Και παπαρούνες εσυνάντησα στο διάβα 'μ πέρα ως πέρα
Και τον καφέ 'μ ήπια
Και γλαροπούλια ετάισα και εύκολα γίναμ φίλοι
Και στην Αθήνα γύρισα λίγο μετά το δείλι
Και Καλό Μήνα εύχομαι γλυκύτατ eφίλοι .
"Βλέποντας τους γύπες της Ευρώπης να πετούν προς την εξαφάνιση λόγω πείνας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να αλλάξει τη νομοθεσία και να επιτρέψει στους κτηνοτρόφους να αφήνουν τα νεκρά ζώα τους εκτεθειμένα στο χωράφι. Η απόρριψη νεκρών ζώων σε ανοιχτούς χώρους απαγορεύτηκε τη δεκαετία του 1990, στο πλαίσιο της πανευρωπαϊκής προσπάθειας κατά της νόσου των τρελών αγελάδων. Οι γύπες, γνήσιοι καθαριστές της φύσης, έχασαν έτσι μια σημαντική πηγή τροφής και αναγκάζονται να διανύουν τεράστιες αποστάσεις για να εντοπίσουν κάποιο κουφάρι" . (www.in.gr/news)
Υ.Γ. Ζητώ ταπεινά συγνώμη από τους γύπες για τον ατυχή παραλληλισμό.
Πολλές φορές νιώθουμε εξαναγκασμένοι να συναναστραφούμε με απεχθή ανθρωποειδή στο οικογενειακό ή στο εργασιακό μας περιβάλλον. Αρχικά, καλή τη πίστει, μέχρι να αρχίσει να ορθώνεται το τέρας μέσα μας και η εξιχνίαση των μικρών ή μεγάλων ατιμιών γίνεται εμμονή. Μια διφορούμενη κουβέντα ή ένα ανεξακρίβωτο βλέμμα είναι αρκετά για να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Ανεμοθύελλα! Δεν είμαστε όμως ποτέ ανυπεράσπιστοι. Ξυπνά το ένστικτο της επιβίωσης και μεταφερόμαστε ως δια μαγείας στην πρώτη γραμμή.
Σχεδόν δίπλα στην εξέδρα ένα κουβούκλιο με το γνωστό βουητό. Μα ποιος έξυπνος σκέφτηκε ότι την ώρα της Ανάστασης τα παιδάκια θα τρώνε ποπ κορν και μαλλί της γριάς. Ένας κύριος με στρας στην πλάτη κανονίζει ραντεβού σε γνωστή μπουζουκερί μιλώντας δυνατά. Μια παρέα με ρομπέρτο καβάλι φωτογραφίζει ο ένας τον άλλον βρίζοντας με τους γνωστούς τίτλους ευγενείας. Αιθέριες, δεν το λες, υπάρξεις, ίσως, παρελαύνουν λανσάροντας τσάντες λουί βιτόν σε μέγεθος βαλίτσας κλέβοντας όλα τα βλέμματα. "Σιγά θα κάψεις την κυρία" φωνάζει μια μητέρα στην κόρη της, μη και γίνουν στάχτες τα εξτένσιον της μπροστινής. Άρτι αφιχθείσα από το Τζιμπουτί; Πραγματικά αναρωτιέμαι. Ειδάλλως, ποιος ξέρει πόσες μέρες τσιτσίριζε στο σολάριουμ.
Χρόνια τώρα, κάθε φορά, θέλω να τη σπάσω αυτή τη ρημαδοκαρέκλα, να την κάνω κομμάτια. Μονομαχώντας με ανίκητες σκιές που μου κλείνουν το δρόμο προσπαθώ να περάσω ανάμεσα από τα φαντάσματα του μυαλού μου ψάχνοντας για κείνη. Τόσα κεράκια με έβαζαν να ανάβω, τόσους ψαλμούς να τραγουδώ, τόσα στεφάνια να πλέκω, για ποιον και γιατί ποτέ δεν κατάλαβα. Ποιος μας ακούει, να τον ρωτήσω γιατί μας πικραίνει τόσο. Όταν όλους και όλα τα θεωρούμε δεδομένα, λες κι έρχεται πάνω στο άλογο μόνο και μόνο για να αποκεφαλίσει τα πιόνια της σκακιέρας μας που με τόσο κόπο στήσαμε. Όρθωσα κι εγώ τόσες φορές το ανάστημά μου αλλά πως ν' αντέξει το σπαθί ενός θνητού σε μια άνιση μάχη. Νικήθηκα. Αγαπημένοι άνθρωποι λείπουν κι από το δικό μου σκηνικό. Μόνο τα ντουβάρια και τα παλιοέπιπλα έχουν μένει στην ίδια θέση….
Γυρίζουμε γρηγορότερα από τους άλλους αφήνοντας την μπάντα να παίζει πίσω μας. Θα περάσουν δύο επιτάφιοι μπροστά από το σπίτι μας και πρέπει να είναι όλα έτοιμα. Ανοίγουμε τα ψηλά παράθυρα, ανάβουμε τα κεριά στα περβάζια και περιμένουμε. Βάζω και μια καρέκλα για την γιαγιά μου στο πεζοδρόμιο δίπλα στις σκάλες όπως το ζήτησε. 
ψυχή
Η μοίρα ενός ανθρώπου που βιάζεται είναι να φτάνει αργοπορημένος κι εγώ σήμερα βιάζομαι πολύ! Έπρεπε ήδη να είμαι σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Διαλέγω ένα σύντομο δρόμο, μα την τύχη μου, πέφτω σε μετακόμιση. Βάζω όπισθεν αλλά πίσω μου έχουν έρθει καμιά δεκαπενταριά αυτοκίνητα με οδηγούς απ’ αυτούς που τους φωνάζεις "κάντε πίσω δεν περνάει" και σε κοιτούν πίσω από το παρμπρίζ με ύφος ασθενή μετά τη λοβοτομή.
Ξεφυλλίζοντας απόψε τα όνειρά μου, να περάσει όπως όπως η βραδιά μου, στην δική σου τη σελίδα ηγεμόνα εσταμάτησα:
Μια προσευχή για τα παιδιά που κακοποιούνται στην Ινδία ακόμα και σήμερα.
1. Πρωινή προσευχή στο Ορφανοτροφείο St. Thomas Orphanage στην India (2007): gospa.org/pl/pages/orphanage
(κλικ στη φωτογραφια)
Περιπετειώδης τύπος ενίοτε, ρίχνω το βαρύ σακίδιο στην πλάτη μου και αρχίζω να κατεβαίνω μαζί με τους υπόλοιπους. Ποιος νοιάζεται! Είμαι στον παράδεισο. Φτάνοντας κάτω όμως δεν περπατάμε, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε από βραχάκι σε βραχάκι για αρκετή ώρα, αφού επίπεδο έδαφος δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Περνά μία ώρα σχεδόν κι έχω και μια μικρή επιφύλαξη μήπως δεν βρεθεί ψυχή να μας βοηθήσει αν συμβεί κάτι. Ως δια μαγείας ένας μικρός κολπίσκος εμφανίζεται μπροστά μας. Οτι ανησυχίες κι αν έχω εξαφανίζονται με μιας.
Ο μηχανισμός της αναπνοής, μου θυμίζει ότι πρέπει να επανέλθω στην πραγματικότητα. Βγαίνω με ύφος ιππότη μετά την στέψη. Αυτό το νησί σε κάνει περήφανο μόνο και μόνο που σου επιτρέπει να το κοιτάς.
Ανεβαίνουμε κι όλο ανανεβαίνουμε, μου έχουν τελειώσει και οι δικαιολογίες από την μεσημεριανή ανάβαση, τι να κάνω, το πίνω κι αυτό το ποτήρι.
Ότι πρέπει για να μας μελώσει. Συνεχίζει να μας διηγείται το ταξίδι της εικόνας και να μας εξηγεί την θρησκευτική σημασία της Μονής. Μας ανοίγει και το μεγάλο παράθυρο για να θαυμάσουμε τη θάλασσα από ψηλά και μας παροτρύνει να βρέξουμε τα χείλη μας στην υγειά μας. 
Με την κουβέντα, πίνουμε τουλάχιστον δύο, μετά έρχονται και τα λουκουμάκια, σα γαζέλα τα κατέβηκα τα σκαλιά.
Υ.Γ. Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε περισσότερα, χωρίς το "πηγαίο" χιούμορ μου να παρεμβάλει, ένα περιεκτικό και σύντομο βιβλίο, το οποίο δίνουν και στην Μονή, είναι της Λίλας Μαραγκού "Η Μονή της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό". Είτε πιστεύετε είτε όχι, η περιγραφή του Μοναστηριού και μόνο από αρχιτεκτονικής άποψης αξίζει τον κόπο.
"Το Μοιραίο Λάθος" 
1η εικόνα : "Οδός Αθηνάς" στο http://www.athensguide.com/2η, "Begegnung auf dem Balkon" του Roderich Rabenfel στο www.flickr.com/photos
Μια καινούργια ημέρα ξημερώνει. 
Το Όσκαρ να το δώσετε σε μένα, γιατί ήμουν παράλυτος εδώ και δέκα χρόνια και θεραπεύτηκα έχοντας τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης, ακόμα και όταν έχασα την σύντροφό μου γιατί την είχα κουράσει, όπως μου είπε.
που παρά τα προσωπικά μας προβλήματα
Βρήκα στην βιβλιοθήκη μου ξεχασμένο ένα βιβλιαράκι με πραγματικά πολύ πικάντικο περιεχόμενο. Έχει τίτλο “Εγώ ελπίζω να την βολέψω” και φιλοξενεί εκθέσεις παιδιών ενός Δημοτικού σχολείου της Ιταλίας. Η συγκεκριμένη έκδοση είναι του 1995. Μου άρεσαν όλες οι παιδικές εκθέσεις και μου έκανε εντύπωση η οξυδέρκεια των παιδιών! Η παρακάτω έκθεση είναι κατά την γνώμη μου από τις πιο ενδιαφέρουσες.
η ιδέα να τηλεφωνήσει σε ένα νοσοκομείο στη Νάπολι για να στείλουν το νοσοκομειακό , αλλά το πρώτο νοσοκομείο είπε πως δεν υπήρχαν. Ο πατέρας μου τηλεφώνησε στο δεύτερο νοσοκομείο, αλλά και κει δεν υπήρχαν. Και όταν αυτός φωνάζει σαν τρελός από θυμό, εκείνοι είπαν φωνάξτε ένα ιδιωτικό νοσοκομειακό. Τα νοσοκομειακά στην Νάπολι τα χουνε τάτσι μίτσι κότσι με την Καμόρα. Το είπε και το κανάλι 21. Αυτοί κάνουν ψέματα ότι δεν υπάρχουν νοσοκομειακά για να φωνάζουνε τα ιδιωτικά, που παίρνουν εκατομμύρια για να κουβαλήσουνε έναν που πεθαίνει!
είπε ότι μην ανησυχείτε θα την συνοδέψω εγώ. Αυτός ήταν ο Κοψαυτής ο λαθρέμπορας, αλλά τώρα έκανε καλό. Τότε συνόδεψε την μαμά στο Καλνταλέλι. Χωρούσα και γω. Στο Καλνταλέλι όλοι έκαναν ερωτήσεις με το πάσο τους, και η μαμά μου είχε τα φίδια στην κοιλιά από τον πόνο. Τότε ο Κοψαφτής είπε: - Θα την κάνετε ή δεν θα την κάνετε τη σκατοένεση στην κυρία; Ή θα περιμένετε να πεθάνει; Kαι της την κάνανε. Όμως θέσεις δεν υπήρχανε, και τη βάλανε στο διάδρομο με τη βελόνα μέσα.
Εγώ μετά πήγα να τη βρω σε μια εβδομάδα. Στο Καλνταλέλι όλα είναι βρώμικα, δεν πλένουνε, οι κατσαρίδες είναι στα κρεβάτια την νύχτα. Τη νύχτα οι νοσοκόμες ……….! Αλλά το πιο άσχημο πράγμα είναι μια καλόγρια, που όλοι την τρέμανε όταν προχωρούσε. Ο πατέρας μου είπε αν τη συναντήσει στην μέση του δρόμου θα τη ρίξει κάτω που δεν ξέρει να οδηγεί κιόλας! 
"The Rainbow comes and goes
Δεν είμαι φανατικός θεατής των έργων του κ. Αγγελόπουλου και έχω δει μόνο όσες ταινίες θεώρησα ότι το θέμα τους ήταν μέσα στα ενδιαφέροντα μου.
“Για τη Σκόνη του χρόνου δύο καθοριστικά στοιχεία ενεργοποίησαν μέσα µου την έμπνευση µου. Η αναζήτηση του χαμένου χρόνου μέσα από τη μορφή της νοσταλγικής ανάμνησης ενός πρώτου χορού κι ενός πρώτου σκιρτήματος και η καταγραφή μιας μαρτυρικής κυνηγημένης ζωής μέσα στον αιώνα που πέρασε. Δύο βασικά θέματα γεννήθηκαν, το θέμα του χορού και το θέμα της αναζήτησης. Θέλησα λοιπόν, οι δύο αυτές βραδιές να παντρεύουν αρμονικά το σήμερα µε το χτες, τη νοσταλγία µε την οδύνη, τη χαρά της ζωής µε την αναζήτηση, έτσι ακριβώς όπως τα γέννησε η προσωπική µου κατάδυση”. Eλένη Καραϊνδρου
Παλικάρι δε λέγεται ο γενναιόψυχος; Aυτός που έχει ήθος και κώδικα τιμής;
Αν δεν θέλετε το παιδί σας να γίνει πολιτικός παρακολουθήστε στενά την δουλειά της νηπιαγωγού. Η παιδεία ξεκινά από το σπίτι μεν, αλλά η πρώτη δασκάλα "συμβάλλει σημαντικά στο να καταστούν κάποιοι κανόνες κάτι το οικείο και αυτονόητο". Με άλλα λόγια δίνει το καλό παράδειγμα. Η Hedi Friedrich αναφέρει στο βιβλίο της "Επικοινωνία στο Νηπιαγωγείο" ότι η "καθημερινότητα του νηπιαγωγείου απαιτεί να τίθενται κάποια όρια και να τηρούνται κάποιοι κανόνες όχι μόνο σχετικά με την παροχή γνώσεων, αλλά και με την ανάπτυξη της σωστής επικοινωνίας".
περιμένει την σειρά του και θα διακόπτει τους άλλους χωρίς πραγματικά να τους ακούει
- Και το χειρότερο απ’ όλα είναι, ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει πολιτικός, θα κοροϊδεύει τον λαό που θα τον έχει ψηφίσει, θα δημαγωγεί, θα ικανοποιεί τις ορέξεις των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, θα επικαλείται την βουλευτική ασυλία κάθε φορά που θα κινδυνεύει να καταδικαστεί και πάνω απ’ όλα θα είναι περήφανος που είναι ένας από αυτούς που αποφασίζουν για το μέλλον αυτής της χώρας και την τύχη των πολιτών της.
TWO roads diverged in a yellow wood,
.jpg)
ξαφνιάζει. Μοιάζει με οργισμένο μοιρολόι. Από μια πλαϊνή πόρτα εμφανίζεται μια γυναίκα με τα μαλλιά πιασμένα πίσω, μαύρο μακρύ φόρεμα και παπούτσια με χοντρά τακούνια. Επιβλητική παρουσία. Σηκώνει με δύναμη τα χέρια ψηλά, τα ενώνει και αρχίζει ένα δυναμικό βηματισμό που συνοδεύει τα κρεσέντα στη φωνή της κοπέλας που κάθεται. Βγάζει το σάλι της, το γυρίζει σα σβούρα πάνω από το κεφάλι της και το πετάει με θυμό στο πάτωμα. Το βλέμμα της αυστηρό και αφοπλιστικό. Η ιστορία της Ανδαλουσίας μαζί με το πάθος της Κάρμεν .jpg)
καθρεφτίζονται στα αποκαλυπτικά μαύρα μάτια της. Αφήνει μια κραυγή και χάνεται στο σκοτάδι πίσω μας,
