Κάπνισμα τέλος από την 1η Ιουλίου σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους

...Τέλος στο κάπνισμα σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίας, τις ιδιωτικές υπηρεσίες, αλλά και σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος μπαίνει από την 1η Ιουλίου.

Με αφορμή την έναρξη της απαγόρευσης, ο υπουργός Υγείας Δ.Αβραμόπουλος καλεί τους πολίτες να σεβαστούν το νόμο και να τον εφαρμόσουν απαρέγκλιτα.

Πάντως, καταστηματάρχες και δήμοι δηλώνουν ανέτοιμοι για την εφαρμογή των νέων μέτρων, υποστηρίζοντας ότι τα ειδικά σήματα, που διαχωρίζουν τα καταστήματα σε καπνιζόντων και μη, άρχισαν να διανέμονται μόλις πριν από δύο ημέρες, ενώ η υπουργική απόφαση εκκρεμούσε έως την τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν επισήμως τι αλλαγές πρέπει να κάνουν στους χώρους.

 
Άρθρο : http://www.in.gr/, Μουσική : Let the sunshine in - Army of lovers, Τις φωτογραφίες επέλεξα από το google photos για την ανάρτηση


---------------------------------------------------------------

EKTAKTO

H φωτογραφία είναι του Τσαλαπετεινού.

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Κοτζιά, το μεσημέρι της Τρίτης 30/6, στις 3μμ. Κάτοικοι, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες του κέντρου και των γύρω περιοχών κύκλωσαν με χρωματιστές κορδέλες και μπαλόνια το Δημαρχείο και με σύνθημα “Ψάχνουμε Δήμαρχο” ζήτησαν από το Νικήτα Κακλαμάνη και το Δημοτικό Συμβούλιο να μπουν μπροστά στις κινητοποιήσεις τους για τη διάσωση του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας. Ο Δήμαρχος Αθηναίων επιχείρησε και πάλι να απαξιώσει τους συλλόγους και φορείς που διαμαρτύρονται, δηλώνοντας στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου οτι “όλα αυτά υποκινούνται από έναν επιχειρηματία της Πλατείας Θεάτρου κι οτι οι σύλλογοι που φέρονται οτι υπογράφουν, δεν έχουν ιδέα για την κινητοποίηση” - κάτι που δεν αντέχει ούτε σε σοβαρή απάντηση.

Η Κίνηση Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου επαναλαμβάνει οτι απαιτεί από την Πολιτεία να εκπονήσει ολοκληρωμένο ρυθμιστικό σχέδιο για την αναβάθμιση της περιοχής. Και ζητάει από όλους τους φορείς της άμεση ενεργοποίηση.

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

"Το απίστευτο πλιάτσικο με την ολυμπιακή κληρονομιά"

Tης Γεωργίας Λινάρδου
για την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία,
της Κυριακής 28 Ιουνίου 2009

_________________________________________

Ωραία τα εγκαίνεια του Μουσείου της Ακρόπολης. Ομως, υπάρχουν κι άλλα μουσεία που είναι αμφίβολο αν ανοίξουν ποτέ. Οπως το μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων. Πάνε πέντε χρόνια από τη φαντασμαγορική τελετή έναρξης, και ό,τι έχει απομείνει από τον ολυμπιακό εξοπλισμό που κόστισε 140 εκατ. ευρώ φυλάσσεται σε αποθήκες και... αργοπεθαίνει. Ακόμη και οι στολές των χορευτών...

Αλλα αντικείμενα πρόλαβαν και σώθηκαν, γιατί συντηρήθηκαν - θα μπουν στο μουσείο όταν και όποτε τελειώσει - και άλλα σκορπίστηκαν από δω κι από κει. Δυστυχώς, η μεταολυμπιακή περίοδος δεν διαθέτει την αίγλη του παρελθόντος. Πίσω από σκόνες και λάσπες, προσπαθεί να «επιζήσει» ό,τι απέμεινε από κείνη την παγκόσμια γιορτή του αθλητισμού.


*Η «Κ.Ε.» επισκέφθηκε τις αποθήκες όπου βρίσκεται ό,τι έχει απομείνει από το 2004, μπήκε σε σπίτια «συλλεκτών», έψαξε στο Ιντερνετ για «στολές του κουτιού» και σήμερα «γιορτάζει» την 5η επέτειο των Αγώνων του 2004. Πωλούνται στο Ιντερνετ . Ο γεν. γραμματέας Ολυμπιακής Αξιοποίησης του υπουργείου Πολιτισμού, Κ. Μπούρας, ήταν ο άνθρωπος που πήρε την πρωτοβουλία να μας δώσει άδεια να επισκεφθούμε τους χώρους. Ο Κ. Μπούρας, ο οποίος ανέλαβε πριν από μερικούς μήνες, οραματίζεται ένα Ολυμπιακό Μουσείο ανοιχτό στο κοινό, που θα παρέχει πολλές δυνατότητες. Αγωνιά και για το μουσείο, αλλά και για την κατάσταση που παρέλαβε και προσπαθεί να συμμαζέψει.

Η ιστορία είναι καθ' όλα... ελληνική. Μετά τη λήξη των Αγώνων, μέρος του εξοπλισμού μεταφέρθηκε στις αποθήκες του ΟΣΕ στον Ασπρόπυργο. Μεταξύ άλλων, αντικείμενα που πλέον έχουν συλλεκτική αξία, όπως στολές εθελοντών, δάδες, μετάλλια συμμετοχής κ.λπ.
Εκείνη την περίοδο η φύλαξη δεν ήταν και η ασφαλέστερη. Χαρακτηριστική η περίπτωση «αγοραστή» που μπήκε στην αποθήκη πολλές φορές (!) για να «συλλέξει» αντικείμενα! Κάποια από αυτά εμφανίστηκαν αργότερα σε δημοπρασίες στο Ιντερνετ (ebay) και κάποια άλλα πουλήθηκαν χέρι με χέρι. Μεγάλο παζάρι έγινε και με τις δάδες των Ουμπιακών Αγώνων (από ξύλο ελιάς και μέταλλο), που σχεδίασε ο Κ. Βαρώτσος. Ενδιαφέρον έχει η περίπτωση κατόχου δάδας από την Ξάνθη που την πουλάει αντί 4.500 ευρώ!

*Στελέχη της πρώην Οργανωτικής Επιτροπής θέλησαν να υποβαθμίσουν το θέμα λέγοντας πως αυτά συμβαίνουν μετά από κάθε Ολυμπιάδα και ότι πρόκειται για μεταπώληση και όχι για πλιάτσικο. Ακόμη και όταν μέρος του εξοπλισμού μεταφέρθηκε αργότερα στο υπόγειο του IBC, του Διεθνούς Ραδιοτηλεοπτικού Κέντρου, πληροφορίες θέλουν να έκαναν φτερά πολλά αντικείμενα που ανήκαν στην Οργανωτική Επιτροπή. Ενας πωλητής στο Ιντερνετ, από τη Νέα Σμύρνη, πουλάει στολές εθελοντών. Η αγγελία: «Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων πωλούνται στολές, αυθεντικές, συλλεκτικές (γυναικεία και αντρικά μεγέθη) στη συσκευασία τους καινούρια, περιλαμβάνουν ρολόι swatch, καπέλο, t-shirt και παντελόνι Adidas». Βέβαια, από την αρχή οι άνθρωποι της οργανωτικής επιτροπής διαβεβαίωναν πως δεν βγαίνει τίποτα από τις αποθήκες του IBC δίχως δελτίο αποστολής (και αιτιολογία πού θα χρησιμοποιηθεί και για ποιον σκοπό). «Ακόμη και η Αγγελοπούλου να πάρει κάτι, θα υπογράψει δελτίο», έλεγαν.

Τα κινέζικα pins :
Χαρακτηριστική η περίπτωση μοναδικών συλλεκτικών pins που βρέθηκαν στις αποθήκες και προορίζονταν να δοθούν στο τέλος των αγώνων. Ομως, το εμπόρευμα από την Κίνα έφτασε με καθυστέρηση και τα pins δεν δόθηκαν. Κοσμούν πλέον τις ιδιωτικές συλλογές (και είναι σπάνια, αφού δεν κυκλοφόρησαν).

*Τον Δεκέμβριο του 2004, η οργανωτική επιτροπή, σε μια μάλλον κλειστή αγοραπωλησία, διέθεσε ορισμένα αντικείμενα (Ιωλκού και Φιλικής Εταιρείας στη Ν. Ιωνία). Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών και μέλος της Ολυμπιακής Επιτροπής Γ. Σγουρός, όχι μόνον επιβεβαιώνει τη δραματική αυτή μεταολυμπιακή εξέλιξη, αλλά ζητά δημόσιο απολογισμό, κάτι που όπως μας είπε δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα.

*Την ίδια ώρα το Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης (νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου) -το μόνο που ανήκει στο επίσημο δίκτυο της ΔΟΕ- διαθέτει σημαντικά εκθέματα που δάνεισαν οι ίδιοι οι αθλητές ή και έλληνες συλλέκτες. Πολλές φορές οι άνθρωποι του μουσείου ζήτησαν επίσημα ολυμπιακά κειμήλια, αλλά δεν τους δόθηκε τίποτα παρά μόνον η επιστολή ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων από τον ΣΕΓΑΣ.

«Εμείς δεν πήραμε»
Σύμφωνα με την ενημέρωση που έχει ο Κ. Μπούρας, σημαντική ποσότητα αντικειμένων και εξοπλισμού πήγε σε ομοσπονδίες και δήμους. Αλλά ο Γ. Σγουρός όταν τον ρωτήσαμε αν η Αρση Βαρών πήρε πράγματα, απάντησε «Οχι μόνο δεν πήραμε, αλλά μας πήρανε και ό,τι είχαμε».

*Ο δήμαρχος Αμαρουσίου, Γ. Πατούλης, αν και ο δήμος του είναι ολυμπιακός και μάλιστα στα όριά του βρίσκεται το ΟΑΚΑ, δεν έχει πάρει απολύτως τίποτα, όπως μας είπε.

*Αλλά και ο Γ. Ψαρέλλης, γεν. γραμματέας της Ομοσπονδίας Τριάθλου, μέλος του δ.σ. της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων και competition manager του Τρίαθλου για την ΕΟΕ, όταν είχε ζητήσει επισήμως πράγματα για διοργάνωση τριάθλου, το αίτημά του δεν είχε βρει ανταπόκριση. «Για ένα άθλημα δρόμου, όπως το τρίαθλο, η ποδηλασία ή ο μαραθώνιος, ο αθλητικός εξοπλισμός αυτός θα ήταν το οξυγόνο που θα εξασφάλιζε την ανάπτυξή του. Δυστυχώς δεν βρέθηκαν ποτέ ούτε τα βασικά και εξειδικευμένα υλικά. Οι περίεργες αποφάσεις προμήθειάς τους βαρύνουν την οργανωτική επιτροπή του Αθήνα 2004, αφού φαίνεται ότι κάποιοι έπαιζαν για τον εαυτό τους και η άστοχη διάθεσή τους βαρύνει το υπουργείο Πολιτισμού».

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

45 εκατ. ευρώ μόνο το κτίριο
Η σύμβαση για το Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων υπεγράφη στη Λοζάνη τον Νοέμβριο του 2006 από εκπροσώπους της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, της Γενικής Γραμματείας Ολυμπιακής Αξιοποίησης, του υπουργείου Πολιτισμού και της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Σύμφωνα με τον εργολάβο που έχει αναλάβει το έργο, το Μουσείο -ως κτίριο- θα παραδοθεί τέλος του χρόνου. Ο προϋπολογισμός του έργου, σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού, ανέρχεται στα 45 εκατ. ευρώ, ποσό που θα πληρωθεί από τα ΕΣΠΑ. Το Μουσείο θα αναπτυχθεί στις εξής θεματικές ενότητες: Ολυμπιακοί Αγώνες της αρχαιότητας, Αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη σύγχρονη εποχή, Τα «Ολύμπια», Α' Ολυμπιακοί Αγώνες 1896, Β' Αγώνες 1906, Ολυμπιακοί της Αθήνας 2004, Το μέλλον του Ελληνικού Ολυμπιακού Κινήματος.

Το Μουσείο θα συστεγάζεται με το εμπορικό κέντρο Golden Hall. Μάλιστα, τα αρχικά φιλόδοξα σχέδια ανέφεραν ότι ήταν μεγάλη επιθυμία πολλών να γίνουν τα εγκαίνια του Golden Hall μαζί με του Μουσείου. Αλλά αυτό, τελικά, δεν προχώρησε γιατί το Μουσείο δεν ήταν έτοιμο.

* Μουσική: 1. Athens 2004 Opening Ceremony, The Percussion Dialogue, 2. Κωνσταντίνος Βήτα, από την παράσταση 2 του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

* Φωτογραφίες: Δικής μου επιλογής από το διαδίκτυο για την ανάρτηση.

Οn the Beach

Kι εγώ που νόμιζα ότι η κακή κρατική οργάνωση, η κακοδιαχείριση και η ανασφάλεια ήταν χαρακτηριστικά της πολιτικής κάποιων ξενόφερτων ηγετών του παρελθόντος. Έκανα λάθος.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται και δεν είναι η πρώτη φορά. Bουλευτές εκλέγονται, υπουργοί ορκίζονται. Αλλά δεν είναι βουλευτές, δεν είναι κυβέρνηση. Είναι Δούρειος Ίππος. Καιροφυλακτούν όχι για να κατασπαράξουν τον εχθρό αλλά την υγεία μου, το πορτοφόλι μου, τα ασφαλιστικά ταμεία μου, τους μικρομεσαίους μου, τους μετανάστες μου, τους ναρκομανείς μου, τους συνταξιούχους μου, τους μαθητές μου, τη γη μου, την ανάσα μου, εμένα κι εσένα.

Μα η μοίρα δεν μ΄ αφήνει, με ξαναχτυπά, αλύπητα. Εγώ μαστιγώνομαι στις πλατείες βλέποντας λιπόθυμους συνανθρώπους με σύριγγες στα μπράτσα. Εμένα κόβει το αλυσοπρίονο στα πάρκα με τα ξεριζωμένα δέντρα. Κανέναν άλλον. Κάθε φορά που κορυφώνεται η αγωνία μου περιμένοντας να διαλευκανθούν οι υποθέσεις και να τιμωρηθούν επιτέλους οι πραγματικοί ένοχοι για τα κακώς κείμενα, οι επιτήδειοι βολεύονται εις βάρος άλλων μέχρι να περάσει ο κίνδυνος. Τι κι αν κάποιοι δεν θα συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια των εθνικών εκλογών. Εγώ είμαι ο ήρωας που θυσιάζεται στην τραγελαφική καθημερινότητα, όχι αυτοί. Τι κι αν μου είπαν ότι έπραξαν ότι έπραξαν για να έχουν την ευλογία της Παναγίας (!). Τι κι αν ο Επειός αναλαμβάνει την ευθύνη; Στην πράξη τι σημαίνει; Ξέρει κανείς να μου πει;

Αμ δεν τραυματίζει μόνο ο πόλεμος τις καρδιές των πολιτών αλλά και η υποβάθμιση της προσωπικότητάς τους. H κοινωνία μου δεν είναι ανθρωποκεντρική δυστυχώς και πολύ φοβάμαι ότι είναι και ανθρωποβόρα.

Κουράστηκα να πέφτω σε λήθαργο τόσο συχνά. Μα πως να σκεφτώ στην παραλία που με στείλατε , πάνω στην ψιλή άμμο με τον ήλιο να με ξεροψήνει. Όχι δεν φταίει ο ήλιος, ξέρατε ότι εκεί δεν μπορώ να σκεφτώ, γιατί εκεί θα ένιωθα ότι τάχα μου δεν είμαι πια αιχμάλωτος. Ότι είμαι ένας επαναστάτης... χωρίς όρια. Έτσι νόμιζα κι εγώ. Στην πραγματικότητα ήμουν μόνο ένας λουόμενος, ανελεύθερος. Δεν το κατάλαβα στην αρχή γιατί αυτή η λέξη είναι εύηχη και χάιδεψε τα αυτιά μου. Και τι μεγαλείο να δροσίζομαι στα γαλαζοπράσινα νερά ενώ κάποιοι ανόητοι έψαχναν να βρουν παρκάρισμα γύρω από το εκλογικά κέντρα, καταϊδρωμένοι. Εγώ βούτηξα, ναι, αλλά … μέχρι την σημαδούρα. Όχι παραπέρα.

Έτσι ε; Γιατί λοιπόν να παραμένω μετριότητα, μια ζωή; Θέλω να μάθω την αλήθεια. Να ξέρω πόση δύναμη έχω. Δώστε μου την ευκαιρία να γίνω τουλάχιστον μια, χρυσή μετριότητα.

Μήπως δεν το ξέρω;

Οι αποδράσεις στις παραλίες ή οπουδήποτε αλλού δεν δείχνουν ανωτερότητα, απλώς παραμερίζουν τα θαμμένα μου όνειρα. Ο Γολγοθάς μου, να εδώ είναι και θα τον ανέβω θέλω δε θέλω.

Absinthe, the Green Fairy

 

__________________________________________________________

"Η επιστροφή ενός θρύλου"

Catherine Barker -National Geographic

"Ο Χέμινγουεϊ μέθυσε μια φορά με αψέντι και, όπως το περιέγραψε, έκανε «κόλπα με το μαχαίρι» του. Ο Τουλούζ Λοτρέκ λένε ότι τριγύριζε στα πορνεία κουβαλώντας πάντα μαζί του αψέντι μέσα σ’ ένα κούφιο μπαστούνι. Αυτό το θρυλικό αλκοολούχο ποτό, γνωστό και ως «Πράσινη Νεράιδα», έρεε άφθονο το 19ο αι., ιδίως στο Παρίσι των μποέμ, επειδή ήταν φτηνό και προσιτό, την ώρα που η φυλλοξήρα είχε καταστρέψει τα γαλλικά αμπέλια. Αλλά το 1905, αφού ένας Ελβετός σκότωσε όλη του την οικογένεια μετά την κατανάλωση αψεντιού, το ήδη αμφιλεγόμενο ποτό (που είχε συνδεθεί με τον αυτοακρωτηριασμό του Βαν Γκογκ το 1888 και ενοχοποιούνταν για δημιουργία παραισθήσεων) χαρακτηρίστηκε επικίνδυνο και απαγορεύτηκε σε όλο τον κόσμο. Εκατό χρόνια αργότερα η επιστήμη αποδεικνύει ότι το ενεργό συστατικό του ποτού, η θυϊόνη ή θουγιόνη –μια χημική ουσία του φυτού άψινθος ή αψιθιά, από το οποίο παράγεται το ποτό–, είναι ασφαλής σε μικρή συγκέντρωση. Έτσι, το διαβόητο αψέντι νομιμοποιείται και γίνεται πάλι δημοφιλές.

Σύμφωνα με την συνταγή μπορείτε να βάλετε έναν κύβο ζάχαρης στο ειδικό τρυπητό κουταλάκι και να ρίξετε από πάνω νερό ή να βάλετε φωτιά στη ζάχαρη αφού τη βουτήξετε στο αψέντι".

Caution!

Αν είστε παρορμητικοί ή αν έχετε συχνά ψευδαισθήσεις

για μεγάλες αγάπες και παθιασμένους έρωτες

πιείτε κάτι άλλο :-)

Mε εκτίμηση

Maximus

"Ο Μικρός Ναυτίλος"

" Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.

Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία.

μὲ λευκές, μακριὲς πτυχὲς πάνω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα κενὸ γεμάτο σταγόνες πουλιῶν, αὖρες βασιλικοῦ καὶ συριγμοὺς ὑπόκωφου Παραδείσου".

Oδυσσέας Ελύτης

To Aβγό και ο Κρόκος

Φανταστείτε ότι είστε ένα τηγανητό αβγό! Σύμφωνα με τον Carl Rogers, o άνθρωπος έχει δύο έμφυτες τάσεις, η πρώτη είναι να επιβιώνει και η δεύτερη να εξελίσσεται. Ο οργανισμός σας λοιπόν είναι ολόκληρο το αβγό όπου μέσα του αναπτύσσεται ένας εαυτός. Το ασπράδι του αβγού αντιπροσωπεύει τις ιδιότητες και τις ικανότητες του οργανισμού που όμως δεν είναι συνειδητοποιημένες και αποτελούν ένα ανεκμετάλλευτο δυναμικό.

Όταν ο εαυτός σας αποκτά σιγά σιγά συνείδηση υπακούει πλέον στην ανάγκη για "θετική θεώρηση" δηλαδή για την θετική γνώμη των άλλων για σας. Ο οργανισμός σας όμως αναζητά την "αυτοπραγμάτωση". Πολύ συχνά λοιπόν ο οργανισμός σας βρίσκεται σε σύγκρουση με τον εαυτό σας διότι ο εαυτό σας βάζει σε δεύτερη μοίρα την "αυτοπραγμάτωση" για να μην χάσει την "θετική θεώρηση".

Επίσης πρέπει να γνωρίζετε ότι όλα τα αυγά δεν έχουν το ίδιο μέγεθος κρόκων! Ο οργανισμός κάποιων από εσάς εκφράζει σχεδόν το 90% του, κυρίως όταν είστε αποδεκτοί από το περιβάλλον σας
(βλ. μεγάλο κρόκο).
Ενώ υπάρχουν πολλοί από εσάς που ο oργανισμός σας εκφράζει μόνο το 10% του επειδή νιώθετε ότι σας απορρίπτουν (βλ. μικρό κρόκο).

Από τότε που ενηλικιωθήκατε για μερικούς από εσάς η "θετική θεώρηση" από τους άλλους δεν αρκεί. Δεν είναι αρκετά για εσάς τα εξωτερικά κριτήρια για να αποκτήσετε αυτοεκτίμηση. Χρειάζεται να έχετε κι εσείς οι ίδιοι καλή γνώμη για τον εαυτό σας κι αυτό σημαίνει ότι έχετε εσωτερικό κέντρο αυτοεκτίμησης. Για εσάς όμως που έχετε εξωτερικό κέντρο αυτοεκτίμησης η γνώμη των άλλων είναι αρκετή.

Τα ζητούμενο για τον Carl Rogers είναι η συμπεριφορά του εαυτού σας να είναι εναρμονισμένη με την φύση του οργανισμού σας. Μια μικρή απόκλιση επιτρέπεται, αλλά αν επέλθει ρήξη… δημιουργούνται αλυσιδωτά ψυχολογικά προβλήματα σε σας και στους συνανθρώπους σας.

Μοιραίο

"Επειδή όλοι υποτιμάμε

τον αριθμό των ηλιθίων

ανάμεσά μας

και κάθε τόσο

μας αιφνιδιάζουν

πρόσωπα υπεράνω υποψίας

μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε"

Διονύσης Χαριτόπουλος
"Eγχειρίδιο Βλακείας"

Κατά την γνώμη μου, ανιχνεύοντας την ηλιθιότητα ο συγγραφέας καθιστά επείγουσα την ανάγκη για την άμεση αντιμετώπισή της. Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό βιβλίο, ένα εγχειρίδιο που αποτελεί έμπνευση για τον αγώνα κατά της βλακείας.

"Heated" Debate ή αλλιώς Τί; - Bate?

Ανακοινώθηκαν με τόλμη η ημερομηνία και οι όροι (;) του ντιμπέιτ, παρότι δεν θα υπάρξει ούτε διάλογος ούτε έντονη αντιπαράθεση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Μα ποιο ντιμπέιτ; Ένα "μείζον" τηλεοπτικό εγχείρημα ήσσονος σημασίας είναι. Απορώ. Γιατί δεν δίνουν χωριστές συνεντεύξεις να τελειώνουμε; Αφού μόνο εξ αποστάσεως ανταλλάσουν τα πυρά τους. Όπου δηλαδή δεν υπάρχει αντίλογος.

Θα περιπλανηθούμε πάλι άσκοπα σε λεκτικούς λαβύρινθους και μετά θα παραπλανηθούμε για μέρες από τα χοληφόρα σχόλια για την ατυχή επιλογή των κοστουμιών, την υπερβολικά ροδόχρωμη κα Παπαρήγα, για την νευρικότητα του Πρωθυπουργού και για τις πολλές σημειώσεις του κ. Παπανδρέου, αν έχει. Θα ακούσουμε τον ανούσιο στερεότυπο λόγο από τους υπόλοιπους αρχηγούς με μερικές ψευτοκατηγορίες για δόλωμα να εκσφεδονίζονται εδώ και κει πυροδοτώντας τάχα μου πολιτικές διαμάχες και τέλος θα μείνουμε άναυδοι με την γκροτέσκα γλώσσα του σώματος που θα είναι και το τελειωτικό χτύπημα.

Δεν ξέρω πόσα εγκεφαλικά "σελ" θα χρειαστεί να "καούν" αυτό το βράδυ από την προσπάθεια προάσπισης των δικαιωμάτων του πολίτη, καθώς θα υποβαθμίζονται τεχνηέντως τα σκάνδαλα ένα ένα, αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να καταστούν έτοιμοι για ψήφο οι αναποφάσιστοι, ούτε και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Ούτε καν για ψήφο "κατά συνείδηση"… Πνευματώδες, πνευματώδες...

Photos 1. by Pavel Kaplun 2. at www.in.gr

Όμορφος Κόσμος

"Κόσμε, κόσμε, όλοι ακούστε,

βουνίσιοι, καμπίσιοι και ξένοι,

το τι συνέβη την Κυριακή την αγιασμένη.

Έχουμε βασιλιά φτωχό μα τίμιο του κλέψαν μια χιλιάδα βόδια και το βάλανε στα πόδια..."

Λαϊκό τραγούδι από "Το Αστείο" του Μίλαν Κούντερα

http://www.photo.net/

Sheer Bloody-mindedness!

Ώρα 7:30π.μ. και εισέρχομαι σε διαβόητο ... δημόσιο νοσοκομείο με ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Έχουμε ραντεβού με τον γιατρό για να μας δώσει ένα παραπεμπτικό αιματολογικών εξετάσεων.

Μετά την αιμοληψία ξεκινά η διανομή! Πρέπει να μοιράσω τα δύο πρώτα φιαλίδια στον δεύτερο όροφο και τα επόμενα δύο στον τρίτο, με ένα ρίγος να με κλονίζει και μόνο με την σκέψη ότι θα τα μπερδέψω!

Παίρνω το τελευταίο φιαλίδιο και πηγαίνω στο απέναντι κτίριο γιατί χρειάζομαι έγκριση από την κυρία Π. Μόλις μπαίνω στο γραφείο της εξηγώ τι θέλω και ότι πρέπει να πάω το αίμα σε ιδιωτική κλινική, άμεσα. "Καθίστε" μου λέει. Κάθομαι αλλά την παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου. Βλέπει το παραπεμπτικό και μεταμορφώνεται σαν το κοριτσάκι στον Εξορκιστή. Μόνο που δεν έφτυσε. "Καλά αφού του έχω πει τόσες φορές να μην το γράφει έτσι", ψιθυρίζει έξαλλη στην απέναντι. "Τι είναι αυτός βρε παιδί μου. Να τον πάρω τώρα στο τηλέφωνο να τον χ………."; την ρωτάει. "Είσαι τρελή"; της απαντά η άλλη που είναι πιο πονηρή. "Στείλε το χαρτί στην Κ. να του τα ψάλλει αυτή"!

"Θα σας ταλαιπωρήσω λίγο", μου λέει. "Δεν θα υπογράψω εγώ. Θα πάρετε έγκριση από την Προϊσταμένη". "Μα μου είπαν να έρθω σε σας", επιμένω εγώ με αθώο ύφος. "Στην κυρία Κ. να πάτε" απαντά αυταρχικά και πετά το χαρτί στη άκρη του γραφείου της με απέχθεια.

Καθώς απομακρύνομαι αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι εγώ τώρα πρέπει να περιμένω σε τρεις ουρές μάλλον άνευ λόγου και αιτίας, ενώ θα μπορούσα να έχω ήδη φύγει, μία για την κυρία Κ., μία πίσω στο γιατρό για την διόρθωση και μια πάλι στην κυρία Κ. Κι όλα αυτά επειδή όλοι εκεί μέσα μισιούνται θανάσιμα για ένα περίεργο λόγο. Τους αναφέρεις το όνομα ενός συναδέρφου και τους γυρίζουν τ' άντερα. Χωρίς να υπολογίζουν λοιπόν την πιθανή πήξη ή σήψη ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να πάθει το αίμα στο μπουκαλάκι μου, με στέλνουν σαν το πρόβατο στην σφαγή. Ήθελαν διακαώς, όχι να με εξυπηρετήσουν, αλλά να βρουν τρόπο να εκδικηθούν τον συγκεκριμένο γιατρό.

Ρωτάω στις πληροφορίες σε ποιον όροφο είναι το γραφείο της Προϊσταμένης και μου απαντάνε στον πρώτο άλλα να ξέρω ότι τώρα βρίσκεται κάτω. Ανεβαίνω και βρίσκω δέκα άτομα να βρίζουν γιατί το γραφείο της είναι κλειδωμένο εδώ και 45 λεπτά. Ξανακατεβαίνω στο ισόγειο βρίσκω μια ανοιχτή πόρτα και ένα κεφάλι να ξεπροβάλλει πίσω από μια στοίβα φάρμακα. "Μήπως μπορείτε να ενημερώσετε την κυρία Κ. ότι είμαστε έντεκα άτομα που περιμένουμε για την υπογραφή της"; Παρά λίγο να λιποθυμίσει! Με πλησιάζει σαν να θέλει να μου πει μυστικό. "Εγώ", μου λέει έντρομη, "δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο, άμα θέλετε να το πείτε εσείς".

Τρομοκρατούμαι. Για να φοβάται έτσι αυτή σκέφτομαι ποιος ξέρει…. Παίρνω βαθιά ανάσα και μπαίνω πιο μέσα φωνάζοντας δυνατά. "Κυρία Κ. μήπως θα μπορούσατε να έρθετε στο γραφείο σας γιατί πρέπει να φύγω για να δώσω το αίμα…"

Μια τσιριχτή φωνή ακούγεται από το βάθος. "Να-πε-ρι-μέ-νε-τε". Μία μία τις τόνισε τις συλλαβές, με νόημα, ότι δηλαδή θα τα πούμε πάνω εμείς. Ανεβαίνω πάλι, και συμμετέχω στις γνωστές γκρίνιες για την άτιμη την κοινωνία, τι τραβάμε και τα γνωστά. Χωρίς όμως να κάνουμε τίποτα το ουσιαστικό για να διαμαρτυρηθούμε. Μετά από δέκα λεπτά περνά από μπροστά μου η κυρία Κ. Όχι δεν μοιάζει με την μάνα Alien που φαντάστηκα, είναι απλώς μια κοντή κυριούλα, λίγο κακομούτσουνη.

Έρχεται η σειρά μου και με κοιτά με βλοσυρό ύφος. "Μπα κακόχρονο να ΄χεις πρωί πρωί" σκέφτομαι. Ίσως να σκεφτόταν κι αυτή το ίδιο για μένα, βέβαια. "Βλέπετε να καθόμαστε"; με ρωτά με σαλεμένο βλέμμα. "Συγνώμη της λέω, αλλά αν δεν σας βρίσκει το κοινό τότε τι νόημα έχει..…". "Μα τι μου λέτε τώρα", με διακόπτει. Της επαναλαμβάνω που πρέπει να πάω μετά και μου απαντά ότι κακώς δεν ενημέρωσα τους γιατρούς ότι θα καθυστερήσω να παραδώσω το φιαλίδιο. "Και πώς θα μπορούσα να προβλέψω ότι ο λόγος που θα καθυστερήσω θα είστε εσείς επειδή δεν είστε στο πόστο σας"; τη ρωτάω τάχα μου. Κοντεύει να βγάλει αφρούς! Τόσο πολύ συγχύζεται που δεν προσέχει την παράλειψη του γιατρού γιατί δεν κοιτάζει καν το χαρτί, μόνο το υπογράφει με μίσος. "Τι είναι όλοι αυτοί εδώ μέσα θεέ μου σχώραμε", λέω στον εαυτό μου. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε Ίδρυμα με τους ψυχασθενείς να έχουν καταλάβει το κτίριο. "Έπρεπε να τους πείτε να σας το φυγοκεντρίσουν"! Με μαλώνει. "Δεν έχω ιατρικές γνώσεις" της απαντάω "και δεν γνωρίζω τι είναι αυτό που μου λέτε". "Σας το λέω ΕΓΩ", μου λέει, "δεν σας φτάνει αυτό"; (?) "Μη μιλήσεις, μη μιλήσεις" λέει μια φωνή μέσα μου, "πάρε το παλιόχαρτο και φύγε!". Τελικά, ψελλίζω ένα μα δεν το ήξερα και μόλις γυρίζω την πλάτη μου μου φωνάζει, "Ποτέ δεν είναι αργά, να το θυμάστε αυτό!"... Φεύγω τρέχοντας!!!

Το αγαπημένο μου πρόσωπο όλη αυτή την ώρα καθόταν αμέριμνο. "Τελειώσαμε"; με ρωτά. "Τελειώσαμε" λέω χαμογελώντας.

Μετά από δύο εβδομάδες βγήκαν οι εξετάσεις και όλες οι τιμές ήταν φυσιολογικές. Τέλος καλό όλα καλά. Πάμε γι άλλα…

Οι χαρακτήρες με την σειρά που εμφανίστηκαν:
1. Maximus
2. Αγαπημένο πρόσωπο
3. Γιατρός
4. Κυρία Π.
5. H απέναντι κυρία
6. Κοπέλα στο γραφείο Πληροφοριών
7. Άτομα που περιμένουν
8. Φοβισμένη
9. Kυρία Κ. (Προϊσταμένη)

Νοσοκομείο "Bloody Hell"

*** Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα.

"Γιατί δεν έχουμε παράσταση απόψε μπαμπάκο;"

Όταν ήμουν παιδί παρακολουθούσα μαζί με τον παππού μου πολλές παραστάσεις του Καραγκιόζη. Αγαπημένοι μου ήρωες ήταν ο Μπάρμπα Γιώργος που δεν καταλάβαινε ποτέ τίποτα, ο Κολλητήρης με τα αδέρφια του που σκαρφίζονταν πονηριές και φυσικά ο ίδιος ο Καραγκιόζης ειδικά όταν αυτοσαρκαζόταν. Ένα καλοκαίρι αγόρασα τρεις φιγούρες από ένα πανηγύρι και το απόγευμα κάρφωσα ένα σεντόνι στο διάδρομο που οδηγούσε στην εξώπορτα. Άναψα τη μεγάλη λάμπα της θείας μου και μάζεψα όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Η παράσταση είχε επιτυχία και όλοι έφυγαν χαρούμενοι εκτός από μένα. Κάποιο παιδάκι είπε στον πατέρα μου ότι ήταν πολύ αστεία η παράσταση αλλά λίγο ακριβή. Οι δικοί μου με μάλωσαν επειδή είχα το θράσος να κόψω εισιτήριο. Την άλλη μέρα έδωσα όλα τα χρήματα πίσω και ζήτησα συγνώμη. Στις επόμενες παραστάσεις η είσοδος ήταν ελεύθερη.

Εις μνήμην Ευγένιου Σπαθάρη, που αντιπροσώπευε έναν από τους παιδικούς μου ήρωες ακολουθεί απόσπασμα του άρθρου Ο Καραγκιόζης - ένα ελληνικό θέατρο σκιών από το Περιοδικό Λωτός, Μάρτιος 1981.

"... O Έλληνας Καραγκιόζης είναι ο γνήσιος θεατρικός εκπρόσωπος της λαϊκής ψυχής, των λαϊκών τάσεων και διαθέσεων, των λαϊκών πόθων και επιθυμιών. Με πολλή κομψότητα. Με πολλή διακριτικότητα αλλά με αρκετή, ενίοτε, δύναμη. Μ’ αυτή τη συνήθεια που έχουμε του ποιος είσαι εσύ και ποιος είμαι εγώ, εδώ όπου ο καθείς έχει μια τόσο βαθειά και τόσο εύθικτη, συνείδηση της ανθρώπινης του αξιοπρέπειας, κι όπου στο ίδιο μέρος – είναι πολύ φυσικό να εμφανιστούν, ταυτόχρονα πλάι πλάι, ένας δισεκατομμυριούχος εφοπλιστής ή μεγαλοβιομήχανος και διακόσοι φουκαράδες, τα επεισόδια του Καραγκιόζη διατραγωδούν τα μαρτύρια του κοσμάκη και τις βασανισμένες του προσπάθειες να τα βγάλει πέρα…" Νίκος Εγγονόπουλος

1. www.photoshoptalent.com 2. www.pbase.com

Ποιοι δυσφημούν τη χώρα;

Τι πραγματικά σημαίνει η κατηγορία ότι "η χώρα διασύρεται διεθνώς";

Μήπως εννοούν ότι κάποιοι κακόβουλοι πολιτικοί διαδίδουν αήθεις φήμες εις βάρος της κυβέρνησης;

Ή ότι συντελούν στην ήδη κακή φήμη της χώρας μας με τις δηλώσεις τους ενώ θα έπρεπε να την κουκουλώνουν.

Αν ισχύει το δεύτερο, αναρωτιέμαι αν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία περιμένουν μέσω δηλώσεων να ενημερωθούν για τα σκάνδαλα. 'Η μήπως τέτοιου είδους δηλώσεις στοχεύουν στον επηρεασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να καταγράφει υψηλό χρέος, έλλειμμα και αυξημένη ανεργία.

Η συγκάλυψη σίγουρα δεν είναι μια καινούργια τακτική, αλλά το γεγονός ότι την εφαρμόζουν εν ονόματι της διαφάνειας είναι τουλάχιστον αξιοθρήνητο. Αλήθεια, ποιοι πραγματοποίησαν εκείνη την δημοσιονομική απογραφή με τα διογκωμένα ελλείμματα;

Αν ισχύει το πρώτο βέβαια, τότε πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ, όχι πια για την φουκαριάρα τη χώρα, αλλά για το λαβωμένο κύρος των άμεμπτων υπουργών της σημερινής κυβέρνησης και για το ζοφερό μέλλον της κομματικής τους πειθαρχίας.

Photo: By Yuri Bonder

" Ωστόσο..

.. ανθρώπινη σκέψη και ανθρώπινη ευαισθησία δε σημαίνουν ποτέ καθαρή αλήθεια, αλλά ένα μείγμα αλήθειας και πλάνης. Γι' αυτό είναι σωστό ν' αλλάζουν οι γνώμες, για να μετατοπίζεται τουλάχιστον η πλάνη, αφού ποτέ δε θα μπορέσει να λείψει..."

Γιώργος Σεφέρης "Δοκιμές"

Photo: By Eric Overacker

"Απρίλης, Μάης, κοντά ειν' το θέρος"

Και κουτσουπιές αντίκρυσα και μου 'παν Καλημέρα

Και παπαρούνες εσυνάντησα στο διάβα 'μ πέρα ως πέρα

Και τον καφέ 'μ ήπια

αγναντεύοντας τη θάλασσα όλη μέρα

Και γλαροπούλια ετάισα και εύκολα γίναμ φίλοι

Και στην Αθήνα γύρισα λίγο μετά το δείλι

Και Καλό Μήνα εύχομαι γλυκύτατ eφίλοι .

Aφιερώνω το τραγουδάκι στον εαυτό μου,

που είναι εκ γενετής... ατίθασος.

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου.

Πρωτομαγιά

 

Στον Απόηχο του Σεληνόφωτος

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά

H Λυδία Κονιόρδου διάβασε ένα απόσπασμα

από την Σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου.

Hannibals ante portas

"Βλέποντας τους γύπες της Ευρώπης να πετούν προς την εξαφάνιση λόγω πείνας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να αλλάξει τη νομοθεσία και να επιτρέψει στους κτηνοτρόφους να αφήνουν τα νεκρά ζώα τους εκτεθειμένα στο χωράφι. Η απόρριψη νεκρών ζώων σε ανοιχτούς χώρους απαγορεύτηκε τη δεκαετία του 1990, στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής προσπάθειας κατά της νόσου των τρελών αγελάδων. Οι γύπες, γνήσιοι καθαριστές της φύσης, έχασαν έτσι μια σημαντική πηγή τροφής και αναγκάζονται να διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να εντοπίσουν κάποιο κουφάρι" . (www.in.gr/news)

Διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο σκέφτηκα πως αν χειροτερέψουν τα πράγματα με την οικονομική κρίση τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας μας δεν θα αντέξουν. Οι άστεγοι, οι χρεοκοπημένοι και οι ναρκομανείς θα κείτονται στους δρόμους της Αθήνας. Οι χιλιάδες συνταξιούχοι που δεν λένε να αφήσουν το μάταιο τούτο κόσμο, αν και πολλοί είναι πλήρεις ημερών, θα είναι οι πρώτοι που θα εξοντωθούν. Είναι σίγουρο πως η νομοθεσία θα αλλάξει προς όφελος των υπολοίπων. Κάποιοι πρέπει να είναι ζωντανοί σ΄αυτή την χώρα, να παραμείνουν γεροί και δυνατοί. Ένας θα είναι ο τρόπος. Οι χαμηλόμισθοι, κάτι τυχάρπαστοι φτωχομπινεδιάρηδες και διαφόροι άλλοι αναξιοπαθούντες που ζουν εις βάρος όλων των κυβερνήσεων και αρέσκονται στο να ζητιανεύουν από το ελληνικό κράτος, επιτέλους θα φανούν χρήσιμοι. Τα κουφάρια τους θα θρέψουν τους άξιους συνεχιστές της κοινωνίας μας. Του επίλεκτους!

Υ.Γ. Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους γύπες για τον ατυχή παραλληλισμό.

Photos By Patrick Desmet

THE OTHERS

Πολλές φορές νιώθουμε εξαναγκασμένοι να συναναστραφούμε με απεχθή ανθρωποειδή στο οικογενειακό ή στο εργασιακό μας περιβάλλον. Αρχικά, καλή τη πίστει, μέχρι να αρχίσει να ορθώνεται το τέρας μέσα μας και η εξιχνίαση των μικρών ή μεγάλων ατιμιών γίνεται εμμονή. Μια διφορούμενη κουβέντα ή ένα ανεξακρίβωτο βλέμμα είναι αρκετά για να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Ανεμοθύελλα! Δεν είμαστε όμως ποτέ ανυπεράσπιστοι. Ξυπνά το ένστικτο της επιβίωσης και μεταφερόμαστε ως δια μαγείας στην πρώτη γραμμή.

Όχι, όχι, όσο και να προσπαθήσουμε, οι ένοχοι δεν θα παραπεμφθούν στη Χάγη. Τι ξέρουν άλλωστε αυτοί εκεί. Ξέρουν τις λεπτομέρειες που γνωρίζουμε εμείς για τους άλλους; Tις συνήθειές τους, τις αδυναμίες τους; Mόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να βάλουμε τις τρικλοποδιές που έχουμε πολύ προσεχτικά σχεδιάσει, γιατί μόνο εμείς μπορούμε να προβλέψουμε τις αντιδράσεις τους. Καταρρίπτουμε τα στερεότυπά τους για να επιβάλλουμε τα δικά μας. Ο φθόνος είναι το γράσο στα γρανάζια μας. Παρακολουθούμε με προσήλωση τις κινήσεις των άλλων, τις κουβέντες τους, τις ανάσες τους. Και χραπ! Εκεί κοντά στη ζώνη του λυκόφωτος είναι η δική μας μεγάλη στιγμή. Εκεί, είμαστε.

Με τον καιρό οι εγωιστικές διαφορές μας διογκώνονται καθώς περπατάμε σε τεντωμένα σχοινιά. Ο καθένας στο δικό του. Δεν συναντιόμαστε αλλά συμπορευόμαστε, περιμένοντας σαν τα όρνια να δούμε ποιος θα πέσει πρώτος.

Νιώθουμε υπερήρωες, δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να κλάψουμε, να αρρωστήσουμε, να είμαστε άκεφοι. Κανένα κακό δεν πρέπει να χτυπήσει την δική μας πόρτα. Εμείς δεν είμαστε τρωτοί με λίγα λόγια. Μόνο τιμωροί. Των άλλων.

Στα μάτια τους όμως αντικατοπτρίζονται τα δικά μας μάτια. Εξολοθρεύοντας τους άλλους δημιουργούμε μια λίστα στη οποία απλώς βρισκόμαστε λίγο πιο κάτω. Τι ανομολόγητα όμορφο είναι να μισείς, να καιροφυλακτείς, να τιμωρείς! Μικρά εγκλήματα που τόσο αβίαστα διαπράττονται, καταγράφονται στο προσωπικό μας ημερολόγιο, μα σαν να είναι άγραφες αυτές οι σελίδες. Ψάχνοντας για θύματα γινόμαστε όλοι θύτες αφήνοντας πολλές κενές σελίδες πίσω μας.

Μπορεί όμως ανά πάσα στιγμή να ανακοπεί η θριαμβευτική πορεία μας και να μην πετύχουν όλα μας τα σχέδια. Πίσω και πάνω από όλα, ένα δυνατό γέλιο αντηχεί. Και δεν είναι το δικό μας.

Y.Γ. Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στην αγαπητή Margo, απλά και μόνο επειδή μία λέξη της με ενέπνευσε, η λέξη "γέλιο".

Photo: By George Hension

Στάχτες και Burberry

Σχεδόν δίπλα στην εξέδρα ένα κουβούκλιο με το γνωστό βουητό. Μα ποιος έξυπνος σκέφτηκε ότι την ώρα της Ανάστασης τα παιδάκια θα τρώνε ποπ κορν και μαλλί της γριάς. Ένας κύριος με στρας στην πλάτη κανονίζει ραντεβού σε γνωστή μπουζουκερί μιλώντας δυνατά. Μια παρέα με ρομπέρτο καβάλι φωτογραφίζει ο ένας τον άλλον βρίζοντας με τους γνωστούς τίτλους ευγενείας. Αιθέριες, δεν το λες, υπάρξεις, ίσως, παρελαύνουν λανσάροντας τσάντες λουί βιτόν σε μέγεθος βαλίτσας κλέβοντας όλα τα βλέμματα. "Σιγά θα κάψεις την κυρία" φωνάζει μια μητέρα στην κόρη της, μη και γίνουν στάχτες τα εξτένσιον της μπροστινής. Άρτι αφιχθείσα από το Τζιμπουτί; Πραγματικά αναρωτιέμαι. Ειδάλλως, ποιος ξέρει πόσες μέρες τσιτσίριζε στο σολάριουμ.

Νιώθω ξαφνικά να απειλούμαι. Έρχονται από παντού! Δύο ευτραφή χέρια με μπαλώματα στους αγκώνες πάνε να με πνίξουν. "Υπομονή", σκέφτομαι, μη της χαλάσω την ανείπωτη ευτυχία, απόψε που ‘βαλε τη μπέρμπερι λευκή μπλούζα και ας διαγράφει τρεις στρώσεις λίπους. Να βρίσκεται ανάμεσα στις διακεκριμένες προσωπικότητες της τοπικής κοινωνίας, ναι, είναι η επισφράγιση μιας κουραστικής μέρας στο άδειο πλέον Κολωνάκι εν μέσω οικονομικής κρίσης. Απ’ τα αριστερά έρχονται κι οι καουμπόιδες του Ελ Πάσο, με λευκές μπότες, αμάνικα μπλουζάκια και γούνινα γιλέκα. Όλοι θέλουν το πολυπόθητο Άγιο Φως. Είμαι το πλησιέστερο αναμμένο κερί!

Σε μια προσπάθεια διάσωσης κάποιοι από την οικογένειά μου με τραβούν σε αντίθετη κατεύθυνση και μετακινούμαστε όλοι κάτω από ένα δέντρο. Τα λεπτά περνούν με ασπασμούς, χαμόγελα και ευχές. Επιφωνήματα θαυμασμού ακούγονται και ο ουρανός φωτίζεται. Μένουμε άφωνοι με το φαντασμαγορικό θέαμα των πυροτεχνημάτων. Οι επιζήσαντες κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο περπατώντας. Μα τι μας περιμένει πάλι κι εκεί. Σείεται η γης. Μη να' ναι ο Γκοτζίλα, μη να' ναι ο Χουλκ.

Ένα ανελέητο σφυροκόπημα, ντουπ, ντουρουπντουπντουπ, από το γούφερ του κατακόκκινου επανδρωμένου κάμπριο δίνει παλμό στην λαμπερή μας βραδιά. Μήτε είν’ ο Γκοτσίλα, μήτε ο Χουλκ. Είν’ το βαρύ λαϊκό άσμα στη διαπασών που μας τραντάζει συθέμελα ενώ πραγματώνει το υπέρτατο νόημα της Αναστάσεως με φόντο τα λαμπιόνια του φεριμπόουτ.

Η φωτογραφία : www.photo.net (A. Hunt)

Στην Αρένα του Μυαλού μου

Χρόνια τώρα, κάθε φορά, θέλω να τη σπάσω αυτή τη ρημαδοκαρέκλα, να την κάνω κομμάτια. Μονομαχώντας με ανίκητες σκιές που μου κλείνουν το δρόμο προσπαθώ να περάσω ανάμεσα από τα φαντάσματα του μυαλού μου ψάχνοντας για κείνη. Τόσα κεράκια με έβαζαν να ανάβω, τόσους ψαλμούς να τραγουδώ, τόσα στεφάνια να πλέκω, για ποιον και γιατί ποτέ δεν κατάλαβα. Ποιος μας ακούει, να τον ρωτήσω γιατί μας πικραίνει τόσο. Όταν όλους και όλα τα θεωρούμε δεδομένα, λες κι έρχεται πάνω στο άλογο μόνο και μόνο για να αποκεφαλίσει τα πιόνια της σκακιέρας μας που με τόσο κόπο στήσαμε. Όρθωσα κι εγώ τόσες φορές το ανάστημά μου αλλά πως ν' αντέξει το σπαθί ενός θνητού σε μια άνιση μάχη. Νικήθηκα. Αγαπημένοι άνθρωποι λείπουν κι από το δικό μου σκηνικό. Μόνο τα ντουβάρια και τα παλιοέπιπλα έχουν μένει στην ίδια θέση….

... Πίσω σε κείνο το Πάσχα λοιπόν... να μου έχουν παραχωρήσει την μεγάλη κρεβατοκάμαρα. Σηκώνομαι νωρίς από το μεσημεριανό τραπέζι τάχα μου για να ξεκουραστώ και τρυπώνω μέσα. Όταν όλοι πέφτουν για ύπνο ανοίγω σιγά σιγά την πόρτα και κοιτώ στο μακρύ διάδρομο, κανείς. Περπατώ για να μη με ακούσoυν όπως στο κουτσό πότε αριστερά ποτέ δεξιά γιατί έχω εντοπίσει σε ποια σημεία δεν τρίζει το ξύλινο πάτωμα. Γρήγορα πλησιάζω το τραπέζι του σαλονιού και βουτάω δύο πασχαλινά κουλούρια και ένα μεγάλο στριφτό. Νιώθω βέβαια και τύψεις. Είναι και εκείνος ο γέρος που καπνίζει στον πίνακα που κρέμεται από πάνω, λες και τον έβαλαν επίτηδες να επιβλέπει. Με κοιτά με βλοσυρό ύφος, σαν να μου φωνάζει, "Πάλι δε νηστεύεις Μεγάλη Παρασκευή; Κάθε χρόνο τα ίδια"; Για καλή μου τύχη τα έργα τέχνης δεν μιλάνε, και φεύγω γρήγορα από το σκοτεινό σαλόνι.

Πέφτοντας στο κρεβάτι βγάζω δύο τεύχη του Σεραφίνο κάτω από το στρώμα. Τα έχω αγοράσει κρυφά από το περίπτερο του Μαντά το πρωί. Όχι ότι δεν διαβάζω και πιο δύσκολα περιοδικά, αλλά να, πάντα επιλέγω τα πιο άσχημα και κακοφτιαγμένα αντικείμενα. Ποιος να μπει στον κόπο να τ’ αγοράσει έτσι χάλια που είναι;

Ο Σεραφίνο είναι πάντα στοιβαγμένος πίσω, πότε νοτισμένος από την πρωινή υγρασία, πότε με μισοσκισμένες σελίδες, τον λυπάμαι.

Νωρίς το απόγευμα κατεβαίνω με ένα τσούρμο παιδιά στον πιο όμορφο κήπο της γειτονιάς για να κόψουμε τριαντάφυλλα. Παίρνει ο καθένας από μερικά και λίγο πριν μας κυνηγήσει η κυρά Γιωργία, επειδή ως συνήθως της κόβουμε πολλά, φεύγουμε τρέχοντας. Στον πάνω δρόμο χωριζόμαστε και δίνουμε ραντεβού το βράδυ στον επιτάφιο. Μόλις φτάνω έξω από το σπίτι ραίνω τον δρόμο με τα ροδοπέταλα ρίχνοντας και μερικές σταγόνες κολόνια από άνθη λεμονιάς. Ο δρόμος μπροστά σε κάθε σπίτι πρέπει να είναι περιποιημένος ώστε να δεχτεί με ευλάβεια κι αυτός τον επιτάφιο.

Όλοι έχουμε ντυθεί περιμένουμε τον θείο μου να ετοιμαστεί για να πάμε μαζί στην πλατεία που μαζεύονται οι επιτάφιοι από όλες τις γειτονιές της πόλης. Έχω χαρά που διάλεξα τόσο όμορφα άνθη και με μεγάλη περηφάνια κατεβαίνω να το περιγράψω στην γιαγιά μου. Λίγο πριν μπω μέσα ακούω τη φωνή της από το ανοιχτό παράθυρο να παρακαλεί τη θεία μου να την αφήσει να ντυθεί κι αυτή. "Μα να μη βάλω το καφέ φόρεμα και την καρφίτσα που’ ρθε το παιδί να με ιδεί; Πάρε και την καρέκλα να με βάλεις δίπλα στα σκαλιά, να χαιρετάω τον κόσμο που θα περάσει. Έτσι, για να λέει το παιδί πως είμαι καλά".

Ακούγοντας αυτά τα λόγια δεν μπαίνω μέσα. Ανεβαίνω πάλι επάνω.

Ακόμα θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν κατάλαβα εκείνη ακριβώς τη στιγμή ότι αυτό ήταν και το τελευταίο της Πάσχα, αλλιώς όχι μόνο το καλό το φόρεμα θα της φορούσα, αλλά μέχρι στις πλάτες μου θα την κουβαλούσα, να την έχω πολύ ψηλά, όπως της άξιζε.

Γυρίζουμε γρηγορότερα από τους άλλους αφήνοντας την μπάντα να παίζει πίσω μας. Θα περάσουν δύο επιτάφιοι μπροστά από το σπίτι μας και πρέπει να είναι όλα έτοιμα. Ανοίγουμε τα ψηλά παράθυρα, ανάβουμε τα κεριά στα περβάζια και περιμένουμε. Βάζω και μια καρέκλα για την γιαγιά μου στο πεζοδρόμιο δίπλα στις σκάλες όπως το ζήτησε.

"Τι τη θες την καρέκλα"; με ρωτά η μάνα μου. "Για την γιαγιά, θα ανέβει για να είμαστε μαζί" της λέω. Δεν πήρα απάντηση.

Μα να, ακούω την ψαλμωδία. Να και τα εξαπτέρυγα ξεπροβάλλουν, αλλά εγώ έχω αγωνία. "Που είναι"; αναρωτιέμαι, "Θα περάσουν και θα τους χάσει". Ο κόσμος περνά και μας χαιρετά, να ο ένας επιτάφιος, πάει κι ο άλλος, να κι οι φίλες της γιαγιάς μου που μου χαμογελούν, αλλά κανέναν και τίποτα δεν βλέπω, μόνο την καρέκλα της που παραμένει από τότε και για πάντα άδεια.

Συνεχίζεται...

1. By La Crewe: www. photonet.com, 2.www.daylife.com/photo/08J15fJ92D17F

Το Προφίλ Ενός Δράστη

ψυχή
η συναισθηματική και ηθική υπόσταση ενός ανθρώπου

Ψυχολογία (Ψυχή + λόγος)

η μελέτη της συμπεριφοράς, του νου και της σκέψης

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η ψυχή ανήκει στον κόσμο των ιδεών, προϋπάρχει του σώματος , είναι αιώνια κι αθάνατη. Όλοι έχουν μέσα τους τη γνώση και την αλήθεια και πρέπει να την ανακαλέσουν στη μνήμη τους.

Για τον Χριστιανισμό η ψυχή του ανθρώπου δε διαπιστώνεται ούτε ανιχνεύεται επιστημονικά. Βιώνεται πνευματικά. Για την εκκλησία δεν πρέπει ν’ αναζητούμε τα αίτια των ψυχικών διαταραχών στο εξωτερικό περιβάλλον, στον κοινωνικό περίγυρο ή στις προσβολές της καθημερινότητας που βάλουν κατά του ανθρώπου, αλλά μέσα στην ίδια μας την ψυχή με την βοήθεια του Θεού.

Όλες οι θρησκείες του κόσμου έχουν τις δικές τους ερμηνείες για την ψυχή, την προέλευσή της και τον προορισμό της.

Ο John Locke υποστήριζε ότι γεννιόμαστε λευκό χαρτί (tabula rasa) και σιγά σιγά διαμορφωνόμαστε μέσα από τις εμπειρίες μας.

Ο William James επίσης δεν πίστευε ότι υπάρχει κάποιο κέντρο στον εγκέφαλό μας που κατά την διάρκεια των διεργασιών του εμείς ενσυνείδητα διευθύνουμε τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας συγκροτείται από τη συσσώρευση εμπειριών

Για να μην παραθέσω τις δαιδαλώδεις θεωρίες του Sigmund Freud αναφέρομαι μόνο σε κάποια λόγια του, όπου μας προτρέπει να κοιτάξουμε στα βάθη της δικής μας ψυχής και να μάθουμε πρώτα να κατανοούμε τον εαυτό μας και μετά θα κατανοήσουμε γιατί ήταν αναπόφευκτο να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτή την (όποια) ασθένεια και έκτοτε ίσως αποφύγουμε να ασθενήσουμε.

Η επιστήμη πάλι μας εξηγεί ότι ο εγκέφαλος είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός ο οποίος αποτελείται από δισεκατομμύρια νευρώνες με χιλιάδες συνδέσεις και εμφανίζει ιδιότητες των οποίων τα στοιχεία είναι πολύ δύσκολο ακόμα και σήμερα να αναλυθούν.

Ο σκοπός των παραπάνω θεωριών σε καμία περίπτωση δεν είναι επιμορφωτικός. Είναι προφανές ότι οι αναφορές μου είναι ατελείς. Αποτελούν όμως κατά την γνώμη μου μια μικρή γεύση για την πολυπλοκότητα της ψυχής ή/και του μυαλού του ανθρώπου. Πόσο δύσκολη λοιπόν θα πρέπει να είναι η ανάλυση των πράξεων ενός ανθρώπου είτε είναι υγιής είτε ασθενής και πόσες πολλές ώρες συνδιαλλαγής μαζί του θα απαιτούνται…

Είναι εφικτή η περιγραφή του "προφίλ ενός δράστη" μέσα από τις πληροφορίες άλλων συνανθρώπων του για τον ίδιο; Έχουν καταλυτική επίδραση το αν είναι λιγομίλητος, δεν χαμογελά όταν αγοράζει καφέ ή ότι η μουσική του επιλογή είναι το heavy metal; Είναι αρκετό να γνωρίζουμε το ότι περνά αρκετές ώρες στο διαδίκτυο, γράφει οργισμένα λόγια και δημοσιεύει φωτογραφίες του με όπλα στο ιστολόγιο του, για να κατανοήσουμε τις πράξεις του; Πόσο εύκολο είναι να περιγράψουμε έναν άλλο άνθρωπο έχοντας περισυλλέξει λίγα στοιχεία από την καθημερινότητά του; Τι μπορεί να κρύβει η ψυχή κάποιου που έχει προγραμματίσει να δολοφονήσει εν ψυχρώ οποιονδήποτε συναντήσει μια συγκεκριμένη ημέρα και μετά να αυτοκτονήσει; Μία είναι η απάντηση; Αναρωτιέμαι!

Σίγουρα η ευγενική αλλά ολιγόλεπτη προσφορά των ψυχολόγων και ψυχιάτρων που εμφανίστηκαν και θα συνεχίσουν να εμφανίζονται στα παράθυρα των δελτίων μπορεί να είναι αρωγός στην περαιτέρω εξήγηση του κοινωνικού φαινομένου της νεανικής βίας και παραβατικότητας, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνεισφέρει στην κατανόηση της προσωπικότητας του νεαρού δράστη και αυτόχειρα με τον οποίον ουδέποτε μίλησαν.

Κοιτάζοντας τον καθρέφτη

Η μοίρα ενός ανθρώπου που βιάζεται είναι να φτάνει αργοπορημένος κι εγώ σήμερα βιάζομαι πολύ! Έπρεπε ήδη να είμαι σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Διαλέγω ένα σύντομο δρόμο, μα την τύχη μου, πέφτω σε μετακόμιση. Βάζω όπισθεν αλλά πίσω μου έχουν έρθει καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα με οδηγούς απ’ αυτούς που τους φωνάζεις "κάντε πίσω δεν περνάει" και σε κοιτούν πίσω από το παρμπρίζ με ύφος ασθενή μετά τη λοβοτομή.

Τηλεφωνώ εν εξάλλω για να πω ότι θα αργήσω, μου απαντά ο υπάλληλος με ένα "Ναιαι", σαν να είναι αλληγορία κάποιας βρισιάς και αμέσως αυθυποβάλλομαι για να αλλάξω ύφος μη και διακοπεί η κατά τ’ άλλα ανεπιτυχής επικοινωνία μας. Θα αναρωτηθείτε βέβαια τι υπηρεσία είναι αυτή που απαντάνε κιόλας. Ήξερα το εσωτερικό νούμερο και του την έσκασα!

Τελικά κάνει λίγο χώρο το φορτηγό μετά από τα τόσα κορναρίσματα, καβαλάμε το πεζοδρόμιο διαλύοντας το σαθρό κράσπεδο και φεύγουμε... Να μη μακρηγορώ, από το άγχος μου παραβιάζω ένα στοπ, και δεν σταματώ στο πορτοκαλί φανάρι ενώ αντιλαμβάνομαι ότι όταν θα περνώ τη διασταύρωση θα έχει ήδη γίνει κόκκινο. Οδηγώ παράνομα στον λεωφορειόδρομο για περίπου πέντε λεπτά και μπαίνω σφήνα μπροστά στο λεωφορείο της γραμμής για να μην με καθυστερήσει κι άλλο. Νιώθω ανακούφιση που το λεωφορείο δεν είναι τόσο ευέλικτο να με κυνηγήσει και κοιτάζοντας από τον καθρέφτη το βλέπω να μένει πίσω αλλά με την ορθάνοιχτη παλάμη του οδηγού να με χαιρετά συνοδευόμενη από κάτι ασυναρτησίες που δεν προλαβαίνω να ακούσω.

Μόλις φτάνω στον προορισμό μου συνειδητοποιώ πόσο καλός άνθρωπος πρέπει να είμαι για να βρω παρκάρισμα στην πρώτη γωνία. Πλησιάζοντας όμως βλέπω ότι έχει ράμπα…. μα αυτό δεν βαστάει η καρδιά μου να το κάνω. Περιπλανιέμαι στα στενά γυρίζοντας γύρω από το τετράγωνο έξι, επτά; φορές και βρίσκω αλλού χώρο να σταθμεύσω το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω, μου φωνάζουν μέσα από μια έβγα να μη παρκάρω εκεί γιατί περιμένουν φορτηγό. Έ όχι! Ως εδώ η καλοσύνη. "Αποκλείεται" απαντάω με τόση οργή που η ευτραφής κυρία τρομάζει και μου λέει με σιγανή φωνή "καλά παιδί μου μόνο μην αργήσεις". "Παιδί" μου άλλο και τούτο σκέφτομαι.

Αναπάντεχο, αλλά η δουλειά μου διεκπεραιώνεται γρήγορα και πριν ξεπαρκάρω ζητώ συγνώμη στην γυναίκα και αγοράζω και κάτι. Θράσος! Η γυναίκα είναι λιγομίλητη και μαζεμένη, "άσε μην το ‘χει σκάσει από πουθενά, τόσα που γίνονται στις μέρες μας", θα σκέφτεται. Πληρώνω και φεύγω με το κεφάλι ψηλα αλά Δελαπατρίδης.

Επιστρέφω στο σπίτι μου, αλλά το άγχος έχει δώσει πλέον τη θέση του στη ντροπή. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και αναπόφευκτα κοιτάζομαι στον καθρέπτη. Διχάζομαι.
"Ντροπή σου" μου λέει μια φωνή. "Πόσες φορές παραβίασες τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας"; "Λίγες και τι έγινε, εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο"; απαντά μια άλλη. "Είσαι δημόσιος κίνδυνος τ’ ακούς; Έκανες όλα όσα κοροϊδεύεις"! "Αφού τίποτα δεν συνέβη άσε μας ήσυχους" απαντάει η άλλη. "Κι αν είχε συμβεί"; ρωτάει η πρώτη φωνή. "Σιγά" ξανααπαντά η άλλη, "ένα γέρο μόνο πήγαμε να φάμε, ποιος θα τον αναζητούσε την σημερινή εποχή";

"Μα τι κουβέντα είναι αυτή μέσα στο κεφάλι μου θα μου στρίψει"! Ανασύρω από τα βάθη του εαυτού μου την συνείδησή μου και φωνάζω "Φύγετε κι οι δυο, βεβαίως νιώθω ντροπή, τι να κάνω όμως τώρα πια, να πάρω τηλέφωνο την Τροχαία και να παραδοθώ";;;

Έτσι λοιπόν μετά από σκληρή μάχη με τον πολυπρόσωπο εαυτό μου, δεν τηλεφωνώ πουθενά παρά αποφασίζω να εξιλεωθώ εξιστορώντας τα κατορθώματά μου με πάσα ειλικρίνεια στο ιστολόγιο μου, που μεταξύ μας έχει και αντισηπτικές ιδιότητες γιατί απομακρύνει ως δια μαγείας όλους τους κινδύνους. Κανείς δεν ξέρει το όνομά μου, κανείς δεν θα με κοιτάξει στα μάτια, κανείς δεν θα με κυνηγήσει, πρόστιμο δεν θα πληρώσω...
Και θα φροντίσω να γράψω μια αφελή διήγηση που δεν θα συνταράξει τον κόσμο μήπως και βαρεθούν οι περισσότεροι να την διαβάσουν κι έτσι ανώδυνα να γλιτώσω :-)

Eσείς πόσο τοις εκατό σωθήκατε;

Η τραγωδία στην Λ' Ακουιλα της Ιταλίας είναι ένα γεγονός που μας συγκλόνισε και θα μας συγκλονίζει για καιρό ακόμα. O θρήνος για το χαμό τόσο ανθρώπων αλλά και η αγωνία όσων περιμένουν να μάθουν αν θα βγουν ζωντανοί οι δικοί τους από τα ερείπια είναι πέρα από τις αντοχές μας.

Η ανάγκη επίσης να ενημερώνουν τα μέσα ενημέρωσης για τυχόν Έλληνες που αγνοούνται είναι κατανοητή. Υπάρχουν μανάδες, πατεράδες, συγγενείς και φίλοι που κρέμονται από τα χείλη τους.

Γιατί όμως σε κάποια πρώτα έκτατα δελτία κατά την διάρκεια της διαβεβαίωσης του ανταποκριτή, ότι ανάμεσα στα θύματα δεν υπήρχαν Έλληνες, κάποιοι δημοσιογράφοι αναφωνούσαν χαρούμενοι , "Μπράβο", "Ευτυχώς" ή "Πάλι καλά"

(πάλι καλά που ήταν μόνο Ιταλοί;;;) ;

Γιατί σε σχόλιο μητέρας η οποία φώναζε έντρομη ότι μόνο το ένα από τα δύο της παιδιά διαπιστώθηκε ότι είναι καλά, η απάντηση του δημοσιογράφου ήταν "ωραία, τότε είστε 50% καλά";

Γιατί όλο το μεσημέρι επιδίωκαν απευθείας σύνδεση με κάποια μάνα που τηλεφωνούσε στο εγκλωβισμένο παιδί της;

Γιατί μετατρεπόμαστε σε ανθρωποβόρα τέρατα κατασπαράζοντας το ίδιο μας το είδος, με την πρώτη ευκαιρία;

Photo : drawingsongs.wordpress.com

Il Principle

Ξεφυλλίζοντας απόψε τα όνειρά μου, να περάσει όπως όπως η βραδιά μου, στην δική σου τη σελίδα ηγεμόνα εσταμάτησα:

Και διαβάζοντας πως "Ο άρχων δεν ενδιαφέρεται για την ηθική με την συμβατική της έννοια. Είναι ψυχρός και κρατά σε απόσταση τον υπόλοιπο κόσμο. Κατά την αντίληψη του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αναρωτιέται αφού οι άνθρωποι δεν είναι διόλου καλοί , γιατί τότε να μην επωφεληθώ από αυτούς;" , τότε θυμήθηκα ότι για κάποιους από σας κάποτε δάκρυσα. Μα δεν θυμήθηκα το χρώμα των ματιών σας, ανυποψίαστοι άρχοντες που ασκείτε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας , πρωθυπουργοί, πρόεδροι, αφεντικά, διευθυντές, ζάμπλουτοι, διαχειριστές πολυκατοικιών, ιδιοκτήτριες κομμωτηρίων, πρώην υπεύθυνοι ομάδων κρούσης και νυν υπουργοί, υπεύθυνοι γραφείων τύπου, οδηγοί ταξί, δήμαρχοι, καρεκλοκένταυροι του δημοσίου τομέα, ιδιοκτήτες γραφείων τελετών, νταβατζήδες, τελωνειακοί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλογιατροί, σχεδιαστές, μεγαλοκατασκευαστές, πρυτάνεις, άρχοντες των δαχτυλιδιών, διευθυντές φυλακών, μεγαλοδημοσιογράφοι, ματατζήδες, μεγαλοεκδότες, επιθετικοί ελληνάρες, τραπεζίτες, δήθεν intelligentsia και πολλοί πολλοί άλλοι... Μόνο σαν κατάλαβα ότι ο παρακμασμένος Μακιαβελισμός σας δέχεται ασύμμετρη απειλή, αφού δεν έχει πια αντίκρισμα, ούτε τον ήχο της φωνής σας δεν θυμήθηκα. Και προσπαθώντας κάτι για να θυμηθώ, σαν πρίγκιπας αποκοιμήθηκα.

*Διευκρίνηση*
Αναφέρομαι μόνο στους ασυνείδητους και όχι στους φιλότιμους συμπολίτες μας , στα ίδια τα επαγγέλματά τους ή στους τίτλους τους. Εξαιρούνται οι νταβατζήδες, οι πεθερές και οι πρωθυπουργοί.

Πηγές για την ψυχολογία του άρχοντα:
1. "Il Principle", Νiccolo Macchiavelli 2. "Δημόσιες Σχέσεις", Κ. ΜαγνήσαληςΈμπνευση μου: το τραγούδι "Αποκοιμήθηκα"
Η φωτογραφία υπάρχει στο: www.photochart.com/photo_3548_Sleeping%20Prin...

Rabîndranâth Tagore

Σχολική Προσευχή

"Εκεί όπου ο νους δε νιώθει φόβο
και το κεφάλι κρατιέται ψηλά.
Εκεί όπου η γνώση είναι ελεύθερη.
Εκεί όπου τα λόγια έρχονται από τα βάθη της αλήθειας.
Εκεί όπου η ακούραστη προσπάθεια

απλώνει τα χέρια της προς την τελειότητα.
Εκεί όπου ο κόσμος δεν έχει διαμελιστεί

σε στενούς περιοριστικούς τοίχους.
Εκεί όπου το καθαρό ρυάκι ή η λογική

δεν έχασε το δρόμο της μέσα

στην πληκτική άμμο της ερήμου

μιας πεθαμένης συνήθειας.
Είθε σ' αυτόν τον παράδεισο της ελευθερίας
Να ξυπνήσει η χώρα μου,
Πατέρα".

Η προσευχή εμπερικλείει το όραμα της ιδανικής κοινωνίας του Tagore για μια ελεύθερη Ινδία, η οποία τότε βρισκόταν υπό την Βρετανική κατοχή. Το μήνυμα της έχει διεθνιστικό χαρακτήρα και είναι πάντα επίκαιρο. Σε αυτό το όνειρο για την ελευθερία στηρίχτηκε και η ηθική καθοδήγηση του Mahatma Gandhi και του πρώτου Πρωθυπουργού της Ινδίας Jawaharlal Nehru .

Ο Νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Rabîndranâth Tagore γεννήθηκε στην δυτική Βεγγάλη και υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Σπούδασε στην Καλκούτα και στην Αγγλία. Ασχολήθηκε και με την εκπαίδευση.

Μια προσευχή για τα παιδιά που κακοποιούνται στην Ινδία ακόμα και σήμερα.

1. Πρωινή προσευχή στο Ορφανοτροφείο St. Thomas Orphanage στην India (2007): gospa.org/pl/pages/orphanage

2. Lotus flower : rajaputhran.sulekha.com

Οι ελεύθεροι ένα βήμα μπροστά.

 

Ναρκωμένοι βαδίζουμε στην καθημερινότητα πασχίζοντας να μιμηθούμε κάποιους ή να γίνουμε πρότυπα για άλλους. Αν τελικά υπήρχε ομοιομορφία στην ανθρώπινη φύση, θα είχαμε την ευκαιρία να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τις ζωές μας;

Ο άνθρωπος όπως όλα τα όντα στη γη κυνηγά την απόλαυση. Παρόλα αυτά αυτό που διαχωρίζει την ανθρώπινη φύση είναι ο τρόπος που ο άνθρωπος επιδιώκει την ευχαρίστηση.

Η ευτυχία του κάθε ανθρώπου εξαρτάται από το δικό του σχέδιο από το οποίο πηγάζει ένα είδος ευχαρίστησης που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι συνεπαίρνει και κάποιον άλλον.

Έτσι, είμαστε ελεύθεροι!

Η ποικιλομορφία στην ανθρώπινη φύση είναι αυτό που καθιστά εφικτή την προσωπική μας ευτυχία. Ας προσπαθήσουμε πολύ για να την διατηρήσουμε γιατί μας προσφέρει μεν πολλά αλλά απαιτεί περισσότερα.