιληφθούμε πως θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί αν αυτά τα αίτια δεν παρουσίαζαν ίσως μια επαναστατική δυναμική έστω και μόνο ως πρόθεση.
Σε όλες τις περιπτώσεις θεωρώ ότι εμπλέκεται και ο παράγων συναίσθημα. Χμμ εδώ περιπλέκονται τα πράγματα. Διότι σε άλλη βάση συζητάμε αν αντιλαμβανόμαστε το συναίσθημα ως "ψυχική εμπειρία" και σε άλλη ως "η εντύπωση που έχουμε για αυτήν την ψυχική εμπειρία". Επομένως η ίδια η ψυχή διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμο και το συναίσθημα, αλλά με τον όρο ψυχή εννοούμαι την "κύρια αιτία της ζωής" ή "την περιγραφή της όποιας προσωρινής συναισθηματικής κατάστασης" βρίσκεται ένας άνθρωπος; Σε κάθε περίπτωση η ψυχική δύναμη αντλείται από την προσωπική μας ηθική, δηλάδη τους κανόνες συμπεριφοράς, εφόσον είμαστε μέλη μιας κοινωνίας οφείλουμε βεβαίως να υπακούμε αυτούς τους κανόνες που έχουν οριστεί για την επίτευξη της κοινωνικής μας συμβίωσης και όχι μόνο. Τί είδους όμως αλλοιώσεις έχει υποστεί ο προσωπικός και συλλογικός αν θέλετε ηθικός μας κώδικας μέσα στους αιώνες; Γιατί υπάρχουν ακόμα διαχωριστικές γραμμές στις συμπεριφορές των ανθρώπων με κριτήρια το φύλο, το επάγγελμα, το κοινωνικό στάτους, την οικονομική κατάσταση ή την εξουσία; Γιατί για παράδειγμα η "ανήθικη" συμπεριφορά ενός διανοούμενου δεν είναι ποτέ μεμπτή και δεν τολμά κανείς να την επικρίνει ενώ κάποιου άλλου "κοινού θνητού" είναι πάντα διαχτυλοδειχτούμενη; Τι είναι ηθικό και τι ανήθικο για τον καθένα μας πέρα από τους βασικούς κανόνες της κοινωνίας;
Και για να αγγίξουμε και λίγο έδαφος μιλώντας με παραδείγματα που ταλανίζουν ή ψευτοταλανίζουν την ελληνική κοινωνία τελευταία, γιατί είναι ανήθικη και επικίνδυνη η κάθε κα Αλεξανδράτου που ξεβρακώνεται και ποτέ η με τη βούλα ευφυής μία και μοναδική κα Στεφανίδου που καλεί και μαθητές (όχι ότι τα παιδιά δεν γνωρίζουν τα πάντα, έχω τους μαθητές μου και ξέρω, αναφέρομαι όμως στα ηθικά τάχα μου διδάγματα, αυτά που απευθύνονται σε μάλλον διανοητικά καθυστερημένους). Γιατί είναι ανήθικος ο άνεργος που πηγαίνει απο πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο και "ξεγυμνώνεται" και ποτέ ο πολιτικός που του υπόσχεται μια θέση αλλά.. για μετά τις εκλογές; Γιατί μας σοκάρουν τα αγκομαχητά της κάθε ανερχόμενης πορνοστάρ και όχι οι κραυγές των ανθρώπων που φωνάζουν στους δρόμους; Υπάρχει σκληρότερο "πορνό" από την φρικτή καθημερινότητα των αστέγων, των φτωχών, των ανέργων, των αρρωστων; Ναι μεν λοιπόν όλοι οι λογικοί άνθρωποι συμφωνούμε με τους κανόνες που διέπουν τον κοινωνικό μας ιστό αλλά ακόμα και η ηθική έχει τις παραμέτρους της και δεν είναι καθόλου ηθικό να εξομοιώνεται κατά το δοκούν εις το όνομα της ηθικής.
Τέλος και αν έχουμε βρει απαντήσεις για όλα τα παραπάνω ίσως και για ακόμα περισσότερα ώστε να βγάζουμε σαφή, έγκυρα και όχι βεβιασμένα συμπεράσματα τότε θα ήθελα να ξαναρωτήσω, ποια είναι η υπαρξιακή σημασία του τέλειου ανθρώπου και πως θα έπρεπε να είναι ο τέλειος άνθρωπος εξωτερικά και εσωτερικά, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει, για να επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα.
1.Σ’ εκείνους που κοιτάζουν τα πάντα με τα δικά τους μάτια
2.Σ’ εκείνους που τα κοιτάζουν με τα μάτια των άλλων
3.Σ’ εκείνους που τα κοιτάζουν και με τα δικά τους και με των άλλων
Και συνεχίζει, βγάζοντας τα παρακάτω συμπεράσματα:
1.Οι πρώτοι διατρέχουν τον κίνδυνο να καταντήσουν μονόχνωτοι, μισαλλόδοξοι, αλαζονικοί, σκληροί
2.Οι δεύτεροι διατρέχουν τον κίνδυνο να καταντήσουν κούφιοι, ανόητοι, ευεπίφοροι, ψυχικά κα πνευματικά ετεροδίαιτοι, γυμνοί από προσωπικό στοχασμό
3.Οι τρίτοι διατρέχουν όλους τους κινδύνους ή και κανένα, αν σταθούν σωστοί κριτές και απροκάληπτοι και αμερόληπτοι, αν μισήσουν τα έτοιμα σχήματα και θελήσουν να ξανακερδίσουν τον εαυτό τους με ειλικρίνεια, με αγνότητα και με σοβαρότητα.
Θέλω έναν ελαφρύ υπολογιστή για ευκολία στη μετακίνηση ή κάποιον βαρύτερο με μεγάλη επιφάνεια εργασίας; Τι επεξεργαστή να διαλέξω; Θα τρέξει με επιτυχία τα προγράμματα; Τι χωρητικότητα να έχει η μνήμη του; Με τι ταχύτητα θα τρέχουν οι εφαρμογές; Είναι αρκετά τα MBγια την σωστή διαχείρηση των εικόνων; Πολλά τα ερωτήματα. Με ενδιαφέρει η έγκυρη ενημέρωση; Η ψυχαγωγία; Hδιαδικτυακή επικοινωνία; Όλα αυτά μαζί; Δεν έχω μιλήσει άσχημα ποτέ σε άνθρωπο που προσπαθεί να με εξυπηρετήσει, παρά το ξιπασμένο ύφος μερικών, αλλά όταν ενημερώθηκα από ειδικούς και άρχισα μια μικρή έρευνα, με αυτά που άκουσα με το ζόρι συγκρατήθηκα.
Καθότι όμως συνηθίζω να ψυχολογώ, όχι πάντα με επιτυχία ομολογώ, τους συνομιλητές μου, κατάλοιπο από τις πολλές αναλύσεις χαρακτήρων γνωστών μυθιστορημάτων, έπιασα τον εαυτό μου μετά τους διαλόγους τεχνικού περιεχομένου να παρατηρεί κυρίως τον τρόπο που οι πωλητές μιλούσαν. Αυτό λειτουργεί αυτόματα σε μένα, ακούω προσεχτικά τι μου λένε, παίρνω την πληροφορία αλλά ταυτόχρονα μετράω πολύ τις δονήσεις που λαμβάνω. Δεν λέω κάτι καινούργιο φυσικά, το αναφέρω απλώς γιατί άλλοι άνθρωποι μπορεί να μην τις αντιλαμβάνονται καν ή να μην τις λαμβάνουν υπόψη τους. Όπως γνωρίζουμε δεν είναι μόνο το τί λεμε που έχει σημασία αλλά και πως το λέμε. Μπορεί όποιος θέλει να ανέβει στην ταράτσα και να βροντοφωνάζει ότι ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί, αλλά με ύφος Führer και από κάτω όλοι να τον κοιτάζουν αποσβολομένοι, με δέος, χωρίς κανένας να αναρωτιέται, το πιο απλό, "whoisblindingme". Όλα είναι πιθανά.
Τι συμφέρον όμως μπορεί να έχει ένας απλός πωλητής πέρα από το να με πείσει να αγοράσω το προιόν; Mήπως ανάβουν το μάτι για να ζεσταθεί το νερό, όχι για να χαλαρώσει ο βάτραχος αλλά για να τον κάνουν βατραχόσουπα; Άκου εκεί που έφτασε το μυαλό μου, στις γνωστές θεωρίες μάνατζμεντ. Xμμ σαν να μου φαίνεται ότι έχω γίνει αρκετά καχύποπτη τα τελευταία χρόνια. Όταν δε, στο δεύτερο μαγαζί μου εξηγούσαν δύο και τρεις υπάλληλοι μαζί, εκεί ήταν που μπερδεύτηκα τελείως για τον σκοπό των αμέτρητων διευκρινήσεων.
Λίγο αργότερα στο επόμενο κατάστημα που ρώτησα για δύο συγκεκριμένα μοντέλα, η απάντηση ήταν αποστομωτική. "Αα, αργήσατε"! "Πως είπατε παρακαλώ"; Ξαναρώτησα. "Πριν λίγο έδωσα τον τελευταίο", μου είπε ο νεαρός. Πόσα θες να μας τρελάνεις, μου ήρθε να του πω, σήμερα πουλήθηκαν τόσα κομπιούτερ συγκεκριμένων μοντέλων και χρώματος, έτσι χωρίς να είναι καν σε προσφορά; Μάλλον δεν τα είχαν ποτέ εκεί και μας δουλεύει ο τύπος, υπέθεσα. Μου ήρθε στο νου και η παροιμία, όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει αλλά την απέρριψα αμέσως αφού έτσι κι αλλιώς ξημερώνει, είναι δρομολογημένο από καταβολής κόσμου, πως να το κάνουμε.
Κάποια στιγμή προς το απόγευμα δια της ατόπου απαγωγής κατέληξα επιτέλους σε μια μόνο μάρκα υπολογιστή. Όσο ομως συζητούσα με τον πωλητή, πάλι άρχισε να με κατατρώει η καχυποψία. Ποιο να είναι αυτή την φορά" το catch"; Μήπως τελικά άλλα είναι τα" skeletonsinthecloset"και όχι αυτά που ήδη γνωρίζουμε, μήπως κάθε προσπάθεια για "swotanalysis" πέφτει στο κενό γιατί λείπουν σημαντικά στοιχεία; Μετά πλησιάσε ένας συνάδερφός του καθώς εγώ παρατηρούσα ένα προσπέκτους και άρχισε να παραπονιέται φωναχτά, " Ήρθε πρωί πρωί και άρχισε τα μπινελίκια. Με τέτοια συμπεριφορά θα σηκωθώ και θα φύγω, ούτε υπερωρίες δεν πληρώνει ο τσιγκούναρος και κάθομαι όλο το απόγευμα για να τακτοποιώ τα ράφια". Ο πρώτος πωλητής μάλλον πιο έμπειρος του ψιθύρισε ότι δεν πρέπει να κατηγορεί το αφεντικό μπροστά στον πελάτη. Εκείνος ανένδοτος, απομακρύνθηκε σκυλοβρίζοντας.
Έτσι, με τούτα και με τ’ άλλα, εγώ άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα ποτέ να είμαι τόσο καλά πληροφορημένη ώστε να μετρήσω σωστά τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα ενός μηχανήματος υψηλής τεχνολογίας; Ακούγεται κουραστικό να προβληματίζομαι σε τέτοιο βαθμό για μια απλή αγορά. Εξαρτάται πως λειτουργεί ο καθένας. Οι φίλοι μου με πειράζουν όταν ψάχνω να κλείσω τραπέζι για παράδειγμα σε εστιατόριο, γιατί ψάχνω πολύ! Η γνωστή ατάκα που ακούω συνήθως είναι " πάλι θα μας ζαλίσει μέχρι να βρει καλή μουσική, τραπεζάκι με θέα, νόσιτμο φαγητό, συγκεκριμένη μάρκα κρασιού, το φεγγάρι στην σωστή του θέση, κεράκια και λαμπάκια". Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό λοιπόν κι εγώ είχα βάλει και ένα laptop, μέχρι που άρχισα να μαθαίνω τι είναι τα Megaκαι τι είναι τα Giga. Η αλήθεια είναι ότι στις αγορές μου αυτή η σχολαστικότητά μου επιδεινώνεται θα έλεγα. Κάποιες φορές, τώρα που το θυμάμαι βέβαια υπήρξα και τυχερή, χωρίς καν να κουνήσω το δαχτυλάκι μου είχα βρεθεί σε εκείνο το ταβερνάκι σε έναν μικρό κόλπο στην Σίφνο, Σεράλια νομίζω λεγόταν. Βράδυ, ζεστό αεράκι, τραπέζι στα βότσαλα ανάμεσα σε δύο θεόρατες σειρές από σκοτεινά και επιβλητικά βράχια, πανσέληνος ακριβώς στην μέση και στο ύψος των ματιών, με το ασημένιο φως να καθρεφτίζεται στην θάλασσα και να σχηματίζει αυτή την ευθεία γραμμή, που κάθε φορά έρχονται τα μποφόρια και πάει να λοξοδρομήσει αλλά όλο εκεί είναι, μοναδικός θόρυβος τα λόγια, εγώ μικρή και τριανταφυλλένια και άκουσον άκουσον, ξυπόλητη.
Στις αγορές μου λοιπόν όπως έλεγα αν και δεν είμαι ξυπόλητη, επιβαρύνω τις σκέψεις μου με πολύπλοκους συσχετισμούς γιατί το να αρθεί κάποιος στο ύψος των περιστάσεων, είναι για μένα υψίστης σημασίας. Τελικά να μην τα πολυλογώ αγόρασα εκείνον τον μπορντοροδοκόκκινο υπολογιστή κατά το σούρουπο, με το απόσταγμα συναισθημάτων και αναμνήσεων ως πολυτιμότερη βοήθεια ακόμα και από τις τεχνικές μου γνώσεις
Μουσική : Αυτή η κατάσταση με το mixpod είναι απαράδεκτη που για να βάλουμε ένα τραγούδι είμαστε υποχρεωμένοι να δημοσιεύουμε και τα σαχλά συνήθως βίντεο και δεν μας δίνεται η δυνατότητα να διαλέξουμε κάποιο άλλο ραδιόφωνο χωρίς εικόνα.
Ήταν αναπόφευκτο για την δική μου λογική να μην ανατρέξω στην Αρχαία Ελλάδα που "η φιλοξενία εθεωρείτο πράξη αρετής. Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και η κακή αντιμετώπισή τους ήταν αμάρτημα. Επίσης την προστασία των ξένων σε κάθε πόλη επέβλεπαν οι πρόξενοι, δηλαδή οι επίσημοι αντιπρόσωποι των άλλων πόλεων, μετά από ειδική συνθήκη που υπογράφονταν για αυτό. Έτσι δημιουργήθηκε ο θεσμός της προξενίας".
Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας ο σκοπός αυτής της σύντομης ανάρτησης δεν είναι να ξεσκονίσουμε τις γνώσεις μας αλλά να προβληματιστούμε για το γεγονός ότι δεν έγινε αισθητή, προς το παρόν τουλάχιστον, η κατακραυγή της ελληνικής κοινωνίας για τον χαμό του νεαρού αφγανού ούτε και για τον σωματικό και ψυχικό τραυματισμό της μάνας και της αδερφής του, παρά την στήριξη μελών της κυβέρνησης, οι οποίοι βέβαια δεν θα μπορούσαν να πράξουν και διαφορετικά. Προφανώς ο στόχος δεν ήταν το παιδί, ακόμα κι έτσι όμως νομίζω ότι θα είχαμε κατέβει στους δρόμους αν ήταν ελληνόπουλο. Δεν πιστεύω ότι ως λαό δεν μας ευαισθητοποιεί ο τραγικός θάνατος ενός παιδιού είτε είμαστε γονείς είτε όχι. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ίσως αυτή τη φορά συμβαίνει κάτι χειρότερο. Ίσως ηθελημένα δεν συμπαραστεκόμαστε στο δράμα του "ξένου" γιατί φοβόμαστε ότι έτσι θα αποκτήσει φωνή, υπόσταση και σιγά σιγά περισσότερα δικαιώματα. Μήπως αυτή η χώρα, στην οποία βασιλεύει η νοοτροπία, εδώ ελάτε που όλοι οι καλοί χωράνε, δεν σέβεται τους φιλοξενούμενούς της γιατί εξαρχής τους θεωρεί "αναλώσιμους". Μήπως αυτή η θλιβερή σκέψη ότι ουδείς αναντικατάστατος μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ένας αλλοεθνής λιγότερος δεν κάνει και καμιά διαφορά.
Αγαπημενο μου ιστολογιο, σημερα που απορροφηθηκα απο την αναμοχλευση της εθνικης μας σκορδαλιας και ακτινογραφωντας με ενθουσιασμο τον νοστιμοτατο μπακαλιαρο, αποφασισα να μην δινω πια κινηματογραφικο χαρακτηρα σε οποιες αρνητικες σκεψεις μπας και σπασει η γκαντεμια καθως υποψιαζομαι οτι προσελκυουν αναποδιες ισως και κακουχιες. Always lοοk οn the bright side οf life (εφ'οσον ειναι ορατη φυσικα).
ή κάτι τέτοιο και μάλλον τραγικό παρά-κάτι ήταν το σλόγκαν μιας παλιάς διαφήμισης. Έτσι λοιπόν κι εγώ αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες στις πρώτες μου προσπάθειες γιατί η χρήση της μικρής μου don’t-think-shoot-κάμερας, δεν είχε καμία σχέση με τον χειρισμό μιας μονοοπτικής ρεφλέξ φωτογραφικής μηχανής.
Όλα ξεκίνησαν όταν κάποτε μου είπαν ότι κακώς χρησιμοποιώ μια κάμερα περιορισμένων δυνατοτήτων μόνο και μονο επειδή με βολεύει να φωτογραφίζω στιγμιαία, πράγμα το οποίο θεωρούσα και ακόμα θεωρώ αρκετά αποτελεσματικό ειδικά αν το υποκείμενο κινείται. Περιμένει ο γλάρος να αλλάξεις φακό; Ίσως όχι. Έμαθα όμως πως μπορείς να εκπαιδεύσεις το μάτι σου ώστε να προβλέψει το τι πρόκειται να δει και με το μέσο που διαθέτεις να αιχμαλωτίσεις τη στιγμή, γρήγορα και ακόμα πιο αποτελεσματικά. Με κάτι τέτοιους προβληματισμούς λοιπόν άρχισα να ασχολούμαι με την φωτογραφία, αλλά και επειδή μου άρεσε ως άλλος ένας τρόπος έκφρασης. Όπως και δοκίμασα μια άλλου είδους κάμερα γιατί πείσθηκα πως ναι μεν είναι πολύπλοκες οι διαδικασίες αλλά το αποτέλεσμα είναι ασύγκριτο.
Το να διαλέγω θέμα δεν είναι πάντα δύσκολο αφού πολλές φορές το θέμα σε επιλέγει, αρκεί βέβαια να βρίσκεσαι κάπου εκεί. Να διαλέξω το φως της ημέρας δεν είναι πάντα εφικτό να ξέρεις πότε θα βρίσκεται και που. Μετά πρέπει να φωτομετρήσω αφού το φως του ήλιου έχει μεγάλη επιρροή πάνω στο θέμα και πρέπει να μετρηθεί σωστά. Να διαλέξω ένα θέμα υψηλής ή χαμηλής αντίθεσης φωτογραφίζοντας το από μια ασυνήθιστη γωνία για να προσθέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι επίσης σημαντικό. Έρχονται όμως και τα διλλήματα. Να χρησιμοποιήσω ευρυγώνιο φακό ή έναν μεταβλητής εστιακής αποστάσεως (ζουμ δηλαδή); Γιατί θέλει προσοχή να μη ζουμάρω περισσότερο από όσο πρέπει και χαθεί η αίσθηση του βάθους. Μήπως καλύτερα να βγάλω μια μακροφωτογραφία ώστε να αναδειχθεί ο πλούτος των σχολαστικών λεπτομερειών; Να τραβήξω με μεγαλύτερη ταχύτητα ή με μικρότερη, να βάλω φλας ή όχι. Μήπως με το φλας παραποιήσω τα πραγματικά στοιχεία; Δεν είναι απλά τα πράγματα. Αφήστε κι αυτό το καδράρισμα που παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο αλλά ομολογώ ότι το διασκεδάζω πιο πολύ απ’ όλα, αρκεί φυσικά να αποφεύγω να φωτογραφίζω το προφανές, μια τις πιο χρήσιμες συμβουλές που μου έχουν δώσει. Τέλος, εκείνο το κουβάλημα της βαριάς τσάντας με τα απαραίτητα δεν είναι και ότι καλύτερο. Κυρίως όμως το να μην ξεχνάω το καπάκι του φακού σε κάποιο κατσάβραχο παραμένει "ζωτικής" σημασίας.
Ακούγονταν εξουθενωτικά όλα αυτά για μένα, τι τραβάει κανείς για να βγάλει μια απλή φωτογραφία, σιγά σιγά όμως έγινε δεύτερη φύση γιατί καλώς ή κακώς η υπεροχή της εικόνας στη ζωή μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για προχειρότητες.. Ο Άγγελος Σικελιανός λέει ότι "Το μάτι μεγαλώνει στο σκοτάδι, κ’ η ακοή στη σιωπή". Έχει δίκιο αλλά νομίζω πως όλα αυτά δεν θα είχαν την σημασία που τους αρμόζει αν δεν γνωρίζαμε τι κίνηση θέλουμε να δώσουμε, διότι είναι γνωστό ότι η συνεχής περιστροφή της φωτογραφικής μηχανής θολώνει την εικόνα. Χρειαζόμαστε κάποιες φορές και την καταγραφή της μέγιστης χρωματικής λεπτομέρειας παρά τα λογια του Σικελιανού, ώστε να διανύσουμε μια περίοδο κρίσης, για να επανέλθω στο θέμα που μας ταλανίζει όλους αυτόν τον καιρό, αισιόδοξοι και ενδυναμωμένοι. Όπλα μας είναι η δουλειά μεν και η αφύπνιση αλλά να μην γίνουμε και όμηροι της καθημερινότητας. Ας ξαναβάλουμε χρώμα στις μέρες μας, ας χαμογελάσουμε και λίγο παραπάνω στις φωτογραφίες όποια φωτογραφική μηχανή και αν χρησιμοποιούμε.
Την ορολογία και του στίχους του Άγγελου Σικελιανού δανείστηκα από τα βιβλία:
1.Το Βιβλίο του Φωτογράφου – JohnHedgecoe
2. Οπτικόν, Περί Ελλάδος Νέα Φωτοάποψη – N. Kόντος – Π. Γράββαλος
-->Πολύ φοβάμαι ότι οι Kασσάνδρες θα πετύχουν το σκοπό τους και οι προφητείες θα αποδειχτούν στο τέλος αληθινές. Γιατί όλοι εμείς που αλληλοσφαζόμαστε και αναλύουμε με τόση σιγουριά ως άλλοι IrvinYalom τα πάντα και τους πάντες, το μόνο που κάνουμε είναι να ευνοούμε τα φαινόμενα του παρασιτισμού και του εθνομηδενισμού που τάχα πολεμάμε είτε σε επίπεδο οικονομίας είτε σε επίπεδο κοινωνίας είτε σε επίπεδο κυριαρχικών δικαιωμάτων. Κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να περάσουμε τα όρια για να δούμε αν και τι θηρίο κρύβει ο καθένας. Σαφώς να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα αλλά όχι με ολόκληρες συκοφαντικές εκστρατείες, βγάζοντας χολή πίσω από τον τέλεια καμουφλαρισμένο κομπλεξισμό ανωτερότητας που μας διέπει. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους, τα παιχνίδια των εντυπώσεων είναι μεγάλη παγίδα και έρχεται η ώρα που οι ψυχές λακίζουν και μένουν μόνο τα εκμαγεία.
Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι η χώρα χάνει παρά κερδίζει με το να μετατρέπεται σε πεδίο συγκρούσεων, αν όμως ο σκοπός είναι να διαλυθεί το σύμπαν, τότε είμαστε σίγουρα σε πολύ καλό δρόμο. Τότε, να συνεχίσουμε μέχρι τελικής (εκ)πτώσεως, τώρα που μπορούμε, τώρα που ζούμε σε μια εποχή που της λείπουν οι ήρωες και τι φοβερό που ποτέ δεν μάθαμε πως να σωζόμαστε χωρίς αυτούς, (όχι βέβαια ότι τους χρειαζόμαστε, περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό), να συνεχίσουμε ακάθεκτοι τώρα που είμαστε όλοι ευάλωτοι, τώρα είναι η ευκαιρία της ζωής μας για ολοσχερή καταστροφή. Διευκρινίσεις όμως δεν πρόκειται να εκμαιευθούν όσο θέλουμε να επιβάλλουμε τη νοοτροπία-Μπεζαντάκου στο ποίμνιο μας, αυτό που προφανώς έχουμε συνηθίσει κάποιοι να έχουμε, μια αυλή δηλαδή υπό την ταμπέλα "να μας βρίζουν δεν μας πειράζει, αρκεί που ασχολούνται μαζί μας" με τον δόλιο σκοπό να καμφθούμε τελικά από μόνοι μας και ξέρετε γιατί; Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά την αξία μας και γιατί είμαστε υγιέστατοι.
Δυστυχώς όμως πρέπει να παραδεχτούμε και εκεί χωλαίνουμε, ότι ευθυνόμαστε που δημιουργήσαμε αυτό το χάος, ευθυνόμαστε που ο Αρχαίος μας Πολιτισμός έγινε ένα με το τζατζίκι, τον μουσακά και τις αφίσες του Sakis. Ευθυνόμαστε που υποβαθμίζαμε χρόνο με το χρόνο την προσφορά των ανθρώπων του πνεύματος, που δεν υποστηρίξαμε με πάθος τους νέους ανθρώπους και αξιόλογους επιστήμονες που έφυγαν στο εξωτερικό για να επιβιώσουν και κυρίως που ανεχόμαστε τους εαυτούς μας να προσποιούνται για το πόσο πικραμένοι είμαστε για όλη αυτή την κατάσταση και τώρα κάνουμε ότι ψάχνουμε απεγνωσμένα Μελίνες και Χατζηδάκηδες.
Ελάτε τώρα, ας πούμε την αλήθεια, δεν μας κάηκε ποτέ καρφί, έτσι; Δεν αγαπήσαμε ποτέ και τίποτα από αυτή την χώρα, δεν είδαμε τίποτα καλό σ’ αυτήν, ούτε την ιστορία μας καλά καλά δεν ενδιαφερθήκαμε να διαβάσουμε πολλοί, για δείτε στα ξένα πανεπιστήμια πόσα διδάσκονται. Αν ψαρεύουμε υποστήριξη από τους ξένους; Όσο κι αν ακούγεται αλαζονικό δεν μας έλειψαν ποτέ αυτά, άλλα μας έλειψαν. Ή Ελλάδα ήταν πάντα το λίκνο του Πολιτισμού και τίποτα δεν πρέπει να μας θίγει.
Το θέμα είναι ποια είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Οι (Νεο)έλληνες κυρίως, αυτοί φαίνονται να είναι στην πρώτη γραμμή, όσοι από εμάς θέλαμε να τρώμε και "να πίνουμε στην υγειά του κορόιδου" και δεν κάναμε απολύτως τίποτα για να προλάβουμε αυτή την κατάρρευση, ούτε καν εκείνοι που καυχιόμασταν ότι ήμασταν πιο συγκροτημένοι και έμπειροι, ενώ συνειδητά "παίρναμε στα σοβαρά τα ασήμαντα" και αφήναμε τα σημαντικά να φθείρονται, που "υιοθετήσαμε συμπεριφορές" μέσα από "συμβολισμούς" που ποτέ δεν μας αντιπροσώπευαν και αυτό το λέμε και από θέση, που κρυφτήκαμε πίσω από το δάχτυλό μας κοιτάζοντας χρόνια ολόκληρα το δάχτυλο, μηρυκάζοντας αποτυχημένες ξενόφερτες θεωρίες όπως αυτή του Αμερικάνικου Ονείρου, το οποίο έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν κατανοήσαμε, με αποτέλεσμα να χάσουμε την φαντασία μας, να μείνουμε με ένα υποκατάστατό της και να γίνουμε κακέκτυπα του ίδιου μας του εαυτού. Όλοι μαζί φταίμε και ο καθένας χωριστά, με τον τρόπο του.
"Δεν εκτιμώ έναν ζωγράφο που μετατρέπει τον ήλιο σε μια κίτρινη κηλίδα, αλλά θαυμάζω εκείνον που με μια κίτρινη κηλίδα δημιουργεί έναν ήλιο" έχει δηλώσει ο PabloPicassoο οποίος χρησιμοποιώντας συμβολισμούς στα έργα του απέδιδε νοήματα για σημαντικά θέματα της ζωής όπως όλοι γνωρίζουμε. Πως θα μπορούσε όμως ένας πίνακας να περάσει στην οθόνη περιπλανώμενος αλλά χωρίς πάθος και χωρίς κανένα συναίσθημα; Πιστεύω ότι ίσως η απάντηση κρύβεται στα λόγια του, "Ζωγραφίζω τα αντικείμενα όπως τα σκέφτομαι όχι όπως τα βλέπω". Καθόριζε βέβαια κάποιες φιγούρες μέσα στο χαοτικά υπαρξιακό πλαίσιο του καμβά. Σύμφωνα με τον ζωγράφο η δημιουργική έκφραση έπρεπε να ξεφεύγει από τα όρια, όπως για τον σκηνοθέτη η ιστορία έπρεπε να ξεφύγει από τα όρια της συμβατικότητας, όχι με καθορισμένους χαρακτήρες αλλά με πρόσωπα χωρίς υπόσταση.
Όχι, δεν είναι ο PabloPicasso που ζωγραφίζει στην οθόνη, είναι ο JimJarmusch που σκηνοθετεί μια "ιστορία" χωρίς ιστορία θα τολμούσα να πω, η οποία μου άφησε πολύ διαφορετικές εντυπώσεις από το ασπρόμαυρο DownByLaw (Η Παγίδα του Νόμου), η πρώτη ταινία του Jarmusch που είδα. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το χιουμοριστικό παραλήρημα του RobertoBenigniμαζί με τους συγκρατούμενούς, "IscreamYouscreamWeallscreamforanice-cream"! Εκεί οι χαρακτήρες ήταν καθορισμένοι όμως. Αν και ο φακός επικεντρωνόταν στο πώς επηρεάζει ο ένας τον άλλον, ο σκοπός της απόδρασης ήταν ορατός. Αντίθετα στα " Όρια του ελέγχου" δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα του κεντρικού ήρωα με την έννοια ότι ναι μεν μαθαίνουμε τον σκοπό της αποστολής του αλλά δεν γνωρίζουμε ούτε τον ίδιο ούτε και τους περαστικούς ανθρώπους σε όλη αυτή την περιπλάνησή του, η οποία είναι ένα είδος roadmovie χωρίς σημασία, μάλλον χτισμένο πάνω στην φράσηLavidanovalenada που ακούμε αρκετές φορές κατά την διάρκεια της ταινίας. Ο ήρωας κατά την γνώμη μου φαίνεται να βρίσκεται σε έναν εσωτερικό μονόλογο. Πως το συμπεραίνω αυτό; Δεν το συμπεραίνω, μόνο το υποθέτω, γιατί ως θεατής έχω ελάχιστα στοιχεία για να κρίνω, όπως ένα μειδίαμα, ένα λάγνο βλέμμα και λίγες φράσεις. Ίσως πάλι και να μην είναι έτσι αφού το συναίσθημα απουσιάζει εκτός από μια δυο στιγμές οι οποίες είναι μάλλον διφορούμενες ως προς το νόημά τους. Όλα δείχνουν περαστικά και εφήμερα και σ' αυτό συντελεί και η φωτογραφία που προσπαθεί να κεντρίσει κυρίως τις αισθήσεις μας. Οι χαρακτήρες εναλλάσσονται με τέτοια ταχύτητα όπως και τα "Twoespressosinseparatecups" αλλά ο φακός κρατάει την λεπτομέρεια της εικόνας σε slowmotion και μετά την αφήνει να χαθεί. Μια τεχνική που με γοήτευσε, θα μπορούσα να πω.
Σε προσωπικό επίπεδο η ταινία μου ανέσυρε μνήμες από πρόσφατο ταξίδι μου στην Σεβίλλη, το σύμβολο του έρωτα σύμφωνα με τα δεδομένα του Ισπανικού πολιτισμού αλλά και οικείες εικόνες κι ακούσματα από την ελληνική επαρχία, μια καρέκλα, έναν δρόμο, έναν ασβεστωμένο τοίχο ή το λάλημα ενός κόκορα. Δεν θα μπορούσε να λείπει το παραδοσιακό φλαμένκο από την μουσική επένδυση αυτής της ταινίας γιατί κατά την γνώμη μου η μουσική έπρεπε να τονίζει την απουσία του πάθους από τους ήρωες με το να δημιουργεί αντίθεση.
Η ταινία μου άρεσε όχι ως πολύπλοκο σενάριο αλλά ως ένα όμορφο εικαστικό δρώμενο, χωρίς δράση αλλά με εξαιρετική αισθητική. Η άποψή μου είναι φυσικά υποκειμενική. Αν θέλετε να δείτε την ταινία θα σας συμβούλευα χρησιμοποιώντας τα λόγια του ήρωα όπου όταν τον ρωτούν πως κατάφερε να μπει σε εκείνο το καλά φυλασσόμενο δωμάτιο μας απαντά "Χρησιμοποίησα τη φαντασία μου", έτσι κι εσείς, αφού διαλέξετε βέβαια ένα απόγευμα που δεν είστε πολύ κουρασμένοι, πριν μπείτε στην αίθουσα φροντίστε να έχετε πάρει μαζί και την φαντασία σας!
... Φέρε την κόκκινη μπάλα, τη μεγάλη και την κορδέλα να δέσω την εξώπορτα, κάτσε ν' αλλάξω το cd, γιατί όχι, μα το ακούσαμε τρεις φορές.. με πονάει το κεφάλι μου, τι ωραίο που είναι αυτό, να το βάλουμε στο τζάκι, μηηη θα το σπάσεις, το αγγελάκι τώρα, περίμενε να φέρω την σκάλα, μη πατήσεις την πρασινάδα και πέσεις, μαμάαα το αγγελάκι δεν έχει κεφάλι, και γι'αυτό κλαις; Κόλλα έχουμε; Ξέρεις που είναι η κόλλα; Καλά, άσε θα βάλουμε τον φιόγκο, όχι αγάπη μου το ψαλίδι είναι επικίνδυνο για σένα, να πάρε το αρκουδάκι, μαμάαα νερό, που είναι οι μικρές μπάλες; φύγε Μάξιμε! θέλεις τον χιονάνθρωπο για το δωμάτιο σου; τους αρλεκίνους; οκ πάρε έναν όμως γιατί ο άλλονς λέω να μπει στο δέντρο, μαμάαα ο Μάξιμος τρώει το ξωτικόοο, δεν είναι έτοιμα ακόμα, θα τα βγάλουμε να κρυώσουν και μετά, δεν γίνεται, γιατί δεν τρωω μελομακάρονα κάνω δίαιτα, τι είναι δίαιτα; όχι εσύ δεν μπορείς να κάνεις, ναι ναι εκεί αφησέ το, περιμένε να σε σηκώσω να φτάνεις, μαμάαα τσίσα, να βάλουμε ζακέτες πριν βγουμε στο μπαλκόνι, κράτα τα φωτάκια, αχ αυτό μ'αρέσει, χορεύουμε; έλα έλα, λα λα λαα, λα λα λαα, λα λα λα, ναι, λέει για ένα ελαφάκι, θα σου πω την ιστορία το βράδυ πριν κοιμηθείς, τι μυρίζει; όχι πάλι..
Φωτογραφία: Jeff Moody Μουσική:Rudolph The Red-Nosed Reindeer
