Ν' ακούς, ν' αγαπάς και να ζεις όταν μαθαίνεις

Το χάραμα με βρήκε ευδιάθετη. Αργότερα ομολογώ πως η πολυσύνθετη ψυχοσύνθεσή μου άρχισε να κλονίζεται. Μέχρι το μεσημέρι διάφορα τηλεφωνήματα και ένας έντονος διάλογος ήταν αρκετά για να νιώσω δυσφορία.

Μέσα στην ημέρα αντίκρισα και μια ορθάνοιχτη παλάμη. Το αμάρτημά μου ήταν ότι σταμάτησα όταν άναψε το κόκκινο φανάρι. Ναι, ναι καλά διαβάσατε, τον κύριο με την μηχανή πίσω μου βλέπετε αυτό δεν το βόλευε αφού είχε αναπτύξει ήδη μεγάλη ταχύτητα. Προσπερνώντας το δικό μου αυτοκίνητο και την ίδια στιγμή που εκείνος παραβίαζε τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας άρχισε να ξεστομίζει διάφορα κοσμητικά επίθετα. Κάποιος άλλος που παρακολούθησε το περιστατικό ανέλαβε δράση. Ετοιμαζόταν να τον κυνηγήσει εκ μέρους μου, από ότι μου είπε. Άλλο και τούτο.

Δεν θύμωσα καθόλου όμως σήμερα, όχι δεν υπέκυψα στις ψυχαναγκαστικές προκλήσεις αλλοφροσύνης κανενός. Μα επειδή δεν ξέρω τι θα μ’ έβρει μέχρι το βράδυ, κάθισα στο γραφείο νιώθοντας την ανάγκη να διαβάσω ποιήματα και ξεφυλλίζοντας επί μισή ώρα συνάντησα τους παρακάτω στίχους. Κατά τη γνώμη μου η ανάγνωση στοχασμών των μεγάλων μας ποιητών μπορεί να συνιστά αφύσικη συνέχεια μιας παράλογης καθημερινότητας αλλά ακυρώνει ως δια μαγείας την ασχήμια και δρα ακαριαία ενάντια στον φόβο της ελευθερίας.

Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Και όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια·
έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις,
τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω,
εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία,
αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο
κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα,
και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα,
είναι μεγάλα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν»,
μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις ν' αναβάλεις
κάθε ομιλίαν ή δουλειά· μη λείψεις τους διαφόρους
που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις
(τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη
κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσεις
τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

Μάρτιαι Ειδοί - Κ.Π. Καβάφης

Homο Vampire

Εις το όνομα του ανούσιου, της σαχλαμάρας και μιας ανεξάντλητης αποχαύνωσης στην αρχή μας δίνεται η εντύπωση του απόλυτου ελέγχου. Κάποια χρόνια αργότερα, όταν τα πολιτικά πρόσωπα δεν είναι πια στο προσκήνιο ώστε να φθαρούν πολύ, έρχονται στο φως δηλώσεις, καταθέσεις και έγγραφα. Όλα ρίχνονται στο ίδιο τσουβάλι μέχρι να γίνουν αντικείμενα αντιπαραθέσεων και διαμάχης. Κάποια στερούνται σοβαρότητας κάποια όχι. 

 

Αυτό που μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη όμως είναι που συνηθίσαμε και σχεδόν τίποτα δεν μας συγκλονίζει. Γίναμε ανθεκτικοί και αδιαφορούμε ακόμα και όταν κάποιοι επενδύουν στον  αφανισμό των άλλων, ακόμα και όταν τα δεδομένα αναιρούνται, ακόμα και όταν η σύγχυση που αρχικά δεν είναι αντιληπτή φτάνει στο κατώφλι μας. Με συνοπτικές διαδικασίες πρoσωπικότητες συρρικνώνονται ή καρατομούνται από ένα ειδικό είδος ανθρώπων, που λες και έχουν έρθει στη γη με ειδική αποστολή. Όταν διακυβεύονται τα δικά τους συμφέροντα δε, η μάχη είναι αδιάκοπη και μην αναρωτιέστε πως και δεν ξεπερνούν ποτέ τα όρια, γιατί δεν υπάρχει κανένα οριακό σημείο. Η εξέλιξη τους δεν ανακόπτεται, γιατί αυτό το είδος δεν προέρχεται από πίθηκο αλλά από υπερεξελιγμένα βαμπίρ ή χάιλαντερ ή κάτι ανάμικτο, όπως ο κιμάς, μισός μισός και διπλοκομμένος. 
 

Τελικά υπάρχει φως μέσα σ' αυτόν τον ευρύτερο "σκοταδισμό"; Πέρα από πτυχία και πετυχημένες καριέρες, υπάρχουν οι άνθρωποι που θα συμπεριφερθούν με θάρρος, ανθρωπιά και αγάπη; Λέω πως ναι, αλλά όλοι αυτοί πρέπει να αποκτήσουν δράση ώστε να δημιουργηθεί ζύμωση ιδεών, να κατακρημνιστούν οι δήθεν στυλοβάτες αυτής της καψερής της κοινωνίας και να αναδειχθούν νέα πρόσωπα που θα συμβάλλουν αποτελεσματικά σε έναν μεταγενέστερο κοσμοπολιτισμό που δεν θα αναγγέλλεται στα μπαλκόνια και μετά θα σκαλώνει στους επιτήδειους. 
 

Μα κι εμείς "οι απέξω" μήπως να σταματήσουμε να τριγυρνάμε αποσβολωμένοι λες και είμαστε κλεισμένοι σε ένα πλανητάριο καταδικασμένοι αιωνίως να χαζεύουμε τη θέα με πλήρη παθητικότητα; Ο πολίτης πρέπει να μαθαίνει όχι μόνο τα δικαιώματά του αλλά και τις υποχρεώσεις του. Ας αφήσουμε πίσω μας τον τυφλό κομματισμό, τις οικογενειακές κομματικές παραδόσεις και την πίστη σε λέξεις που δεν έχουν αντίκρισμα. Αυτός που υπόσχεται να μας "βολέψει" κάπου αν τον ψηφίσουμε δεν θα έχει ούτε σκοπό ούτε και χρόνο να ασχοληθεί με καμία ηθικοπνευματική, κοινωνική ή περιβαλλοντική αναβάθμιση. Αυτού του είδους η φαυλότητα που κάνει κύκλους τόσες δεκαετίες πρέπει να σταματήσει. Γιατί δεν μας θίγει αυτό πλέον; Γιατί ένα ένα τα βαμπίρ έγιναν ένας κι από μας; Γιατί αν δεν επηρεάζονται το εισόδημα μας και η γειτονιά μας δεν μας ενδιαφέρει πως ασκείται η πολιτική; Γιατί όλες οι καταστροφικές συλλογιστικές έγιναν άγραφοι νόμοι του κράτους, καθοριστικοί ακόμα και για την ίδια μας την υπόσταση; 

Φωτογραφία: maximus

Είναι τα όριά μας μεταθετά;

Με αφορμή την ερασιτεχνική προσπάθεια Δανών φυσικών να εκτοξεύσουν έναν πύραυλο στο διάστημα, αναρωτιέμαι αν μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τα όρια του ανθρώπου με ένα διαστελλόμενο σύμπαν.

 

Αν ο άνθρωπος ανακαλύψει ότι μια άλλη σφαιρική θεώρηση ενεργοποιεί τα όριά του, είναι δυνατόν να επιστρέψει σε μια μονοδιάστατη θεώρηση και τι σημαντικό μπορεί να περατώσει πλέον μέσω αυτής;
 

Tι είναι όμως αυτό που ευαισθητοποιεί τελικά έναν άνθρωπο ώστε να ανεβάσει τον πήχη ψηλότερα και από πού αυτό ανακύπτει; Διευρύνει συνειδητά τα όριά του για να χωρέσουν παλιές και νέες αντιλήψεις; 
  

Αν στηριχτούμε στον επαγωγικό κατά μια έννοια συλλογισμό σύμφωνα με τον οποίο η φύση μέσα από τους κανόνες που τη διέπουν βρίσκεται σε μια διαρκή εξέλιξη και ο άνθρωπος υπάγεται στη φύση, τότε και τα όρια του ανθρώπου δεν θα μπορούσαν να διαγράφουν παρόμοια πορεία;

Φωτογραφία : Keith Lancaster - Τίτλος : Walking the dog

 

Όχι στην απευαισθητοποίηση των παιδικών ψυχών

 

Η συγκρότηση της προσωπικότητας των μικρών μαθητών δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην αναγκαιότητα των γνώσεων αλλά πρέπει να περνά και μέσα από τη διαμόρφωση του ψυχικού τους κόσμου. Η συμβολή των γονιών πρέπει να είναι ουσιαστική στη συναισθηματική ασφάλειά των παιδιών, ώστε η υγιής έκφραση των συναισθημάτων τους, η δημιουργία, η φαντασία, η αγάπη για τη ζωή και ότι αυτή αντιπροσωπεύει να φωτίζουν τον δρόμο τους. 

Όταν συναντήσουν τις μεγάλες απαιτήσεις της αγοράς εργασίας, οι γνώσεις και οι πνευματικές δεξιότητες ίσως και να επαρκούν. Η απόκτηση όμως ευσυνειδησίας,  συναίσθησης του κοινωνικού τους ρόλου και δυνατής κοινωνικής στάσης για παράδειγμα σίγουρα προϋποθέτει την κάλυψη των ψυχικών τους αναγκών ως υπόβαθρο. Το ζητούμενο δεν είναι λοιπόν μόνο η πνευματική καλλιέργεια των παιδιών αλλά και η συναισθηματική.

Inception

Πρόκειται για μια περιπέτεια  στον άλλοτε τρυφερό και άλλοτε τρομαχτικό κόσμο του υποσυνείδητου η οποία πιστεύω θα συναρπάσει αρκετούς κυρίως λόγω των ανατροπών και του σασπένς. Ίσως να μην καθηλώνει ειδικά σε ένα θερινό σινεμά με πεταλουδίτσες να περνούν μπροστά από την οθόνη και αστέρια να πέφτουν αποσπώντας την προσοχή, αλλά το σενάριο είναι πολύ καλό για την κατηγορία του. Ομολογώ ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον αυτή η συνεχής ακροβασία των ηρώων μεταξύ διαφόρων επιπέδων ονείρου και πραγματικότητας με την βοήθεια της τεχνολογίας, οι οποίοι καταφέρνουν προς μεγάλη μου έκπληξη να αντιλαμβάνονται την αληθινή φύση των πράξεών τους ενώ βρίσκονται ακόμα υπό την επήρεια του ονείρου.

Μερικά ερωτήματά μου όμως έμειναν αναπάντητα διότι σύμφωνα με την δική μου συλλογιστική διαδικασία για να δεχτώ μια εξήγηση θέλω να περάσω μέσα από το αν, το γιατί και το αλλά, κάτι που η ταινία δεν επιτρέπει γιατί παρά τα 148 λεπτά υπάρχει πληθώρα εννοιών και a priori αποδοχών που παραδόξως τροποποιούνται σε δευτερόλεπτα και ο θεατής αναγκάζεται να τις προσπερνά και να εκτείνεται κατά μια έννοια πέρα από αυτές για να ακολουθήσει με γρήγορο μυαλό τη ροή.

Στη γη δω κάτω

" Η αμφιβολία 

δεν πρέπει 

να 'ναι 

τίποτε άλλο 

παρά 

εγρήγορση, 

αλλιώς 

γίνεται 

επικίνδυνη "

Georg Christoph Lichtenberg

.

Σουρεαλίζοντας..

   ...  με cranberries στο Café Louvre, μασουλώντας turkish delights στο Café Central, διαβάζοντας τους Δουβλινέζους στο Bewley’s, ανακατεύοντας διστακτικά τον καφέ με κάρδαμο στο El Fishawi, ψάχνοντας jamon στα tapas, δοκιμάζοντας cabernet δίπλα στο Alcazar, καταβροχθίζοντας Thorntons έξω από το Prado, ψήνοντας καρχαρία κάπου στον ωκεανό, απολαμβάνοντας τη θέα στον Άγιο Μάρκο, χαζεύοντας ψάρια στο πάτωμα της Osteria dell’ Operetta, μ' ένα Pedro Ximenez, ένα φλαμένγκο και όχι μόνο, βρέθηκα να χαζολογώ στο Μοναστηράκι, να γλυκοκοιτάζω την Πανόρμου και να αισθάνομαι δέος για την Κηφισίας.
Τι όμορφη λεωφόρος αλήθεια! Πόσο μ' αρέσει αυτή η πόλη, ώρες ώρες.

"To err is human ...

 ... to float, divine"

Woody Allen

Το παρόν

" ..Κανένα μη φοβάσαι όσο τον εαυτό σου", λένε, "γιατί μες στο εσωτερικό μας κατοικεί ο κριτής, που δεν ξεγελάει και που η φωνή του αξίζει για μας περισσότερο από την επιδοκιμασία όλου του κόσμου.. "

Διαβάζω λοιπόν ότι αλλάζει η ψυχολογία στην οικονομία και υπάρχει πλέον αισιοδοξία για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων. Τι γίνεται όμως με τη δική μας ψυχολογία; Είμαστε περήφανοι για όσα συμβαίνουν; Νιώθουμε ασφαλείς τώρα που γνωρίζουμε περισσότερα, βλέπουμε, ακούμε περισσότερα κι έχουμε συναίσθηση της σοβαρότητας των θεμάτων που απασχολούν όχι μόνο το σπιτικό μας αλλά και τη χώρα μας; Τώρα που συνειδητοποιούμε σιγά σιγά τα λάθη και τις μεγαλοστομίες μας, τι μέλλει γενέσθαι μετά την αναγνώριση των λαθών, όχι στην ευρύτερη κοινωνία αλλά στην συνείδησή μας, με μια καθημερινότητα πολλές φορές σκληρή και μια αδυσώπητη επικαιρότητα που κάθε τρεις και λίγο μας μαστιγώνει;

Mε τη δική μας φωνή που "δεν ξεγελάει" να μας τριβελίζει το μυαλό, νοσταλγούμε τα προηγούμενα χρόνια που πορευόμασταν με μεράκι και τώρα άκουσον άκουσον , πολλοί από εμάς παλεύουμε απεγνωσμένα να επιβιώσουμε τις επόμενες μέρες ή εβδομάδες το πολύ. Ο επόμενος μήνας βέβαια είναι ο Αύγουστος και περιλαμβάνει τα πολυπόθητα και ιερά μπάνια του λαού, αλλά οι μέρες κυλούν πολύ γρήγορα δυστυχώς. Μπορεί λοιπόν να λέμε τόσο εύκολα πως δεν πρέπει να καταστρέφουμε το παρόν ανησυχώντας για το μέλλον αλλά, για ποιο παρόν μιλάμε ακριβώς; Της κυβέρνησης, των πολιτών, της αντιπολίτευσης, των εργαζομένων, των επιχειρηματιών, των ελλειμμάτων, των θυμάτων, των τρομοκρατών ;;  Αυτό το παρόν, συγνώμη, δεν ανταποκρίνεται στις δικές μου προσδοκίες και δεν μπορώ παρά να μην αναρωτηθώ, αν το χειρότερο σενάριο δεν είναι να μιλάμε για θυσίες που πήγαν χαμένες αλλά για μάχες που χάθηκαν πριν καν αρχίσουν, το καλύτερο ποιο θα είναι από δω και πέρα; Να βγάζουμε το μήνα;

Τέχνη και Αυτογνωσία

Ο κάθε καλλιτέχνης εκφράζει το ωραίο ή το άσχημο, το δίκαιο ή το άδικο, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται, έτσι και το τι  μπορεί να προκαλέσει αισθητική συγκίνηση στον κάθε άνθρωπο είναι σίγουρα υποκειμενικό. Υπάρχει όμως ένας κοινός τόπος, εκεί που η τέχνη δίνει διέξοδο στα συναισθήματα του καλλιτέχνη και την ίδια στιγμή γεννά κάποια άλλα στους κριτές της. Μπορεί ο καλλιτέχνης να νιώθει ενθουσιασμό και ο θεατής αμφιβολία ή το αντίστροφο, αυτή όμως η νοερή συνύπαρξη είναι που ενισχύει τη φαντασία, την οποία δεν πρέπει να υποτιμάμε, αν είναι εκείνη που μαζί με το συναίσθημα μας προετοιμάζουν για νέες ιδέες. Όλη αυτή η εσωτερική διαδρομή μας οδηγεί κατά την άποψή μου στη βαθύτερη αυτογνωσία, επομένως σε μια πιο γόνιμη επικοινωνία, άρα και σε μια ουσιαστικότερη ατομική ελευθερία, η οποία όταν εξυψώνει το ένα άτομο, δεν ισοπεδώνει το άλλο.  

Φωτογραφία:  Άσκηση, Τμήμα Ζωγραφικής , ΔΕΠΑΧ, Χαλάνδρι, Φεβρουάριος του 2005

Λίγες πληροφορίες για το κρασί και τις ποικιλίες του

".. Τα κρασιά είτε ονομάζονται από την ποικιλία σταφυλιών τους είτε από τον τόπο παραγωγής τους. Ιστορικά, τα κρασιά από την Αυστραλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Γερμανία ονομάστηκαν αποκλειστικά από την ποικιλία σταφυλιών τους, ενώ κρασιά από τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα προσδιορίστηκαν κυρίως από το γεωγραφικό τόπο παραγωγής τους.

Σημαντικό διακριτικό κάθε κρασιού είναι και το χρώμα του. Τα κρασιά διακρίνονται γενικά σε λευκά, κόκκινα και ροζέ. Είναι λανθασμένη η γενικευμένη άποψη πως το χρώμα του σταφυλιού καθορίζει και το χρώμα του κρασιού. Στην πραγματικότητα οι χρωστικές ουσίες του σταφυλιού περιέχονται στα στερεά μέρη του (στέμφυλα) και επομένως το χρώμα του σταφυλιού παρέχει το χρώμα του κρασιού μόνο αν και τα στερεά του μέρη συμμετέχουν στην διαδικασία της ζύμωσης. Ο μούστος τόσο των κόκκινων όσο και των ανοιχτόχρωμων ποικιλιών διαθέτει το ίδιο ανοιχτό χρώμα. Έτσι, κόκκινο κρασί παράγεται από ποικιλίες κόκκινων (ή μαύρων) σταφυλιών με την προϋπόθεση ότι τα στερεά τους μέρη συμμετέχουν στη ζύμωση, ενώ λευκά κρασιά μπορούν να παραχθούν από οποιαδήποτε ποικιλία εφόσον τα στερεά μέρη των σταφυλιών διαχωριστούν στη διαδικασία της ζύμωσης. Τα ροζέ κρασιά, παράγονται όπως και τα κόκκινα, με τη διαφορά ότι τα στερεά μέρη των σταφυλιών παραμένουν στη ζύμωση για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, συνήθως μικρότερο από μία ημέρα.

Τα κρασιά ταξινομούνται ακόμα με το έτος της συγκομιδής σταφυλιών (τρύγος). Συνήθως παράγονται από σταφύλια της συγκομιδής ενός έτους και χρονολογούνται με βάση το έτος αυτό.

Επιπλέον υπάρχουν κάποιες ειδικές κατηγορίες κρασιών όπως είναι ο αφρώδης οίνος, ο οποίος περιέχει και το διοξείδιο του άνθρακα ("ανθρακικό") που παράγεται κατά τη διάρκεια της ζύμωσης. Το διοξείδιο αυτό δεν εισάγεται επιπρόσθετα στο μπουκάλι εμφιάλωσης, όπως γίνεται στα αναψυκτικά καθώς αυτή η μέθοδος απαγορεύεται. Για τον εγκλωβισμό του διοξειδίου στη φιάλη χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι, είτε μέσω της εμφιάλωσης του κρασιού πριν ολοκληρωθεί η ζύμωση, είτε μέσω της ολοκλήρωσης της ζύμωσης σε αεροστεγείς δεξαμενές. Εκλεκτότερο παράδειγμα αφρώδους οίνου είναι η γαλλική Σαμπάνια.

Τα κρασιά μπορούν να ταξινομηθούν επίσης ως ξηρά, γλυκά ή ημίγλυκα. Η γλυκύτητα των κρασιών μπορεί να μετρηθεί κατά τη διαδικασία της συγκομιδής αν και στην πράξη καθορίζεται από το ποσό της ζάχαρης που παραμένει στο κρασί μετά από τη ζύμωση. Έτσι, το ξηρό κρασί δεν περιέχει υπόλοιπο ..."

• Ποικιλίες που καλλιεργούνται διεθνώς:

Κόκκινα κρασιά Barolo - Ιταλία Beaujolais - Γαλλία Bordeaux - Γαλλία Burgundy - Γαλλία Cabernet Sauvignon - Γαλλία, Καλιφόρνια, Αυστραλία, Μολδαβία, Ελλάδα Carmenere - Χιλή Chianti - Ιταλία Merlot - Γαλλία, Καλιφόρνια, Ουάσινγκτον, Χιλή, Ελλάδα Pinot Noir - Γαλλία, Καλιφόρνια, Όρεγκον Rioja - Ισπανία Valpolicella - Ιταλία Zinfandel - Καλιφόρνια

Λευκά κρασιά Chardonnay - Γαλλία, Καλιφόρνια, Αυστραλία, Ελλάδα Chablis - Γαλλία Frascati - Ιταλία Gewurztraminer - Γαλλία (Αλσατία), Γερμανία, Σλοβακία Liebfraumilch - Γερμανία Pinot Gris/Pinot Grigio - Γαλλία, Ιταλία, Όρεγκον Pouilly-Fuissé - Γαλλία Riesling - Γαλλία (Αλσατία), Γερμανία Sauvignon Blanc - Γαλλία, Καλιφόρνια, Νέα Ζηλανδία, Ελλάδα Soave - Ιταλία

Αφρώδης οίνος Champagne - Γαλλία Cava - Ισπανία Prosecco - Ιταλία Sekt - Γερμανία, Σλοβακία

Στην Ελλάδα, κύριες αμπελοοινικές περιοχές είναι η Πελοπόννησος, η Κρήτη, η Στερεά Ελλάδα και Εύβοια, η Μακεδονία και η Θράκη. Σημαντικές αμπελουργικές εκτάσεις υπάρχουν επίσης στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, στα Δωδεκάνησα και στη Θεσσαλία.

• Ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα:

Από κόκκινα σταφύλια Αγιωργίτικο Βερτζαμί Κοτσιφάλι Κρασάτο Λιάτικο Λημνιό Μαντηλαριά Μαυροδάφνη Μαύρο Μεσενικόλα Μοσχάτο Αμβούργου Μοσχοφίλερο (δίνει λευκό κρασί) Νεγκόσκα Ξινόμαυρο* Σταυρωτό

Από λευκά σταφύλια Αθήρι Αηδάνι Ασύρτικο Βηλάνα Δαφνί Μονεμβασιά Μοσχάτο Λευκό Μοσχάτο Αλεξανδρείας Μπατίκι Ντεμπίνα Πλυτό Ροδίτης Ρομπόλα Σαββατιανό Μαλαγουζιά

* Αντιγραφή από Βικιπαιδεία

Με το βλέμμα

στην καρδιά του καλοκαιριού,
τον μήνα Ιούλιο,

μια που δεν έχω χειρότερο,

από αυτό που περιγράφει ο Woody,

"... Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν, 

αλλά μπορείς να καταστρέψεις το παρόν

με το να στεναχωριέσαι για το μέλλον..." 

Καλό μήνα είπαμε;

" Nα το μυστικό μου

Είναι πολύ απλό:  

Μόνο με την καρδιά 

βλέπεις καλά. 

Την ουσία 

τα μάτια 

δεν τη βλέπουν ".

Antoine de Saint-Exupéry

Φωτογραφία: από παράσταση των Momix

Μουσική: Βαγγέλης Παπαθανασίου - Voices

Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν ήμουν καν εκεί.

... αν ένα ηλιόλουστο πρωινό ανακαλύψω, λέω αν, πως είμαστε πράγματι μια χώρα "αξιοποιημένων αναξιοτήτων", θα μπορέσω να διακρίνω και ποιο ήταν το αντάλλαγμα; Διότι αν έτσι επετεύχθη η δική μου ανάδειξη και καταξίωση, τότε τα πράγματα αλλάζουν και δεν θα αποτελεί πια άλλοθι το γεγονός ότι "εγώ δεν έκλεψα".

… κι αν πληρώσω, θα κατανοήσω ποτέ τους λόγους που ανέχτηκα την ανωνυμία, την αυθαιρεσία και την έλλειψη κοινωνικού ελέγχου τόσες και τόσες δεκαετίες, τους λόγους που έμεινα απαθής μπροστά στις κοινωνικές ανισότητες, τον ευτελισμό του πνεύματος και την επικράτηση των στείρων τεχνοκρατικών αντιλήψεων ή τους λόγους που όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκα για τον άκρως ατομιστικό τρόπο ζωής αλλά αποτέλεσα και μέρος του;

… κι αν καταφέρω τελικά να διατηρήσω κάποιες ψυχικές μου αρετές και επιβιώσω, θα νιώσω ποτέ ασφαλής σε μια πολιτεία στην οποία βασιλεύουν η παραπληροφόρηση κι ο αποπροσανατολισμός; Σε μια κοινωνία που οι περισσότεροι ασπάζονται "αντιλήψεις" και νοοτροπίες όπως οι "όπου φυσάει ο άνεμος" και "όλοι οι καλοί χωράνε", μην κάνοντας καμία απολύτως προσπάθεια να μεταλαμπαδεύσουν υγιή πρότυπα είτε στην πολιτική, είτε στην παιδεία, είτε στον εργασιακό τομέα;

.

" ... Δεν ξέρω κι εγώ ποιος δαίμονας μου ψιθύρισε τότε:

… Πάρε το βιβλίο αυτό σπίτι σου. Τέλος πάντων αυτό ακριβώς κι έκανα, ενάντια στη συνήθειά μου να μην  αγοράζω βιαστικά βιβλία. Σπίτι, χώθηκα με το λάφυρό μου στη γωνιά του καναπέ και αφέθηκα στην επήρεια αυτής της ενεργητικής και σκοτεινής μεγαλοφυΐας. Εδώ, από κάθε γραμμή αναδυόταν η κραυγή της αυταπάρνησης, της άρνησης, της καρτερίας, εδώ κοίταζα μέσα σ’ ένα καθρέφτη που μου έδειχνε, μεγαλειώδεις από φρίκη, τον κόσμο, τη ζωή και την ίδια μου την ψυχή. Εδώ όμοιο με ήλιο, το μεγάλο μάτι της τέχνης καρφωνόταν πάνω μου, απομακρυσμένο απ’ όλα. Εδώ έβλεπα αρρώστια και ίαση, εξορία και καταφύγιο, κόλαση και παράδεισο… "

 Νιτσε

Αύγουστος 1867

(Το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται είναι το "Κόσμος σαν Βούληση και Παράσταση" του Άρθουρ Σοπενχάουερ)

.

Όπου η ζωή αρμενίζει προς..

.. Τ' αγνάντεμα

Ζωή

Οδυσσέας Ελύτης






.

Κάθε λέξη, μια καταβύθιση βαθιά στον εαυτό μας

Αυξημένες οι υποχρεώσεις αυτή την εβδομάδα και αναγκάστηκα να περάσω τέσσερις ολόκληρες ώρες στο κομμωτήριο. Τι είδαν τα μάτια μου δεν θα σχολιάσω, τι άκουσαν τ’ αυτιά μου όμως αδυνατώ να το προσπεράσω.

Ούτε ξέρω πόσα τσιγάρα "κάπνισα" με την ιδιοκτήτρια του κομμωτηρίου, την κατά τα άλλα συμπαθή κα Γεωργία, να ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και να με ταξιδεύει αργά και βασανιστικά μέσα στα σύννεφα. Με τα αλουμινόχαρτα στο κεφάλι αγκομαχώντας να πάρω ανάσα με ξύπνησε απότομα από τη θολούρα μια πελάτισσα που διαμαρτυρόταν για τα νέα μέτρα και το ΔΝΤ. Η κα Γεωργία όμως δεν άφησε περιθώρια για πολλές κουβέντες, ήταν αποστομωτική. "Τι να μας μάθουν μωρέ κι αυτοί, κάτσε και θα δεις στο τέλος εμείς θα τους μάθουμε, και να κλέβουν και να περνάνε καλά. Γιατί εγώ τι νομίζεις ότι κάνω, δεν πα να λένε. Δέκα πελάτισσες έχω, τρεις αποδείξεις κόβω, γιατί άμα δεν τους κλέψω πως θα βγω; Δεν μου φτάνουν παιδί μου, δεν βγαίνω, πως το λένε".

Κοιτάζω τις φρεσκαρισμένες μου ανταύγειες στον καθρέφτη προβληματισμένη. "Δεν σας αρέσουν"; με ρωτάνε. "Πως, μια χαρά είναι, ευχαριστώ" απαντώ, "μόνο που αναρωτιέμαι πόσες ελπίδες έχουμε όταν είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε μέρος της λύσης αλλά γκρεμίζουμε το βράδυ ότι χτίζαμε το πρωί". Η κοπελίτσα απομακρύνθηκε ανέκφραστη.

Ερωτώ λοιπόν, γιατί παραπονιόμαστε για την απουσία ενός οράματος καταστρέφοντας κάθε ευκαιρία να το αποκτήσουμε; Γιατί θέλουμε να φέρουμε την μπάλα στο αντίπαλο τέρμα, είτε αυτό είναι ο συνάνθρωπός μας είτε το ίδιο το κράτος, κυνηγώντας μόνο το έπαθλο; Αν είμαστε τελειομανείς, μήπως αναζητώντας το τέλειο φθείρουμε ότι είναι ήδη καλό; Αν είμαστε απλώς τεμπέληδες, μήπως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα αυτού του τόπου είναι η δυσλειτουργία την οποία διαιωνίζουμε παρά το γεγονός ότι ταλαιπωρεί εμάς τους ίδιους; Αν όμως είμαστε τόσο δυνατοί και αντέχουμε, γιατί παραμένουμε εγκλωβισμένοι στην σκέψη "να φύγουμε πριν μας διώξουν"; Γιατί δεν αποδεικνύουμε ότι αξίζει να μείνουμε;

Ζητάμε πάταξη της διαφθοράς και να ασκηθούν ασφυκτικές πιέσεις σε όλους. Όταν έρχεται η ώρα να νιώσουμε αυτές τις πιέσεις στο πετσί μας, δυσανασχετούμε φωνάζοντας  ότι θέλουμε ανεξαρτησία γιατί έχουμε κι εμείς τις δικές μας ανάγκες. Όταν τελικά τις ικανοποιούμε, διαμαρτυρόμαστε που δεν ασκούνται πια εκείνες οι ασφυκτικές πιέσεις. Μήπως όταν ικανοποιούμε τις ανάγκες μας δεν τις έχουμε πια ανάγκη; Αυτός ο δρόμος πάντως, αν και παραμένει άγνωστο αν αφήσουμε και άλλα δεινά να μας συμβούν, γυρισμό δεν έχει!

Στο ταμείο σκιάχτηκα από το άγριο βλέμμα της κας Γιωργίας όταν της απάντησα πως θέλω απόδειξη. Αισθάνθηκα ξαφνικά σαν να γίναμε ο ένας σάκος του μποξ του άλλου, δύο άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο χαμογελούσαν, μεταλλάχθηκαν, ο ένας καχύποπτος κι ο άλλος ατομιστής. Εκείνη τη στιγμή ήθελα πολύ να φωνάξω, "Φτάνει! Θέλω να γίνω κι εγώ μέρος της λύσης, αρχίζοντας από τώρα, βήμα βήμα, μέχρι να γίνουν μειοψηφία όσοι καταστρέφουν το μέλλον μας".

Απόψε

.. ήθελα πολύ κάτι να γράψω. Κάτι νόστιμο και αλλιώτικο αλλά δεν θα έδινα την προσοχή που του αξίζει. Έχει απόλυτη ησυχία και λέω να απολαύσω το λαμπύρισμα που καθρεφτίζεται στο τζάμι και τις σκέψεις που γεννιούνται αδύναμες το ξημέρωμα, αλλά καμαρώνουν το καταμεσήμερο.

.

Σκέψεις και ποίηση

Σκεφτόμουν όλους όσοι πιστεύουν ότι είναι ακατόρθωτο να στρέψουμε τον φακό στην φωτεινή πλευρά των πραγμάτων. Γιατί όμως αυτή η αυτονόητη οπτική έχει μετατραπεί σε σωτήρια ανακάλυψη στις μέρες μας. Αυτό δεν κάνουμε τόσα χρόνια; Πως αλλιώς αντέξαμε ως εδώ;

Τo θέμα είναι, πράγματι οι εποχές αλλάζουν γιατί αλλάζουν πρώτα οι άνθρωποι ή μόνο εμείς αλλάζουμε απλώς για να προσαρμοστούμε στην αναξιοπιστία σαν αυτή των greek statistics σε μια εποχή που παραμένει ίδια; Πολλά είναι τα σίγουρα και ένα από αυτά είναι ότι η χρυσή εποχή με τον ηγέτη στο μπαλκόνι έληξε, όπως ωχριά πια και η μέθοδος διαρρέω-ψαρεύω-διαψεύδω. Ούτε οι κοινωνίες ακολουθούν πια το τρίπτυχο πόνος-μετάνοια-κάθαρση.

Αλήθειες ανακατεμένες με ψεύδη, συκοφαντίες και στο τέλος τροπαιοφόρος η παραγραφή. Ταλαντεύσεις και ασάφειες, μην κάνουμε αναλύσεις, να κάνουμε αναλύσεις, μην περιγράφουμε λεπτομερώς, να περιγράφουμε λεπτομερώς, μην είμαστε νευρωτικοί, όχι να είμαστε σε εγρήγορση, να επιταχύνουμε τις εξελίξεις, όχι να ακολουθούμε το βήμα του κάβουρα, να αφήνουμε τα γεγονότα να μιλούν από μόνα τους, όχι να είναι αυτούσια η παρουσία μας στα γεγονότα. Τι ώρα είναι; Ότι ώρα νομίζετε. Έχει μια λογική κι αυτό ώρες ώρες.

Προσωπικά όσο και αν θέλω πολύ να απολαμβάνω τη ζωή όπως και να’ χει, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη το σκεπτικό "κάντε κάτι ή κάντε πάρτι". Ούτε και η μιζέρια με ευχαριστεί, είμαι όμως κάπου στη μέση και ίσως αυτό δημιουργεί κατά καιρούς τις δικές μου μεταπτώσεις. Μα οι μεταπτώσεις όμως τη ζωή καθρεφτίζουν. Σε έναν κόσμο που μοιάζει "χαλασμένος" που μόνο λίγοι ξεχωρίζουν και όλοι οι άλλοι είναι λακέδες ντυμένοι με λιβρέα, πόσο εύκολο είναι να πιστέψουμε σε όσους μας κυβερνούν; Δεν είναι, αλλά τους εμπιστευόμαστε, όχι γιατί τους υπηρετούμε, ακόμα κι αν μπορεί να ελοχεύει η πιθανότητα μια όμορφη μέρα να μας ισοπεδώσουν, άλλα πως να το κάνουμε, έτσι αρχίζει ακόμα και μια απλή συζήτηση, με καλές προθέσεις.  Αυτά από την πλευρά των πολιτών φυσικά γιατί από όσα αντικρίζω στη βουλή άλλα συναισθήματα βασιλεύουν εκεί. Ανεβαίνει ο πολιτικός στο βήμα να μιλήσει και από κάτω οι μισοί έχουν βλέμμα πανικού "όχι μήτσομ,  τι πας να κάνεις" και άλλοι σκέφτονται αραχτοί στα πίσω έδρανα "που πα ρε καραμήτροο". Όταν όμως όλοι πολιτικολογούν χωρίς φόβο και πάθος, εμένα δεν μου βγαίνει από το νου μήπως υπάρχει και η εκδοχή κατά τη γνώμη μου, τους βαφτίζουμε όλους αμαρτωλούς για να πρωταγωνιστήσουμε στον εξαγνισμό τους.  

Τώρα βέβαια ίσως σας κακοφανεί που θέλω να κλείσω με λέξεις ενός λαμπρού ποιητή, γιατί τι σχέση μπορεί να έχουν με τις παραπάνω λαϊκιστικές φράσεις. Επιτρέψτε μου όμως να επικαλεστώ απλώς τη δισυπόστατη φύση του ανθρώπου, γιατί μεταξύ αστείου και σοβαρού, σαν να μου φαίνεται ότι αποκτήσαμε ένα υπερευαίσθητο νευρικό σύστημα και όταν νευριάζουμε γινόμαστε επικίνδυνα ισοπεδωτικοί. 

Παραθέτω λοιπόν τα παρακάτω ως λόγια συμβολικά :

 "...Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές Ποιητικές Πραμάτειες που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης..." 

Pablo Neruda

Φωτογραφία: Jef Van Den